พาราแรว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

c14 : ไม่ใช่อย่างที่คิด [100%]

ชื่อตอน : c14 : ไม่ใช่อย่างที่คิด [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 235

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 00:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
c14 : ไม่ใช่อย่างที่คิด [100%]
แบบอักษร

นึกว่าฉันกลัวคำขู่ของฮายหรอ คนอย่างเขาไม่มีทางกล้าบุกมาตอนคนเยอะๆที่บ้านฉันแน่นอน เพราะเค้ากลัวตกเป็นข่าวจะตายไป เรื่องหน้าตาสำคัญกว่าสิ่งใดอยู่แล้ว

4pfamily : ลืมข้อตกลงของเราไปแล้วหรือไง ก็ไหนบอกว่า 3 เดทจะไม่บอกใคร ถ้ากล้าก็บุกมาบ้านฉันตอนนี้สิ จะได้เป็นข่าวดังสมใจคุณ นายแร็กคูนกวนประสาท

ChoiHyunbin_highhh : ผมไม่บุกไปก็ได้ แต่รับ Request ผมด้วย

4pfamily : แน่ใจนะว่าจะใช้แอคเค้านี้

ChoiHyunbin_highhh : ผมสมัครใหม่ แล้วจะแอทไป แล้สนี่คุณไปรู้จักอูบินได้ยังไง คบกันหรอ?

“พิชชาขึ้นไปทานข้าวกันต่อเถอะ” อูบินเรียกฉันที่ยืนกดโทรศัพท์คุยกับฮายอยู่

“แปปนึง นายขึ้นไปก่อนเลย”

4pfamily : อืมคบกัน ...เป็นเพื่อนสนิท

ChoiHyunbin_highhh : เลิกยุ่งกับมันไปซะ!! ก่อนที่ผมจะโมโห

4pfamily : โมโหอยู่ไม่ใช่หรอไง จะให้เลิกคบเพื่อนตัวเองเพราะเหตุผลส่วนตัวของนายเนี่ยนะ ตลก!

ChoiHyunbin_highhh : พูดแบบนี้ คุณรู้เรื่องผมกับมันหรือไง

4pfamily : รู้ไม่รู้ ก็ไม่เข้าไปยุ่งด้วยอยู่ดี

จากนั้นฉันก็ยัดมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วขึ้นไปปาร์ตี้กับเพื่อนต่อ ผ่านไปครั้งชั่วโมงฮายก็แอทฉันมาด้วยชื่อ raccoonprivate เอาไงดีวะเนี่ยจะกดรับดีไหม ในไอจีก็มีแต่รูปคนในครอบครัว ไม่สิต้องบอกว่ามีแต่รูปของโปรแกรมเยอะเต็มไปหมด พี่พอร์ช พาร์ท แม่ และรูปฉันก็มีบ้างประปลาย ช่างมันเถอะ!! ถ้าฮายจะรู้ว่าโปรแกรมเป็นลูกก็ช่างเถอะ ฉันก็ควรบอกไปนั่นแหละน่า รับก็รับ! หลังจากที่รับแอทเขา ฮายก็เงียบหายไปโดยไม่มารบกวนฉันอีก สงสัยจะไปสืบรูปในไอจีฉันแน่ๆ ส่วนฉันก็ปาร์ตตี้ต่อกับเพื่อนๆ ต่อจนไวน์หมดขวดถึงแยกย้ายกันกลับ

“พรุ่งนี้ผมมารับที่บ้านนะ” อูบินบอกเมื่อฉันเดินไปส่งเขาที่รถ

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวให้คนขับรถที่ทำงานมารับ”

“งั้น 9 โมงเจอกัน ตามนี้”

อะไรของเค้าเนี่ย พูดเองเออเอง แล้วก็ขึ้นรถขับออกไปเฉยเลย ฉันได้แต่ส่ายหน้าให้กับความหัวดื้อของอูบิน ก่อนที่จะเข้าบ้านพาหมูน้อยที่นอนหลับปุ๋ยทั้งๆที่ไม่ได้อาบน้ำไปอาบน้ำด้วยความงอแง

