นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ชื่อตอน : รอ!(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
รอ!(อัพครบ)
แบบอักษร

ซานโฮเซ่ นิวยอร์ก สัปดาห์ต่อมา

เสียงอาเจียนในห้องน้ำ ปลุกเด็กสาวที่กำลังนอนหลับอย่างสบาย ยามเช้าแบบนี้คงไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการนอน แต่เสียงนั่นทำเอาเบ็กกี้ต้องถลาไปตามเสียง เมื่อมองไปรอบๆเธอไม่เห็นร่างของพี่สะใภ้เลย

"พี่เมย์..เป็นอะไรคะ?"

"พี่คลื่นไส้ มันเหมือนมวนท้อง อยากจะอาเจียน"เบ็กกี้ปราดเข้าประคองพี่สะใภ้ เพราะตอนนี้เมเปิลหน้าซีดเผือดไม่มีเลือดฝาดเลยสักนิด 

"พี่เมย์บ้วนปากก่อนนะคะ"เบ็กกี้ลูบหลังพี่สะใภ้ด้วยความเป็นห่วง 

"จ่ะ.."เมเปิลบ้วนปาก ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะเดิน เบ็กกี้เลยต้องพาพี่สะใภ้ ออกมาจากห้องน้ำ จัดให้เธอนอนบนเตียง คลี่ผ้าห่มให้ห่มอย่างเบามือ

"พี่เมย์หน้าซีดมากเลยนะคะ เป็นอะไรหรอคะ แล้วทำไมถึงอาเจียนแบบนี้มันเหมือน...หรือว่าพี่เมย์แพ้ท้องคะ?"

เสียงเบ็กกี้เอ่ยถามดังมาก เมย์เปิลยกมือทาบที่หน้าท้องตัวเอง พรางคิดในใจหรือว่าจะเป็นอย่างที่เบ็กกี้บอก ไม่สิต้องไม่ใช่ตอนนี้ เธอต้องรอให้ฌอห์นกลับมาก่อน เธออยากให้เขารู้พร้อมๆกับเธอ

"พี่ว่าไม่ใช่หรอก พี่อาจจะนอนน้อย ก็เลยเพลียๆน่ะเบ็กกี้หิวมั้ย? สั่งอาหารมาทานบนนี้ก็ได้นะจ๊ะ"

"อืม..มันเพิ่งจะตี5เอง หนูยังไม่หิวหรอกค่ะ พี่เมย์อยากจะทานอะไรมั้ยคะ หนูจะโทรฯสั่งให้ต้องกินอะไรรองท้องหน่อย เป็นขนมปังหรือนมดีมั้ยคะ?"

"ไม่อ่ะ..พี่ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แล้วเฮียไปกี่วันแล้วนะเมื่อไหร่เฮียจะกลับมาสักที พี่คิดถึงเขาจังเลย"พอพูดคำว่าคิดถึง เมเปิลก็น้ำตาไหลออกมาทันทีแบบไม่รู้ตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

"เฮียไปได้อาทิตย์หนึ่งแล้วค่ะ และอาทิตย์หน้าเฮียก็จะกลับมาแล้ว เราจะรอเฮียที่นี่เพราะเฮียบอกว่า จะตามเรามาเอง พ่อกับแม่ก็จะมาด้วยนะคะ"เธอก็ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ก่อนที่ฌอห์นจะเดินทางเขาสั่งเสียเธอสารพัด ราวกับว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว

"เบ็กกี้อยู่กับพี่ก่อนนะอย่าเพิ่งไปไหน พี่ขอนอนพักสักแป๊บหนึ่ง เดี๋ยว7โมงค่อยลงไปทานข้าวแล้วกันนะ"

"ได้ค่ะ..พี่เมย์นอนเถอะนะคะ"

"จ่ะ.."

