จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คำตอบที่ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว

ชื่อตอน : คำตอบที่ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 89

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำตอบที่ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว
แบบอักษร

image

เวลานี้..คิตตี้รู้สึกเหมือนโลกจะถล่มตรงหน้า..

ร่างแน่นิ่งของนายแม่แคทนั้น..ทำให้คิตตี้ปวดร้าวที่สุด..

นับตั้งแต่เล็ก..ก็มีปมทำให้เกลียดนายแม่คนนี้มาแต่แรก..ปมที่เป็นเด็กที่เกิดจากผู้หญิงสองคน..

นายแม่เป็นผู้หญิง..แม่เพลินตาก็เป็นผู้หญิง..มันผิดหรือที่ทั้งสองมีใจต่อกัน..รักกัน..และท้ายที่สุดก็อยากจะมีลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของกันและกันจริง ๆ...

ลุงหมออานนท์มีวิธีทำให้ผู้หญิงสองคนมีลูกด้วยกันได้..โดยสกัดเซลส์ไข่ของนายแม่..ปรับเปลี่ยนโครงสร้างให้เป็นสเปอร์มและผสมกับเซลส์ไข่ของแม่เพลินตา..และนายแม่กับแม่เพลินตาก็ขอร้องให้ลุงหมอสร้างลูกแฝดให้..เพราะจะได้มีลูกทีเดียวสองคน..

วิทยาการทางการแพทย์ของลุงหมอสมกับที่เป็นเทพแห่งการแพทย์จากเผ่าหมาป่า..ในที่สุด..ก็ได้คิตตี้กับริต้าออกมา..มอบริต้าให้นายแม่ออยคอยดูแลใกล้ชิด..และตัวเองดูแลเลี้ยงคิตตี้อย่างดี..แต่ตนเองกลับปฏิเสธสถานภาพเช่นนี้เรื่อยมา

ริต้ากลับไม่มีปมด้านพ่อที่เป็นผู้หญิง..ไม่เหมือนคิตตี้..

ในที่สุด..ความรู้สึกที่เป็นปมในชีวิตก็แปรเปลี่ยน..วันที่นายแม่รับกรงเล็บแหลมคมจากปีกของฮัล เวสต์.เพื่อช่วยคิตตี้วันนั้นเป็นวันที่คิตตี้ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว..ไม่สนใจเรื่องตัวเองจะเป็นเด็กที่เกิดจากใครทั้งนั้น..ขอเพียงอย่างเดียวคือให้นายแม่พ้นอันตราย..

คิตตี้รู้ว่าตัวเองรักนายแม่คนนี้แค่ไหนก็ครั้งนั้น..

และนี่คือครั้งที่คิตตี้เห็นนายแม่แน่นิ่ง..และสิ้นใจไปต่อหน้า..ครั้งที่เจ็บปวดที่สุด..

คิตตี้มองร่างแน่นิ่งของนายแม่ตึกแดงของตนเอง..นี่ถ้าแม่เพลินตารู้..แม่จะเสียใจแค่ไหน..

นานจนมีมือมาจับบ่า..

คิตตี้รู้สึกตัว..หันไปสบตากับหญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม..ตาประกายนิ่งแน่วแน่ราวกับงู..ความงามของเธอ..เป็นความงามที่เหมือนไม่อาจจะหาคำตอบได้..

คิตตี้รู้ว่าหญิงสาวคนนี้คือใคร..แม้จะพบเจอกันครั้งหนึ่งก็มากพอแล้ว..

ผู้หญิงคนนี้คือคนรักของริต้า..

เธอชื่ออะไรนะ..นึกไม่ออก..

เธอพูดอย่างนุ่มนวล...

“..คิตตี้..ฉันจะดูแลนายแม่ของเธอให้..เธอต้องร่วมสู้กับน้องสาวของเธอและคนอื่น ๆ ..”

คิตตี้พยักหน้า..

“..ขอบคุณมาก..”

“..นายแม่ของเธอจะไม่มีวันตายในดินแดนที่ฉันและน้องสาวเธออยู่..วางใจได้..”

คิตตี้พยักหน้า...

“..แต่ฉันคงไม่มีโอกาสได้เจอท่านอีกแล้วใช่ไหม..”

“..เธอควรจะมองในแง่ดีสักหน่อย..เธอเองก็ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอริต้าอีกครั้งไม่ใช่หรือ..นี่ก็เท่ากับให้นายแม่ของเธอมาอยู่กับริต้าบ้าง..ความตายแค่กั้นขวางการหวนคืนสู่บ้านเกิด..แต่มันก็ยังไม่เลวร้ายเกินไปไม่ใช่หรือไง..”

คิตตี้เช็ดน้ำตา..

“..ขอบคุณนะ..เธอ..เอ้อ..”คิตตี้นึกชื่อผู้หญิงคนนี้ไม่ออก..

“..ฉันอจินไตย..เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..ฉันเป็นคนรักของน้องสาวเธอ..เรามีส่วนร่วมกันอย่างหนึ่ง..นั่นคือ..เราต่างก็มีคนรักเป็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราคนละคน..”

คิตตี้ยิ้มออกมาได้..

อจินไตยพยักหน้า..

“..ไปเถอะ..ไปทำหน้าที่ของเธอ..พร้อมกับริต้า..หรือที่ทุกคนในแคว้นสนธยาและแคว้นจันทราเรียกว่า..จินดาพิสุทธิ์..เจ้าหญิงแห่งความว่างเปล่าผู้สำเร็จวิชาอากาศมนตราขั้นสูงสุด..”

