marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17: มรสุมชีวิต

ชื่อตอน : ตอนที่ 17: มรสุมชีวิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17: มรสุมชีวิต
แบบอักษร





image


“ฉันท้องกับคนรักของเธอยังไงละนังโง่!!!!” ฉันเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า

“นี่มันเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ” ฉันขมวดคิ้วถามเธออย่างต้องการคำตอบที่ไม่ใช่เรื่องโกหก

“ฉันพูดจริงนะฉันมีเอกสารมายืนยันด้วย” ฉันหยิบซองบางอย่างออกมาวางลงตรงหน้าฉัน

ฉันหยิบซองนั่นขึ้นมาเปิดดูก็เป็นเอกสารยืนยันการตั้งครรภ์ของจริงแท้แน่นอนความรู้สึกจุกแน่นในอกทุกอย่างมันสั่นไปหมด...ฉันอ่านรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนก่อนจะเงยหน้ามองเธออีกครั้ง

“เธอท้องได้สองเดือนแล้วงั้นเหรอ” ฉันพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ และ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“ใช่แล้ว เธอเป็นผู้หญิงด้วยกันคงเข้าใจใช่ไหมความรู้สึกนี้ฉันไม่รู้หรอกว่าระหว่างเธอกับคุณนิคจะเป็นไงแต่ฉันแค่อยากให้เขารับผิดชอบลูกของเขาในท้องของฉันก็เท่านั้น” น้ำเสียงราบเรียบจากหญิงสาวตรงหน้าทำให้ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันสับสนไปหมด

“ออกไปก่อนแล้วฉันจะติดต่อพี่นิคให้ และ ฉันจะติดต่อหาเธออีกครั้ง”

“เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันหรอกนะ”

“ฉันมีสิทธิ์สั่งใครก็ได้ตราบใดที่เธอยังไม่มีสิ่งมายืนยันว่าลูกในท้องของเธอเป็นลูกของพี่นิคถ้านั่นมันคือเรื่องจริงฉันก็จะถอยไปเองเข้าใจนะ!!! ออกไปจากห้องทำงานของฉันได้แล้วฉันต้องการสมาธิ!!!” ฉันพยายามข่มอารมณ์ตัวเองทุกอย่างไม่ให้รุนแรงไปมากกว่านี้แม้แต่น้ำตาก็กลั้นไม่ยอมให้ไหลออกมา!!! ฉันไม่ยอมให้ผู้หญิงตรงหน้าเห็นความอ่อนแอของฉันหรอกนะ!!!!

“ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอรู้เองว่าตัวเธอควรถอยออกไป!!!!” เธอพูดทิ้งท้ายไว้เท่านี้ก่อนจะเดินปึงปังออกไปจากห้องทำงานฉันทิ้งตัวลงพิงเก้าอี้อย่างหมดแรงความอ่อนแอแล่นมาทำงานตรงกลางใจน้ำตาค่อยๆไหลออกมาอย่างปิดไม่มิดความเสียใจจุกตรงกลางอกอย่างช่วยไม่ได้....

‘พี่ไม่รู้ว่านับจากนี้จะเจออะไรบ้างแต่พี่อยากขอให้เรเชื่อใจพี่ได้ไหมครับ’

แต่จู่ๆคำพูดของพี่เขาก่อนจะไปก็ดังขึ้นมาในหัวช้ำไปช้ำมา

“นั่นสินะ!!! ฉันจะอ่อนแอไม่ได้ฉันต้องตรวจสอบทุกอย่างให้แน่ชัดก่อนนี่ฉันเผลอไปเชื่ออะไรโดยไม่มีหลักฐานได้ไง!! ทำไมเป็นแบบนี้เรดาร์!!! เชื่อใจคนรักของเธอหน่อยสิ!!!” ฉันพึมพำต่อว่าตัวเองเบาๆก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนที่ไว้ใจที่จะให้สืบเรื่องนี้ให้


ตรู๊ดดดดดด

‘ว่าไงยัยเร’ เสียงของลิต้าดังขึ้นพร้อมกับความหงุดหงิดที่มีคนมากวนตอนทำงาน

“ลิต้าฉันมีเรื่องให้แกช่วยฉันหน่อยอย่าบอกใครนะเรื่องนี้รู้แค่เราสองคน”

‘เรื่องอะไรละ’ ลิต้าตอบรับพร้อมกับความอยากรู้อยากเห็นมากถึงยัยนี่จะชอบทำตัวไม่ได้เรื่องแต่เธอก็เป็นถึงทายาทของบริษัทเทเลคอมอันดับต้นๆของประเทศนะจ๊ะ