เบ็กกี้สังเกตดูแม้ว่า พี่สะใภ้ของเธอจะหลับตาลง แต่หน้าตาของเมเปิลเหมือนจะมี ความวิตกกังวลอยู่ไม่น้อย เด็กสาวไม่รู้ว่าพี่สะใภ้มีอะไรในใจ มือบางถูกยกมาวาง อยู่ที่หน้าท้องแบนราบนั้น เด็กสาวนึกถึงสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่ หรือว่ามันคือเรื่องจริง ที่เธอกำลังจะมีหลาน

​Rrrrrrrr...Rrrrrrr...

​"ค่ะแม่..พี่เมย์หลับค่ะเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้ พี่เมย์เขาอาเจียนอ่ะ แล้วหน้าก็ซีดมากด้วย"เบ็กกี้กระซิบอยู่กับมือถือ

​"เบ็ก..ฟังแม่นะ ไปเปิดทีวีดูข่าวตอนนี้ พ่อกับแม่อยู่ที่สำนักงาน ตั้งแต่ตอนตี3แล้ว เบ็กลูกตั้งสติให้ดีคอยดูพี่เมย์นะจ๊ะ"เด็กสาวทำตามที่มารดาบอก เธอเปิดทีวีทันที

'เกิดพายุพัดกระหน่ำ แท่นขุดเจาะน้ำมันของบริษัททีพี ปิโตรเลียม ที่ซีแอตโทล ขณะนี้ทางการสหรัฐฯ กำลังเร่งเข้าช่วยเหลือพนักงานจำนวน21คน และรายงานแจ้งว่ามีวิศวกรของบริษัทจำนวน3คน ที่ลงไปที่แท่นขณะเกิดพายุพัด ได้หายตัวไปขณะนี้ยังไม่ทราบชะกรรม กว่าสองชั่วโมงแล้ว ที่ศูนย์ช่วยเหลือพยายามจะค้นหาร่างของเจ้าหน้าที่ทั้ง3คน ความคืบหน้าจะรายงานให้ทราบในลำดับต่อไป'เด็กสาวปิดทีวีทันที เธอร้องไห้ออกมา ความอัดอั้นตันใจแล่นขึ้นมาจุกอก แทบจะหายใจไม่ออก

​"เฮีย...ไม่นะ เฮียต้องไม่เป็นอะไร รู้มั้ยว่าเราอาจจะมีข่าวดี อือ ฮือ ๆๆไม่นะ"เบ็กกี้เปิดประตูออกมายืนที่ระเบียง เธอพยายามโทรฯหามารดาอีกครั้ง

[เบ็กกี้..อย่าร้องไห้นะ ทุกคนกำลังช่วยกันไม่เป็นไรนะ เฮียเขาเก่งเขาต้องไม่เป็นไร ลูกดูแลพี่เมย์ให้ดี]

​"แม่ขา..หนูจะทนไม่ไหวแล้วนะคะ ฮือๆเฮียของหนู ไอ้คนใจร้ายมันบังคับให้เฮียไป อือๆ คอยดูนะหนูจะเอาเรื่ิองมัน ให้ถึงที่สุดเลยอือๆ"เด็กสาวร้องไห้ออกมาอย่างหนัก วินาทีนี้อะไรก็กั้นน้ำตาเธอไม่ได้แล้ว

​[ลูกรักไม่มีใคร อยากจะให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหรอกนะ แต่ตอนนี้ลูกต้องตั้งสติให้ดี ดูแลพี่เมย์ให้ดีนะจ๊ะ ถ้าเขาเป็นอะไรไปอีกคน พวกเราจะแย่ เบ็กกี้สิ่งที่เราภาวนามันจะไม่สูญเปล่า ตอนนี้คุณพ่อกับเพื่อนของเรา กำลังจะออกไปตามหาเฮีย ใจเย็นๆนะแม่เชื่อว่า ทุกอย่างต้องเรียบร้อยจ่ะ]

"ค่ะ..แม่ขาหนูรักเฮียที่สุดค่ะ"

