ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กูจะร้าย...ให้มึงรัก ตอนที่ 40 [END]

ชื่อตอน : กูจะร้าย...ให้มึงรัก ตอนที่ 40 [END]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 129k

ความคิดเห็น : 251

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2556 03:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กูจะร้าย...ให้มึงรัก ตอนที่ 40 [END]
แบบอักษร

 

 

กูจะร้าย...ให้มึงรักตอนที่ 40 [END]

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                              

 

 

 

         

หลังจากที่เกียร์ขึ้นรถตามเดย์มาด้วย ร่างสูงของเดย์ก็ขับรถตรงมาที่คอนโดของตนเอง

“มึง รอที่นี่กูจะขึ้นไปเอาของ ไม่ต้องเสือกตามหรือหายไปไหนล่ะ ถ้าไอ้ฟิวมาบอกให้รอกูแป๊บเดียว” เดย์พูดบอกก่อนจะลงจากรถตนเองแล้วขึ้นไปยังห้องพัก สักพัก ฟิวก็ขับรถมาถึง

 

 

“เฮ้ย มึงมาได้ไงเนี่ยไอ้เกียร์” ฟิวถามขึ้นอย่างงุนงงเมื่อจอดรถข้างรถของเดย์แล้วเห็นเกียร์นั่งอยู่ในรถ

 

 

“ก็มากับพี่ไอ้ไนท์” เกียร์ตอบ

“ตกลง ไอ้นีลมันเป็นคนเอาตัวไนท์ไปจริงๆใช่มัย” เกียร์ถามอีกครั้ง ฟิวพยักหน้า ไม่นานเดย์ก็ลงมาจากห้องพักและตรงมาที่รถด้วยท่าทีหงุดหงิด

 

 

“ไอ้ฟิว ไปรถกู กูดู GPS แล้ว มันอยู่ที่ชานเมืองแถวคลอง 6 เหมือน จะเป็นบ้านพักของครอบครัวมัน” เดย์พูดบอกเพราะนึกได้ว่านีลมีบ้านอีกหลังที่ปล่อยทิ้งเอาไว้ แต่ก็มีคนมาทำความสะอาดเป็นประจำ แต่ที่นีลไม่ค่อยไปพัก เพราะเห็นว่าอยู่ไกลไปหน่อย เมื่อได้ยิน ฟิวก็รีบขึ้นรถของเดย์ทันที

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ร่าง เล็กของไนท์ที่ถูกโปะยาสลบ นอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนห้องหนึ่ง โดยมีนีลยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงตอนนี้เริ่มจะเย็นลงบ้างแล้ว

 

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่จะมีคนเปิดเข้ามา

“พี่นีลครับ ผมกับไอ้พุดจะออกไปซื้อข้าวพี่เอาอะไรมั้ย” เสียงชายหนุ่มรุ่นน้องถามขึ้น

 

 

“มึง ซื้อข้าวมาเผื่อไนท์ด้วย แล้วก็ซื้อเหล้ามาให้กูด้วย นี่เงิน” นีลบอกพร้อมกับส่งเงินให้กับรุ่นน้องตนเองไป เมื่อรุ่นน้องออกไปแล้ว นีลก็กลับไปยืนรอเวลาอยู่นอกระเบียงเช่นเคย

ร่าง เล็กของไนท์ก็เริ่มรู้สึกตัวจากเสียงพูดคุยของนีลและรุ่นน้องเมื่อสักครู่ ร่างเล็กรับรู้ถึงอาการปวดหัวมึนหัวที่มีมากขึ้นเนื่องจากฤทธิ์ของยาสลบ

 

 

“อือออ..อื้อออ” ไนท์ครางออกมาด้วยความปวด ทำให้นีลหันมามองก่อนจะเดินตรงเข้ามาดู

 

 

“ไนท์เป็นอะไร” นีลถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ไนท์ปรือตานิดๆ ก่อนจะจำได้ว่าตนเองถูกนีลทำบางอย่าง ร่างเล็กหันไปมองรอบๆ

 

 

“ที่นี่ที่ไหนครับ” ไนท์ถามอย่างตกใจ เมื่อรู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านของตนเอง

 

 

“บ้าน พี่เอง เราเป็นอะไรรึเปล่า ปวดหัวตรงไหนมั้ย” นีลพูดถามพร้อมกับจะเอามือมาอังที่หน้าผากของไนท์ แต่ร่างเล็กขยับหนี ทำให้นีลชะงักมือทันที