:: Hyunbin || High Talk ::

ปกติถ้าวันไหนว่างผมจะเป็นพวกตื่นสาย แต่พอดีว่าวันนี้ผมว่างแต่อยากตื่นเช้า แต่เป็นเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยจะหลับหลังจากดูไอจีของยัยโคอาลาแล้วมันก็รู้สึกหวิวๆแปลกๆ มันบอกความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ จึงออกมาวิ่งสูดอากาศตั้งแต่เช้า นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 10 ปีได้มั้งที่ผมวิ่งในที่สาธารณะ ถึงจะวิ่งยังไงผมก็ใส่หมวกปิดหน้า ใส่เสื้อแขนยาว ขายาว ยืนสูบบุหรี่อยู่แถวๆหน้าบ้าน ไม่นานนักก็เจอเด็กน้อยหน้าตาคุ้นๆเดินอกมาจากซอย

“เฮ้ โปรแกรม นายจะไปโรงเรียนหรอ” ผมทักทายหนุ่มน้อยที่แบกเป้กำลังจะเดินผ่านตัวผมไป

“...” เขาไม่ตอบ หันมาแค่ชายตามองแล้วเดินต่อไป

“พี่เอง ฮายไง” ผมเปิดหมวกให้หนุ่มน้อยดูหน้า ก่อนที่จะใส่หมวกกลับไปตามเดิม ได้ผลเด็กน้อยหยุดเดินแล้วหันนห้ามาหาผม “แล้วทำไมมาเดินคนเดียวเนี่ย คุณแม่ไปไหน ทำไมไม่ไปส่ง”

“มามี๊ไม่ค่อยสบาย ผมก็เลยจะไปโรงเรียนเอง แต่ตอนเย็นมามี๊จะไปรับที่โรงเรียนแทน”

“ไม่สบายหรอ เป็นอะไร” ผมถามหน้าตื่น

“ปวดท้องผู้หญิง”

“อ๋อ โล่งอกไปที”

“พี่มาทำอะไรตรงนี้ มาดักรอผมหรอ” เด็กน้อยถามผม เล่นเอาผมฮาท้องแข็ง ผมเนี่ยนะมาดักรอ เหอะ!

“พี่ไปออกกำลังกายมาหนะ ก็เลยยืนสูบบุหรี่ก่อนเข้าบ้าน”

“สูบบุหรี่ทำไม มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ มามี๊ก็ได้กลิ่นไม่ได้ด้วย ถ้าได้กลิ่นมากๆก็อ้วก มามี๊แพ้กลิ่นบุหรี่”

คำพูดเด็กเล่นเอาผมหาที่ทิ้งบุหรี่เกือบไม่ทัน พอปาลงพื้นแล้วเหยียบเพ่อดับควันก็โดน โปรแรกมว่าอีกว่าทิ้งขยะไม่ลงถัง ให้ตายเถอะ!

“บ้านพี่หลังไหน” เด็กน้อยถามผม

“นั่นไงบ้านพี่” ผมชี้ไปบ้านผม ที่อยู่เยื้องไปนิดหน่อยจากจุดที่เรายืนคุยกัน

“ผมไปเที่ยวบ้านพี่ได้ไหม ผมขี้เกียจไปรงเรียนเรียน”

“อะไรกัน เด็กตัวแค่นี้หัดขี้เกียจแล้วหรอเรา 5555+” ผมพูดพร้อมกับเอามือไปลูบหัวอย่างเอ็นดู ตลกชะมัด! อยากหนีเที่ยวตั้งแต่เด็กเลยแฮะ

“ก็ผมอยากเล่นของเล่นที่บ้าน เมื่อวานน้าอูบินเพิ่งซื้อตัวต่อไอรอนแมนมาให้ ผมยังต่อไม่เสร็จ”