[จ่ะลูก..พวกเราก็รักเฮีย ทุกคนที่นี่ก็รักเฮีย แต่มันคือภัยธรนมชาตินะลูก หนูแค่นี้ก่อนนะตอนนี้ฟ้าสางแล้ว คุฯพ่อกำลังจะออกไป เชื่อแม่นะจ๊ะว่าเฺฮียของลูกต้องปลอดภัย]

"ค่ะแม่..บายค่ะ"

​ชั่วโมงต่อมา

​เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ปลุกร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงให้ขยับเบาๆ เมเปิลตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย หญิงสาวไม่รู้ว่ามันคือความฝันหรือเรื่องจริง เธอเห็นสามีมาหาเขากลับมาแล้วหรือไง ไหนบอกว่าอีกอาทิตย์หนึ่ง ถึงจะกลับมาหรือว่าเขากลับมาก่อนกำหนดนะ

​"เบ็กกี้..ร้องไห้ทำไมจ๊ะ?/พี่เมย์..ฮือๆๆอึก"

​สองสาวโผเข้าหากัน เมเปิลแปลกใจว่าทำไมเบ็กกี้ต้องร้องไห้ เด็กสาวสวมกอดเธอแนบแน่น ร่างนั้นสั่นเทา และดูเหมือนจะร้องไห้หนักมาก เธอได้แต่งุนงงและสงสัย ตอนนี้สมองเธออื้ออึงไปหมดแล้ว

​ก๊อกๆๆ

​"หนูเปิดเองนะคะ อึกๆ"ผู้ที่ก้าวเข้ามา คือพ่อแม่ของพี่สะใภ้ ตามมาด้วยวานิช หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันเธอแปลกใจมาก ทำไมทุกคนจึงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

​"แม่คะ..มันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมทุกคนถึงทำหน้าทำตา เหมือนมีอะไรเกิดขึ้น พ่อบอกเมย์สิคะ เวย์ๆรู้ใช่มั้ยว่ามันเกิดอัะไรขึ้น เฮียใช่มั้ยคะ เฮียกลับมาแล้ว แต่ทำไมเฮียไม่มาหาเมย์คะแม่"หญิงสาวถามอย่างร้อนรน ทุกคนเอาแต่อ้ำอึ้งไปหมด แดเนียลกับภรรยาทรุดตัวลงนั่งข้างๆลูกสาว ก่อนจะดึงร่างของเธอเข้ามากอดไว้แนบแน่น

"เมย์..ฟังแม่นะจ๊ะ..พายุกระหน่ำแท่นขุดเจาะน้ำมัน ตอนนี้ออกข่าวไปทั่วฌอห์นกับเพื่อนเขาหายไป ตอนนี้หากันจนทั่วแล้ว แต่เขายังหาฌอห์กับ เพื่อนเขาอีกสองคนไม่เจอ เมย์ใจเย็นๆนะจ๊ะ"

ไม่ๆจริง...ไม่นะไม่จริงไม่ใช่เรื่องจริง แม่ไม่จริงใช่มั้ยคะ อือๆๆ ฮือๆ"ร่างสาวเริ่มโงนเงนก่อนะล้มพับลงไปกับตักมารดา

"พี่เมย์ คุณป้าคะ พี่เมย์เป็นลวไปแล้วค่ะ"

​"เวย์เรียกรถพาเจ้ไปโรงพยาบาลลูก"

"ครับแม่"

วานิชเปิดประตูห้องพักพี่สาวออกไปอย่างรีบร้อน ด้วยความตกใจตอนนี้คิดอะไรไม่ออก ความโกลาหลเกิดขึ้นเพียงเวลาไม่นาน รถฉุกเฉินเปิดหวอเสียงดัง ก็แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าล็อบบี้ด้านล่าง ทั้งพนักงานทั้งแขกที่มาพัก ต่างก็แตกตื่นงุนงงสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าหน้าเอาเปลลงมารับผู้ป่วย เบ็กกี้กับมารดาของเขา ขึ้นไปที่รถฉุกเฉินไปด้วย เพราะอยากจะดูแลบุตรสาว

​"พ่อไปกับผม"

​"โอเค..มันเกิดอะไรขึ้นวะ?'