“ทำไม!! รังเกียจสัมผัสของพี่มากเหรอไนท์!!” นีลตะคอกออกมาลั่น ทำเอาไนท์ตัวสั่นด้วยความกลัว พลางนึกถึงวันที่นีลจะปล้ำตนเอง

 

 

“พะ..พี่นีลครับ..พี่นีลพาไนท์กลับเถอะนะครับ..ไนท์ไม่สบายอยู่พี่นีลก็รู้” ร่างเล็กบอกอกมาด้วยเสียงแหบๆ

 

 

“ก็พี่รู้ไง พี่ถึงพาไนท์มาดูแลเอง ไม่มีใครดูแลไนท์ได้ดีกว่าพี่หรอกนะรู้มั้ย” นีลบอกเสียงแข็ง

 

 

“พี่นีล พี่นีลอย่าทำแบบนี้เลยนะครับ ไนท์อยากกลับไปหาพี่เดย์” ไนท์บอกกลับนีลเสียงสั่นๆ

 

 

“อยากกลับไปหาไอ้เดย์หรือว่าไอ้เกียร์กันแน่ห้ะ!” นีลตะคอกออกมาด้วยความโกรธ ไนท์อยากจะยันกายขึ้นมานั่ง แต่ก็ต้องฟุบลงทุกครั้งเนื่องจากมึนหัว ร่างเล็กเริ่มมีน้ำตาคลออยู่ที่ดวงตากลม ความร้อนจากร่างกายก็ยังคงมีอยู่

 

 

“พี่นีลกำลังทำให้ไนท์กลัวนะครับ” ร่างเล็กบอกออกไปเผื่อนีลจะสงสารตนเองบ้าง

 

 

“แล้วพี่ต้องทำยังไง ไนท์ถึงจะรักพี่บ้างล่ะ!” นีลยังคงเสียงดังขยับขึ้นไปบนเตียงจับไนท์นอนหงายโดยมีตนเองคร่อมเอาไว้ 

 

 

“พี่นีล..อย่านะครับ..พี่นีลจะทำอะไร...ฮึกก..พี่นีลอย่าทำอะไรไนท์เลย” ร่างเล็กสะอื้นออกมานิดๆ

 

 

“กลัว พี่มากเหรอไนท์ รังเกียจพี่มากงั้นเหรอ” นีลพูดออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน มือแกร่งล็อคข้อมือของไนท์ทั้งสองข้างเอาไว้เหนือหัว ไนท์มองนีลด้วยสายตาสั่นๆระริกและคลอไปด้วยน้ำตา จนไนท์แทบมองไม่เห็นว่าตอนนี้นีลกำลังมองตนเองด้วยสายตาแบบไหน

 

 

“ฮึกก..พี่นีลใจร้าย...พี่นีลกำลังจะทำร้ายไนท์” ร่างเล็กสะอื้นไห้

 

 

“ใช่! พี่ใจร้าย..แต่พี่ไม่เคยคิดจะทำร้ายไนท์..มีแต่ไนท์ที่ทำร้ายหัวใจพี่..ไนท์ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ ว่าที่ไนท์หนีไปอยู่เกาะเสม็ดกับมัน ไนท์ก็กลับไปนอนกับมันอีก ร่องรอยตามตัวไนท์มันเป็นหลักฐานได้ดีเลยนะ รู้มั้ย!!” นีลพูดออกมาด้วยความโกรธ เมื่อเขาเห็นรอยรักตามตัวของไนท์ตอนที่อุ้มมา เพราะเสื้อของทางโรงพยาบาลค่อนข้างหลวม

 

แคว่ก!!

นีลทึ้งเสื้อของทางโรงพยาบาลออกอย่างแรง ไนท์เองก็ยกมือปัดป้องพัลวันด้วยความกลัว

“พี่นีล!! อย่านะครับ..ฮึกก..พี่นีลอย่าทำกับไนท์แบบนี้..อย่า” ร่างเล็กร้องห้าม ทั้งๆที่ก็ไม่มีแรงจะไปต่อกรอะไรกับนีลได้เลย เนื้อตัวช่วงบนของไนท์เปลือยเปล่า ร่างกายของไนท์ขึ้นสีระเรื่อเพราะอุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นเนื่องจากไม่สบาย นีลมองเรือนร่างของไนท์ด้วยความขาดสติบวกกับความมึนเมาจากเหล้าที่ดื่ม

 

 

