marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16: ความควายไม่ทันหายความวัวก็เข้ามา

ชื่อตอน : ตอนที่ 16: ความควายไม่ทันหายความวัวก็เข้ามา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16: ความควายไม่ทันหายความวัวก็เข้ามา
แบบอักษร




“นายครับงานนี้เราแย่แล้ว!!!” เสียงของแอรอนปลุกผมขึ้นจากวังวนความคิดของตัวเองที่พยายามคิดหาเหตุผลว่าตัวเองไปทำอะไรให้ใคร

“เกิดอะไรขึ้นอีก”

“ตอนนี้ตลาดหุ้นเราในเกาหลีตกฮวบเลยครับ!!”

ปัง!!!

ผมกำมือแน่นทุบโต๊ะอย่างหัวเสียให้มันได้อย่างนี้สิ!!!!!

“ผมว่ามันแปลกมากนะครับนายเอาตรงๆคนที่มีอิทธิพลมากมายในเกาหลีก็เป็นคุณซา คุณแอลฟ่า คุณแม็กม่าพวกเขาคงจะสืบให้เราได้ง่ายๆทำไมเราไม่ให้พวกเขาช่วยละครับ” ผมเหลือบตามองแอรอนที่จริงผมก็คิดอย่างนี้อยู่หรอกแต่ให้ตายสิ!!!! อีกใจผมก็คิดว่าคนที่เอามือมาล้วงคองูเห่าอย่างผมได้คงจะเป็นหนึ่งในเจ้าพวกนี้ด้วยช้ำเหตุผลคงไม่ต้องให้พูดว่าเรื่องอะไรแต่มันจะเล่นกันแรงขนาดนี้เลยหรือไง...แต่อีกใจผมก็คิดว่าไม่ใช่เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมมีศัตรูอยู่รอบทิศทางอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้มั้ง

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีนะสิ...แต่คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกส่งคนของเราไปสืบแทนละกันแล้วก็ช่วงนี้หาบอดี้การ์ดให้เรดาร์ด้วยนะอย่าปล่อยให้เธออยู่ลำพังส่งคนติดตามเธอไปทุกที่เพิ่มระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัททุกทีขึ้นอีกเท่าตัวช่วงนี้อย่าพึ่งให้โบรกเกอร์ของฉันขยับขยายการซื้อขายหุ้นมากหนักเราต้องระวังตัวทุกทิศทางไว้ก่อน” ผมถอนหายใจนั่งพิงเก้าอี้อย่างคิดหนักให้ตายเถอะเรื่องนี้รู้สึกจะยุ่งยากกว่าที่คิดนะสิ

“ครับแล้วตกลงนายยังจะเดินทางไปเกาหลีพรุ่งนี้ใช่ไหมครับ” ใจจริงก็รู้สึกตะหงิดๆที่ต้องไปแต่ให้ตายสิสำหรับผมเงินพันล้านไม่เท่าไหร่หรอกแต่มันรู้สึกเหมือนโดนหยามหน้ายังไงไม่รู้

“อื้อเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อน10โมงด้วยละ....แล้วก็นะไปไล่พนักงานฝ่ายไอทีที่บริษัทสตอกโฮล์มออกให้หมดประกาศรับพนักงานชุดใหม่ด้วยครั้งนี้ฉันจะเป็นคนเลือกเอง” คนที่ปล่อยให้คนอื่นเจาะระบบเอาข้อมูลของบริษัทผมไปได้ง่ายๆแบบนี้ผมคงไม่อยากจ้างอีกแล้วละให้ตายเถอะ

“ครับผมจะจัดการให้เร็วที่สุด”

“ไปพักผ่อนได้แล้ว...”

“ครับ ส่วนนายก็พักผ่อนบ้างนะครับ” พูดจบเลขาคนสนิทก็เดินออกไปจากห้องผมส่วนผมก็ลุกขึ้นไปมองวิวนอกหน้าต่างของมหานครนิวยอร์คในยามค่ำคืนเช่นนี้ความคิดมากมายแล่นในหัวจนทำให้นอนไม่หลับผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนสนิทอีกคนทันที....


ตรู๊ดดดดด


‘ว่าไงว่ะพี่จู่ๆหนีกลับไปเฉยเลยมีอะไรเปล่า’ เสียงของชิโก้ดังขึ้นรอบๆโทรศัพท์ไม่มีเสียงรบกวนแสดงว่ามันอยู่บ้านสินะ

“มีอะไรให้ช่วยหน่อยนะชิโก้” แม้ไอ้หมอนี้จะเป็นนักธุรกิจแถวหน้าแต่เมื่อก่อนมันเคยเป็นแฮ็กเกอร์มาก่อนแล้วก็เก่งสุดๆไปเลยละ

‘มีอะไรว่ะพี่เสียงเครียดๆ’

“ก็.....” ผมตัดสินใจเล่าเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นให้ชิโก้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ “เรื่องเป็นแบบนี้แหละฉันอยากให้แกไปสตอกโฮล์มแล้วเข้าไปสืบให้หน่อยว่าใครทำแบบนี้” ในตอนนี้ผมคงไม่สามารถวางใจคนอื่นให้จัดการเรื่องนี้ให้ผมได้แต่ถ้าเป็นชิโก้ผมมั่นใจว่าต้องทำได้แน่นอน

‘เรื่องหนักนะเนี่ยแต่ผมจะจัดการให้ละกัน และ จะวางระบบรักษาความปลอดภัยให้ใหม่ด้วยทีหลังขึ้นเงินเดือนให้พนักงานหน่อยพวกนั้นจะได้ตั้งใจทำงานเงินพี่เยอะขนาดนั้นยะงกไปไหน’

“ฉันไม่เคยงกโว้ย!!!! อ้อแกไปก็ดีเลยฉันจะให้แกคัดพนักงานให้ฉันใหม่ยกชุดด้วยเอาคนที่เป็นงานเป็นการด้วยละไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นมาดึงข้อมูลฉันไปง่ายๆแบบนี้”

‘โอเคๆ ว่าแต่พรุ่งนี้จะไปเกาหลีเหรอ’ จู่ๆมันก็ถามเรื่องนี้ขึ้น

“อื้อทำไม”

‘ผมอยากไปด้วยว่ะพี่อยากไปหาคุณหนูโซคนนั้น’ ผมนึกว่ามันจะมีอะไรสำคัญที่แท้ก็เรื่องผู้หญิงไอ้เวรรรร

“ให้ตายเถอะชิโก้ฉีนเครียดอยู่”

‘ผมล้อเล่นนะผมแค่คิดว่าพี่จะไปทำไมละน่าจะบอกให้พวกไอ้ซาสืบให้ก็สิ้นเรื่อง’ ก็อยากทำแบบนั้นโว้ยยยแต่ถ้ามันสามคนเป็นคนทำละให้ตายสิผมต้องไปเจรจากับมันก่อนอยากคุยกับเจ้าพวกนั้นตรงๆจะได้รู้ว่าพวกนั้นทำหรือคนอื่นทำถ้าเป็นคนอื่นนะผมเล่นเละแน่แต่ถ้าเป็นพวกนั้นผมก็นึกภาพไมออกเหมือนกันว่าจะเป็นไง

“เอาเถอะฉันมีเหตุผลจะไปละกันรีบนอนได้ละพรุ่งนี้ฉันจะสั่งลูกน้องเตรียมเครื่องบินให้แกละกัน”

‘ไม่อ่ะผมขึ้นเครื่องตัวเองก็ได้ไม่วุ่นวายหรอกน่านานๆคนอย่างพี่จะขอให้ผมช่วยชักที่แค่นี้จิ๊บจ๊อย’

“เออๆ ขอบคุณล่วงหน้าก่อนละกันแค่นี้นะ”

‘โอเคพี่อย่าคิดมากละเงินพี่เยอะจะตายชาตินี้ก็ใช้ไม่หมดด้วยช้ำไปละ’ พูดจบชิโก้ก็วางสายผมก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแต่ไม่ทันจะหันหลังกลับไปสองเรียวแขนเล็กๆก็โอบกอดผมจากด้านหลังสัมผัสของเธอทำให้ผมใจอ่อนลงไม่มีคำปลอบโยนอะไรแต่กับรู้สึกดีมาก

“ยังไม่นอนเหรอครับที่รัก” ผมหันกลับไปหาเธอที่ตอนนี้ยังคงกอดผมพร้อมกับซุกหน้าเข้าแผงอกของผม

“พี่ไม่นอนฉันจะนอนหลับได้ไงแต่พรุ่งนี้พี่จะไปเกาหลีงั้นเหรอ” เธอเงยหน้าผมพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยผมก็มองเธอเหมือนกำลังถามว่าแอบฟังผมเหรอคนตัวบางจึงพูดต่อ

“คือ..ฉันไม่ได้แอบฟังพอดีจะเดินมาถามว่าพี่เป็นอะไรหรือเปล่าเห็นออกมานานก็ได้ยินพี่คุยโทรศัพท์พอดี”

“ได้ยินหมดงั้นเหรอจ๊ะ” ผมยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากมนของเธออย่างเอ็นดูในความใสชื่อ