คิตตี้ลุกขึ้น..และพร้อมจะต่อสู้อีกครั้งหนึ่งแล้ว...

........

เทวีแวมไพร์ไม่เคยพบกับหญิงสาวชุดขาวคนนี้..

แน่นอน..นางไม่ควรประมาท..เพียงแต่นางไม่กลัว..เพราะนางเป็นเทพีแห่งปีศาจแวมไพร์ทั้งมวล..

หญิงสาวชุดขาวคนนี้หน้าเหมือนคิตตี้..แต่มีบางอย่างที่ต่างจากคิตตี้..

ข้อสำคัญ..ทำไมถึงได้เจอศศินากับแพคเกจที่เธอฆ่าไปแล้ว ณ ที่แห่งนี้ด้วย..

หญิงสาวชุดขาวเดินออกมา..แพคเกจยังคงกำหมัดตั้งท่าเริ่มต้นของวิชาหมัดสูญญตา..

ศศินายังคงกอดหนุ่มสาวสองคนที่เป็นลูกของเธอ..

ส่วนกัษษากรกุมกระชับดาบราชินีมั่น..เหมือนมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม..

อะไรของพวกเธอนี่..

“..ถ้าเดาไม่ผิด..เธอคงเป็นทายาทของตระกูลอิทธิวงศ์อีกคนใช่ไหม..”เทวีแวมไพร์ถามหญิงชุดขาว..

หญิงชุดขาวพยักหน้า..กำหมัด..และตั้งท่าที่เทวีแวมไพร์คุ้นเคยครึ่งหนึ่ง..

แม้แต่แพคเกจเองที่ตั้งท่าหมัดสูญญตาก็ยังประหลาดใจ..

เพราะหญิงชุดขาวตั้งท่าหมัดสูญญตา..เพียงแต่ท่อนล่างกลับเป็นท่าเท้าม่านเมฆ..

หญิงสาวชุดขาวพูดขึ้นว่า..

“..ฉันคืออาริตา..อิทธิวงศ์..ลูกสาวคนเล็กของนายแม่แห่งสำนักสูญญตาทั้งสอง..และเป็นเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แห่งแคว้นจันทรา..”

เธอสืบเท้าเข้าไป..และต่อยหมัดออก..

“..และนี่คือหมัดสูญญตาของฉัน..”

เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..

หมัดที่เรียบง่ายดูจะไม่ใช่หมัดสูญญตาที่เคยเผชิญมาแล้ว..

เทวีแวมไพร์เรียนรู้วิชาการต่อสู้ของสำนักสูญญตามาตั้งแต่ได้ความทรงจำจากรัดเกล้าจันทร์เสี้ยวของกัษษากร..แต่กลับประหลาดใจเพราะไม่เคยพบหมัดสูญญตาเช่นนี้มาก่อน..กระทั่งแคทก็ดูจะไม่เคยมีหมัดสูญญตาแบบนี้..

นั่นคือหมัดสูญญตาที่เมื่อต่อยออก..จะรู้สึกว่า...นี่คือสูญญตาที่ว่างเปล่าอย่างแท้จริง..

แม้จะเป็นเทวีแวมไพร์..นางก็อดจะปะทะด้วยท่อนแขนไม่ได้..

เสียงฉี่ ๆ ๆ ..ควันขึ้นฉุย..

เทวีแวมไพร์ถึงกับผงะถอย..

นี่อะไรกัน..เป็นไปไม่ได้..

เหมือนทั่วร่างของหญิงชุดขาวคนนี้..จะฉาบไปด้วยจิตสูญญตาที่สามารถฆ่าแวมไพร์..

แขนของเทวีแวมไพร์มีควันขึ้น..

ไม่เคยเจอมาก่อน..แม้แต่เจ้าสำนักสูญญตาฝ่ายอารามขาวที่มีจิตสูญญตาขั้นสูงสุด..ยังไม่อาจจะทำได้ถึงขนาดนี้..นั่นคือ..มีจิตสูญญตาสถิตในร่างตลอดเวลา..

เทวีแวมไพร์ถอยออกมา..นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกตื่นเต้นกับการต่อสู้..

ตัวเองขับเมฆปีศาจฉาบร่าง..สำหรับต้านรับจิตสูญญตา..

จินดาพิสุทธิ์ต่อยหมัดอีก..ไม่เพียงเท่านั้น..ยังดีดเท้าออกเช่นกัน..

เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..รับทั้งหมัดเท้าอย่างตั้งใจ..รู้สึกเครียดกว่าการที่ทุกคนในสำนักสูญญตาโจมตีนางพร้อมกันเสียอีก..

แต่แล้วก็ใจหาย..เพราะทั้งหมัดเท้าของจินดาพิสุทธิ์..มีประกายแสงคล้ายกระสุนแผ่พุ่งออกมา..

เป็นไปไม่ได้..นี่คือกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตา..

จินดาพิสุทธิ์นอกจากจะใช้หมัดสูญญตาที่ประสานกับท่าเท้าม่านเมฆอย่างแปลกประหลาดแล้ว..ยังสามารถปล่อยกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาในขณะที่ต่อยหมัดวาดเท้าได้ด้วย..

เทวีแวมไพร์ต้านรับทุกอย่างไว้..เมฆปีศาจที่คุ้มกันกายยังสามารถต้านกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาไว้ได้..