“ก็....” ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้ลิต้าฟังจนหมดที่ฉันไม่ใช่ลูกน้องของพี่นิคเพราะกลัวพวกนั้นไปรายงานเขาแล้วเขาจะคิดมากเรื่องนี้อีกฉันว่าแค่ฉันคนเดียวกสามารถจัดการเรื่องนี้ได้นั่นแหละ

‘เรแกแน่ใจได้ไงว่าพี่นิคเขาไม่เคยเอาคนอื่นแบบไม่ใส่ถุงยาง’

“ฉันก็เคยถามเขานะสิเขาก็บอกว่าเขาต้องระวังตัวกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้วเพราะมีผู้หญิงมากมายที่ต้องการจะจับเขานะสิเขาถึงต้องป้องกันทุกครั้งที่มีอะไรกับคนอื่นแต่ไม่ใช่กับฉันนะจ๊ะ และ อีกอย่างเขาไม่ได้ควงผู้หญิงคนอื่นแล้วตั้งแต่เจอฉัน” พอตั้งสติทุกอย่างได้ฉันก็นึกเรื่องที่พี่เขาบอกมาก่อนหน้านี้ออกหมดแล้วเมื่อกี้ฉันจะร้องไห้ทำไมเนี่ยเปลืองน้ำตาชะมัด!!!

‘โอ๊ย!!! เกลียดความมั่นหน้าค่ะ’ เสียงกระแหนะกระแหนของเพื่อนรักดังขึ้นจนฉันต้องหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ เอาน่าสืบให้หน่อยฉันอยากรู้ว่าทำไมยัยนั่นถึงทำแบบนั้นมีเหตุผลอะไรกันแน่” ตอนนี้ในหัวกำลังพยายามคิดอย่างหนักเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ว่าไม่เห็นใจผู้หญิงด้วยกันหรอกนะแต่ขอเห็นแก่ตัว และ พยายามพิสูจน์ทุกอย่างก่อนถ้ามันคือเรื่องจริงละก็ฉันคงต้องถอยออกไปนั่นแหละแต่ถ้ามันไม่ใช่ฉันก็อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้ช่วงนี้ยิ่งมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นรอบตัวฉันกับเขาเสมอใจฉันหวั่นๆว่ามันจะเป็นสัญญาเตือนของบางคนมากกว่า....

‘โอเคๆ เดี๋ยวฉันจัดการให้จะจัดการแฮ็กระบบโทรศัพท์ของยัยนั่นพร้อมกับดึงข้อมูลแชทในมือถือมาให้แล้วก็จะส่งคนตามดูว่ายัยนั้นทำอะไรบ้างเจอใครบ้างละกัน’

“ขอบใจมากนะเพื่อนรัก”

‘จากคำขอบคุณของแกเปลี่ยนมาเป็นแนะนำพี่ชายแกให้ฉันได้ละฉันชอบพวกเขา!!!’ ฉันกลอกตาไปมาทันทีที่เพื่อนรักพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกให้ตายเถอะถ้าเธอแนะนำนะพี่ชายเธอสองคนไม่ปล่อยเพื่อนเธอไปแน่และ เพื่อนเธอก็จะโดนเขี่ยทิ้งหลังจากพวกนั้นเบื่อชึ่งเธอรับไม่ได้!!!

“ยัยลิต้าฉันขี้เกียจพูดเรื่องนี้แล้วนะเอาเป็นว่าได้เรื่องไงติดต่อมาด้วยละกัน” พูดจบฉันก็กดวางสายจากเพื่อนรักตัวเองที่ตอนนี้ยัยลิต้าคงบ่นเธอหูซาแน่ๆที่ตัดสายเธอทิ้ง

“เฮ้ออออ!!! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ” ฉันนั่งถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายไม่รู้ว่าจะเอาไงต่อปานนี้พี่นิคจะเป็นไงบ้างนะคงนั่งเครียดอยู่บนเครื่องแน่ๆ....

“เมื่อกี้ฉันเกือบไม่มีสติแล้วนะเนี่ยแต่ยังดีที่เสียงพี่ดังขึ้นในหัวก่อนไม่งั้นฉันคงต้องนั่งร้องไห้งอแงขี้มูกโปร่งอีกแน่ๆ”



3 ชั่วโมงต่อมา



Rrrrr Rrrrr

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายที่ตั้งตารอมาตั้งสามชั่วโมงทันที

“ว่าไงได้เรื่องยังไงบ้าง”

‘ฉันว่ามันมีอะไรแปลกนะทุกอย่างมันยอนแยงกันไปหมด’ ฉันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจทันทีที่ลิต้าพูดแบบนั้น

“หมายความว่าไงลิต้า”

‘ฉันก็ไม่รู้จะพูดไงแต่เดี๋ยวฉันเข้าไปหาแกแล้วให้แกดูเองละกันว่าแต่แกอยู่บริษัทคุณนิคใช่ไหม’

“อื้อรีบๆหน่อยนะ” ฉันกดวางสายจากลิต้าด้วยความสับสนตอนนี้ทุกอย่างในอกมันร้อนเป็นไฟไปหมดอยากรู้ความจริงที่แน่ชัดกว่านี้ให้ตายเถอะ!!!

