marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18: แผนการเอาคืน

ชื่อตอน : ตอนที่ 18: แผนการเอาคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18: แผนการเอาคืน
แบบอักษร






“ลิต้าได้เรื่องยังไงบ้าง” ฉันนั่งในห้องใต้ดินของลิต้าจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยัยลิต้ากำลังพยายามแฮ็กข้อมูลของเบอร์นั้นนี่รอตั้งแต่เมื่อวานยัยนี่พึ่งมีเวลามาทำให้นะสิ

“ดูเหมือนจะได้ละนะ...อื่มมมปลายทางอยู่ที่เกาหลีนะสิ”

“เกาหลีงั้นเหรอ!!! ข้อมูลละใครเป็นเจ้าของเบอร์” ลิต้ามองค้อนมาทางฉันทันที

“ยัยเรดาร์ค่ะ!!! ฉันก็พึ่งเข้าถึงพิกัดได้เนี่ยแกจะรีบไปไหนให้เวลาหน่อยสิดูเหมือนข้อมูลฝ่ายนั่นก็เข้าถึงยากมากระบบรักษาความปลอดภัยไม่ธรรมดาสุดสงสัยนี่คงระดับตัวเป้งแน่ๆ”

“ใช่!!! ถ้าระดับตัวเป้งนะมีไม่กี่คนหรอกแถมฉันรู้จักด้วย!!!” เฮอะ!!! เดี๋ยวคอยดูเถอะฉันจัดการเรียงตัวแน่กล้ามาแหย่รังแตนงั้นเหรอ!!!

“หมายความว่าไง”

“ไม่มีอะไรหรอกถ้าได้เรื่องอะไรโทรบอกหน่อยละกันฉันไปจัดการธุระก่อนละ”

“จะไปแล้วเหรอ”

“อื่ม”

“งั้นปิดประตูให้ด้วยละได้เรื่องแล้วจะโทรบอก”

“โอเค” พูดจบฉันก็เดินหันหลังออกมาทันทีแต่ไม่ทันจะกดโทรหาโซก็ดันไปเห็นข่าวในทีวีก่อนหน้าของยัยคู่ควงคนเก่าของพี่นิคเด่นหล้าในทีวีพร้อมกับนักข่าวรุ่มสัมภาษณ์กันยกใหญ่ว่าเป็นความจริงหรือเปล่าที่มีข่าวว่าเธอท้องกับพี่นิคบราๆๆๆ

“เริ่มจากยัยบ้านี่ก่อนละกัน” ฉันกดโทรออกหาแม่ฉันแทนหลังจากที่คิดว่าจะโทรหาโซให้ช่วยสักหน่อย

‘ว่าไงเรดาร์โทรมามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ’ แม่รับสายด้วยท่าทางตื่นเต้นนี่คุณแม่เป็นอะไรอ่ะ

“น้ำเสียงปกไม่มิดเลยนะจ๊ะคุณแม่” ฉันเอ่ยแซวแม่น้อยๆแต่ฝ่ายนั้นก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

‘แหม่...ก็กว่าลูกจะโทรหาแม่ได้มันง่ายที่ไหนกันจ๊ะแล้วกับตานิคกี้เป็นไงบ้างพี่เขาดูแลดีหรือเปล่า’ หืมมม ที่แม่ปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่คงอยากจับคู่ให้ฉันกับพี่นิคแน่ๆ

“ก็ดีค่ะ แต่ตอนนี้ก็มีปัญหานิดหน่อยแล้วพี่นิคก็ไปเกาหลีด้วยแม่ช่วยเขาหน่อยนะคะบังเอิญว่ามีใครบางคนแกล้งพี่เขาอยู่เนี่ย”

‘ใครกล้ามาแกล้งว่าที่ลูกเขยสุดเก่งของฉันละเนี่ย’ แม่ฉันเห่อเขาสุดๆละมั้งเนี่ย

“คนใกล้ตัวเรานั่นแหละแม่ไปหาพี่เขาหน่อยละกัน นะคะ”