แดเนียลบ่นออกมาเสียงดัง แต่ก็ยอมขึ้นรถไปกับบุตรชาย ก่อนหน้านี้ที่ทุกคนกำลังจะเดินทางมาทำงาน ภรรยาของเขาได้รับโทรศัพท์ จากมารดาของฌอห์น แต่ยังไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด แต่ทุกคนก็รู้ได้ทันที ว่าคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่นอน

​3ชั่วโมงต่อมา

​เกือบ11โมงตั้งแต่เมเปิล ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน หมอให้น้ำเกลือและยานอนหลับอ่อนๆ หญิงสาวเริ่มขยับตัวขณะที่แขนของเธอ มีสายน้ำเกลือเสียบคาอยู่ น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นทาง สร้างความสะเทือนใจ ให้กับทุกคนรอบข้างที่เป็นห่วงเธอยิ่งนัก

"เมย์..อย่าร้องไห้ ทุกอย่างต้องเรียบร้อย แม่เชื่อว่าฌอห์นต้องปลอดภัย เขาเอาตัวรอดได้เมย์อย่าเอาแต่นิ่ง เมย์ต้องพูดกับแม่นะ"

​"แม่คะ..เพราะหนูคนเดียว หนูให้เขาปะ-ไป..อือๆๆ ถ้าหนูบอกเขาว่าให้ลาออกตั้งแต่วันนั้นฌอห์น ฮือๆ ฌอห์นก็คงไม่เป็นแบบนี้ แม่ขาเราคงเสียเขาไปแล้วใช่มั้ยคะอึกๆ ฮือ"

​"ไม่นะเมย์ฌอห์นเขารักลูกพ่อ เขาจะต้องไม่ขี้ขลาด ตัดช่องน้อยแต่พอตัวแบบนั้น เขาต้องกลับมาหาเมย์ กลับมาหาลูกของเขา"แดเนียลพยายามยกเหตุผลมาปลอบใจบุตรสาว

​"ลูกเขาหรอคะพ่อ?"

​"ใช่ลูก..เมย์กำลังจะมีหลานให้พ่อกับแม่ ลูกต้องรักษาตัวเองเพื่อเขา ถ้าลูกต้องเจ็บป่วยไปอีกคนมันจะแย่เอานะ เมย์..ลูกต้องเข้มแข็งเอาไว้ แม่ว่าฌอห์นต้องปลอดภัยจ่ะ"หญิงสาวซุกหน้าร้องไห้กับอกมารดา เธอภาวนาให้ทุกอย่าง เป็นเหมือนที่มารดาพูดด้วยเถอะ

​"เมย์ท้องจริงหรอคะแม่?"

​"ใช่จ่ะ..หมอบอกแม่แล้ว ตอนนี้เราต้องรออย่างมีความหวัง ฌอห์นจะปลอดภัยเชื่อแม่นะเมย์"มารดาเช็ดน้ำตาให้บุตรสาวอย่างอ่อนโยน ร่างบอบบาง ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับเขยื้อน หัวใจของเธอกำลังจะบอบสลาย และแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ

​"คุณอาดูนั่นสิคะ"ทุกสายตาจับจ้องอยู่บนจอทีวี ขณะที่มีรายงานข่าว สถานการณ์ต่างๆกำลังถูกอับเดทเป็นระยะ