ไม่นานลิต้าก็โทรมาบอกว่าถึงแล้วฉันจึงเดินลงไปรีบขึ้นมายัยลิต้ามาพร้อมกับโน้ตบุ๊คคู่ใจพอเข้ามาถึงห้องทำงานฉันก็พาเธอไนั่งที่โซฟาเพื่อนรักก็ไม่รอเวลากดเปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมาให้ฉันดูทันที

“เท่าที่ตรวจสอบคนที่ยัยนั่นติดต่อด้วยก็ไม่มีการพูดถึงเรื่องเธอท้องสักนิดตรวจสอบการใช้เซิร์ฟเวอร์ก็ไม่มีการค้นหาเรื่องท้องอะไรเลยแกว่ามันไม่แปลกเหรอคนปกติเขาต้องทำอะไรสักอย่างอยู่แล้ว” ฉันนั่งดูที่เพื่อนให้ดูอย่างสงสัยเหมือนกันถ้าเป็นฉันนะถ้ารู้ว่าตัวเองท้องคงต้องเสิร์จหาข้อมูลอะไรสักอย่างก่อนอยู่แล้วแต่ยัยนี่ไม่ใช่

“แถมเบอร์ที่ติดต่อยัยนี่นะฉันเห็นเบอร์แปลกๆอยู่เบอร์หนึ่งมันเป็นเบอร์ส่วนตัว”

“มันแปลกจริงๆด้วย...ยัยนี่มาไม้ไหนกันนะ”

“ระวังตัวด้วยละเรฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยจริงๆเหมือนยัยนี่ตั้งใจเล่นงานแกโดยเฉพาะไม่งั้นคงไม่เลือกเข้ามาตอนนี้พี่นิคของแกไม่อยู่หรอกแกต้องมีสตินะ” ฉันพยักหน้าให้ลิต้าที่พูดขึ้นมาด้วยท่าทีเป็นห่วง

“ขอบใจมากนะแก...แล้วแกตามรอยเบอร์โทรนี่ได้ใช่ไหม”

“ก็ได้แต่ต้องใช้เวลานิดหน่อย”

“งั้นเหรอ...งั้นช่วงนี้แกมาอยู่กับฉันได้หรือเปล่าฉันกลัวแกได้รับอันตรายนะสิ”

“นี่ยัยเรฉันไม่เป็นไรหรอกที่ฉันต้องใช้ห้องใต้ดินของตัวเองแกะรอยให้แกรับรองไม่มีใครตามพิกัดฉันได้แน่นอน” แม่ลิต้าจะพูดแลบนั่นแต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดีให้ตายสิ!!!

“ก็ได้หวังว่าเรื่องนี้เราจะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเร็วๆนี้หรอกนะ”




นิค




“สถานการณ์ตอนนี้เป็นไง”

“คงตัวแล้วครับ”

“โอเค หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเร็วๆนี้นะ” ผมนั่งอยู่บนเครื่องมาสิบชั่วโมงแล้วทุกชั่วโมงแอรอนจะรายงานเรื่องต่างๆให้ผม

“แต่ว่าตอนนี้ทางฝั่งตลาดหุ้นทั่วโลกกำลังสั่นคอนครับนายเริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าเหตุการณ์ที่เกาหลีมันคืออะไร” ผมนั่งมองแท็บเลทในมืออย่างเซ็งๆแต่ก็นะช่างมันเถอะ

“แล้วก็ตอนนี้มีโบรกเกอร์ปริศนามาแย่งซื้อหุ้นที่นายหมายตาไว้เกือบหมดครับ”

“อะไรนะ!!!!” ผมกำมือแหน่นด้วยความโกรธให้ตายสิผมจะทำยังไงต่อดีละว่ะ!!!!

“คือ...”

“ช่างเถอะรอให้ถึงเกาหลีก่อนค่อยว่ากันอีกที” ผมหลับตาลงนั่งพิงเบาะอย่างเหนื่อยล้าคิดถึงอ้อมกอดของคนตัวบางที่คอยเป็นกำลังใจให้ คิดถึงรอยยิ้มของเธอ

“ปานนี้เรดาร์จะทำอะไรอยู่นะคงนั่งนิ้วหน้าอ่านเอกสารที่โต๊ะทำงานแน่ๆ....”