‘ได้จ๊ะลูกรักว่าแต่หนูโทรมาแบบนี้คงไม่ใช่ให้แม่ช่วยธรรมดาสินะ’ แม่ฉันรู้ทันเสมอ

“รู้ทันตลอด...คือตอนนี้บริษัทที่เกาหลีของพี่เขาโดนถอนหุ้นไปแบบไม่ทราบสาเหตุแม่รู้ใช่ไหมค่ะว่าจะทำไงต่อถ้าเป็นแม่พวกที่แกล้งพี่เขาไม่กล้าแน่”

‘ได้จ๊ะ!! เดี๋ยวแม่จัดการต่อว่าแต่ลูกจะทำอะไรละเรดาร์’

“หนูก็มีเรื่องจะจัดการที่นี่ค่ะแล้วเจอกันนะคะแม่เดี๋ยวเสร็จธุระที่นี่ก็จะกลับไปหา”

‘จ้าา แม่รักหนูนะเรดาร์’

“ค่ะหนูก็รักแม่” ฉันกดวางสายอย่างสบายใจพร้อมกับเดินไปที่รถแล้วกดโทรหาเดวิดทันทีเพราะหมอนี่เป็นคนที่รู้จักพวกนักข่าวเยอะฉันจะจัดการได้สอพอนั่นให้ดับไปเลย!!!

‘ว่าไงเรดาร์เห็นข่าวแล้วใช่ไหมนี่มันเรื่องอะไรกันแกกับไอ้คุณนิคนี่อะไรยังไงตกลงเรื่องเกิดจากอะไร’

“โอ๊ยยยย!! เดปแกใจเย็นได้ไหมแล้วจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวฉันส่งไฟล์ให้แกละส่งให้นักข่าวที่แกรู้จักด้วยอย่าบอกว่าเป็นฉันละ”

‘ก็ได้..แต่มันอะไรแกเล่ามาสิ’ ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เดวิดฟังหมอนั่นก็เอออ้อมาตลอดสายตั้งแต่ต้นจนจบ

‘ที่แท้เป็นแบบนี้เองเดี๋ยวฉันจัดการให้เป็นข่าวใหญ่ๆเลย’

“โอเค!!! ขอบคุณนะจ๊ะคุณเดปแค่นี้นะมีเรื่องต้องทำอีกอยู่”

‘เคๆ’ แล้วหมอนั่นก็กดวางสายไปทันทีที่ฉันมาถึงบ้านตัวเองก่อนจะรีบลงจากรถพุ่งตรงไปที่ห้องนอนของพี่ชายสุดแสบของฉัน


แก๊กๆ แก๊กๆ

“ประตูห้องล็อกงั้นเหรอ” ฉันพยายามจะเปิดประตูเข้าไปแต่มันดันล็อกนะสิ

“พี่แองจี้!!! พี่แองจี้!!!” ฉันตะโกนร้องพี่แองจี้ดังทั่วบ้านอันที่จริงจะโทรก็ได้แต่นึกไม่ออกลืมไงตะโกนแล้วก็เลยเอาให้สุดๆไปเลย

“ค่ะ???” พี่แองจี้วิ่งหน้าตั้งมาทางฉันพร้อมกับท่าทีลนลาน

“เปิดประตูห้องพี่แอลให้หน่อยค่ะ”

“คุณหนูจะเข้าไปทำไมค่ะคุณแอบสั่งห้ามให้เปิดให้คนอื่นค่ะ” ฉันกลอกตามองพี่แองจี้อย่างเซ็งๆ

“ระหว่างพี่แอลกับฉันพี่เลือกใครค่ะ” ฉันถามคำถามนี่ออกไปพี่แองจี้ทำหน้าเหลอหลาทันที

“คือ...” พอรู้ว่าถามแบบนั้นไม่ได้ผลฉันจึงเดินเข้าไปกอดแขนเธออย่างอ้อนๆทันที

“เปิดให้ฉันเถอะนะ สัญญาจะไม่บอกใครและจะไม่ให้พี่แอลรู้เด็ดขาด”

“แต่...”