“เป็นของพี่เถอะนะไนท์ พี่สัญญาพี่จะรับผิดชอบทุกอย่าง พี่จะไม่ทำกับไนท์เหมือนที่ไอ้เกียร์ทำ” นีลพูดบอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า  ไนท์ตาเบิกกว้างเมื่อได้ยิน

 

 

“ไม่นะครับ!!..พี่ นีล” ไนท์ร้องลั่นด้วยน้ำเสียงที่น้อยนิด พยายามฝืนตัวจะหนีนีลแต่ก็ถูกนีลจับมาอยู่กลางเตียงโดยมีร่างแกร่งของนีลทาบ ทับอยู่ ร่างสูงก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างรวดเร็ว ไนท์น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว ไม่รู้ว่าตนเองจะหนีจากเหตุการณ์ตรงนี้ยังไง

“ฮึ กก..ฮืออ” ร่างเล็กร้องไห้สะอื้น แต่นีลก็ไม่ได้สนใจ มือแกร่งรวบข้อมือเล็กของไนท์เอาไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้อีกมือมาลูบไล้ยอดอกเล็ก

“อึ่ก..ฮือ อ” ไนท์สะดุ้งเมื่อนีลสร้างรอยรักเอาไว้ที่คอของไนท์ จนนีลขยับเลื่อนใบหน้าคมขึ้นมาเพื่อจะจูบ แต่ไนท์หันหน้าหนี นีลสบถในลำคอด้วยความขัดใจ ก่อนจะลุกขยับถอดเสื้อของตนเองออกจากร่างกาย ไนท์ส่ายหน้าไปมาด้วยความกลัว มือเล็กพยายามดันหน้าท้องของนีลให้ลุกออกจากการนั่งคร่อมตนเอง แต่ก็ถูกนีลปัดออกแล้วทาบทับอีกครั้ง มือแกร่งลูบและบีบเค้นไปทั่วร่างกายของไนท์อย่างขาดสติ

 

 

“เป็นของพี่นะไนท์..อืออออ” นีลครางออกมาอย่างพอใจเมื่อได้ซุกไซร้ร่างเล็ก กางเกงของทางโรงพยาบาลกำลังจะถูกถอดออกอย่างง่ายดาย

 

 

ผั่วะ!!

ประตูห้องของนีลถูกถีบจนเปิดออกอย่างรวดเร็ว

“ไอ้เหี้ยนีล!!” เสียงด่าก้องของเกียร์ดังขึ้นเมื่อเห็นว่านีลกำลังคร่อมร่างเล็กของไนท์อยู่ เกียร์ไปถึงตัวของนีลก่อนเดย์เสียด้วยซ้ำ

 

 

พลั่ก!!

 เกียร์ถีบเข้าสีข้างของนีลโดยที่นีลไม่ทันระวังตัว ทำให้ร่างสูงของนีลตกลงไปกองที่ข้างเตียง

 

 

“ฮืออ...เกียร์...ฮืออ” ไนท์ร้องหาคนรักทันที เกียร์กำหมัดแน่นอยากจะไปกระทืบนีลซ้ำแต่ก็ต้องดูไนท์ก่อน

 

 

“ไอ้นีล!! ไอ้เพื่อนเลว” เสียงเดย์ดังลั่น พร้อมกับกระชากนีลให้ลุกขึ้นยืน

 

ผั่วะ!! พลั่ก!!

เดย์ต่อยหน้านีลสองหมัดซ้อน จนนีลเซถลาไปที่กำแพงห้อง

 

 

“ไอ้เดย์ มึง!” นีลเองก็โมโหที่ถูกขัดจังหวะ จึงไม่ได้ทันคิดถึงอะไรทั้งนั้น

 

พลั่ก!!

นีลตรงเข้าต่อยเดย์เช่นกัน

“ฮึ กก...พี่นีล..อย่าทำพี่เดย์นะ..ฮืออ...อย่าทำพี่เดย์” ไนท์ร้องห้ามออกมาเมื่อเห็นนีลต่อยกับเดย์ ตอนนี้เกียร์เอาผ้าห่มมาพันรอบตัวของไนท์เอาไว้พร้อมกับกอดประคอง ฟิววิ่งเข้าไปห้ามนีลกับเดย์ แต่ทั้งสองก็ยังยื้อยุดต่อยกันไปมา ฟิวคนเดียวไม่อาจจะห้ามได้

 

 

“เฮ้ย พวกมึงทำอะไรพี่นีลวะ” เสียงตะโกนของชายอีกสองคนดังขึ้น ซึ่งทั้งสองไม่รู้จักกับเดย์แล้วก็ฟิว ชายอีกสองคนตรงเข้าหาเดย์กับฟิว เพื่อช่วยนีล ทำให้นีลหันมามองเกียร์ทันที

