marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15: ความวุ่นวายที่ไม่จบสิ้น NC

ชื่อตอน : ตอนที่ 15: ความวุ่นวายที่ไม่จบสิ้น NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15: ความวุ่นวายที่ไม่จบสิ้น NC
แบบอักษร





‘ห๊ะ??? อะไรใครมาทานข้าวสองคน??’ ปลายสายตอบกลับมาแบบไม่เข้าใจแต่ให้ตายเถอะทำไมผมรู้สึกโกรธขนาดนี้นะทันทีที่ได้รับข้อความจากเบอร์แปลกผมกดเข้าไปดูก็ต้องตกใจที่เห็นคนรักตัวเองไปทานข้าวกับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองจนผมต้องทิ้งสองคนนั้นรีบขับรถออกไปหาเธอทันที

“ให้ตายสิเรดาร์เธอทำให้พี่โกรธจริงๆละนะ” ผมกำพวงมาลัยแน่นด้วยความโกรธให้ตายสิผมหวงแค่ไหนเธอรู้ดี

‘พี่โกรธเรื่องอะไรพูดมาสิ’ นี่เธอยังไม่รู้เรื่องงั้นเหรอว่าตัวเองทำอะไรลงไป

“แล้วค่อยเคลียร์กัน” พูดจบผมกดวางสายปลายสายไม่ทันตอบแต่รีบเหยียบคันเร่งขับรถไปหาเธอทันทีจะไปดูให้เห็นกับตาว่าไอ้เวรนั่นเป็นใครผมเตือนเธอแล้วว่าอย่าทำให้ผมหึงเพราะผมร้ายกว่าที่คิดแต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร


ไม่นานผมก็มาถึงร้านอาหารที่เธออยู่ผมเดินเข้าไปในร้านอย่างคุ้นเคยเดินเข้าไปในลิฟต์ขึ้นไปชั้นดาดฟ้าเดินจำอ้าวเข้าไปหาร่างบางที่ตอนนี้กำลังห้ามศึกของผู้ชายสองคนที่กำลังมีปัญหากันผมจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปประชิดก่อนจะดึงตัวเธอออกจากตรงกลางนั่นพร้อมกับสวมกอดที่เอวบางเบาๆ

“นี่มันอะไรกันเรดาร์เธอปล่อยให้หมอนี่กอดเธอได้ไง” ผมหันไปมองตามเสียงพูดของชายแปลกหน้าคนหนึ่งเจ้าของในตาสีฟ้าใบหน้าคมเข้มก็หล่อระดับหนึ่งแต่น้อยกว่าผมส่วนอีกคนผมเคยเห็นหมอนี่ครั้งหนึ่งตอนที่เรดาร์โกรธผมเธอยังติดต่อกับมันอีกอย่างนั้นหรือ....

“คือ....” เธออ้ำอึ้งไม่ยอมพูดอะไรจนผมต้องพูดแทน

“พวกคุณสองคนเป็นใครทำไมถึงมายุ่งกับผู้หญิงของผม” แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แววตาผมแข็งกร้าวเอาเรื่องสุดๆ

“ผู้หญิงของคุณ??? เรดาร์เนี่ยนะผู้หญิงของคุณ???” ไอ้ตาฟ้านั่นพูดอย่างไม่เชื่อหู

“เธอเป็นผู้หญิงของผมชัดเจนไหม”

“จริงๆเหรอเรเธอไปคบกับไอ้เพลย์บอยนี่เหรอให้ตายเถอะ” ดูเหมือนฝั่งนั่นจะรู้จักผมด้วยสินะ

“นี่อย่ามากล่าวหาพี่นิคนะแอนโทนิโอ้”

“ทำไมถึงเรียกฉันห่างเหินแบบนั้นละเรเราสองคนเรยคบกันไม่ใช่เหรอ” หมอนั่นพูดออกมาพร้อมกับส่งแววตาเย้ยหยันมาให้ผมให้ตายสิ!!!! ส่วนไอ้หน้าอ่อนอีกคนก็ไม่พูดอะไรนอกจากยืนยิ้มกริ่ม

“แอนดี้เรื่องของฉันกับนายจบไปนานแล้วจะพูดขึ้นมาเพื่ออะไร??? ตอนนี้ฉันคบอยู่กับพี่นิคจบนะจะไปไหนก็ไปได้ละฉันขี้เกียจพูดช้ำ” ไอ้หมอนี่แฟนเก่าเธอสินะคิดจะกลับมาอีกงั้นเหรอไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้มันเข้ามาในชีวิตของเรดาร์อีกครั้งที่สองแน่

“ถือว่าเรดาร์พูดจบแล้วนะงั้นขอตัวก่อน” พอได้ยินผมพูดแบบนี้เธอก็มองหน้าผมที่ตอนนี้ผมทำหน้านิ่งๆไม่ยินดียินร้ายอะไรพาเธอออกมาจากร้านนั่นด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นในใจมากมายมหาศาล