​'กว่าสามชั่วโมงที่หน่วยกู้ภัย พยายามที่จะค้นหาวิศวกรทั้งสามคน ของทีพีปิโตรเลี่ยม และในที่สุด เจ้าหน้าก็พบร่างของชายทั้งสามคนแล้ว ในสภาพอิดโรย และได้รับบาดเจ็บ ได้ทราบชื่อภายหลังว่า เขาคือฌอห์น มิตซูฮาร์โต โทนี่ แอดซิมสัน และคอแนล พินอลต้า ขณะนี้ทั้งสามคนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ด้วยเฮลิคอปเตอร์ ของทางการสหรัฐ แต่ทั้งสามคนยังไม่สามารถ ที่จะให้ข้อมูลอะไรได้ ความคืบหน้าจะรายงานให้ทราบต่อไป'

​"สาธุ..คุณพระคุณเจ้า ฌอห์นปลอดภัยแล้วลูก"

"ค่ะแม่..ฮื้อ ฮือ เบกกี้/พี่เมย์อย่าร้องนะคะ"

"เบ็กกี้..พวกเราเกือบจะเสียเขาไปแล้ว พี่ใจหายหัวใจแทบจะหยุดเต้น สิ้นสุดกันทีนะต่อไปนี้พี่จะไม่ให้ฌอห์นไปไหนอีกแล้ว ใจมันจะขาด"

"ใช่ค่ะ..พี่เมย์รู้มั้ยคะ ก่อนหน้านี้แม่เคยฝันว่า เฮียเดินตากฝนเหมือนมีพายุพัดกระหน่ำ ถ้าไม่บอกหนูไม่เชื่อเลยว่าเป็นความฝัน เฮียเดินจากแม่ไปพร้อมกับชุดที่เราเห็นวันนี้เลย แม่เรียกเท่าไหร่เขาก็ไม่หันกลับมา แต่รู้มั้ยคะแม่เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งร้องเรียกแม่ว่าคุณย่า พ่อหนูไปไหนหนูคิดถึงพ่อ"

"จริงหรอจ๊ะ?"

"ค่ะ..แต่แม่ไม่ได้เล่าให้เฮียกับพี่เมย์ฟัง วันนั้นเราสามคนพ่อแม่ลูกเข้าไปนั่งสมาธิกัน จนกระทั่งเช้าเลยนะคะ ตั้งแต่วันนั้เป็นต้นมาพวกเราได้แต่คอยติดตาม ตั้งเฮียออกไปแต่คราวนี้บอสเขาออกไปด้วยค่ะ ก็คนที่ชื่อคอแนลนั่นแหละค่ะ"

"ฌอห์นเคยบอกพี่ ว่าบอสเขาจะไปด้วยเพราะทุกคน หาว่าเขาเอาแต่สั่งๆๆเขาก็เลยจะไปลุยเอง แสดงว่าเขาก็มีสปิริตเหมือนกัน อย่าเพิ่งบอกใครนะเรื่องนี้พี่จะบอกเขาเอง"

"ได้ค่ะ..เฮียคงดีใจมากที่รู้ว่าความฝันของเขา ตอนนี้มันเป็นจริงขึ้นมาแล้ว"

"ใช่..มันเหมือนยกภูเขาออกจากอกนะ เรากำลังจะผ่านเรื่องเลวร้ายแล้ว เพราะลูกมีแรงผลักดันทำให้พ่อเขาแคล้วคลาดปลอดภัยนะ"เมเปิลลูบไล้วนไปมาที่หน้าท้องของเธอ ที่ตอนนี้ยังแบนราบแต่ต่อไปนี้ คงจะเริ่มขยายใหญ่ขึ้นตามลำดับ

ก๊อกๆๆๆ

"คุณเมเปิลใช่มั้ยคะ..คุณหมอจะมาวัดความดันให้ แล้วก็จะแนะนำเรื่องการฝากท้องค่ะ"

"เชิญค่ะ"

"งั้นหนูไปรอข้างนอกนะคะ"