 

 

“ไอ้เกียร์! ไอ้มารหัวใจ..ทำไมมึงไม่ตายห่าไปสักทีวะ!!” นีลตะโกนลั่นพร้อมกับมากระชากเกียร์ที่นั่งกอดไนท์ แล้วเริ่มสู้กับเกียร์บ้าง เกียร์เองร่างกายยังไม่เต็มร้อยเท่าไร แต่ก็สู้ตอบโต้กลับไปเท่าที่ตนเองจะมีแรงสู้ไหว ไนท์นั่งตัวสั่นตื่นตระหนกอยู่บนเตียงเพราะทำอะไรไม่ถูก  คนที่สู้กับเดย์เพลี่ยงพล้ำถูกเตะกลางลำตัวลงไปนอนหมอบอยู่ที่พื้น ทำให้เดย์มากระชากนีลออกจากเกียร์ได้

 

 

“ไอ้ เกียร์ มึงเอาไนท์ลงไปที่รถก่อน” เดย์ตะโกนบอก เกียร์รีบยันร่างกายตนเองไปหาไนท์ที่เตียง แต่สายตาของเกียร์หันไปเห็นชายที่ถูกเดย์อัดหมอบ กำลังยันกายขึ้นมาพร้อมกับเอาอาวุธเป็นมีดพับออกจากกระเป๋า ใบมีดวาววับบ่งบอกได้ดีว่ามีความคมมากแค่ไหน และคนที่ชายดังกล่าวตั้งใจจะแทงก็คือเดย์

 

 

“ไอ้เดย์!! ระวัง” เกียร์ตะโกนบอกพร้อมกับวิ่งไปขวางเอาไว้ เนื่องจากเดย์หันหลังให้

...

..

“ไม่นะเกียร์!!!....ฮืออออ”

 

 

ฉึก...

ใบมีดถูกแทงเข้าไปที่ท้องของเกียร์พอดี เลือดสดๆไหลออกมาอย่างช้าๆ

 

“ไอ้เกียร์!” เดย์เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นร่างสูงของเกียร์ล้มฮวบลงไป ชายคนที่แทงเกียร์ยืนทำอะไรไม่ถูกก่อนจะรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ไนท์รีบขยับลงจากเตียงอย่างทุลักทุเลเพื่อมาหาคนรัก

 

 

“ฮือ ออ..เกียร์...มึงอย่าเป็นอะไรนะเกียร์...” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาลั่น อาการปวดหัวมึนหัวเพิ่มมากขึ้นทุกที จนฟิวสู้กับอีกคนจนอีกฝ่ายสลบไปแล้ว ฟิวก็รีบมาดูเกียร์กับไนท์อย่างรวดเร็ว

 

 

“ไอ้ ฟิวมึงพาไอ้เกียร์กับไนท์ไปโรงพยาบาลก่อนเร็ว” เดย์พูดบอกกับฟิวเสียงดัง ส่วนนีลยืนนิ่งกับภาพตรงหน้า ภาพที่ไนท์กอดเกียร์ร้องไห้ปานจะขาดใจ

 

 

“แล้วมึงล่ะไอ้เดย์”  ฟิวถามกลับ

 

 

“กูยังมีเรื่องต้องชำระกับไอ้นีลต่อ” พูดจบเดย์หันไปหาเพื่อนตนเองอีกครั้ง พร้อมกับจ้องหน้ากันเขม็ง

 

 

“ไนท์เราไหวมั้ย ช่วยพี่ประคองเกียร์ไปที่รถก่อนเร็ว” ฟิวพูดบอกกับไนท์ ในขณะที่ตอนนี้เดย์กับนีลเริ่มต่อยกันอีกแล้ว

 

 

“ฮึกก..ฮืออ..แล้วพี่เดย์” ไนท์ห่วงพี่ชายตนเองไม่แพ้กัน

 

 

“แต่ ไอ้เกียร์มันจะตายเสียก่อนนะ” ฟิวบอกย้ำ ทำไนท์จำต้องฝืนตัวเองช่วยฟิวประคองเกียร์ลงไปที่รถ ซึ่งเกียร์เองก็พอมีสติที่จะเดินเองได้บ้าง

“อย่า ดึงมีดออกนะไอ้เกียร์ เดี๋ยวเลือดมึงจะออกหมดตัวเสียก่อน” ฟิวพูดบอกเมื่อพาเกียร์เข้าไปนั่งที่เบาะหลังรถไนท์เองก็ตามขึ้นไปนั่งข้าง เกียร์เช่นกัน ใบหน้าหล่อซีดเผือดจากการเสียเลือด