ปีกของนางสยายออก..ใบมีดวาววับที่ปลายปีก..ที่แท้มันเป็นกรงเล็บที่แหลมคมที่ซ่อนอยู่ในปีกนั้น..และใช้โจมตีได้..เป็นรูปแบบของแวมไพร์เผ่าพันธุ์นิวไทป์..

ยัยบ้า..เก่งขนาดไหน..แกก็มีแค่สองมือสองเท้าล่ะวะ..

แต่แล้ว..นางก็ถึงกับตะลึง..

เพราะแพรพรรณที่ห้อยไว้สี่ชายของจินดาพิสุทธิ์กลับสยายออก..ต้านรับปีกของนางราวกับจินดาพิสุทธิ์มีมือเพิ่มขึ้นอีกสี่ข้าง..แพรพรรณที่เบาบาง..แต่ก็เหนียวแน่น..แข็งแกร่งขึ้นราวกับเหล็กกล้า..แถมยังยืดยาวได้ไม่สิ้นสุด..

ชายแพรทั้งสี่ม้วนจนดูคล้ายหมัด..และต่อยหมัดสูญญตาออกมาอีก..

สองหมัดของจินดาพิสุทธิ์ใช้หมัดสูญญตา..ชายแพรทั้งสี่..ก็โจมตีด้วยหมัดสูญญตาเช่นกัน..

เวลานี้..จินดาพิสุทธิ์นั้นราวกับเทพเจ้าอีกองค์หนึ่งในตำนานที่มีหลายมือ..และทุกมือสามารถโจมตีได้..

สองปีกแวมไพร์ไม่ว่าจะกร้าวแกร่งปานใด..แต่สี่ชายแพรกลับแข็งอ่อนจู่โจมด้วยเพลงหมัดสูญญตารวมถึงต้านรับในตัว..ความกร้าวแกร่งของสองปีกแวมไพร์กลายเป็นสิ่งไร้ค่าในบัดดล..

หมัดสูญญตาของจินดาพิสุทธิ์จู่โจมด้วยความรวดเร็ว..และเมื่อรวมกับชายแพร..ถึงกับจู่โจมได้หลายทิศหลายทาง..ยากที่เทวีแวมไพร์จะต้านรับได้..

สองปีกนางจู่โจมตอบโต้..แต่สองชายแพรแปรสภาพคล้ายมือต้านรับไว้..อีกสองชายแพรม้วนเป็นหมัด..จู่โจมใส่ดุจสายฟ้า...และต่อเนื่อง..กระแสหมัดจากชายแพรรุกเร้าเป็นวงกลมกระแทกกระทั้นไม่หยุดยั้ง..

แพคเกจที่ดูอยู่ด้านข้างถึงกับอ้าปากค้าง..อดวาดหมัดของตัวเองไม่ได้..

“..สูญญตา..ที่แท้นี่คือหมัดสูญญตาที่แท้จริง..ใช่..วงกลมคือสูญญตา..”

กัษษากรที่ชมดูอยู่ด้านข้างก็ตื่นตะลึง..ตนเองก็เรียนรู้หมัดสูญญตามาเช่นกัน..แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีใครที่ตีความและเข้าถึงแก่นแท้ของหมัดสูญญตาเช่นนี้มาก่อน..

เสียงคล้ายอะไรหนัก ๆ กระทบกระแทกเนื้อหนัง..

สองชายแพรที่ม้วนเป็นหมัด..กลายเป็นระยางค์ส่วนเกินที่เทวีแวมไพร์ไม่มีสิ่งใดของตนคอยต้านรับได้..หมัดจากชายแพรต่อยถูกทรวงอกและร่างกายของเทวีแวมไพร์ไม่หยุดยั้ง..

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกหากมีเฉพาะแต่แพรพรรณของจินดาพิสุทธิ์เองก็คงไม่อาจจะทำได้อย่างนี้..แต่เมื่อได้รับแพรพรรณของเจ้าชายอนันตรัยมาอีก..รูปการณ์ก็แปรเปลี่ยน..

ร่างของเทวีแวมไพร์กระเด็นไปด้านหลัง..กระอักเลือดจากปากเป็นสาย..

เพียงแต่นางยังไม่ล้มลง..

นับตั้งแต่ต่อสู้มา..มีแต่แคทและจินดาพิสุทธิ์ที่สามารถทำให้นางเจ็บเช่นนี้ได้..

จินดาพิสุทธิ์ไม่ตามติด..รั้งหมัดและสี่ชายแพร..ตั้งท่าหมัดสูญญตาที่แปลกประหลาดอีก..

เหยียดหนึ่งหมัด..ตั้งฉากอีกหนึ่งหมัด..ยกเท้าข้างเดียวกับหมัดที่เหยียดขึ้น...

“..เธอใช้ท่าฉากเส้นขอบฟ้า..เป็นท่าเตรียมของหมัดสูญญตาได้ยังไง..”แพคเกจอุทานไม่หยุด..

โดยปรกติ..ผู้ฝึกหมัดสูญญตาจะใช้ท่างอหมัดประกบกันเป็นมุมฉากเป็นท่าเตรียม..เรียกว่าท่าฉากไร้ลักษณ์..ยังไม่เคยเห็นใครใช้ท่าฉากเส้นขอบฟ้าเป็นท่าเตรียมมาก่อน..

เทวีแวมไพร์บ้วนเลือด..ยิ้มที่มุมปาก..