“นะคะ นะคะ นะคะ นะๆๆๆ” พี่แองจี้ถอนหายใจให้กับฉันก่อนจะพูดขึ้น

“คุณหนูห้ามเข้าไปก่อเรื่องนะคะ และ ห้ามบอกคุณแอลฟ่าด้วย” ฉันฉีกยิ้มหวานให้เธออย่างสดใสทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“สัญญาค่ะ” ไม่ได้จะเข้าไปก่อเรื่องข้างในนั้นสักหน่อยแต่จะก่อนเรื่องที่นู่นต่างหากอิอิ

“งั้นรอแป๊บนะคะเดี๋ยวพี่ไปเอากุญแจมา”

“ค่ะ!!!” พี่แองจี้เดินหันหลังออกไปเอากุญแจที่ชั้นล่างฉันยืนรออย่างจดจ่อจนเธอเดินกลับมาพร้อมเปิดประตูห้องให้ฉันอย่างจำใจก่อนจะเดินออกไปยังหันมาย้ำชัดอีกว่าห้ามให้พี่แอลรู้ฉันพยักหน้าทันทีก่อนจะเดินเข้าห้องพี่แอลปิดประตูแล้วก็ล็อกไว้ด้วย

ฉันเดินเข้ามาห้องนอนพี่ชายอย่างอารมณ์ดีแล้วก็เดินไปทีโต๊ะทำงานของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจิ๊!!! ฉันกดเปิดคอมพิวเตอร์แต่มันมีรหัสผ่านแค่นี่ไม่คนามือฉันหรอกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโน้ตที่เคยจดรหัสของพวกพี่ๆไว้ไม่ได้อยากจดหรอกพวกนั้นให้มาเองตอนเมานะฉันแอบถามมาอิอิอิ

ติ๋ง!

“ว้าววง รหัสถูกด้วยฮ่าๆๆๆตายแน่ไอ้พี่แอลกล้าส่งยัยปัญญาอ่อนนั้นมาสั่นคลอนความรู้สึกฉัน!!!” แต่พอเข้าดูไอ้พี่บ้าก็ไม่เก็บอะไรไว้เลยงานสักชิ้นก็ไม่มี!!!!

“อ๊ากกกก อิพี่แอลจะฉลาดไปไหน!!!” ฉันกดปิดคอมพิวเตอร์อย่างเซ็งๆสงสัยต้องหาทางอื่นะละแต่ลิต้าก็โทรมาก่อนฉันจึงกดรับสายทันที

“ว่าไงลิต้า”

‘ยัยเรแกต้องไม่เชื่อฉันแน่ว่าเจ้าของเบอร์โทรนั่นเป็นใคร’

“พวกพี่ชายฉันใช่ไหม” ฉันพูดดักทางเพื่อนที่พยายามจะทำให้ฉันอยากรู้

‘อ้าววว แกรู้แล้วเหรอ’

“รู้ตั้งแต่แกบอกว่าอยู่เกาหลีละแต่แค่ยังไม่แน่ใจเลยให้แกจัดการไปก่อนแต่ว่านะลิต้าฉันว่าจะกลับเกาหลีจัดการเจ้าพวกพี่สุดแสบนี้สักหน่อย” ยัยลิต่านั่งนิ่งเงียบเหมือนช็อคไปกลางอากาศ

‘ยัยเร!!!!! แกรู้ทำไมไม่บอกฉันแกรู้ไหมว่าฉันต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะผ่าระบบต่างๆไปได้ยัยเพื่อนเลว!!!” ฉันขำออกมาเล็กน้อยที่เห็นเพื่อนรักบานออกมา

“ฮ่าๆ เอาน่านานๆแกจะได้ฝึกสมองไง”

