ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 4 : บ้านใหม่ 100%

ชื่อตอน : Chapter 4 : บ้านใหม่ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 361

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2562 02:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : บ้านใหม่ 100%
แบบอักษร

ต่อ 

เช้าวันใหม่ที่สดใส.. 

"อรุณสวัสดิ์~" น้ำเสียงอันสดใสของลิซ่าที่เอ่ยทักผมทันทีที่เห็นผมเดินลงมาจากห้องนอนตัวเอง 

แต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจและเดินผ่านเธอไปเหมือนไม่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น 

"นี่ๆทำไมต้องเมินกันด้วยล่ะ" 

เดินยังไม่ถึงสองก้าวเธอก็แวบมายืนขวางตรงหน้าผมแล้ว 

"เพลิง!!นายเป็นอะไรอ่ะทำไมหน้าตานายดูโทรมจัง-0-" น้ำเสียงที่ถูกเปร่งออกมาแลดูจะตกใจเหมือนเห็นผี 

ที่ยัยนั่นถามผมมันไม่แปลกหรอก ขอบตาดำอย่างหมีแพนด้า แถมท่าเดินที่เหมือนไร้จิตวิญญาณบอกตามตรงสภาพผมไม่ต่างจากซอมบี้ซะเท่าไหร่นัก 

"นี่ๆอย่าเงียบสิฉันใจไม่ดีนะ"  เธอยกมือขึ้นมาแล้วเอานิ้วจิ้มที่แก้มผม 

จึกๆ 

"นี่เพลิง.." ยัยนี่จ้องผมด้วยสายตาบ๊องแบ๊วสุดๆ 

"..."  เงียบและนับหนึ่งถึงสิบในใจ 

"พระเพลิง.." 

จึกๆ 

"..." จากสิบเป็นหนึ่งร้อย 

จึกๆ 

แม่งเอ้ยไม่ทงไม่ทนมันแล้ว!!! 

"ไม่น่าถามนะว่าหน้าฉันโทรมเพราะใคร!!และเพราะใครที่ทำให้ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน!!!" 

"O_O" 

"-*-" 

"แล้วใครหรอ?" 

"ถามจริง?นี่เธอแกล้งโง่หรือโง่จริงๆกันแน่ห่ะ!" 

"แล้วนายจะมาตะคอกใส่ฉันทำไม ฮึก!" ร่างบางเบะปากน้ำตาโตคอดพร้อมปล่อยโฮเต็มที่แต่ก็ถูกคนใจยักษ์ห้ามสักก่อน 

"นี่!อย่าร้องนะ ถ้าเธอร้องไห้ใส่ฉันอีกทีแล้วล่ะก็..เชิญไปอยู่ที่อื่น!" 

"ฮึก!" 

"แต่ถ้าเธอยังด้านอยู่ต่อ ฉันจะอันเชิญหมอผีมาจับวิญญาณของเธอลงไหแล้วเอาไปถ่วงน้ำ" 

"โหดร้าย!!" 

"เออแล้วจะทำไม? อยู่ได้ก็อยู่ไป อยู่ไม่ได้ก็ไสหัวไปซะ" 

ว่าเสร็จผมก็เดินผ่านเธอไปทำธุระส่วนตัวเพื่อออกไปทำงาน โดยไม่สนยัยนั่นที่มองผมด้วยสายตาเคืองๆปนน้อยใจ 

แล้วไงใครสน 

พระเพลิง end 

 

วาเลน past 

ชิ คนอะไรปากร้ายชะมัดไม่รู้ว่าไปกินรังแตที่ไหนมาอารมณ์ดูขึ้นๆลงๆเหมือนคนเป็นประจำเดือน 

เสียดายหน้าตาที่หล่อและออกจะน่ารักแบบนั้นจัง ถ้าเขายิ้มให้ฉันเห็นสักครั้งมันคงจะดีไม่ใช่น้อย 

ก็แหม๋~เขามักจะทำหน้านิ่ว คิ้วขมวดแบบนี้ 

และ..ก็แบบนี้ 

ถามจริงชีวิตนี้เขาเคยยิ้มมั่งป่ะ! ขนาดฉันเป็นผีฉันยังยิ้มเป็นเลย 

ดูสิ 

แต่ก็ชั่งเหอะสงสัยคงจะรู้จักคนอย่างลิซ่าน้อยไปซะแล้ว ไล่กันนักใช่ไหม? เดี๋ยวจะตามไปทุกที่เลยคอยดูสิ 

หึๆๆ 

วาเลน end 

 

พระเพลิง past 

ณ โกดังอาวุธ 

"นี่จะเดินตามฉันอีกนานป่ะ!!" ผมหยุดเดินแล้วหันไปตะคอกกับตัวต้นเหตุของความหงุดหงิดจนลูกน้องที่เดินตามมาถึงกับสะดุ้ง 

"ขะ..ขอโทษครับนาย" พวกมันก้มหัวให้ผมแล้วก้าวถอยหลังไปจากผมสองเมตรไปเพื่อรักษาระยะห่าง 