“..ดี..ค่อยคู่ควรกับการต่อสู้.เธอเก่งกาจปานนี้..คงต้องลงมือไม่ต้องยั้งกันแล้ว..”

พลันปีกของนางสยายออก..กระพือให้ร่างลอยขึ้น..

แล้วร่างของนางก็เด่นสง่าอยู่กลางอากาศ...

.....

จินดาพิสุทธิ์บังคับให้แพรพรรณทั้งสี่ชายสองผืนที่ตัวเองมี..จู่โจมออกไป..

ปลายของแพรพรรณทั้งสี่ชายม้วนจนเหมือนกำปั้น..

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกสามารถยืดยาวและแข็งอ่อนได้ตามปรารถนา..แปรสภาพได้ดังใจนึก..

สองปีกของเทวีแวมไพร์ต้านรับแพรพรรณสองชายแพร..แต่ในขณะเดียวกัน..มือของเทวีแวมไพร์ก็คว้าแพรพรรณได้สองชายแพร..

นางกระชากด้วยกำลังของเทวีแวมไพร์..ทำให้เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ไม่อาจจะแข็งขืน..ถึงกับลอยละลิ่วเข้าหาเทวีแวมไพร์ราวกับว่าวสายป่านขาด..

ทุกคนอ้าปากค้าง..เกรงกลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราคนนี้..

เพียงแต่จินดาพิสุทธิ์ผลักสองมือออกเท่านั้น...

คิตตี้ซึ่งเข้ามายืนเคียงข้างกับกัษษากรอดอุทานออกมาไม่ได้..

“..กำแพงมนตราแห่งอากาศธาตุ..”เธอนึกถึงเหตุการณ์ในช่วงที่ผจญภัยในมิติเร้น..ในปฏิบัติการณ์เพลงอสูรกลืนอาทิตย์ที่ผ่านมาหลายปีแล้ว..

กัษษากรหันมาสบตาคนรัก..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..ไม่..นี่ไม่ใช่กำแพงมนตราแห่งอากาศธาตุที่นางเฒ่าจิญจายะเคยใช้สู้กับเรา..”

แพคเกจส่งเสียงอย่างคึกคัก..

“..ใช่..นี่คือขั้นสูงสุด..เหนือล้ำกว่านั้นไม่รู้กี่เท่า..เพราะมันคือวิชา..อากาศมนตรา..”

...

เทวีแวมไพร์เรนี่เพียงกางกรงเล็บ..ตะปบใส่ร่างที่ลอยเข้าหาเพราะแรงกระชากของตนเอง..

แต่ใครจะทราบ..นางกลับรู้สึกประหลาด..

กรงเล็บของนาง..กระทั่งมือของนางกลับเหมือนยุบหายไปในช่องว่างลึกลับ...

ให้ตาย..เป็นไปได้อย่างไร..

ช่องว่างที่สามารถดึงเอากรงเล็บและมือยุบหายไปได้..กลับมีแรงบดบี้อย่างมหาศาล..ถึงกับทำให้มือทั้งข้อยุบสูญสลายไปในพริบตา...

ร่างที่ลอยเข้าหาพลันตั้งฉากสองหมัด..เป็นท่าฉากเส้นขอบฟ้า..และต่อยหมัดสูญญตาไม่หยุดยั้ง...

เทวีแวมไพร์เรนี่โดนต่อยรัวไม่นับอีกครั้งแล้ว..

นางรู้สึกว่าจะต้องลงมืออย่างรุนแรงกว่าเดิม.

มือที่ถูกความว่างฉีกหายไป..งอกกลับคืน..ฟื้นฟูได้ดังเดิม..

แล้วตบใส่จินดาพิสุทธิ์..

วิธีตบใส่อย่างรุนแรงและรวดเร็ว..เคยทำให้ทั้งธีร์..ไอ..กัษษากร..คิตตี้..หรือสอง..แทบไปไม่เป็น..เพราะตบใส่อย่างรวดเร็วเกินไปจนต้านรับได้ไม่ทัน..

แต่มือตบของนางกลับเผชิญกับอากาศ..นั่นคือความว่างเปล่า..

เห็นชัด ๆ ว่าตบถูกเป้าหมาย..แต่ก็วืดผ่านราวกับไม่ถูกเป้าหมาย..

นี่ทำให้การต่อยหมัดของจินดาพิสุทธิ์เป็นฝ่ายต่อยได้ฝ่ายเดียว..อีกฝ่ายตอบโต้..เห็นชัด ๆ ว่าถูกเป้าหมายแต่กลายเป็นความว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อ..

นี่มันอะไรกัน..

ร่างของเทวีแวมไพร์ถูกต่อยรัวจนลอยละลิ่ว..ปลิวไปกระทบพื้น...

จินดาพิสุทธิ์กลับทิ้งตัวยืนหยัดที่พื้นอย่างมั่นคง..

ทั้งสองมือ..สี่ชายแพรตั้งท่าด้วยท่าฉากเส้นขอบฟ้าอีกครั้ง..

เทวีแวมไพร์ค่อย ๆ ลุกขึ้น …

ไม่อยากเชื่อ…ทำไมตระกูลอิทธิวงศ์คนนี้ถึงเก่งนัก

เวลานี้สิ่งที่ตระหนกอีกสิ่งหนึ่ง..คือนางรู้สึกว่า..การฟื้นคืนอาการบาดเจ็บเริ่มช้าลง...

เกิดอะไรขึ้น...

มองไปรอบ ๆ ..สถานที่ที่แปลกตา..มีเงารุ้งเลื่อมพรายระยิบระยับ..นี่คืออะไรกัน..

