goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กำลังใจในวันที่แย่

ชื่อตอน : กำลังใจในวันที่แย่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 705

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กำลังใจในวันที่แย่
แบบอักษร

ระยะเวลาที่แพรรัมภาได้ออกจากโรงพยาบาลเธอขอให้ลูอิสพาเธอกลับไปบ้านของแม่ที่เขาใหญ่ซึ่งที่นั้นมีป้าเนียนและหลานของป้าคอยดูแลเธอไม่ต้องการที่จะให้เขาทิ้งงานที่รับผิดชอบเพื่อเธอวันที่เธอรู้ เธอช็อกไปพักหนึ่งแต่สักพักเธอก็กลับมาตั้งสติเธอไม่ต้องการให้ใครมาเดือดร้อนกับสิ่งที่กำลังเป็นถึงแม้คุณหมอจะบอกว่ามีสิทธิ์ที่จะกลับมาเดินได้อีกครั้งตลอดค่ำคืนนั้นเธอเฝ้ามองคนที่เธอรักที่คอยดูแลปรนนิบัติดูแลเธออย่างไม่รังเกียจ 

"คุณคะ คุณกลับไปสเปนก็ได้นะคะ บีมโอเคอยู่ทางนี้มีป้าเนียนกับนุ่นดูแลอยู่แล้ว คุณไม่ต้องห่วงนะคะบีมไม่เป็นอะไรแล้ว"

ลูอิสที่กำลังจัดยาให้กับคนรักตั้งแต่ที่แพรรัมภาออกจากโรงพยาบาลเขารู้สึกมีบางอย่างที่แปลกแพรรัมภาคนรักของเขามีอะไรในใจมันเหมือนมีหมอกบางๆปกคลุมอยู่ซึ่งเขาพอจะรับรู้ได้ว่าเธอรู้สึกยังไง

"ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ที่นี้ผมก็ทำงานได้คุณอย่าไปห่วงเรื่องนั้นเลยนะที่รัก"

"แต่ว่า บีมเดินไม่ได้แบบนี้คุณจะมาเสียเวลาแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณยังมีคนให้รับผิดชอบมากมมายบีมไม่อาจที่จะเห็นแก่ตัวยึดคุณไว้แบบนี้"

"ที่รัก คุณรู้ไหมว่าคุณพูดอะไรออกมาผมถามคุณกลับน่ะถ้าวันนี้คนที่อยู่บนรถเข็นเป็นผมคุณจะทิ้งผมไหม"

แพรรัมภาก้มมองคนที่นั่งคุกเข่าอยูตรงหน้าเธอ น้ำตาเธอก็ไหลออกมาเธอแค่รู้สึกสงสารเขาที่ต้องมาคอยดูแลเธอในทุกๆเรื่อง ตื่นนอนมาเขาจะลุกมาจัดการอาบน้ำสระผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเธอ จัดการธุระของเธอให้เสร็จทุกอย่างเธอถึงจะเห็นเขาเดินไปนั่งทำงานตรงโต๊ะทำงานที่อยู่ใกล้ๆเธอ ช่วงที่ทำงานเธอรู้ว่าเขาคอยแต่ชำเลืองมองว่าเธอจะต้องการอะไรเขาจะลุกขึ้นมาทำให้ทันที

"บีมรู้คะว่าบีมก็ไม่อาจทิ้งคุณไปได้ แต่บีมกลัวชีวิตของคุณที่เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคุณจะมาทนอยู่กับผู้หญิงที่พิการอย่างนี้ ไม่ได้บีมทนไม่ได้จริงๆ"

ลูอิสที่นั่งคุกเข่าต่อหน้าคนรัก และเขาจับมือน้อยๆและปาดน้ำตาที่มันคอยแต่จะไหลออกมาเขารู้ว่าเธอรักเขาเธอถึงพูดแบบนี้ออกมา

"ที่รักผมรู้ว่าคุณรักผมเป็นห่วงผมแต่ผมจะบอกคุณนะครับสิ่งที่ผมทำมันความต้องการของผมจริงๆผมไม่สามารถที่จะอยู่ได้ด้วยไม่มีคุณถึงแม่วันนี้คุณจะนอนนิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทราจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณก็ตามผมคนนี้ก็ยังอยากที่จะอยู่กับคุณไปตลอดผมเคยสัญญากับคุณไปแล้วว่าเราจะผ่านทุกช่วงชีวิตไปด้วยกันไม่ว่าจะสุขหรือเศร้าเราจะจับมือกันไว้ คุณอย่าคิดว่าผมต้องการคุณแค่เพียงร่างกายคุณอาจจะห่วงว่าคุณไม่สามารถมอบความสุขให้กับผมได้ ซึ่งมันไม่จริงเลยนะครับความสุขของผมจริงๆ คือ ผมได้เห็นคุณในทุกๆเช้า และได้นอนกอดคุณในทุกๆคืนนั้นคือความสุขของผม"