“คือว่าเรขอโทษที่ไม่ได้บอกว่าจะออกมาข้างนอกพอดี....” เธอพูดขึ้นหลังจากที่ขึ้นรถมาจะสามสิบนาทีแล้วผมไม่ยอมพูดอะไร

“ไอ้หมอนั่นใคร”

“เดวิดเขาก็แต่เป็นเพื่อนเรจริงๆนะเราไม่ได้มากันสองคนมีทริกชี่กับลิต้ามาด้วยแต่สองคนนั้นไปเข้าห้องน้ำทั้งโต๊ะจึงเหลือแค่เราสองคน” เธออธิบายด้วยท่าทีอ่อนใจผมเหลือบตาไปมองนิดหน่อยถึงจะโกรธอยู่แต่ก็โล่งใจไปบ้างที่เธอยอมพูดออกมาก่อน

“แล้วอีกคนละ”

“คือ...เรไม่รู้เหมือนกันว่าเขามาจากไหนจู่ๆเขาก็มาทักเรแล้วเดวิดก็มีปัญหากับเขาก็แค่นั้น” ผมมองไปเวรนั่นแวบเดียวผมก็รู้เลยว่าทำไมมันถึงทักเธอให้ตายสิ!!!!

“เรจะบอกว่าเรไม่รู้จักมันงั้นเหรอ!!!”

“มันไม่ใช่แบบนั้นใจเย็นก่อนสิค่ะพี่นิค”

“พี่เย็นสุดแล้วพี่ถึงตามมาหาเรรู้ไหมถ้าเป็นเราเห็นพี่นั่งกับคนอื่นแบบนั้นจะใจเย็นคุยกับพี่ได้หรือเปล่าละเรดาร์” ผมถามกลับเชิงประชดด้วยอยากรู้เหมือนกันเธอจะทำไงถ้าเป็นผม!!!

“ก็....” เธออึกอักไม่ยอมตอบจนผมโมโหขึ้นอีกรอบให้ตายสิ

“พี่เข้าใจอยู่หรอกนะหลังจากที่เราบอกพี่ว่านั้นคือเพื่อนแล้วไอ้แอนดี้อะไรนั่นละใคร!!! ถ้าพี่ไม่ไปเห็นจะเป็นไงละมันคงจะวุ่นวายเรไม่เลิกแน่ๆเรก็รู้ว่าพี่รักพี่หวงเรแค่ไหน!!!” ด้วยความโกรธผมขับรถเร็วขึ้นเรื่อยจนมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ของผมตลอดทางคนตัวบางไม่ยอมพูดอะไรส่วนผมไม่พูดอะไรนอกจากเดินลงจากรถเธอก็วิ่งตามผมขึ้นมาที่ห้องด้วยท่าทางสงบนิ่งจนขึ้นมาถึงห้องผมเดินตรงไปที่ห้องถอดเสื้อผ้าทิ้งแล้วเข้าไปอาบน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ไม่ให้โกรธเธอไปมากกว่านี้.....

ผมนอนแช่น้ำพร้อมกับถอนหายใจออกมาเซ็งผมเข้าใจเรื่องเพื่อนของเธอแล้วเรื่องนั้นผมผิดเองที่ไม่ถามดีๆก่อนแต่ยังไม่เข้าใจเรื่องแฟนเก่าของเธอกับเรื่องที่เธอไม่ยอมโทรมาบอกผมบ้างตอนที่จะไปไหนเธอไม่รู้หรือไงว่าผมเป็นห่วง และ หวงเธอมากแค่ไหนให้ตายสิทำไมแค่นี้ถึงคิดไม่ได้นะ!!!!


ก๊อกๆ ก๊อกๆ

แอ๊ดดดด


เสียงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตผมไม่ยอมหันไปมองยังคงนอนหลับตาอยู่ที่อ่างตามเดิม

“เรขออาบน้ำกับพี่ได้ไหมค่ะ” เสียงหวานของคนรักดังขึ้นผมอยากจะกระโจนไปกอดเธอจริงๆเลยนะตอนนี้แต่ผมยังต้องโกรธเธออยู่!!!