‘ฝึกบ้านแกสิ!!! จะไปเกาหลีวันไหนฉันจะไปด้วยอย่าห้ามละเพราะฉันจะตามไปเผือช่วยอะไรแกได้ฉันเกลียดแกจริงๆนะแต่เห็นแก่ความหล่อของพี่ชายแกฉันเลยให้อภัย’ ยัยริต้ายอนแยงอะไรกับชีวิตหรือเปล่าเนี่ยฮ่าๆ

“โอเคๆ แกเก็บของละกันเดี๋ยวฉันจองตัวเครื่องบินคืนนี้คงออกเดินทาง”

‘ได้จ่ายค่าตั๋วเป็นค่าที่แกหลอกให้ฉันทำงานเลยนะ’

“จ้าๆๆๆๆ” พูดจบฉันก็กดวางสายก่อนจะโทรบอกคุณเอเลน่าให้ดูงานแทนฉันก่อนเพราะฉันจะกลับเกาหลี และ บอกให้เธอจองตั๋วเครื่องบินที่ไวที่สุดให้ด้วยทุกอย่างจึงเรียบร้อยทั้งหมดภายในเวลาไม่นาน

‘ฉันจัดการเรื่องข่าวให้แล้วนะแกจะเอาไงต่อฉันกดอ่านข้อความของเดวิดที่ส่งมาบอกเรื่องที่ฉันให้จัดการ

“ขอบคุณมากเดปเดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” ฉันกดส่งข้อความบอกเพื่อนไปก่อนจะกดโทรหายัยปัญญาอ่อนนั่นอีก

‘โทรมามีอะไร’ ปลายสายรับอย่างไม่เต็มใจ

“ออกมาเจอกันที่ร้าน....หน่อยฉันมีเรื่องจะคุยด้วยอีกยี่สิบนาทีนะเพราะฉันไม่มีเวลา” พจบฉันกดวางอย่างไมาสนว่าหล่อนจะตอบรับว่าไงแต่ฉันกขึ้นรถขับออกไปรอที่ร้านทันที

20 นาทีต่อมา

ยัยนั่นเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับทำสีหน้าเหมือนผู้ชนะนังโง่คนที่ชนะมันคือฉันแล้วเธอก็เดินมานั่งลงตรงข้ามฉัน

“เรียกฉันมามีธุระอะไรจะยอมถอยดีๆแล้วใช่ไหม” ฉันนั่งมองหน้าหล่อนพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ดูนี่สิ...” ฉันยื่นชองสีน้ำตาลให้หล่อนเปิดดู

“อะไร” ยัยนั่นถามขึ้นแต่ก็เปิดออกมาดูก่อนจะเห็นรูปตัวเองยืนจูบกับคนอื่นแถมมีตอนเข้าโรงแรมไปด้วยอีกหล่อนขย้ำรูปนั้นทิ้งแล้วปามาใส่ฉัน

“แกตัดต่อ!!! ฉันไม่ได้ทำ!!!” หล่อนพูดพร้อมกับชี้หน้าฉันจนฉันทนไม่ไหวตบโต๊ะอย่างแรง

ปัง!

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปบีบแก้มหล่อนอย่างแรงหล่อนพยายามจะดึงผมฉันแต่บอดี้การ์ดเข้ามาจับแขนหล่อนไว้ก่อน

“นี่คิดจะตบฉันงั้นเหรอเคยรู้ไหมว่าฉันเป็นใครเธออย่าริเอามือสกปรกของเธอมาแตะต้องตัวฉันแล้วจำไว้ด้วยนะอย่าคิดจะมาลองดีกับฉันเพราะฉันสามารถทำให้เธอหายสาบสูญไปจากโลกนี้ได้ง่ายมาก!!!!” ฉันบีบแก้มหล่อนแรงขึ้นเรื่อยๆจนหล่อนดิ้นไปมาเพราะความเจ็บฉคลายมือลงแล้วนั่งลงตามเดิมก่อนจะพูดด้วยหน้าตาเรียบเฉย