ลูอิสกอดแพรรัมภาพร้อมคอยลูบเรือนผมที่สวยของเธอ เขาดึงเธอให้ห่างจากตัวเขาแล้วกิมลงไปจุมพตเธอเบาๆ เขาค่อยๆจุมพิตเธอไปที่ละส่วน

"ที่รักจำไว้นะ ผู้ชายคนนี้รักและจะดูแลคุณตลอดทั้งชีวิตของผมคุณคือครอบครัวของผม โลกของผมทั้งใบคือคุณผมไม่สามารถทิ้งคุณไปได้หากผมจะต้องกลับสเปนผมก็พาคุณไปด้วย เราจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลาผมทำงานทุกวันนี้เมื่อก่อนผมทำเพื่อหาผลกำไรแต่สำหรับผมในวันนี้ ผมทำเพื่อรอครอบครัวของเราที่จะสมบูรณ์มีลูกตัวเล็กๆ มาคอยวิ่งเล่นอยู่กับเราซึ่งมันไม่ใช่ธุรกิจเสมอไปแล้วนะครับ"

"คะ บีมขอโทษที่พูดให้คุณไม่สบายใจ บีมกังวลไปทั้งหมด"

"ที่รัก คุณพูดทุกอย่างออกมาได้เลย ผมรับฟังคุณอย่าเก็บมันไว้ในใจ ไม่พอใจอะไร อยากจะได้อะไรหรืออยากจะให้ผมทำอะไรก็บอกผมได้ เรามีกันอยู่แค่สองคนนะครับ"

"คะ บีมจะบอกคุณ และบีมจะพยายามกลับมาเดินได้แต่ยืนข้างๆคุณอีกครั้งนะคะบีมจะไม่ท้ออีกแล้ว"

"ครับเก่งมาก อย่างนี้สิสมกับเป็นแพรรัมภาที่ผมเจอคุณในวันแรกผมเห็นสายตาที่เด็ดเดียว สายตาที่มุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ต่ออะไรผมเป็นกลังใจให้คุณ ถึงแม้วันข้างหน้าคุณจะเดินไม่ได้ ผมก็จะเป็นขาสองข้างที่จะพาคุณก้าวเดินเอง"

ทั้งสองต่างกอดกัน ซึ่งมันไม่พ้นสายตาของปป้าเนียนที่เห็นคุณหนูของเธอมีคนที่รักและดูแลคุณหฯุของเธอดีมากๆ จนเธอถึงกับน้ำตาซึมออกมา พร้อมกับพูดพึมพำไปให้ถึงนายหญิงของเธอ

"คุณผู้หญิงคะ ดีใจไหมคุณผู้หญิงเห็นเหมือนเนียนเห็นหรือเปล่าคุณหนูมีคนที่รักคุณหนูมากๆ คุณผู้หญิงอย่่าห่วงเลยนะคะ"

ป้าเนียนที่กำลังตั้งโต๊ะอาหารกลางวันจริงๆเธอจะมาเรียกคุณหนูและคุณลูอิสไปทานข้าว แต่เธอมาเจอภาพและบรรยากาศของความรักคนทั้งคู่ เธอภาวนาให้คุณหนูของเธอกลับมาเดินได้อีกครั้ง

"ขอโทษคะ ที่ป้าเข้ามาขัดจังหวะป้าจะเรียกให้คุณทั้งสองไปทานข้าวได้แล้วป้าจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วคะ วนนี้ป้าทำของโปรดคุณหนูด้วยนะคะ"

ลูอิสแลแพรรัมภาที่กอดกันได้หันหน้าไปมองป้าเนียน ลูอิสที่รู้สึกดีกับป้าที่เลี้ยงแพรรัมภามาพาลทำให้นึกถึงป้ามาเรียของเขาที่อยู่ดูแลบ้านของเขาสักพักขานิ่งคิดหรือว่าเขาจะพาเธอกลับไปสเปนดีไหมเปลี่ยนบรรยากาศบ้างและเมื่อครู่เขาเห็นว่ามีหมอที่เก่งทางด้านนี้สามารถทำให้คนกลับมาเดินได้อีกครั้ง

"ป้าเนียนครับ ป้าเนียนอยากจะไปเที่ยวสเปนไหม"

แพรรัมภาและป้าเนียนต่างรู้สึกงงและสงสัยในสิ่งที่คนตรงหน้าพูด แต่ช้ากว่าอีกคที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับอาการดีใจที่เธอสามารถสอบเข้าคณะและมหาวิทยาลัยชื่อดังได้

"ป้าๆ หนู หนู สอบติดแล้ว ป้า หนูสอบติดแล้ว"

ลูอิสและแพรรัมภาต่างรู้สึกขำที่คนไม่รู้อะไร วิ่งเข้ามาในบ้านพร้อมกับแสดงอาการดีใจ แพรรัมภาเห็นถึงกับส่ายหน้าให้นุ่น

"เดี๋ยวๆ แกเห็นไหมว่่าคุณลูอิสกับคุณหนูเขาก็อยู่ มรึงนี้จริงๆเลยสอนไม่รู้จักจำเป็นผู้หญิงแต่ตัวกิริยาท่าทางไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย"

"สวัสดีคะคุณลูอิส สวัสดีคะคุณบีม นุ่นขอโทษนุ่นแค่ดีใจมากๆที่สอบติดคณะที่นุ่นอยากจะเรียน"

"จ้า ไม่เป็นไรแล้วนี่ติดคณะอะไรเรานะ นิเทศเหรอ"

แพรรัมภาคิดว่าน่าจะเป็นนิเทศศาสตร์ไม่งั้นก็อักษรศาสตร์แน่ๆ เพราะเธอเห็นนุ่นชอบร้องเพลงและเต้น

"คณะแพทย์คะ คุณบีม"

"คณะแพทย์!!!"