“ถ้าเงียบแบบนี้แสดงว่าตกลงนะคะ” ผมยังคงแกล้งหลับตาพริ้มเหมือนเดิมก่อนจะได้ยินเสียงเธอบรรจงถอดเสื้อเสื้อผ้าออกผมก็หรี่ตามองนิดหน่อยก็เห็นร่างเปื่อยเปล่าเดินนวยนาดมาทางผม

“นี่พี่หลับจริงๆเหรอ” ร่างอรชรของเธอเดินลงมานั่งข้างๆผมพร้อมค่อยเบียดตัวมาสัมผัสร่างกายผมจนสั่นสะท้านไปทั่วร่างทุกอย่างเริ่มตื่นตัวขึ้นมาหมดเธอใช้มื้อเล็กๆของตัวเองเขี่ยหน้าอกผมเบาๆเบียดตัวขึ้นมากระซิบผมเสียงกระเส่า

“เรขอโทษนะคะยกโทษให้เรได้หรือเปล่า” เธอพูดพร้อมกับมือเล็กเลื่อนไปจับอาวุธร้ายของผมก่อนจะค่อยๆขยับช้าๆเป็นจังหวะจนผมเผลอครางออกไปเล็กน้อย..

“อ๊าาา....อื้อออ” คนตัวเล็กยิ่งชอบใจยิ่งเริ่มจับจังหวะแรงขึ้นอีกจนผมต้องยอมลืมตามองหน้าเธออย่างเคลิบเคลิ้ม

“ถ้าพี่ไม่หายโกรธเรจะหยุดแค่นี้นะ” เธอทำท่าจะดึงมือออกผมจับมือเธอไว้ทันทีปกติเธอไม่เคยทำแบบนี้ให้ผม และ มันเป็นครั้งแรกที่เธอแสดงออกแบบนี้ให้เห็นมีรึผมจะปล่อยให้มันจบลงง่ายๆขนาดนี้

“ถ้าทำให้พี่พอใจพี่จะยอมหายโกรธ” ผมยิ้มร้ายออกมามองหน้าคนตัวบางพอได้ยินผมพูดแบบนี้เธอกลับขมวดคิ้วทันที

“ขี้โกงจริงๆ แต่เดี๋ยวจะทำให้พี่ลืมว่าเคยโกรธฉันเลยอิอิ” รอยยิ้มขี้เล่นของเธอผุดขึ้นมาอย่างน่ารักจนผมอดหมั่นเคี้ยวไม่ได้จนต้องโน้มตัวไปบดจูบใส่เธออย่างโหยหาจูบที่ค่อยๆกลืนสติทุกอย่างไปลิ้นร้ายผมสอดเข้าไปตักตวงความหวานจากเธอ และ เธอก็ตอบสนองผมอย่างดีเยี่ยมพร้อมดันตัวขึ้นมานั่งบนตัวผม

ความร้อนแพร่ไปทั่วร่างขนาดนั่งอยู่ในน้ำผมดันตัวขึ้นนั่งขอบอ่างพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นมานั่งตักด้วยคนตัวบางใช้ร่างอรชรของเธอเบียดเข้ามาถูร่างผมก่อนจะแหงนหน้าขึ้นให้ผมซุกไซ้ไปตามร่างของเธอ และ แอนหน้าอกขึ้นให้ผมเชยชิมอย่างใจหวัง...

“เรต้องการพี่~~~” เสียงกระเส่ากระซิบที่ข้างหูผมพร้อมกับมือเล็กของเธอเอื้อมไปจับอาวุธร้ายของผมไว้ก่อนเธอจะค่อยๆดันตัวเองนั่งลงกลืนอาวุธของผมหายไปกับดอกไม้งามของเธอความรัดแน่นบีบตัวตนของผมจนใจแทบขาดขืนเธอยังไม่ขยับผมอาจเสร็จตอนนี้ด้วยช้ำเพราะเธอตอดผมดีจริงๆ...

“อื้อ~~~อ๊า~~~ เรขยับสิครับที่รัก”

“หายโกรธก่อนสิค่ะ” ผมลืมตามองคนรักของผมด้วยไฟปรารถนา

“พี่หายโกรธ~~อ๊าาา~~ตั้งแต่ที่รักเคาะประตูแล้ว~~อื้ออออ” พอได้ยินประโยคที่ทำให้ตัวเองพอใจคนตัวบางก็เริ่มโยกสะโพกขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบๆช้าๆแต่สร้างความรัญจวนให้ผมอย่างมากนี่เธอมีวิธีมัดใจผมตลอดจริงๆเสียงครวญครางของเราประสานกันดังไปทั่วห้องน้ำจากจังหวะช้าๆเนิบๆเปลี่ยนมาเป็นความเร็วและแรงขึ้นเรื่อยตามไฟปรารถนาของร่างกายเธอบีบรัดตัวตนของผมแน่นขึ้นเรื่อยๆจนผมเด้งสะโพกรับจังหวะของเธออย่างช่วยไม่ได้

ไม่นานผมลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นมาเดินออกจากห้องน้ำแต่จังหวะการโยกยังคงไม่หยุดเสียงครางกระเส่าดังมาตลอดทางจนถึงเตียงผมวางเธอนอนลงที่เตียงก่อนจะตัดสินใจพลิกตัวของเธอหันหลังมาไม่ยอมมห้ตัวตนของผมหลุดออกจากตัวเธอเลยก่อนจะยกสะโพกของเธอขึ้นมาแล้วบรรจงดันสะโพกเข้าออกอย่างไม่รอช้าความเสียวแล่นไปทั่วร่างสวรรค์รออยู่แค่รำไรเสียงครางดังกระหึ่มเธอใช้ขาสองข้างตั้งรับจังหวะของผมพร้อมกับสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้จนผมดันตัวเข้าไปจังหวะสุดท้ายลึกที่สุดจนร่างบางกรีดร้องออกมาอย่างสมอารมณ์พร้อมกับน้ำอุ่นๆของผมไหลเขาไปในตัวเธอ....