“พี่ชายฉันจ้างเธอเท่าไหร่อย่าเงียบละเพราะฉันต้องการคำตอบเธอคงไม่รู้ตัวสินะว่าตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในนี้ไม่มีใครอยู่สักคน” หล่อนมองไปรอบๆตามคำพูดของฉัน

“คือ...ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใครรู้แค่ใช้เบอร์ส่วนตัวโทรมาเสนอเงินให้ฉันแล้วก็สั่งให้ฉันแกล้งทำเป็นท้องไปโวยวายที่บริษัทและเขายังเตรียมเอกสารปลอมพวกนั้นให้อีกด้วย”

“งั้นเหรอ...ขอบใจที่บอกนะเชิญกินข้าวได้เลยวันนี้ฉันเลี้ยงไปละ..อ้อ!! แล้วก็อีกอย่างนะฉันว่าวันนี้ข่าวเธอคงดังมากๆแน่ๆเลยดีใจด้วยนะจ๊ะ” พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกไปจากร้านอย่างมีความสุขที่ทำให้หล่อนกรีดร้องในร้านราวกับคนบ้า...

“เฮ้อ!! ต่อไปก็ไอ้พวกพี่บ้านั่น!!!”

และ ตอนนี้ฉันกำลังเดินทางกลับบ้านเกิดตัวเองในตอนเที่ยงคืนถึงที่นู่นก็คงจะดึกเหมือนกันแต่ฉันว่ามันก็ดีนะฉันส่งคนของฉันติดตามพี่แม็กกีบพี่แอบไปเรียบร้อยส่วนอิพี่ซานะไม่ยากหรอกเพราะฉันมีมินมินเป็นพวกขอจัดการสองคนนี้ก่อนเถอะ!!!!


13 ชั่วโมงต่อมา



“เรดาร์เราจะทำไงต่อละ” ทันทีที่ลงจาดเครื่องคนของฉันก็ส่งมารายงานว่าตอนนี้พี่แอลกับพี่แม็กไปเที่ยวผับฉันเหลือบตามองเพื่อนรัก..

“ลิต้าแกชอบพี่ฉันมากป่ะ” ยัยลิต้ามองหน้าฉันเหมือนไม่เข้าใจ

“ก็ชอบนะสิถึงไม่ได้เป็นแฟนแต่ขอขึ้นเตียงด้วยสักครั้งก็พอ”

“แกพูดจริงป่ะ”

“อะไรของแกเรดาร์นี่แกจะยกพี่ชายแกให้ฉันแล้วเหรอถึงฉันจะชอบเที่ยวนะแต่ไม่ได้มั่วนะจ๊ะแกก็รู้ว่าฉันยังโสด และ ก็ชิงด้วยย่ะ!!” ฉันยอมรับเลยว่ายัยลิต้าดูเป็นคนร่านโลกมากแต่ยัยนี่ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อนเพราะอะไรไม่รู้ทุกครั้งที่ออกจากผับไปพร้อมกับผู้ชายนางจะต้องมาเหตุให้ถีบหัวส่งผู้ชายคนนั้นตลอด

“ฉันไม่ได้จะให้แกจะนอนกับพวกพี่ฉันแต่แกต้องใช้มารยาของแกทำให้พี่ฉันไม่ระวังตัวแล้วก็หยิบโทรศัพท์ของพวกนั้นมาให้ฉัน”

“แกว่าฉันมีเสน่ห์พอจะทำได้เหรอ”

“มั่นใจหน่อยสิยัยนี่แกสวยจะตายไม่งั้นฉันไม่ให้เป็นเพื่อนหรอก” เพื่อนรักหันมามองค้อนใส่ฉันทันทีแต่ไม่ทันจะพูดอะไรรถของโซราก็เคลื่อนเข้ามาหาพวกเรา..

