ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 50 นี่มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับข้าเลย

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 นี่มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับข้าเลย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2562 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 นี่มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับข้าเลย
แบบอักษร

​“กระหม่อมขอดีใจด้วยพะยะค่ะ...หวงโฮ่ว ทรงตั่งพระครรภ์แล้วพะยะค่ะ”

“ยินดีด้วยเพคะ” เยี่ยหลินและข้าหลวงต่างอวยพร

“ข้าจะได้เป็นแม่แล้วหรือ” สีหน้าตื่นดวยความดีใจของนาง มือเรียวของตนลูบลงท้องที่แบนราบเบาๆ

“เพคะ” เยี่ยหลินยิ้มให้นาง

“เยี่ยหลินและพวกเจ้าจงปิดปากไว้ อย่าพึ่งให้ใต้อ๋องทรงทราบ...ข้าอยากบอกด้วยตัวข้าเอง…วันพรุ่งนี้ก็เป็นวันประสูติของใต้อ๋องด้วย” ซุนหลี่พูดขึ้นมา

“ในพระครรภ์ก็เหมือนเป็นของขวัญที่หวงโฮ่วและใต้อ๋องรอมานาน”

...ข้าจะได้เป็นแม่คนแล้วหรือนี่...ข้าฝันไปหรือไม่...


หลงหลานมู่เข้ามาในห้องมองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ เขาดึงผ้าห่มให้นาง นางจึงตะแคงข้าง เขาจึงสอดตัวเข้าไปด้านหลังของนาง

วันนี้เขากลับมาดึงประชุมแผนการตีแคว้นอั้น จึงเข้ามาในตำหนักหมิงเทียนดึกกว่าทุกวัน

“ซุนหลี่วันนี้ วันเกิดเจ้าแล้วซินะ” เขายิ้มบางๆ นางหันตัวเข้าหาเขา ซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่งที่อบอุ่นของเขา เขาจึงโอบกอดนางด้วยความรัก


แสงแดดสาดส่องทั่วอาณาจักรมู่ หญิงสาวลืมตาขึ้นมองเห็นเยี่ยหลินนั่งรอนางอยู่หลังผ้าม่าน

“เยี่ยหลิน”

“อรุณสวัสดิ์เพคะ...หวงโฮ่ว” เยี่ยหลินถือกล่องสีแดงลายโบตั๋น เข้ามาพร้อมกับจางกงกง ถือกล่องสีแดงเช่นกัน แต่เป็นลายกุ้ยฮัว

“สุขสันต์วันเกิดเพคะ ขอให้มีพระชนมายุพันปี พันๆ ปี เพคะ” เยี่ยหลินเคารพนาง ส่งกล่องสีแดงลายโบตั๋นสีแดงให้ซุนหลี่

“ขอบใจเจ้ามาเยี่ยหลิน เจ้าเป็นข้ารับใช้ข้ามาเกลือบห้าปี ขอบใจเจ้ามากที่ดูแลข้าเป็นอย่างดี

“มันเป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันเต็มใจที่จะดูแลหวงโฮ่ว” เยี่ยหลินยิ้มให้นาง

“กระหม่อมของให้หวงโฮ่ว พระชนมายุหมืนปีๆ หมื่นๆ ปี” จางกงกงส่งของวัญให้กับนาง นางก็รับไว้

“ขอบใจมากจางกงกง และขอบคุณที่ดูแลข้ามาเกลือบสองปี”

“พะยะค่ะ”

“จะเสวยหรือสรงน้ำก่อนเพคะ” เยี่ยหลินถามนาง

“ข้าอยากอาบน้ำก่อน”

“เพคะ” เยี่ยหลินตอนรับ นางกำนัลสามคนตาม ซุนหลี่ไป

“เดี๋ยวกระหม่อมไปดูพระกายหารพะยะค่ะ” จางกงกงยิ้มให้นาง ซุนหลี่พยักหน้า


ซุนหลี่ในชุดหวงโฮ่ว นั่งมองตัวเองในกระจก ขณะที่เยี่ยหลินทำทรงผมให้นาง นางเหลือบมองเครื่องประดับชุดใหม่ สีทองฝังทับทิมวางอยู่ตรงหน้าหลายชิ้นเป็นระเบียบไม่ต่ำกว่าห้าชิ้น

“เมื่อเช้าใต้อ๋องทรงวางไว้ก่อนที่หวงโฮ่วตื่นบรรทม” เยี่ยหลินบอกแก่นาง

“แหม่...หลงหลามู่...ไม่ได้หลับนอนด้วยกัน...เลยเอาของมาหลอกล่อข้าละซิ” เยี่ยหลินรำพึงเบาๆ เยี่ยหลินได้ยิ้มแล้วยิ้มให้นาง

“เอาปิ่นที่ใต้อ๋องประดับบนพระเศียรหรือไม่เพคะ”