"คือ...คุณหมออยากจะคุยกับสามีของคุณด้วยค่ะ"พยาบาลเอ่ยขึ้น

"ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นิวยอร์กค่ะ คงต้องเป็นวันหลังคุยกับฉันก็ได้ ไว้วันหลังเราจะมาพร้อมกันนะคะ"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ"

หมอที่เป็นเข้ามาพูดคุยด้วย เป็นหมอผู้หญิงที่ทางครอบครัวของเธอรู้จัก เป็นหมอสูตินรีแพทย์ที่นับว่า มีความชำนาญมากแม้ว่าอายุเธอ จะเข้าเลข4แต่ก็คล่องแคล่วมากๆ แถมให้คำแนะนำสำหรับคุณแม่มือใหม่อย่างดีที่สุด

"หมอว่ายังไงบ้างลูก?"

"เขาก็ให้คำแนะนำต่างๆ แต่ยังไม่ได้พูดอะไรมากหรอกค่ะแม่ หนูอยากให้ฌอห์นได้มาฟังพร้อมกัน เราจะช่วยกันดูแลตาหนูค่ะ"

"ตาหนูหรอจ๊ะ?"

​"ค่ะแม่..หนูมั่นใจว่าหลานแม่ ต้องเป็นผู้ชายแน่นอนค่ะ"เมเปิลยิ้มทั้งน้ำตา ในขณะที่เธอสนทนากับมารดา ผิดกับเมื่อหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ที่เธอเอาแต่ร้องไห้เพราะเป็นห่วงพ่อของลูก ต่อไปนี้ฟ้าหลังฝนคงสดใสอีกครั้งหลังพายุพัดผ่าน

"ดูพี่เมย์มั่นใจจังเลยนะคะ?"

"ใช่จ่ะ..อีกหน่อยเราก็จะต้องเป็นคุณอาแล้วนะ"

"ส่วนเค้าก็จะเป็นน้าหรอ ไม่เอาหรอกแก่ไปเรียกพี่เวย์ก็ได้นะตัวเล็ก เราจะได้เป็นเพื่อนกันไง"

"นั่นหลานนะ นายจะให้เรียกพี่หรือไงเล่า?"

"เอ้า!ได้สิ ฉันไม่เหมือนเธอหรอกจะให้หลานเรียกคุณอา โห..แก่ตายเลย"วานิชดีใจที่จะมีหลาน แต่จะให้หลานชาย มาเรียกว่าน้าดูว่าจะสูงวัยกว่าคงไม่ใช่แน่ๆ

"แม่ว่าพอถึงเวลาที่หลานจะพูดได้ เวย์ก็เรียนจบพอดี ก็แก่แล้วหละใช่มั้ยหนูเบ็ก"

"ใช่ค่ะคุณอา เวย์แก่กว่าตอนนี้แน่นอนค่ะ"

"เอ้า..เพื่อนให้พรกันแบบนี้หรือไง เธอพูดแบบนี้ฆ่าฉันเลยจะดีกว่ามั้ย ยัยตัวแสบเอ้ย"เบ็กกี้หัวเราะล้อเลียน แถมยังทำท่าเป็นคนแก่หลังค่อมอีก ผู้ใหญ่ก็พยายามลุ้นให้ทั้งคู่ชอบกัน แต่ทั้งคู่ก็ลุ้นไม่ขึ้นเอาซะเลย

​เวลา15:00น.

คุณหมอมาตรวจร่างกาย​เมเปิลอีกครั้ง และยังให้คำแนะนำเรื่องต่างๆ เพราะเธอคือคุณแม่มือใหม่ คงต้องเรียนรู้อีกหลายอย่าง ทั้งเรื่องอาหารทั้งเรื่องการออกกำลังกาย และยังกำชับอีกว่า ถ้ามาพบหมอคราวหน้า ให้พาคุณพ่อมาด้วย เพื่อหมอจะได้แนะนำเรื่องต่างๆให้

"เมย์..แล้วลูกจะไม่กลับบ้านหรือไง?"