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ” ผมล้มตัวจะนอนลงแต่ก็พลิกตัวให้คนตัวบางหันไปข้างๆก่อนไม่ยอมให้ตัวตนของผมหลุดจากช่องรักของเธอเลยแล้วค่อยนอนลงข้างๆพร้อมกับสวมกอดเธอเบาๆ

“ง้อพี่แบบนี้เสียพลังงานไปเยอะเลยนะคะ” คนตัวบางในอ้อมกอดผมพูดแหย่ผมขึ้นมีหรือผมจะยอมให้จบง่ายๆแค่ครั้งเดียว

“ยังไม่จบหรอกนะจ๊ะแม่เสือสาวของพี่แต่ตอนนี้ยอมให้พักยกก่อนแล้วค่อยต่อกันอีกทีจ๊ะ” เธอหันหน้ามามองผมพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่เสียงประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะสะก่อน

ก็อกๆ ก็อกๆ

เราสองคนสบตากันพร้อมกับมองไปยังเสียงเคาะผมถอนหายใจออกมาอย่างขุ่นเคืองทันทีไม่เคยมีใครกล้ามาเคาะห้องผมยามวิกาลแบบนี้เลยนอกเสียจากจะเป็นเรื่องด่วนจริงๆ!!!!

ก็อกๆ ก็อกๆ

“เดี๋ยวพี่มานะ” ผมจำใจผละออกจากร่างบางลุกขึ้นอย่างโมโหไปสวมเสื้อคลุมลวกๆเดินไปเปิดประตูให้คนที่เคาะห้องนอนของเขาราวกับมีเรื่องร้อนใจอย่างมาก....


แอ๊ดดดด

“บอกไว้ก่อนนะแอรอนถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายแกโดนไล่ออกแน่!!!” ผมเปิดประตูไปพร้อมกับคำขู่ที่คิดจะทำจริงๆก็ครั้งนี้แหละ

“เรื่องนี้คงจะคอขาดบาดตายจริงๆนะแหละครับนาย” สีหน้าตื่นตูมของแอรอนทำให้ความขุ่นเคืองของผมหายไป

“เกิดอะไรขึ้น”

“บริษัทของเราที่เกาหลีโดนถอนหุ้นออกไปเกือบหมดสูญเงินไปกว่า1000ล้านและอีกอย่างนะครับมีคนแฮ็กข้อมูลบริษัทที่สตอกโฮล์มของเราตอนนี้ทางเรายับยั้งไว้ได้ก่อนฝั่งนั่นจะได้ข้อมูลไปหมดแล้วครับ” คำพูดของแอรอนสร้างความตกใจให้ผมอย่างมากจนผมตัดสินใจเดินออกจากห้องนอนมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองพร้อมกับเปิดโน้ตบุ๊คดูข้อมูลที่แอรอนบอก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันว่ะเนี่ย!!!”

“ผมตรวจสอบดูแล้วผู้ถอนหุ้นไปส่วนใหญ่เป็นนักลงทุนชาวเกาหลีครับ”

“โอเคพรุ่งนี้เช้าเตรียมเครื่องบินให้พร้อมฉันจะไปเกาหลีส่วนข้อมูลที่ถูกแฮ็กพวกนั่นได้อะไรไปบ้าง”

“แผนงานวิจัยของบริษัทเทเลคอมของเราครับ” ผมกำมือแน่นอย่างโมโหให้ตายสินี่ผมอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยแล้วนะทำไมถึงเป็นแลบนี้อีกนะ!!!!

“ใครกันที่มันกล้าล้วงคองูเห่าแบบฉัน!!!”

“ผมว่างานนี้คงไม่ใช่หมูธรรมดาหรอกครับ” ผมเหลือบตามองลูกน้องอย่างหัวเสียแต่มันก็จริงอย่างที่แอรอนพูด

“ฉันไปขัดขาใครว่ะเนี่ย!!!”




อิพี่นิคน่าสงสารจริงๆให้ตายสิมีแต่เรื่องจังเลยจะเอาไงดีละน้อฮ่าๆ

ความคิดเห็น