“น้าอูบินหรอ?” หึ!! ไอ้อูบินมันเข้าทางเด็กจีบยัยโคอาลาสินะ ไม่ได้การหละ เราก็ต้องเข้าทางเด็กบ้างแล้ว จะปล่อยให้มันแย่งผู้หญิงไปทุกคนไม่ได้แล้ว ผมฮายนะเว้ย! อยากได้ก็ต้องได้

“ถ้าพี่ให้เที่ยวบ้าน สัญญานะว่าจะไปเรียน และถ้าพี่ถามอะไรไปก็ต้องตอบตามความจริงนะ”

“ได้ครับ” ตั้งแต่เลี้ยงไอศกรีมไปก็ดูจะสนิทกับผมขึ้นทันที โดยเฉพาะตอนชมว่าวาดรูปสวย อื้อหือ ตาเด็กน้อยช่างแวววาวราวกับได้ถ้วยรางวัลเชียว ยิ่งพูดเรื่องเหล่าซูเปอร์ฮีโร่นะ พูดด้วยไม่หยุดเลย เด็กยังไงก็คือเด็ก จะหยิ่งยังไงพอได้รับคำชม ของเล่น ไอศกรีมขนมของหวาน ก็มีความสุขกันทั้งนั้นแหละ

ผมพาโปรแกรมตัวน้อยเข้ามาในบ้าน ระหว่างทางก็ถามเรื่องของอูบินไปด้วย จึงทำให้ผมรู้ว่าอูบินกับยัยโคอาลาทำงานอยู่ที่ทำงานเดียวกัน และโปรแกรมก็ไปเที่ยวกับอูบินบ่อยเพราะอูบินมักซื้อของเล่นให้ แต่ดูเหมือนเก็กน้อยจะไม่ค่อยชอบอูบินเท่าไหร่ เพราะว่าอูบินชอบเล่นผมแม่ของตัวเอง

“ต่อไปโปรแกรมต้องอย่าให้คนที่ชื่ออูบินใกล้แม่นะ ไม่อย่างนั้นนะ เขาจะมาแย่งความรักจากแม่นายไปแน่ๆ”

“จริงหรอ” เด็กน้อยถามผมขณะก้มถอดรองเท้าเข้าบ้านผม

“ใช่แล้ว อูบินหนะเจ้าชู้จะตายไป ชอบหว่านเสน่ห์ โปรแกรมต้องดูแลแม่นายดีๆนะ อย่าให้อูบินเข้าใกล้เชียว ต้องไปขวางทุกวิถีทางเข้าใจหรือเปล่า”

“เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่พี่รู้จักน้าอูบินด้วยหรอ”

“รู้จักสิ รู้จักดีเลยหละ แต่โปรแกรมอย่าไปบอกแม่หรือน้าอูบินเชียวหละ ว่าพี่บอกความลับนี้กับโปรแกรมไป”

“อื้มๆ ครับ” เด็กน้อยผงกหัวรับ ก่อนที่จะเดินตามผมเข้ามาในบ้าน “หูววว นี่บ้านพี่จริงๆหรอ ทำไมมันดูเหมือนพิพิธภัณฑ์ เลย มีแต่รูป รูปปั้น เต็มไปหมด”

“ของสะสมพี่หนะ อย่าเอามือไปจับนะ เดี๋ยวแตก” ผมบอกกับเด็กน้อยที่มองไปมาอย่างตื่นตาตื่นใจ

“มามี๊ก็ชอบวาดภาพ บ้านที่เมื่อไทยมีแต่ภาพที่มามี๊วาด แขวนเต็มไปหมดเลย”

“จริงหรอ ทั้งหลังเลยหรอ”

“ใช่ครับ” ผมนึกถึงบ้านของยัยโคอาลาที่ผมเข้าไปวันนั้น ที่มีแต่ภาพวาดแขวนเต็มไปหมด ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะวาดเอง ผมเข้าใจว่าเธอซื้อมาเสียอีก

“ไม่ได้ซื้อมาหรอ” ผมถามย้ำอีกครั้ง

“มามี๊บอกเปลืองเงิน เพราะว่าแพง วาดเองถูกกว่า แถมยังได้ภาพที่ชอบด้วย”