"ยังค่ะ เมย์จะค้างที่โรงแรม แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เบ็กกี้อยู่ด้วยหมอให้ยาบำรุงมาด้วย หนูอยู่ได้ค่ะ"

"แน่ใจนะว่าจะไม่อาเจียนอีก พ่อเป็นห่วงนะกลับบ้านเราดีกว่า อย่างน้อยก็มีคนดูแล ไม่ใช่แค่ตัวเองนะ ตอนนี้ลูกมีคนที่ต้องดูแลอีกคน"ที่พ่อพูดมาก็ถูกต้อง เธอต้องคิดถึงลูกในท้องให้มาก แต่จิตใจตอนนี้ห่วงสามีก็ห่วง แต่ฌอห์นถึงมือหมอแล้ว เขาต้องปลอดภัยและยังมีพ่อแม่เขาคอยดูแลอยู่

"ค่ะ..งั้นเมย์จะกลับบ้าน งั้นก็แวะไปเอาของที่โรงแรมก่อนนะคะพ่อ"

"ได้สิ..ลูกอย่าคิดมาก พักให้สบายใจก่อน พ่อว่าฌอห์นอาจจะบาดเจ็บ ถ้ายังไงรอทางโน้นเขาโทรฯมาก่อน แล้วค่อยคิดกันว่าจะเอายังไง คุณย่าคงดีใจถ้ารู้ว่าเมย์ท้อง"เธอก็คิดแบบนั้น คุณย่าอยากเห็นหน้าเหลนตัวน้อย

"พี่เมย์หิวมั้ยคะ?"

"อืม..นิดหน่อย เรากลับไปกินข้าวก่อน แล้วเย็นๆค่อยกลับบ้านนะคะ เมย์ยังไม่ได้กินอะไรเลย"

"งั้นเวย์ไปเตรียมรถเถอะ"

"ครับ..เอ้า!เธอไปกับฉันสิ"

"หนูต้องไปกับเขาหรอคะ ฉันไม่อยากเดินกับคนขี้เหร่อย่านายหรอก เดี๋ยวคนเขามองว่าฉันไม่คบคนไม่ดู"

"อ๋อ..เรอะเธอสวยตายล่ะ แขนขาก็เก้งก้าง แถมยังนมแฟ้บ"

"ไอ้บ้า..ฉันนะซ่อนรูปย่ะ"

"เฮอะๆๆ..ซ่อนจนหาไม่เจอนะสิ555..ยัยไม่กระดาน ตัวขาวเป็นผีจูออน"

"สักวันฉันจะสวยนายเชื่อสิ"ทั้งสองคนสาดคำพูดใส่กันแบบไม่ลดละ กระทั่งมาถึงลานจอดรถ

"พูดเปนนกแก้วมาคอร์"

"นกแก้วที่ไหนพูดได้เล่า หรือชาติที่แล้วนายเคยเป็นนกแก้ว หรือว่าเป็นไก่กันแน่ ชอบจิกชอบกัดแบบนี้ หรือเป็นหมาดีนะ?"

​"ทะเลาะกันอีกแล้วคู่นี้ พี่พร้อมแล้วจ่ะ"

​"เชิญครับ..เธอไปนั่งข้างหลังเลย"

"หลังคาหรอ..บ้าฉันไม่ใช่สไปเดอร์แมนนะ พี่เมย์เชิญค่ะ หนูเปิดให้"

"ขี้ประจบ"

​"เวย์..ไม่เอาน่าลูก"

​"ยัยนี่หาว่าผมเป็นหมาบ้างล่ะ เป็นไก่บ้างล่ะพูดมาก รับรองชาตินี้หาแฟนไม่ได้หรอก เชื่อสิ"

"ไม่ใช่นายแน่ๆฉันบอกเลย คุณอาขานายเวย์ปากจัดค่ะ หาว่าหนูเป็นนกแก้วมาคอร์ด้วย"

"อาว่าน่ารักดีออก สีสวยนะนกแก้วนะ"

"คุณอาคะ?"