 

 

“ฮืออ..พี่ฟิว...เราจะทิ้งพี่เดย์ไม่ได้นะครับ” ไนท์ร้องไห้ลั่นเมื่อฟิวออกรถ

 

 

“ไอ้เดย์มันเอาตัวรอดได้นะไนท์ ตอนนี้เราต้องห่วงชีวิตของไอ้เกียร์ก่อนสิ”  ฟิวบอกออกมาเสียงดัง พร้อมกับเหยียบคันเร่งขับหาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

 

 

พรึ่บ! ร่างของเกียร์ค่อยๆเอนมาที่ตักของไนท์

“ฮือออ..เกียร์อย่าพึ่งเป็นอะไรนะ ฮืออ...อดทนไว้ก่อนนะเกียร์” ร่างเล็กพูดบอกออกมา อีกใจก็ห่วงพี่ชาย อีกใจก็ห่วงคนรัก

 

 

“มึง..ไม่..เป็น...ไรนะ...ไนท์” เกียร์ถามออกมาเสียงแผ่วๆ

 

 

“ฮือ อ..กูไม่เป็นอะไร..มึงก็อย่าเป็นอะไรนะ” ไนท์พูดบอกคนรัก จนฟิวขับรถมาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ทันทีที่ฟิวลงไปตะโกนบอกเจ้าหน้าที่ พยาบาลและบุรุษพยาบาลต่างรีบเอาเตียงมารับร่างของเกียร์อย่างรวดเร็ว

 

 

“ไนท์!!” และทันทีที่เห็นเกียร์ถูกเข็นเข้าไปด้านในห้องฉุกเฉิน ร่างเล็กของไนท์ที่ก้าวลงจากรถก็ล้มฟุบหมดสติไปอีกคน ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องรีบมารับไนท์เข้าไปดูอาการอีกคนเช่นกัน

..

..

..

..

..

“กู แมร่ง..อึ่ก..เป็นเพื่อนที่เลวสัสๆเลยว่ะ” เสียงพูดแผ่วๆของนีลดังขึ้น ขณะที่เจ้าตัวนอนหงายอยู่ที่พื้นห้องมีรอยเลือดเต็มใบหน้าและเนื้อตัวเขียว ช้ำ

 

 

“พึ่ง รู้ตัวเหรอวะ” เสียงของเดย์พูดขึ้นบ้าง ขณะที่นั่งพิงข้างเตียงสูบบุหรี่ด้วยสภาพไม่ต่างไปจากนีลสักเท่าไร มีรอยเลือดไหลลงมาจากหัวที่แตกโดยที่เจ้าตัวไม่ได้สนใจแต่อย่างไร

 

 

“กูขอโทษว่ะไอ้เดย์...กู...คงไม่มีหน้าไปหาไนท์ได้อีก” นีลพูดบอกออกมาอีกด้วยอาการหอบเหนื่อย พร้อมกับหันมามองเดย์นิดๆ

 

 

“ทำไม จะไม่ได้วะ...ถ้ามึงสัญญาว่ามึงจะไม่ทำเรื่องเลวๆแบบนี้อีก..น้องกูมันให้ อภัยคนง่ายมึงก็รู้” เดย์บอกกลับ พร้อมกับเอนหัวไปที่เตียงนอน

 

 

“หึ หึ แต่กูคงต้องกลับไปรักษาตัวก่อน ให้หล่อเหมือนเดิมแล้วค่อยกลับมา เผื่อไนท์จะเปลี่ยนใจเลิกกับไอ้เกียร์มาหากูบ้าง” เสียงนีลบอกออกมาแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ เดย์ยิ้มมุมปากที่มีรอยเลือดติดอยู่นิดๆ

 

 

“ยากว่ะ” เดย์บอกกลับก่อนที่ทั้งสองคนจะหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา

 

 

“เอาบุหรี่มาให้บ้างดิว่ะ แมร่งปวดกรามฉิบหาย” นีลพูดบอก เดย์ขยับเอาบุหรี่ไปใส่ปากเพื่อนตนเอง นีลจับบุหรี่สูบเข้าไปเต็มปอด

“มึงยังขับรถไหวใช่มั้ย” นีลถามขึ้น

 

 

“อืม” เดย์ตอบรับ

 

 