“ก็หมดค่ะ” เธอหลุบตาต่ำไม่ยอมสบตาผมทำเหมือนรู้สึกผิด

“งั้นที่รักก็คงรู้นะครับว่าต้องทำยังไงอยู่ที่นี่จะมีคนคอยดูแล และ ติดตามนะครับไม่จำเป็นอย่าไปไหนเข้าใจมั้ยพี่จะไปทำงานไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่จะพยายามให้เสร็จเร็วที่สุดนะครับ”

“ฉันกลับไปด้วยได้ไหมเผื่อจะช่วยอะไรพี่ได้” ผมสวมกอดร่างบางแน่นทันทีที่เธอพูดแบบนี้

“อย่าเลยครับคนดีพี่ไม่แน่ใจว่าใครเป็นศัตรูของพี่เดี๋ยวเรจะตกเป็นเป้าเปล่าอยู่ที่นี่เถอะครับดูแลบริษัทที่นี่แทนพี่นะคะ” เธอเงยหน้ามองผมอย่างเป็นห่วง

“ค่ะ แต่สัญญาไว้อย่างหนึ่งสิได้ไหมค่ะพี่นิค” น้ำเสียงเว้าวอนของคนรักทำให้ผมใจอ่อนลงอย่างมากผมเอื้อมมือไปลูบใบหน้ามนของเธออย่างแผ่วเบา

“อะไรคะที่รัก”

“เกิดอะไรขึ้นติดต่อหาฉันคนแรกนะสัญญาได้หรือเปล่า”

“สัญญาครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่จะโทรหาที่รักคนแรกเลย” พูดจบผมก็ก้มลงจุมพิตไปที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา “ไปนอนกันเถอะได้กอดเรแล้วพี่ก็หลับฝันดีละ”

“ค่ะ เรจะกอดพี่จนกว่าพี่จะหายกังวลเลย” ผู้หญิงคนนี้จะให้ผมปล่อยเธอหลุดมือไปได้ไงในเมื่อเธอน่ารักได้ขนาดนี้เราสองคนเดินออกจากห้องทำงานไปที่ห้องนอน และ คืนนี้ผมก็หลับลงอย่างอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะเธอคนนี้เปรียบเสมือนยาใจของผมจริงๆ...



วันต่อมา



“สถานการณ์ตอนนี้เป็นไงบ้าง” ผมถามขึ้นในขณะที่กำลังเตรียมเอกสารต่างๆให้คนรักของผมจัดการแทนทุกอย่างในตอนที่ผมไม่อยู่

“ตอนนี้ทางนั่นเล่นเราใหญ่เลยครับก่อนปิดตลาดหุ้นของเกาหลีเราสูญเงินไปเยอะเลยครับ” ผมเงยหน้าขึ้นถอนหายใจอย่างเซ็งๆให้ตายสิ!!!

“งั้นเหรอ เตรียมทุกอย่างให้ฉันพร้อมแล้วใช่ไหม”

“ครับนาย”

“โอเค เดี๋ยวฉันออกไป” แอรอนก้มหัวให้ผมเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปตามคำสั่งของผมส่วนเรดาร์ที่นั่งอยู่อีกโต๊ะก็มองผมอย่่างเป็นห่วงเธอลุกขึ้นเดินมานั่งตักผมสวมกอดหลวมๆ

“อย่าคิดมากนะคะแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น” คำพูดปลอบโยนของคนรักทำให้ความรู้สึกกังวลใจลดลงไปบ้าง

“ขอบคุณนะครับที่รัก” เธอผละตัวออกใช้สองมือจับหน้าผมให้หันไปมองเธอก่อนจะโน้มตัวเข้ามามอบจูบที่ชวนฝันให้กับผมความหอมหวานของคนรักในอ้อมกอดที่มอบให้มันทำให้ผมไม่อยากลุกไปไหนเลยผมสอดลิ้นเข้าไปรับสัมผัสของเธออย่างโหยหาอย่างเนิ่นนานก่อนผมจะคอยๆถอนริมฝีปากออกช้าๆพร้อมกับมองหน้าเธออย่างหวงแหน

“พี่ไม่รู้ว่านับจากนี้จะเจออะไรบ้างแต่พี่อยากขอให้เรเชื่อใจพี่ได้ไหมครับ”

“ค่ะ สู้ๆนะคะเรจะรอที่นี่จนกว่าพี่จะกลับมาหรืออยากให้ไปหาก็บอกละ”

“ครับที่รัก”

หลังจากนั้นผมก็นั่งอธิบายเรื่องงานให้คนรักที่นั่งอยู่บนตักฟังจนเธอเข้าใจทุกอย่างชัดเจนผมก็ให้เอเลน่ามาเป็นผู้ช่วยเธอในขณะที่ผมไม่อยู่มีบอดี้การ์ดยืมคุมอยู่หน้าห้อง และ พูดย้ำกับเธอว่าไม่จำเป็นอย่าให้ใครเข้าพบถ้ามีปัญหาแก้ไม่ได้ให้โทรหาผมเธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ...