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดกว่าพวกมันคงไม่พ้นยัยผีติ๊งต๊องที่เดินตามยิ่งกว่าเงาตามตัวแถมยังทำหน้าระรื่นยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันหน้าแทบครบทุกซี่อย่างยัยนั่นหรอก 

"พวกมึงจะไปไหนก็ไปกูอยากอยู่คนเดียว" ผมจำต้องระงับอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเองลงเพื่อไม่ให้ตัวเองผิดสังเกตุจนมากเกินไป เพราะตอนนี้ผมมีเรื่องบางอย่างที่จะเครียกับใครบางคนสักหน่อย 

"ครับนาย"  ว่าแล้วก็พากันทยอยไปทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมาย 

พวกมันทยอยเดินออกไปกันจนหมดเหลือเพียงแค่ผมกับลิซ่าเท่านั้น และคงมีแต่ผมมั้งที่ยืนจ้องหน้าเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ 

"ใครใช้ให้ตามมา" กัดฟันพูดอย่างเก็บอารมณ์ 

"ก็แค่อยากตามมีอะไรป่ะ-0-" 

สาบานได้ว่าถ้ายัยนี่เป็นผู้ชายผมเตะฟันล่วงหมดปากแน่ถึงจะเป็นผีก็เถอะ-*- 

"ถามเธอดีๆแล้วนะ" 

"ก็ฉันเหงานิ นายจะให้ฉันอยู่เฝ้าบ้านนายไปทำไม ฉันเป็นผีนะไม่ใช่เจ้าที่" 

"แต่เธอก็ไม่มีสิทธ์มาเดินตามฉันแบบนี้รู้ไหมว่ามันน่ารำคาญ" 

"ฉันแค่เดินตามนายมาเฉยๆไม่ได้จะก่อเรื่องอะไรสักหน่อย-3-" อีกฝ่ายหลบตาบู้ปากมองซ้ายทีขวาที 

"ให้มันจริงเถอะ" 

ว่าเสร็จผมก็หมุนตัวจะไปทำธุระต่อแต่กลับต้องมาเจอมารผจญสักก่อน 

ไอ้รันเวย์กับไอ้วอดก้าน่ะสิ-*- 

"ไอ้เพลิงมึงพูดอยู่กับใครวะ?" ไอ้รันเวย์มองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกๆแถมยังทำท่าชะเง้อคอมองรอดไปทางข้างหลังผมด้วย 

"..." ส่วนไอ้วอดก้ามันมองมาที่ผมนิ่งๆแต่ไม่พูดอะไร 

แม่งเอ้ย!!! 

"ก็ไม่ได้พูดกับใครนิ" ผมเลือกที่จะโกหกพวกมันออกไป ใครมันจะบ้าตอบไปว่า ' อ้อ!กูคุยกับผีอยู่ '  

"มึงนี่ตอแหลหน้าตายไม่เนียนเลยจริงๆ" ไอ้รันเวย์มันว่าผมแถมทำหน้าสงสัยยิ่งกว่าเดิมอีก 

"ไม่ต้องเสือก" ด่าแม่งซะเลยแล้วผมก็รีบเดินไปจากตรงนี้ทันที 

"อ่าวเฮ้ย! ด่ากูแล้วเดินจากไปคือไรวะ?" 

ผมทำเป็นไม่ได้ยินมันแล้วรีบก้าวขาเดินฉับๆออกมาจากตรงนั้นทันที 

เกือบซวยแล้วไหมล่ะ เอ๊ะ?! ว่าแต่ไอ้สองตัวนั่นมาทำอะไรที่นี่วะ? 

"สองคนนั้นที่อยู่ในรูปห้องนายนิ" ลิซ่าทำหน้าขุ่นคิดทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของสองคนนั้นในรูปภาพถ่ายรวมในห้องของพระเพลิง 

"อยู่พูดมากแล้วตามฉันมา เรามีเรื่องต้องคุยกัน-*-"  

"คุยอีกและ เอะอะๆก็คุย-.-" 

"หรือจะไปอยู่ที่อื่น?" 

"ไล่เก่ง!!" ลิซ่าหน้าบูดยู่ปากอย่างขัดใจพลางเดินตามพระเพลิงไปอย่างช่วยไม่ได้ 

เธอมันก็แค่ผีที่ขอมาอยู่ด้วยจะไปเถียงเจ้าของบ้านอย่างเขาได้ยังไงกัน 

แอ๊ดดดด เสียงประตูถูกเปิด 

ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมลิซ่าจากนั้นผมก็รีบปิดประตูล๊อคกลอน เอาโซ่ประตูมาคล้องกัน จากนั้นปิดท้ายด้วยใส่รหัสห้อง..หึ! สามชั้นเพื่อความปลอดภัย 