เทวีแวมไพร์เริ่มฉุกคิด..หรือว่าการที่พานางมาที่นี่..จะเป็นแผนของแคท..ร่างจุติของเทวีแห่งสงคราม..

ยิ่งคิดยิ่งหวาดวิตก..เทวีแห่งสงครามสามารถชนะได้ทุกศึก.ต่อให้ตนเองมีพลังฝีมือด้อยกว่า..ก็ยังชนะได้ทุกครั้ง..

เทวีแวมไพร์เม้มปาก...นี่แปลว่า..นางตั้งใจจะใช้พลังทุกอย่าง..ให้พาเรามาที่นี่..เพื่อพบกับคนของอิทธิวงศ์คนนี้..

ยิ่งคิด..เทวีแวมไพร์ก็ยิ่งโกรธ..

ข้าคือเทพ..ข้าคือเทวีแห่งแวมไพร์ทั้งมวล..ไม่มีใครชนะเทพได้..หญิงสาวชุดขาวคนนี้..มองอย่างไรก็ไม่ใช่เทพ..นางไม่มีทางชนะเทพ..

ต่อให้มีพลังกล้าแข็ง..แต่นางก็ไม่ใช่เทพ..

คิดดังนั้นแล้ว..เทวีแวมไพร์เรนี่ก็โถมบุกเข้ามาอีก...

จินดาพิสุทธิ์พลิกมือเปลี่ยนจากกำหมัด..เป็นผลักสองฝ่ามือออกไป..

พลังอากาศมนตราขั้นสูงสุดจู่โจมใส่เทวีแวมไพร์..

ร่างของเทวีแวมไพร์เริ่มสลายเพราะพลังจากความว่าง..

อาการเช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่เกิดขึ้นอีก..

พลังแห่งความว่าง..ปรากฎขึ้นบนร่างเทวีแวมไพร์..และดูดสลายร่างกายนาง...ราวกับบนร่างมีแบล็คโฮลขนาดย่อม..ปรกติแบล็คโอลจะดูดดวงดาวและเทหวัตถุรอบ ๆ แต่ความว่างนี้..กลับดูดสลายร่างของเธอให้สูญสลายทีละน้อย..

เทวีแวมไพร์ใจหาย..นี่มันอะไรกัน..

แต่ด้วยพลังเทพของนาง..จึงขืนการดูดสลายไว้ได้..แต่ก็แค่ทำให้ช้าลงเท่านั้น..

คิตตี้และกัษษากรอุทานออกมา..แพคเกจถึงกับร้องดัง ๆ ..

“..วิชาอากาศมนตราเหนือกว่ากำแพงมนตราแห่งอากาศธาตุของนางเฒ่าจิญจายะจริง ๆ ..”

วิชาของนางเฒ่าจิญจายะคือสนามพลังที่มองไม่เห็น..แต่มันคงไม่อาจจะสู้พลังแห่งความว่างที่สามารถสร้างแบล็คโฮลขึ้นมาได้ทุกที่..

นี่คือพลังที่แท้จริงของวิชาอากาศมนตรา...

ร่างของเทวีแวมไพร์เรนี่เริ่มบิดเบี้ยวแตกสลาย...

แต่นางก็ยังรุกเข้ามาเรื่อย ๆ ..

ถึงเวลานี้..คิตตี้ก็อดไม่ได้แล้ว..

“..นางจะทำอะไร..นางไม่กลัวร่างและวิญญาณจะสลายไปกับความว่างหรือไง..”คิตตี้ร้อง..รู้สึกแปลกขึ้นเรื่อย ๆ .

กัษษากรปักดาบลงกับพื้น..สูดลมหายใจ..ไขว้สองมือ..เรียกกำลังแห่งแม่พระธรณี..

“..คิตตี้..เราต้องช่วยริต้า..”

พูดจบก็ปราดเข้าไปขวางจินดาพิสุทธิ์ไว้..

พร้อมกับต่อยหมัดส่งพลังออกมาอย่างแรง..เพื่อต้านรับการรุกของเทวีแวมไพร์..

คิตตี้กับแพคเกจสบตากัน..ต่างคนต่างก็ปราดเข้ามาขวาง..ต่อยหมัดสูญญตาออกมาเช่นกัน..

เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..ร่างเสียหายหนักหนาสูญสลายไปมากมายแต่ก็ยังคงความเป็นร่างกายไว้..

และนางก็ยังเป็นเทวีที่เป็นพระเจ้าแห่งแวมไพร์ทั้งมวล...

นางไม่ใส่ใจพลังหมัดของกัษษากร..คิตตี้..หรือแพคเกจ..

นางพุ่งชนคนทั้งสามกระจัดกระจาย..

และรุกจนถึงร่างของจินดาพิสุทธิ์..

สิ่งที่นางกระทำตอนนี้..กลับไม่ได้เป็นการจู่โจมใด ๆ ..

นางเพียงสบตากับร่างชุดขาวที่หน้าเหมือนคิตตี้คนนี้..

แค่สบตาเท่านั้น..

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..รู้ดีว่ามีบางอย่างออกมาจากร่างของเทวีแวมไพร์ซึ่งมีผลต่อจิตใจเธอ..

ความว่างเปล่าที่ถือเป็นหัวใจสำคัญของวิชาอากาศมนตราถูกรบกวนด้วยบางสิ่งบางอย่าง...