“เดินทางปลอดภัยนะคะพี่นิคถึงแล้วโทรมาด้วยนะ” ผมก้มหน้าจูบกระหม่อมของเธอเบาๆ

“ครับตั้งใจทำงานนะอย่าเล่นเยอะละ”

“ค่ะ” ผมส่งยิ้มให้คนรักเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินออกไปเตรียมตัวมุ่งหน้าไปเกาหลีเพื่อจัดการปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นให้หมดไปสักที....

“แอรอนแกไม่ได้บอกใครเกินนความจำเป็นใช่ไหมว่าฉันจะไปเกาหลี”

“ครับนายแม้แต่พวกคุณซายังไม่รู้” ผมเงยหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างที่ตอนนี้มีเพียงกลุ่มเมฆสีขาวเท่านั้น

“หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นแหละนะ”



อีกด้านหนึ่ง



หลังจากที่พี่เขาออกไปไม่นานฉันก็เดินมานั่งที่โต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับอ่านเอกสารมากมายในมือแต่จิตใจยังคงว้าวุ่นไปหมด...

“เรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือพี่ซากับพวกพี่ๆหรอกนะถ้าใช่นี่จะเอาคืนให้เข็ดเลยคอยดู” ฉันนั่งพิงเก้าอี้ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแต่ก็ต้องก้มหน้าอ่านเอกสารในมือต่ออย่างจำใจ....


“นี่ปล่อยฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้นะฉันต้องคุยกับคุณนิค!!!” เสียงเอะอะโวยวายดังเข้ามาถึงในห้องทำงานฉันจำใจลุกขึ้นเดินออกไปดูทันทีแต่พอประตูเปิดออกเท่านั่นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนโวยวายอยู่กับบอดี้การ์ดหน้าห้อง...

“เกิดอะไรขึ้น” ฉันถามขึ้นเรียบๆจนครที่กำลังโวยวายหันมาทางฉัน

“คุณนิคอยู่ไหนฉันต้องคุยกับเขา” เธอจ้องหน้าฉันเขม็งฉันหันไปมองเธอก็จำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครเพราะฉันเคยเจอเธอสองครั้ง ครั้งแรกในฐานะคู่ควงของเขา ครั้งที่สองในฐานะอดีตคู่ควง

“มีธุระอะไร”

“มันไม่ใช่เรื่องของเธอให้ฉันเข้าไปพบเขาเดี๋ยวนี้!!” ฉันมองหน้าเธออย่างไร้อารมณ์นี่ยิ่งมีเรื่องคิดเต็มสมองไปหมดเธอจะเอาเรื่องอะไรมาอีกนะ

“เข้ามา!!” ฉันหันหลังเดินเข้าห้องพร้อมกับบอกเธอเข้ามาก่อนจะพาร่างตัวเองไปนั่งที่โต๊ะทำงานของคนรักที่ตอนนี้ไม่อยู่ฉันนั่งพิงเก้าอี้กอดอกมองหน้าเธออย่างเอาเรื่องเธอเดินปึงปังเข้ามาพร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่วห้อง

“คุณนิค...”

“พี่นิคไม่อยู่ฉันเป็นคนบริหารงานแทนทุกอย่างเธอมีอะไร” ฉันพูดตัดบทของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่สนใจเธอจ้องหน้าฉันเขม็งราวกับโกรธเกลียดฉันที่แย่งของสำคัญของตัวเองไป

“อ้อ!!! ก็ดีนะที่จะให้เธอได้รู้คนแรกเพราะเธอจะได้รีบไสหัวไปออกไปจากที่นี่สักทีตำแหน่งนายหญิงแห่งแอรีสต้องเป็นของฉัน!!!” ฉันมองหน้าผู้หญิงตรงหน้าที่พูดพรำเพ้ออย่างเยาะเย้ย..

“อะไรอีกละฮ่าๆ” เธอกำมือแน่นชี้หน้าฉัน

“ฉันท้องกับคุณนิค!!!!!”

“หมายความว่าไง” รอยยิ้มของฉันหุบลงมีเพียงหญิงสาวตรงหน้าเท่านั้นที่ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

“ฉันท้องกับคนรักของเธอยังไงละนังโง่!!!!”




เอาแล้วไงจะเป็นไงต่อละทีนี้ให้ตายสิมันเรื่องบ้าอะไรกันค่ะเนี่ย!!!อิพี่นิคไปทำบุญบ้างนะตอนนี้มรสุมเหลือเกิน

ความคิดเห็น