สามชั่วโมงต่อมาผมก็มาถึงเกาหลีตอนนี้เวลาก็ประมาณ10โมงกว่าๆพอดีที่นิวยอร์กคงสี่ทุ่มแล้วมั้ง

“แอรอนเข้าบริษัทเลยนะสั่งประชุมด่วนที่สุดฉันจะเข้าประชุมครั้งนี้ด้วยตัวเอง” ปกติผมไม่ค่อยเข้าประชุมด้วยตัวเองเท่าไหร่นอกจากบริษัทใหญ่ที่นิวยอร์ก

“ครับ” ผมก้าวเท้าลงจากเครื่องด้วยท่าทีสงบนิ่งพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออกหาคนรักของตัวเองอย่างคิดถึง....


ตรู๊ดดดดด

‘พี่นิค! ถึงแล้วเหรอค่ะ’ เสียงปลายสายดังออกมาราวกับกำลังดีใจอย่างมากที่ผมโทรหา

“พึ่งถึงเลยแต่คิดถึงเรมากเลยโทรมาหาก่อน” ผมคิดถึงเธอทุกวินาทีด้วยช้ำ

‘เรก็คิดถึงพี่ค่ะแล้วพี่...’

“พี่ว่าจะเข้าบริษัทเรียกประชุมด่วนนะคะพี่คงไม่ได้ติดต่อหาที่รักบ่อยๆนะพี่ขอจัดการธุระทางนี้ก่อนนะคะ” ปลายสายเงียบไปเล็กน้อยเหมือนมีอะไรสักอย่าง

“ทางนั้นเป็นอะไรหรือเปล่าเห็นคนพี่รายงานว่ามีคนบุกเข้ามาหาพี่” พอผมถามเรื่องนี้เหมือนเธอจะถอนหายใจเล็กน้อย

“นายครับทุกอย่างพร้อมแล้ว” ในขณะที่กำลังเดินไปคุยไปกับเธอด้วยแอรอนก็พูดขัดขึ้นมาแต่เธอยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิมผมขมวดคิ้วแปลกใจกับท่าทีของเธอ

“เรดาร์...เป็นอะไรหรือเปล่า”

‘คือ..เปล่าค่ะพี่นิคเดี๋ยวทางนี้เรจัดการเองเรรักพี่นะคะ และ ก็เชื่อใจพี่ด้วย’ คำพูดของเธอฟังดูแปลกๆยังไงไม่รู้แฮะ

“เรบอกพี่ได้ไหมว่ามีเรื่องอะไร”

‘ไม่มีอะไรค่ะเดี๋ยวเรจะคอยช่วยพี่จากตรงนี้ละกันเนอะ’

“งั้นก็โอเคครับ...ว่าแต่กินข้าวหรือยัง” ผมเดินคุยกับเธิไปเรื่อยๆจนไปถึงรถ และ ก็คุยกับเธอจนถึงบริษัทผมถึงวางสายทำหน้านิ่งเดินลงจากรถด้วยท่าทีเงียบขรึม...

“นายครับแย่แล้ว!!”

“อะไรแอรอน”

“ตอนนี้ข่าวของนายกำลังดังไปทั่วโลกว่านายมีลูกกับคุณนาตาเลีย”

“ห้ะ!!! อะไรนะ!!!”



อีกด้านหนึ่ง



นางแบบสาวสวยอดีตคู่ควงของนิคาชิโอ้ยิ้มกริ่มออกมาอย่างปิดไม่มิดพร้อมกับกดโทรหาใครบางคน

“งานเสร็จแล้วค่ะฉันปล่อยข่าวแล้วโอนเงินมาได้ละ”

‘อื้อ....เดี๋ยวโอนเงินไปให้’ ปลายสายตอบกลับมาเรียบๆด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ

“ขอบคุณนะคะที่ทำให้ฉันจะได้พี่นิคกลับมา”

‘ฉันไม่ได้จะให้เขากลับมาหาเธอผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรกับเขาสักนิดอย่าดีใจไปฉันก็แค่เล่นสนุกแค่นั้นอย่าติดต่อมาอีกเดี๋ยวจะโอนเงินให้’ นางแบบสาวกำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความโกรธที่ปลายสายพูดแบบนี้แต่มีหรือเธอจะปล่อยโอกาสที่จะได้จับคนอย่างนิคาชิโอ้หลุดมือไป

“ฉันต้องได้เขากลับคืนมา!!!”




เอาละเนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยแล้วจะเอาไงต่อละคนเล่นสนุกกสนุกกันใหญ่ส่วนคนโดนก็โกรธจนไม่รู้จะว่าไงละฮ่าๆ


ความคิดเห็น