“..เธอก็ไม่ได้ว่างเปล่าอย่างแท้จริงหรอก..”เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..เร่งเร้าสิ่งที่เรียกว่าฟีโรโมนออกมา..

พลังดูดสลายของความว่างในร่างของเทวีแวมไพร์หายไปแล้ว..

ร่างของนางเริ่มคืนสภาพ..แม้จะช้าไปบ้าง..แต่ก็ยังคืนสภาพได้..

มือนางกลับคว้าคอของจินดาพิสุทธิ์ไว้..

“.ฟีโรโมนของข้าเหนือกว่าฮาล์ฟบลัดแวมไพร์มากมายนัก..เจ้าทานทนมันไม่ได้หรอก..แม้ว่าจะมีความว่างเปล่ามากมายประการใดก็ตาม..แม้แต่เจ้าสำนักสูญญตาฝ่ายอารามขาว..ก็ยังไม่อาจจะทานทนอำนาจฟีโรโมนนี้ได้..”

ที่แท้...แม้ว่า..หลายปีที่ผ่านมา..นางจะไม่ได้ปะทะกับสำนักสูญญตาอย่างตรงไปตรงมาอีก..แต่อำนาจของจิตสูญญตายังคงน่ากลัวเสมอสำหรับนาง..

นางอาจจะต้านทานจิตสูญญตาได้ด้วยการใช้เมฆปีศาจปกคลุมร่าง..แต่ก็ใช่ว่าจะไม่กริ่งเกรงเสียทีเดียว..

นางครุ่นคิดวิธีต่อสู้กับจิตสูญญตามาตลอด..ท้ายสุด..ก็มาคิดถึงฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ขึ้นมาได้..

สองหรือแพคเกจ..เคยใช้ฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ทำให้เพศเดียวกันรักใคร่..นางเองก็เคยใช้ฟีโรโมนที่คล้ายคลึงกัน..ทำให้กัษษากรหลงใหลมาแล้ว..

ดังนั้น..เทวีแวมไพร์จึงปรับฟีโรโมนของนางให้แรงขึ้น..รุนแรงจนยากที่จะต่อต้านได้..แม้จะมีความว่างเปล่าเป็นอารมณ์อยู่แล้วก็ตาม..

เพราะนางทราบดี..คำว่าความว่าง..มันก็แค่ว่างให้มากที่สุด..ยังไม่ใช่ความว่างที่แท้จริง..

จินดาพิสุทธิ์รู้สึกมึนคงประหลาด..ตัวเองสามารถไม่รู้สึกอะไรกับฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์อย่างแพคเกจได้..แต่ก็ไม่อาจจะรอดพ้นจากฟีโรโมนที่แรงกว่าของเทวีแวมไพร์..

จิตใจเริ่มรวนเร..ภาพของอจินไตยปรากฏ..นางกำลังชื่นชมคนรักของนาง..ซึ่งก็คือจินดาพิสุทธิ์เอง..

ในใจของจินดาพิสุทธิ์มีแต่อจินไตยเท่านั้น..ความรู้สึกที่ได้รับ..จึงมีแต่ความสุขอันอ่อนละมุนของเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..

เมื่อจิตไม่ว่างเปล่า..อากาศมนตราขั้นสูงสุดก็ไร้ความหมาย..

แต่แล้ว..ก็มีบางอย่างพุ่งเข้าใส่..

ร่างของธีร์กับไอ..ซึ่งเป็นเทพแห่งเผ่าหมาป่าและเทพแห่งแสงสว่างจุติ..

ธีร์กับไอชนร่างของเทวีแวมไพร์กระเด็นออกมา..

เทวีแวมไพร์ไม่ทันตั้งตัว..ปล่อยร่างของจินดาพิสุทธิ์..และปลิวไปด้านหลัง..

แต่ก่อนหน้านั้น..นางต่อยไปที่หน้าอกของจินดาพิสุทธิ์หนึ่งครั้ง..

หนึ่งครั้งก็เพียงพอแล้ว..

เพราะจินดาพิสุทธิ์เป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น..

เจ้าหญิงแห่งความว่างเปล่าถึงกับกระอักเลือดหงายร่างล้มลง...

คิตตี้รีบประคองน้องสาวฝาแฝด..รู้ดีว่าริต้าบาดเจ็บแล้ว..

“..ริต้า.ไม่นะ..”

จินดาพิสุทธิ์ตาประกายหม่นลง..กล้ำกลืนเลือด..

“..คิตตี้..นางทำอะไรกับฉัน..”

“..นางมีฟีโรโมนที่แม้แต่กัสจังยังต้านไม่ได้..”คิตตี้พูด..

กัษษากรครางอือม์..

“..เธอบาดเจ็บแล้วริต้า..”

เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราคนที่สองสบตากับเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราคนแรก..

“..ฉันรู้สึกว่าฉันทำอะไรนางมากกว่านี้ไม่ได้..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

“..เราต้องร่วมมือกันทุกคน..แต่ฉันรู้สึกว่า..ในที่แห่งนี้..พลังนางจะลดลง..”

กัษษากรกระชับดาบราชินี..

“..ต้องจัดการนางให้ได้..”

คิตตี้เห็นดวงตาของน้องสาวเริ่มทอประกายขึ้นเหมือนเดิม..ความมุ่งมั่นกลับมาอีกครั้ง..

จินดาพิสุทธิ์ลุกขึ้น..สูดลมหายใจ..คิตตี้ก็ผุดลุกขึ้นด้วย..