“งั้น เอารถกูกลับไป กุญแจอยู่ที่รถ แล้วระหว่างทางช่วยแวะบอกโรงพยาบาลไหนก็ได้ ให้แวะมารับกูด้วย” นีลบอกกลับ เดย์ส่ายหัวไปมายิ้มๆ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นช้าๆ แล้วทำท่าจะเดินออกประตูห้อง

“ไอ้เดย์” นีลเรียกเดย์อีกครั้ง

 

 

“ว่าไง” เดย์ขานรับโดยไม่ได้หันไปมอง

 

 

“กูยังเป็นเพื่อนมึงอยู่ใช่มั้ยวะ” นีลถามขึ้น เดย์ยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปมองนีล

 

 

“สัส..มึง ก็เป็นเพื่อนกูไปจนวันตายนั่นแหละ” เดย์พูดบอกก่อนจะเดินออกไป นีลยิ้มออกมาก่อนจะนอนดูดบุหรี่ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาช้าๆ มิตรภาพของพวกเขามันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

+++++++++++++++++++ 65% ++++++++++++++++++++++

 

 

//มึงก็เป็นซะแบบนี้แหละ..สัส..กูพูดเหี้ยอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ย// เสียงใครบางคนดังขึ้นถึงจะไม่ดังมากนักแต่ก็พอจะทำให้ไนท์รู้สึกตัว

 

 

//อย่า มาเสียงดังที่นี่ น้องกูกำลังหลับ..กลับไปคอนโดก่อนไป// เสียงอีกคนที่คุ้นหูพูดกลับ ไนท์จำได้ว่าเป็นเสียงเดย์ ร่างเล็กรู้สึกใจเต้นระรัวเมื่อได้ยินเสียงพี่ตนเอง แต่ดวงตายังหนักอึ้ง

 

 

//กูจะกลับบ้านกู ส่วนมึงอยากจะไปตายห่าที่ไหนก็ไป// เสียงอีกคนดังขึ้นอีก ไนท์รู้สึกคุ้นหู แต่จำไม่ได้ว่าเป็นเสียงใคร

 

 

//ก็ ลองดู ถ้ากูกลับไปไม่เจอมึงที่ห้อง กูตามไปกระทืบมึงถึงบ้านแน่// เสียงเดย์บอกกลับนิ่งๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงฮึดฮัดและเปิดประตูออกไป

 

 

“พะ..พี่เดย์...” ไนท์ครางเรียกชื่อพี่ชายตนเอง

 

 

“ไน ท์..เป็นไงบ้าง” เดย์เรียกน้องชายด้วยความเป็นห่วง ไนท์พยายามฝืนตาตัวเองลืมขึ้นมาช้าๆ จนเริ่มมองเห็นคนที่ยืนข้างเตียง ทันทีที่สายตาปรับภาพชัดเจนได้ ไนท์ก็ต้องน้ำตาไหลอีกครั้งเมื่อเห็นสภาพของพี่ชายที่มีรอยหมอนเย็บที่หัว และมีรอยช้ำรอยแตกตามใบหน้า

 

 

“ฮึ กก..พี่เดย์ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ..พี่เดย์เจ็บตรงไหนรึเปล่า” ไนท์ถามขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นลูบใบหน้าพี่ชายตัวเอง เดย์ยิ้มออกมานิดๆ

 

 

“ไม่ เป็นไร พี่กระดูกแข็งจะตายลืมไปแล้วเหรอ” เดย์ถามกลับ ไนท์ส่ายหน้าไปมา เพราะจำได้ดีว่าเมื่อก่อน เดย์ก็เคยกลับมาบ้านด้วยสภาพแบบนี้ บางครั้งก็หนักกว่านี้ แต่ไนท์ก็ไม่อยากให้พี่ชายตนเองต้องเจ็บตัวอีกแล้ว

“อย่าร้องนะครับคนดีของพี่” เดย์พูดบอกพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้น้องชายตัวเอง ไนท์ขยับตัวขึ้นไปกอดเดย์ซึ่งเดย์ก็กอดตอบ

 

 

“ไนท์รักพี่เดย์นะครับ..ฮึก..รักที่สุดในโลก” ไนท์พูดบอกออกมา เดย์ยิ้มรับพร้อมกับลูบหลังไนท์เบาๆ

 

 

“ครับ พี่ก็รักไนท์นะ แต่ตอนนี้หยุดร้องไห้ก่อน พี่จะพาไปหาใครบางคน” เดย์บอกกลับ ก่อนจะดันร่างน้องตนเองช้าๆ ไนท์มองหน้าเดย์อย่างงงๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้