"ไม่ใช่หรอกจ่ะ..เวย์ว่าน้องทำไมนะ อีกหน่อยเราจะไม่มีเพื่อนนะ รักกันไว้เผื่อวันข้างหน้า เราอาจจะต้องพึ่งพากันนะจ๊ะ"เบ็กกี้เบะปากใส่ ผู้สูงวัยส่ายหน้า ทั้งคู่เจอหน้ากันทีไรก็ทะเลาะกันทุกที เป็นเด็กไม่รู้จักโต 

"แม่ส่งข้อความมาค่ะ บอกว่าเย็นนี้แม่จะโทรฯหาพี่เมย์ ตอนนี้เฮียอยู่ที่ห้องผ่าตัด มีบาดแผลหลายที่ ทั้งสามคนบาดเจ็บค่ะ"สิ้นเสียงเบ็กกี้ เมย์ถึงกับน้ำตาซึม เวลานี้เธอน่าจะอยู่เคียงข้างเขาสิ

​"เมย์..ไม่เป็นไรนะ รออีกสักวันลูกค่อยยังชั่วแล้วค่อยเดินทางก็ได้ ฌอห์นเขาอึดเขาต้องหายวันหายคืน เราส่งกำลังใจไปให้เขาจะดีกว่า"

"ค่ะแม่..แต่หนูก็ผิดที่บอกให้เขาไป"

"ไม่ใช่หรอกลูก ถ้าเรารู้ล่วงหน้าว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น รับรองว่าเหตุการณ์ต่าง จะไม่โดนกับเราแม่ว่าลูกทำใจให้สบายก่อน ความเครียดอาจจะมีผลกับเจ้าตัวเล็กนะ หมอบอกว่าตอนท้องอ่อนๆให้ดูแลตัวเอง รักษาร่างกายให้แข็งแรงก่อน เรื่องทุกอย่างค่อยๆคิดนะ"

"ค่ะแม่..หนูจะไปซีแอตโทลกับเบ็กกี้ แม่กับพ่อไม่ต้องห่วงนะ หนูดูแลตัวเองได้ฌอห์นคงต้องการกำลังใจ เวลานี้กำลังใจคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังจะมีลูก ฌอห์นต้องดีใจแน่ๆค่ะ"

"พ่อกับแม่ก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน ให้แม่กับพ่อไปด้วยจะดีกว่า อย่างน้อยก็ไปเยี่ยมฌอห์น เขาเป็นพ่อของหลานแม่นะ เราจะนิ่งดูดายไม่ได้คนเราจะพึ่งพากัน ก็คือเวลาเจ็บป่วยนั่นและ ทางนี้ฝากคุณอาดูแลสัก2-3วันคงไม่เป็นไร เวย์ก็ต้องมาช่วยคุณอาด้วยนะ"

"ขอรับท่านแม่..ลูกรับปาก"

"นายดูหนังจีนมากไปป่ะเนี่ย..ขอรับท่านแม่55 เหมือนเรื่องอะไรนะที่เคยดู"คนขับรถทำอะไรไม่ได้แค่มองสบตาเด็กสาวกระจก พร้อมแยกเขี้ยวใส่แต่เธอก็ยักไหล่แบบไม่แคร์ รู้ว่าเป็นกิริยาไม่เหมาะสมเท่าไหร่ แต่เบ็กกี้ก็ไม่สนเพราะวานิชปากจัด คอยจิกกัดเธอตลอดเวลา





ลุ้นกันจนตัวโก่ง...ผ่านช่วงเลวร้ายไปแล้วนะคะขอให้ฌอห์นหายไวๆนะ📌📌📌รอตอนหน้าได้เลยเจ้าค่ะ จะมีดราม่าอะไรมั้ยนะ

ความคิดเห็น