กัษษากรนิ่งชั่วขณะ..

“..ฉันมีแผน..เราทุกคนล็อคตัวเรนี่ไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว..แล้วริต้าใช้พลังของเธอ..สลายร่างนางเสีย..”

คิตตี้พยักหน้า..

“..แผนนี้ดี..ธีร์..ไอ..และเราสองคน..น่าจะทำได้..”

จินดาพิสุทธิ์ส่ายหน้า..

“..พลังอากาศมนตราขั้นสูงสุด..สามารถทำร้ายพวกเธอได้..”

“..นั่นไม่ใช่วัตถุประสงค์หลักของภารกิจนะริต้า..”คิตตี้ยิ้ม.. “..เธอต้องทำลายนางให้ได้..ไม่มีทางอื่นแล้ว..”

มือตบบ่าน้องสาวฝาแฝด..

“..ครั้งนั้น..เธอหักหลังฉัน..ไปทำหน้าที่แทนฉัน..ครั้งนี้..เธอคงหักหลังฉันอีกไม่ได้แล้วล่ะ..เพราะเธอเป็นคนเดียวที่มีศักยภาพพอจะทำลายนาง..”

จินดาพิสุทธิ์น้ำตาคลอ..

“..คิตตี้..”

“..ริต้า..ฉันยังโกรธเธออยู่นะที่แย่งงานฉันไปทำในครั้งนั้น..”คิตตี้เหมือนหยอก..แต่พูดเสียงเครือ..นึกถึงตอนที่ริต้าฉีดยาสลบให้อย่างนึกไม่ถึงจนไม่ได้สติ..เพื่อตัวเองจะได้ขึ้นไปปฏิบัติการณ์ขวางการประทุความร้อนอย่างรุนแรงของดวงอาทิตย์กับเทพอสูรแทนพี่สาว..

ความรักระหว่างพี่น้องที่ทำได้แม้แต่จะตายให้กัน..คิตตี้จำได้เสมอ..

เสียงหนึ่งพูดขึ้นว่า..

“..ริต้า..ฝากดูแลท่านแม่ฉันด้วยนะ..”

นั่นคือเสียงของกัษษากร..

ทั้งสองต่างก็ตัดสินใจเด็ดขาด..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..ต้องทำลายเทวีแวมไพร์ให้ได้..

จินดาพิสุทธิ์รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร..ได้แต่พยักหน้า..

ในขณะนั้น..แพคเกจกับศศินาต่างก็เดินเข้ามา..

“..เราคิดว่าเรารู้นะว่าพวกเธอมีแผนอะไรกัน..”ศศินาพูด.. “..ถ้าไม่ล็อคตัวนางไว้..คงจะทำลายนางไม่ได้ใช่ไหม..”

แพคเกจยิ้ม..แม้จะรู้สึกลึก ๆ ถึงบางสิ่งบางอย่าง..

“..การใช้อากาศมนตราขั้นสูงสุดทำลายนาง..หากไม่ล็อคตัวนางไว้..นางจะเข้ามาทำร้ายริต้าได้อีก..มันต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง..ฉันคิดไม่ผิดใช่ไหม..”

ศศินาพูดอีกว่า...

“..และคนที่ล็อคตัวนาง..คงถูกลูกหลงไปด้วยใช่ไหม..”

สองปีศาจแห่งอนันตกาลสรุปอย่างเร็ว..คิตตี้กับกัษษากรได้แต่มองหน้ากัน..

แพคเกจตบบ่าคิตตี้..

“..เธอกับกัสจังไม่น่าจะล็อคนางอยู่นะ..ต่อให้เด็กสองคนนั่นก็ไม่น่าจะพอ..”

ศศินายิ้มให้กัษษากร..

“..เราคงต้องช่วยกันทุกคน..”

กัษษากรสบตากับศศินา..พบว่า..แววตาของอดีตคนรักเปลี่ยนไปแล้ว..

“..ถ้าเธอโดนฟีโรโมนของเทวีแวมไพร์..เธอคงไม่คิดถึงฉันแล้วใช่ไหม..ศศินา..”

ศศินาพยักหน้า..คว้าแขนแพคเกจ..

“..แบบนี้ก็ลงตัวดีอยู่แล้ว..กัสจัง..”

ต่างคนต่างหัวเราะ..

คิตตี้จับบ่าจินดาพิสุทธิ์อีกครั้ง..ไม่ได้พูดอะไร..

แววตานั้นแทนคำพูดได้ดีที่สุด..

กัษษากรแทงดาบลงกับพื้น..

“..ฝากดาบไปคืนท่านแม่ด้วยนะริต้า..ฉันคงไม่ได้ใช้มันแล้ว..”

พูดจบก็ตัดใจเด็ดขาด..กุมมือคิตตี้แน่น..

ศศินาก็กุมมือแพคเกจ..

และหันขวับไปพร้อมกัน..

พอดีกับที่ธีร์กับไอที่สู้พัวพันอยู่กับเทวีแวมไพร์..สามารถล็อคแขนของนางได้คนละข้าง..

ศศินาหันไปพยักหน้ากับกัษษากร..

“..เราไปช่วยลูกกัน..กัสจัง..”

ทั้งสองผละจากคนรักของตนเอง..ศศินาคว้าแขนของเทวีแวมไพร์ข้างที่ธีร์ล็อคไว้..ช่วยธีร์อีกแรงหนึ่ง..

ธีร์กับไออดอุทานไม่ได้..

“..แม่..นายแม่..”