 

 

“พี่ เดย์..ละ..แล้ว..” ไนท์ไม่กล้าถามถึงเกียร์ เดย์ยิ้มก่อนจะช้อนตัวน้องชายตนเองขึ้นมาอุ้มเอาไว้ แล้วพาไปนั่งที่รถเข็น แล้วพาไปยังห้องพักฟื้นข้างๆ เดย์เคาะประตูก่อนจะเปิดเข้าไป

 

 

“ไอ้ ไนท์” เสียงกัสเรียกเพื่อนตนเองด้วยความดีใจ ไนท์มองคนในห้องอย่างงงๆนิดๆ เดย์เข็นน้องเข้ามาด้านใน ก็พบว่าเกียร์กำลังนอนมองมาที่ไนท์ยิ้มๆ พ่อแม่ของเกียร์ก็นั่งอยู่ด้วย รวมไปถึงโฟร์กับกัส

 

 

“เกียร์” ร่างเล็กเรียกคนรักเสียงแผ่ว ใบหน้าเกียร์ซีดขาวแต่ก็ยังคงยิ้มมาให้ไนท์ตลอด เดย์เข็นรถของไนท์ไปจอดข้างเตียงของเกียร์ ไนท์หันไปมองพี่ชายตนเองอย่างไม่เข้าใจ

 

 

“ไอ้ เกียร์...กูเป็นหนี้ชีวิตมึงก็จริง แต่น้องกูไม่ได้เป็น เพราะฉะนั้น ถ้ามึงทำให้น้องกูเสียใจ คงรู้นะว่ากูจะทำยังไงกับมึง” เดย์พูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

 

“กูสัญญา ว่ากูจะไม่ทำให้ไนท์เสียใจ..” เกียร์พูดบอกออกมาเสียงแผ่ว ไนท์หันไปมองหน้าพี่ชายตนเองกับเกียร์สลับไปมา

 

 

“งงอะไรของมึงไอ้ไนท์...พี่เดย์เค้าไฟเขียวให้มึงกับพี่กูคบกันแล้ว ไม่รู้รึไง” กัสพูดบอกออกมายิ้มๆ

 

 

“จะ..จริงเหรอครับ” ไนท์หันมาถามพี่ชายตนเอง เดย์พยักหน้าช้าๆ

 

 

“อืม..ถึงจะทำใจยอมรับไม่ค่อยจะได้เท่าไรอ่ะนะ” เดย์บอกไปอย่างนั้นเอง ไนท์ยิ้มกว้างออกมาทันที

 

 

“ขอบคุณนะครับพี่เดย์..ผมรักพี่ที่สุดเลย” ไนท์พูดขึ้นพร้อมกับจับมือเดย์มาแนบแก้มตนเอง

 

 

“รักให้มากกว่าไอ้เกียร์ก็แล้วกัน” เดย์พูดขึ้น

 

 

“อ่าว...ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ ต้องรักกูมากกว่ามึงสิ” เกียร์เถียงขึ้นทันที

 

 

“ไอ้เกียร์ กูอายุมากกว่ามึงนะ แถมยังเป็นพี่แฟนมึงด้วย ช่วยเรียกกูว่าพี่เดย์ด้วยนะมึง” เดย์เถียงกลับไป

 

 

“เรื่องอะไร กูพอใจจะเรียกมึงอย่างนี้” เกียร์ว่ากลับไปอีกแต่ไม่ได้จริงจังอะไร

 

 

“อ่าวๆ ไอ้นี่ เดี๋ยวกูก็เพิ่มอีกแผลให้หรอก” เดย์พูดบอกกลับ

 

 

“หยุด เถอะจ๊ะ เลิกทะเลาะกันไม่ได้จริงๆนะสองคนนี่ เดย์ กินอะไรรึยังลูก ไปกินข้าวกับพ่อแม่ก่อนดีกว่านะ แม่จะคุยเรื่องน้องไนท์ด้วย” แม่ของเกียร์พูดขึ้นยิ้มๆ พร้อมกับพูดชวนเดย์ เพราะรู้ดีว่าเดย์มักจะยอมอ่อนให้ตนเอง

 

 

“นั่นสิ พ่อหิวข้าวแล้วนะ ไปๆ เดย์ ไปกินข้าว โฟร์ กัส ไปด้วยกันเร็ว” พ่อพูดบอก

 

 

“เดี๋ยวตามไปครับพ่อ” กัสบอกกลับ พ่อแม่ของเกียร์จึงลากเดย์ออกไปทันที

 