"เพลิง!!นายจะปล้ำฉันหรอo_O" อยู่ๆลิซ่าก็โวยวายลั่นห้องตาเบิกกว้างมองผมอย่างตกใจ 

"จะบ้าเรอะ!! ฉันไม่เอาผีสมองปลาทองอย่างเธอมาทำเมียหรอก-*-" คิดแล้วก็ขนลุกยัยนี่คิดได้ยังไงเนี่ย 

"แร๊งงงง" 

"ฉันจำเป็นต้องล๊อคห้องแน่นหนาขนาดนี้เพราะกลัวคนอื่นจะทะเล่อทะล่าเปิดห้องฉันเข้ามาน่ะสิ" 

"อย่างนี้นี่เอง-0-" 

เอาจริงๆผมก็ไม่เคยเจอคนที่ใสซื่อบริสุทธิ์จนน่าถีบไปดาวอังคารขนาดนี้มาก่อน..ลิซ่าเธอคนแรกเลยจริงๆ 

"นี่ฟังนะ ถ้าขืนเธอยังเดินตามฉันแล้วถามโน้นถามนี่ถ้าเกิดฉันเผลอหลุดคุยกับเธอขึ้นมา คนอื่นเขาจะมองว่าฉันบ้า!! เข้าใจไหม" อธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแต่อีกฝ่ายนั้น.. 

"0.0" กอดอกจ้องหน้าผมตาไม่กระพริบ 

ท่าทางแบบนี้ตั้งใจฟังหรือ..กวนตีนวะ?-.- 

"ถึงฉันจะเห็นเธอก็จริงแต่คนอื่นไม่ได้เห็นด้วยเหมือนกับฉัน เพราะงั้นช่วยเข้าใจอะไรที่มันง่ายๆด้วย" 

"โอเค" ร่างบางยกมือขึ้นทำท่าโอเค 

แม่คุณบทจะเข้าใจก็เข้าใจง่ายซะจริงนะ=.= 

"นี่! แล้วตาน่ะกระพริบได้ละไม่ต้องตั้งใจฟังขนาดนั้นก็ได้" หลี่ตามองอีกฝ่ายที่ยืนเกร็งตาจนตาแดงไม่หมดแล้ว 

"เพลิงนี่ยังไง? ตอนเราตั้งใจฟังก็บ่น ไม่ฟังก็บ่น เอาจะยังไงกันแน่คะเจ้านาย~" 

"ฉันพูด ฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น ห้ามทำอะไรตามอำเภอใจ ห้ามก่อเรื่อง" 

"ห้ามนู้น ห้ามนี่ ห้ามนั่น ห้ามๆๆๆอะไรก็ไม่รู้ เราเป็นผีนะไม่ใช่นักโทษประหาร" 

"แต่เธอคือผีในการดูแลของฉัน เป็นแค่ผู้อาศัยไม่มีสิทธิมาต่อล้อต่อเถียงกับฉัน ชัดนะ!" 

"ชิ! ก็ได้-3-" 

"และนี่คือคำสั่ง กลับบ้านไปซะแล้วอย่ามาที่นี่อีก" 

"ไม่เอา!!" ร่างบางสะบัดหน้าทันทีหลังจากฟังประโยคที่ไม่เข้าหูเหมือนคนถูกขัดใจ 

"ยังไม่ทันไรก็ขัดคำสั่งฉันซะละ" 

"ก็เราเหงานิ ไม่อยากกลับบ้านไปอยู่คนเดียว ถ้าเพลิงจะให้เรากลับเพลิงก็ต้องกลับด้วย" 

"เอาแต่ใจ" 

"เพลิงนั่นแหละเอาแต่ใจ แบร่!!" ร่างบางแลบลิ้นใส่คนตรงหน้าอย่างกวนๆ 

"นี่! อย่ามาแลบลิ้นปิ้นตาใส่ฉันนะ!!" มองอีกฝ่ายตาเขียว 

"ไม่รู้ไม่ชี้ ถ้าเพลิงอยู่ที่ไหนเราก็จะอยู่ด้วย" 

ร่างสูงตบหน้าผากตัวเองอย่างเหลืออดกับความเอาแต่ใจของร่างบาง 

"ก็ได้อยากทำไรก็เชิญ ฉันขี้เกียจจะพูดกับผีพูดไม่รู้เรื่องอย่างเธอแล้ว-*-" ร่างสูงเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานตัวเองจากนั้นก็นั่งเปิดเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างหงุดหงิด 

เมื่อพระเพลิงเถียงไม่ชนะก็ทำเอาลิซ่าถึงกับยิ้มอย่างผู้ชนะ พลางเดินเล่นสำรวจไปทั่วห้อง นอนเล่นกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ที่พื้นห้องที่ปูนด้วยพรมขนสัตว์ราคาแพงเพื่อฆ่าเวลารอร่างสูงที่นั่งหน้าตึงเครียดเลิกงาน 

จัดได้ว่า..ความเอาแต่ใจนั้นทั้งคู่มีพอๆกันเลย 

100% 

ความคิดเห็น