กัษษากรเข้ามาช่วยไอ..ด้วยกำลังแห่งแม่พระธรณี..สามารถช่วยเหลือกำลังเทพของไอได้เป็นอย่างดี..

คิตตี้กับแพคเกจปราดเข้าไป..ล้อคขาทั้งสองข้างของนาง..

เทวีแวมไพร์คำรามลั่น..

“..พวกแกจะทำอะไรวะ.อย่าบอกนะว่าจะยอมตายกับฉัน..”

ไม่มีใครตอบนางทั้งสิ้น..

เทวีแวมไพร์ผงาดปีกออก..สองปีกกำลังจะทำร้ายทุกคนที่คร่ากุมนาง..แต่มีผ้าแพรสี่ชายพุ่งเข้ามา..ม้วนล็อคปีกนางแน่นหนา..

จินดาพิสุทธิ์บ้วนเลือดที่คั่งชวนอึดอัดที่หน้าอกออก..

ก่อนจะผลักสองมือ..เดินพลังอากาศมนตราขั้นสูงสุด..

ปรากฏช่องว่างคล้ายแบล็คโฮลที่ส่วนอกและท้องของเทวีแวมไพร์เรนี่ค่อย ๆ ดูดสลายร่างตัวเองอีกครั้ง..

....

ร่างของเทวีแวมไพร์ค่อย ๆ ถูกดูดสลาย..และผ่านการต่อสู้จนบาดเจ็บมาหลายครั้ง..เวลานี้ถูกทุกคนที่มีพลังเหนือมนุษย์ล็อคมือเท้าไว้..ปีกสองข้างถูกแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกสะกด..นางถึงกับต้องรอคอยความตายอย่างเลี่ยงไม่ได้..

จินดาพิสุทธิ์ใช้พลังอากาศมนตราอย่างต่อเนื่อง..การทำลายเทวีแวมไพร์ในครั้งนี้..ต่อให้เดินพลังอากาศมนตราสูงสุดเสริมด้วยเคล็ดวิชาทางสูญญตา..ก็ยังต้องใช้เวลากว่าจะทำลายได้อย่างแท้จริง..

แม้ว่าจะต้องเสียใจกับการที่ทุกคนอันเป็นที่รัก..ต้องตายไปด้วยกันกับปฏิบัติการณ์ครั้งนี้..แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่นำพาแต่อย่างใด..

มีคน ๆ หนึ่งที่ยังไม่ได้ทำอะไร..เธอคืออจินไตย..

อจินไตยที่นั่งข้าง ๆ ร่างของแคท..ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ ..

และเดินมาที่จินดาพิสุทธิ์ซึ่งเดินพลังอากาศมนตราขั้นสูงเพื่อทำลายเทวีแวมไพร์เรนี่..

เวลานี้..คนรักของนางกำลังจดจ่อกับภารกิจสำคัญที่สุดในโลกเดิมของนาง..กำจัดเทวีแวมไพร์ให้ได้..

อจินไตยไม่เคยเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาขนาดนี้..ริต้า..เธอเป็นผู้หญิงที่หล่อที่สุดในจักรวาลนี้..อ้อ..ควรจะมีพี่สาวเธออีกคนหนึ่ง..เพราะหน้าตาเหมือนกัน..

อจินไตยอดพูดขึ้นไม่ได้..

“..ไม่น่าเชื่อนะ..ทุกคนยอมตายไปกับเทวีแวมไพร์..จะมากจะน้อยต้องกำจัดให้ได้..”

อจินไตยพูดอีกว่า..

“..พลังหยั่งรู้ของฉันบอกไว้..อีกสักพัก..หากร่างของเทวีแวมไพร์ไม่อาจจะดำรงอยู่ได้..และจะสูญสลายไปพร้อมกับทุกคนที่คร่ากุมตัวนางอยู่..ศศินากับกัสจังจะโยนลูกของตัวเองทั้งสองออกมา..พวกนางคิดเช่นนี้จริง ๆ ..”

จินดาพิสุทธิ์ยังคงไม่ตอบอันใด..ยังคงขรึมเคร่งกับการเร่งเร้าพลังอากาศมนตรา..

“..สมัยก่อนเธอก็เคยทำอะไรนอกความคาดหมายของคนทั้งโลกมาแล้วนะริต้า..ฉันอาจจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น..แต่พลังหยั่งรู้ของชาวสนธยาทำให้ฉันเห็นว่าเธอนี่มันบ้าจริง ๆ ..เปลี่ยนตัวกับพี่สาวเธอขึ้นไปตายแทน..คิดได้ยังไง..”

นั่นเป็นเหตุการณ์ในบทสุดท้ายของปฏิบัติการณ์เพลงอสูรกลืนอาทิตย์..ใครจะคิดว่าริต้าจะทำแบบนั้น..คือตายแทนคิตตี้

จินดาพิสุทธิ์ยังไม่อาจจะพูดอะไรได้..

อจินไตยพูดอีกว่า..

“..เธอสามารถทำอะไรที่คล้าย ๆ แบบนั้นได้อีกนะริต้า..คำตอบไม่ได้มีคำตอบเดียว..มันมีมากมายเหมือนชื่อฉัน..อจินไตย..นั่นคือท้ายที่สุดแล้ว..เราอาจจะไม่มีคำตอบที่ถูกต้องก็ได้..”

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

คำพูดของอจินไตยทำให้เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราต้องคิดหนักอีกครั้ง..

.........

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น