จู่ๆ ป้าเนียนก็เป็นลมไป นุ่นที่เห็นป้าเป็นลมถึงกับวิ่งไปรับร่างสร้างความตกใจให้แพรรัมภาและลูอิส ป้าเนียนดีใจกับหลานจนเป็นลมหรือว่าช๊อกที่หลานสอบติดแพทย์ทั้งหมดต่างชวยกันจนป้าฟื้นขึ้นมา

"ยัยนุ่นแกอย่ามาทำให้ฉันตกใจเล่นแบบนี้ แกเนี่ยน่ะสอบติดแพทย์วันๆ ฉันเห็นแกเอาแต่เต้นไม่งั้นก็ร้องเพลงแล้วแกจะสอบติดแพทย์ได้ไง"

"โถ่ว ป้าอันนั้นมันเมื่อก่อนแล้ว ฉันมาเปลี่ยนความคิดว่าควรจะเรียนแพทย์ตอนที่เห็นคุณบีมป่วยเนี่ยแหละ"

"สาธุ เป็นบุญของอีเนียนที่มันคิดได้ เจ้าที่เจ้าทางเดี๋ยวอีเนียนจะจัดของถวายชุดใหญ่ที่ดลบันดาลให้มันเปลี่ยนใจ" ทุกคนถึงกับพากันหัวเราะกับสิ่งที่ป้าเนียนทำแพรรัมภาเชื่อว่าป้าเนียนคงจะดีใจนะแหละแต่ไม่อยากจะแสดงออกมามาก ทุกทีเห็นแต่จะคอยด่าคอยว่าทะเลากันอยู่ประจำคู่นี้

"พอๆ เกรงใจคุณลูอิสเขาด้วย เขาพึ่งมาอยู่กับเราไม่นานเขาไม่รู้ว่าป้ากับนุ่นชอบทะเลาะกันอบบนี้"

ลูอิสที่พอจะฟังไทยออกบ้างก็ดีใจกับนุ่น พอดีเลยกับคำถามเมื่อกี้ที่ถามค้างไว้

"ว่าไงครับป้าเนียนอยากไปเที่ยวสเปนไหม"

"คุณลูอิสจะพาป้าเนียนไปสเปนเหรอคะ ป้า ป้า ไปเถอะ นุ่นอยากไป ไปเถอะน่ะ"

"นังนุ่น! คุณลูอิสเขาชวนฉันคนเดียวแกไม่ต้องเลย"

นุ่นที่ได้ยินถึงกับทำหน้าตูม แต่สักพักก็ต้องยิ้มดีใจกับสิ่งที่คุณลูอิสบอก

"เปล่า ฉันจะพาไปสเปนหมดบ้านเนี่ยแหละ ไม่ต้องทำหน้าเสียใจนุ่นถือว่าไปฉลองที่สอบติดแพทย์ที่สเปนกัน"

"เย้ เย้ เย้ ป้าเราจะได้ขึ้นเครื่องบินไปสเปนกัน ป้า ป้า เราไปเตรียมตัวกันเถอะ"

"เดี๋ยวนังนุ่น เดี๋ยวจะรีบไปไหน ฉันแข้งขาไม่ดีนังนุ่น"แล้วทั้งสองก็จากไปพร้อมกับเสียงด่า เสียงทะเลาะไปตลอดทาง

"คุณจะพาไปป้านียนกับนุ่นไปสเปนด้วยทำไมคะ"

"ไม่มีอะไรครับ ผมอยากให้คุณกลับไประลึกความหลังที่สเปนบ้าง มีคนที่สเปนเขาอยากจะเจอคุณมานานแล้วผมเลยจะชวนคุณกลับและเห็นป้าเนียนอายุเยอะแล้วผมเลยอยากให้แกได้พักผ่อนบ้างเวลาอยู่ที่โน่นคุณจะได้ไม่เหงาด้วยครับ"

"ลำบากคุณเปล่าๆ คุณจะกลับสเปนเองก็ได้นะคะบีมอยู่ได้"

"ไม่เอาผมไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี้หรอก ผมบอกแล้วว่าผมจะพาคุณไปเจอใครคนหนึ่งที่เขาอยากจะเจอคุณมาก" 

แพรรัมภารู้ว่าเขาอยากให้เธอไปเจอใคร แต่ก็อยากให้เขากลับไปเคลียงานที่โน้นด้วยนี่ก็ทิ้งให้คุณเจมส์ทำแทนไปอีก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น