“ว่าไงสาวๆจะยืนตรงนั้นนานไหมขึ้นมาได้แล้วจ๊ะ”

“ยัยโซไม่เจอกันนานนะย่ะ!! นมแกเล็กลงเปล่าเนี่ย!!” ยัยลิต้าเดินขึ้นไปนั่งข้างหลังพร้อมกับถามคำถามที่ยัยโซแทบจะกระโดดตบปาก

“จิ๊!!! ลิต้าถึงนมฉันจะเล็กไปบ้างแต่ฉันสวย และ รวยมากจบนะย่ะ!!”

“ย่ะ!!! ยัยคนเก่งมั่นหน้ามากจ้าาา”

“ฮ่าๆพอเถอะ...โซเตรียมชุดมาใช่ไหม” โซหันหน้ามามองฉันพร้อมกับฉีกยิ้มออกมา

“แน่นอน...ว่าแต่จะไม่โทรหาพี่นิคของเรก่อนหรือไงเห็นแม่เรเห่อเขาใหญ่พาไปกินข้าวที่บ้านใหญ่กับพวกคุณพ่อโซด้วย” พอพูดถึงพี่นิคก็คิดถึงเขาใจจะขาดแต่ต้องจัดการพวกพี่แสบนี้ก่อน

“เสร็จงานเราค่อยโทรละกัน”

“ตามใจนะไม่ใช่แฟนฉันสักหน่อยโกรธมาไม่รู้ด้วยนะจ๊ะ” ฉันมองค้อนไปที่โซกับลิต้าที่ส่งยิ้มล้อเลียนมาให้ฉันแต่ก็ทำได้แค่นั้นก่อนจะนั่งรถไปเงียบๆจนถึงผับฉันเปลี่ยนชุดมาใส่เป็นชุดที่ไม่โป๊เท่าไหร่ส่วนลิต้าคือสุดเซ็กซี่จริงๆพี่ๆฉันต้องมองตาค้างแน่!!!

“ฉันไม่แน่ใจว่าจะทำได้ไหมเรฉันว่าแกไปขโมยโน้ตบุ๊คพี่แกมาให้ฉันแฮ็กเถอะจากนั้นแกจะขายหุ้นพี่แกทิ้งเท่าไหร่ก็ได้”

“เรามาถึงขั้นนี้แล้วแกรีบลงมาเลย”

“แต่...”

“ไม่แต่ลงมา” กว่าจะดึงนางลงมาได้ก็ปาไปสามสิบนาทีเราสามคนเดินเข้าผับที่คุ้นเคยอย่างไม่สนใจใครต่อให้มีหนุ่มๆมองตามหลังจนตาค้างก็เถอะแต่เป้าหมายของฉันคือชั้นวีไอพีโต๊ะของพี่ชายยยยย!!!!

เราสามคนเดินจ้ำอ้าวขึ้นไปหาเป้าหมายแต่จู่ๆฉันก็ต้องเบรคตัวชะงักเพราะในโต๊ะนั้นดันมีคนของฉันอยู่!!!

“ยัยเรพี่นิคของแกอยู่ด้วย”

“เห็นแล้ว...โซแกพาลิต้าเข้าไปก่อนฉันจะลงไปรอในรถ” แต่ทันทีที่ฉันพยายามหรบดูเหมือนฝั่งนั่นจะมองมาทางฉัน

“ยัยลิต้าสู้ๆนะเพื่อนเอามาให้ได้ฉันจะต้องทำให้พี่ชายฉันกระอักเลือดให้ได้!!!” พูดจบฉันก็รีบเดินหรบออกไปจากตรงนั้นทิ้งลิต้าไว้กับโซ...

“เรดาร์!!”





โอ๊ยยังไงต่อดีละฮ่าๆเรดาร์จะเอาคืนได้ไหมแล้วตอนสุดท้ายใครเรียกหนูเรจ๊ะฮ่าๆอย่าพึ่งเบื่อที่มาบ่อยเพราะวันนี้ว่างมากๆๆๆๆกลัวพรุ่งนี้ไม่ว่างเลยมาอัพให้

ความคิดเห็น