“บ้านโปรแกรมอยู่กันกี่คน”

“บ้านหลังไหน” โปรแกรมถามกลับ

“อ่าว แล้วโปรแกรมอยู่บ้านหลังไหนหละ ก็หลังนั้นแหละ”

“ผมมีหลายหลัง ย้ายไปย้ายมา” อะไรกัน มีหลายหลัง รวยหรืออยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง เพราะหนีหนี้หรอวะ

“งั้นเลือกสักหลังที่อยู่บ่อยๆ”

“บ้านที่เมืองไทยอยู่กัน 4 คน มีผม มามี๊ แดดดี๊ น้าพอร์ช คุณยายอยู่ต่างจังหวัด มาเที่ยวหาเกือบทุกเดือน”

พูดถึงแดดดี๊มาก็ดีหละ อยากรู้ชะมัดใครคือแดดดี๊ เพราะพิชชาบอกว่าเธอรับโปรแกรมมาเลี้ยง แล้วคนที่โปรแกรมเรียกแดดี๊คือใคร

“แล้วแดดดี๊หละ ชื่ออะไร พอจะมีรูปให้ดูไหม” ผมถาม

“แดดดี๊พอร์ชครับ รูปอยู่ในแทปเลท” พูดแล้วก็เดินไปเปิดกระเป๋าหยิบแทปเลทขึ้นมา หึ! เด็กตัวแค่นี้พกแทปเลทแล้วหรอวะ ดีเหมอืนกันจะได้เห็นรูป อยากเห็นจะแย่แล้ว นิ้วเล็กอวบอ้วน ค่อยๆจิ้มหน้าจอไปมา

“โปรแกรม!! ลูกทำไมยังอยู่แถวหมู่บ้านแวะซื้อไอศกรีมหรอ รีบไปโรงเรียนสิครับ เดี๋ยวไปสายนะ”

เด็กน้อยทำหน้าตกใจ เมื่อเสียงจากสายรัดข้อมือดังขึ้น จากนั้นเขาก็ปิดแทปเลทยัดใส่กระเป๋าสะพาย แล้วกดปุ่มที่สายลัดข้อมือ

“ครับมามี๊” แล้วหันหน้ามามองผมอย่างเศร้าๆ “ผมต้องไปเรียนแล้ว ไว้วันหลังผมจะมาคุยใหม่”

“ได้สิ ว่างๆก็มาเที่ยวบ้านพี่ได้ ใกล้กันนิดเดียวเอง”

“ครับ”

“จะกินไอศกรีมแท่งไหมหละ ในตู้เย็นน้ามีอยู่”

“เอา!!” ว่าแล้วผมก็พาเด็กชายตัวแสบเดินไปเอาไอศกรีมที่ตู้เย็น หลังจากนั้นผมก็พรางตัวเอง ไปส่งเด็กตัวแสบที่โรงเรียน โชคดีว่าช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว จึงทำให้การพรางตัวของผมไม่ค่อยสะดุดตาเท่าไหร่ ยิ่งจูงเด็กไปด้วยแล้วนั้น แทบไม่มีใครมองเลย สงสัยนึกว่าเป็นคุณพ่อลูกอ่อน พอถึงหน้าโรงเรียนโปรแกรมก็โบกมือให้ผม จนจะเข้าตึกแล้วก็ยังหันหน้ามาโบกมือให้อยู่อีก ผมสิโคตรบ้ายืนมองเด็กจนเข้าไปในตึก หึ! น่ารักชะมัด ความรู้สึกเหมือนมาส่งลูกชายมาเรียนยังไงยังงั้น จะว่าไปนี่มันโรงเรียนนานาชาตินี่นา ค่าเทอมคงแพงน่าดู พิชชาจ่ายเองหมดเลยหรอ ไหนจะบ้านที่อาศัยปัจจุบันนี้อีก ไม่ใช่ถูกๆเลยนะ โดยเฉพาะห้องเก็บไวน์ราคาไม่ต่ำกว่า 1 ล้านบาทแน่นอน ผมค้นหาข้อมูลในเกี่ยวกับโรงเรียนนานาชาติ Great Well แล้วพบว่าค่าเทอมสูงลิ่ว ประมาณ 5 แสนบาทต่อเทอม บ้าไปแล้ว!! นี่ค่าเทอมเด็กอนุบาลจริงๆหรอวะ แล้วก็คอร์ส[WU1] ซัมเมอร์ราคาอยู่ที่ 7 แสนบาท แต่ดูรายละเอียดกิจกรรมแล้วก็เยอะพอสมควร ถ้าเธอไม่รวยจริงๆ ก็ต้องเป็นเด็กเสี่ยที่ไหนซักคนแล้วหละ น่าสงสัยชะมัด!!