“อืมม์”


“ซุนหลี่เล่า” หลงหลานมู่นั่งเพียงลำพังอยู่บนเก้าอี้ ส่วนขุนนางนั่งหลั่นลงซ้ายขวา ขุนนางต่างเข้ามามอบของขวัญและอวยพร นางสนมทั้งสี่ตำหนัก นั่งอยู่เยื้องซ้ายขวา

“หวงโฮ่วเสด็จแล้วพะยะค่ะ”

ซุนหลี่เคารพเขาในฐานะหวงโฮ่วแห่งแคว้นมู่ นางใส่ชุดหวงโฮ่วแดงดำ เขามองนางด้วยความรัก

“ทำไมเจ้ามาช้าจัง” หลงหลานมู่กระซิบนางเบาๆ ขณะที่นางนั่งลงแล้ว ซุนหลี่กระพริบตาข้างเดียว

“ใต้อ๋อง...สิ่งนี้เป็นของขวัญจากหวงโฮ่วพะยะค่ะ” ขันทีเปิดหีบสีแดงลายหงส์สีทอง ด้านในเป็นกริชเงินฝังหยกเป็นวงกลมตรงด้ามปลายล้อมมุกเม็ดเล็ก

“สิ่งนี้หม่อมฉันนำมาจากแคว้นเย่ว์ สิ่งนี้หม่อมฉันสั่งทำขึ้นไว้ให้สวามีในอนาคตก็คือใต้อ๋อง” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา เขาจึงเอากริชออกจากกล่องมาดู

“มันสวยมากๆ ซุนหลี่...ขอบใจเจ้าจริงๆ...ข้าชอบมาก...เดี๋ยวคืนนี้ข้าจะให้รางวัลเจ้า แค่เราสองคน” เขากระซิบเบาๆ ให้นางฟังเพียงคนเดียว นางได้แต่ยิ้ม เขาจึงรับของจากขุนนางระดับสูง


ซุนหลี่เดินออกมาลานด้านนอกมองท้องฟ้าในยามค่ำคืน

หลงหลานมู่ต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ข้ามีเด็กน้อยให้เขาได้เชยชม อยากเห็นหน้าหลงหลานมู่จริงๆ จะดีใจแค่ไหน

แต่นางต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีเสื้อคลุมไหล่ คลุมบนไหล่ของนาง

“หลง” ซุนหลี่พูดเบาๆ

“ข้ารักเจ้า” หลงหลานมู่พูดข้างหูนาง

“ข้ารู้...ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน...ข้ามีอะไรจะบอกเจ้า”

“มีอะไรหรือ” เขาถามนาง นางจึงซบบนไหล่เขา

“มีหญิงสาวอยู่นางหนึ่ง นางได้แต่งงานกับชายคนหนึ่งเป็นเวลานานปีและอยู่กินเรื่อยมา แต่ไม่มีลูกเสียที เขาและนางอยากมีลูกเป็นอย่างมาก แม้นว่าจะทำทุกวิถีทางก็ตามที จนวันหนึ่งสวรรค์เห็นใจหญิงสาวและชายหนุ่มผู้นั้น หญิงนางนั้น จึงได้ตั่งครรภ์” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา เขายืนฟังแอบแปลกใจเล็กน้อยที่นางเล่าเรื่องนี้ มันเหมือนเรื่องของตนและนางเป็นอย่างมาก

“ข้าท้องแล้วหลงหลานมู่” ซุนหลี่มองเขาที่อ้าปากข้าง ลอบหัวเราะเขา

“หลงหลานมู่”

“เจ้าท้องจริงๆ ใช่หรือไม่” เขาถามนางด้วยความแน่ใจ

“ใช่ข้าท้องแล้ว” นางยิ้มมองเขา

“ซุนหลี่ลูกข้า” เขาจับหน้าท้องแบนราบของนาง

“ลูกของเจ้า” นางจับมือเขาที่ลูบลงบนหน้าของนาง

“ซุนหลี่...นี่มันเป็นของขวัญที่ดี ที่สุดสำหรับข้าเลย” เขาอุ้มนางเหวียงนางเบาๆ ทำให้นางหัวเราะ เขาจับนางหยุดและจูบลงบนริมฝีปากอย่างดูดดื่ม สอดผสานลิ้นกันและกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยความรัก

พลุจุดขึ้นบนฝากฟ้า สวยงาม เขาและนางหันไปมองดูพลุ เขาจึงโอบกอดนางด้วยความรัก แล้วหันมาจูบกันอีกครั้ง

แต่หารู้ไม่ว่ามีสายตาหนึ่งกำลงจับจ้องอยู่


เรื่องใหม่มาแล้วนะจ๊ะ 

เรื่อง จอมนางคู่บัลลังก์ <NC21+> ฝากติดตามด้วยนะจ๊ะ

นิยายฟรี ขอมากกว่า 20 เม้น

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น