 

“ผ่านไปได้ด้วยดีแล้วนะ เรื่องมึงสองคนน่ะ” โฟร์พูดบอก ไนท์มองโฟร์กับกัสยิ้มๆ

 

 

“ไอ้ไนท์กูฝากพี่กูด้วยนะ มันเลี้ยงไม่ยากหรอก ให้อาหารเม็ดพร้อมกับพาไปตัดขนบ่อยๆ” กัสพูดแซวพี่ชายตัวเอง

 

 

“ไอ้กัส รอให้กูแผลหายก่อนเถอะมึง” เกียร์ว่าน้องตนเองยิ้มๆ

 

 

“จะทำไมหรอครับ พี่เกียร์” กัสบอกพร้อมกับลอยหน้าลอยตาไปมา เกียร์ยิ้มรับที่ได้ยินกัสเรียกตนเองว่าพี่

 

 

“ไอ้โฟร์ มึงช่วยจัดการไอ้กัสเอาให้มันลุกจากเตียงไม่ได้สักสองสามวันได้รึเปล่าวะ” เกียร์บอกกับเพื่อนตนเอง

 

 

“ถนัดว่ะเพื่อน” โฟร์บอกพร้อมกับหันไปมองหน้ากัสยิ้มๆ

 

 

“ไม่ เอานะ..ไอ้บ้าโฟร์..ไอ้หื่น..กูจะฟ้องพ่อกู..อ๊า..อย่านะเว้ย” กัสโวยวายพร้อมกับวิ่งหนีโฟร์ออกไปนอกห้องพักฟื้น โดยมีโฟร์ตามไปอย่างขำๆ จนตอนนี้ในห้องก็เหลือเพียงเกียร์แล้วก็ไนท์ ไนท์มองหน้าคนรักยิ้มๆ

 

 

“เป็นยังไงบ้าง..เจ็บตรงไหนรึเปล่า” ไนท์ถามเกียร์เสียงแผ่วพร้อมกับมองที่ท้องของร่างสูง

 

 

“เทียบไม่ได้กับตอนที่เจ็บเพราะเห็นมึงร้องไห้หรอก” เกียร์พูดบอกออกมา

 

 

“เสี่ยว” ไนท์ว่าคนรักยิ้มๆ เกียร์จับมือไนท์ขึ้นมาลูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบา

 

 

“ที่ผ่านมากูขอโทษนะไนท์ อะไรที่กูเคยทำไม่ดีกับมึง กูขอแก้ตัวได้มั้ย” เกียร์พูดบอกออกมาเสียงจริงจัง ไนท์ยิ้มกลับอย่างอ่อนโยน

 

 

“กูโยนอดีตทิ้งลงทะเลไปแล้ว มึงไม่รู้เหรอ ตอนนี้กูมีแต่ปัจจุบันแล้วก็อนาคตเท่านั้น” ไนท์บอกกลับ เกียร์ยิ้มกว้างออกมา

 

 

“งั้นกูขอเป็นปัจจุบันแล้วก็อนาคตของมึงได้มั้ย” เกียร์พูดบอกออกมาอีก

 

 

“ถึง มึงไม่ขอกูก็จะยัดเยียดให้มึงอยู่แล้วล่ะ” ไนท์ว่ากลับไป พร้อมกับมองหน้ากันยิ้มๆ ไนท์ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึง วันที่ไนท์ไม่ต้องเลือกระหว่างพี่ชายคนสำคัญกับคนรักของตัวเอง

 

 

“มึงแมร่งร้ายว่ะ กลับมากุมหัวใจกูจนไปไหนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว” เกียร์พูดบอกยิ้มๆ

 

 

“มึงไม่รู้เหรอเกียร์....ว่าที่กูร้าย...ก็เพราะจะทำให้มึงรักกูไงล่ะ” ไนท์บอกกลับยิ้มๆ ก่อนจะลงจากรถเข็น แล้วเป็นฝ่ายก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากเย็นของเกียร์อย่างแผ่วเบา

 

หัวใจ ของทั้งคู่เป็นหนึ่งเดียวกันตลอดไปทั้งปัจจุบันและอนาคต ทั้งสองจะใช้อุปสรรคในอดีตเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ว่ากว่าจะมารักกันได้ คบกันได้ เขาทั้งสองต้องผ่านอะไรกันมามากพอสมควร

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++ END ++++++++++++++++++++++

 

 

จบแล้วคร่า สำหรับ กูจะร้าย...ให้มึงรัก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น