ผมเดินทอดน้องมาเรื่อยๆ คิดถึงแต่เรื่องยัยโคอาลาอยู่ในหัววนไปวนมาไม่หยุด อยากจะถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ในไอจีก็ค้นหาข้อมูลอะไรไม่ค่อยจะเจอ มีแต่รูปโปรแกรม กับรูปเพื่อนๆที่ตัวเล็กๆไกลๆ มองเห็นหน้าไม่ค่อยจะชัด รูปเธอก็ลงเยอะมากเมื่อคืนก็ยังดูไม่หมด นอนหลับไปซะก่อน ภาษาก็อ่านไม่ได้อีก ไม่รู้ว่าเธอพิมพ์อะไร กดแปลก็แปลได้ตลกๆจับใจความไม่ได้ บ้าจริงๆ! จะว่าไปเดินไปดูพิชชาที่บ้านหน่อยดีกว่า เห็นโปรแกรมบอกว่าไม่สบายนี่นา ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปถึงหน้าบ้านพิชชา ผมก็พบว่าเธอกำลังเดินออกมากับผู้ชายร่างสูงรูปร่างกำยำ หน้าตาดีคนนึง แถมยังสวมใส่สูทอย่างสุภาพอีกด้วย เขายื่นมือไปรับกระเป๋าจากเธอ และประคองกันเดินขึ้นรถสีขาวคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน เธอนั่งข้างหลังรถโดยมีผู้ชายคนนั้นเปิดปิดประตูให้ และเขาก็อ้อมไปนั่งอีกฝั่งประตู

“หึ! คืนก่อนนอนกับผม เมื่อคืนอยู่กับไอ้อูบิน เช้าวันนี้ก็อยู่กับผู้ชายอีกคน” ทำแบบนี้จะให้ผมคิดกับเธอยังไงหละ เธอก็ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนที่ทำท่าทำทางหยิ่งผยองเหมือนทุกทีหรอก ต่อหน้าก็ดูหยิ่งหยิ่งๆไม่ใกล้ผู้ชาย แต่ลับหลังมาก็แบบที่เห็นสินะ ผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลัง รถคันหรูที่ราคาเฉียดสิบล้านแล่นผ่านหน้าผมไป โดยที่ผมยืนหลบหลังรถที่จอดริมข้างทาง ต่อไปนี้ผมก็จะมองเธอเป็นผู้หญิงที่อยากได้ก็ต้องได้ เบื่อก็แค่หยุดความสัมพันธ์ ผมจะไม่จริงจังกับเธออีก ในเมื่อเธอไม่ได้น่าทะนุถนอมแบบที่คิด ก็ไม่มีความจำเป็นที่ผมจะต้องแคร์อะไร 3 เดทที่ว่าก็เอาให้ครบ จะเกินกว่านั้นก็ช่างมันเถอะ

ตอนเย็นผมเดินขึ้นไปดาดฟ้าเพื่อดูว่าบ้านหลังที่รอคอยเปิดไฟหรือยัง ก็พบว่ายังไม่เปิด หรือว่าจะไปบ้านไอ้อูบินวะ เพราะผมเห็นเมื่อแม่อูบินมาชวนในไอจีของมัน ผมจึงกดเข้าไปดูในไอจีแม่ของอูบินและอูบินก็พบว่าสิ่งที่ผมคิดคือความจริง ยัยโคอาลาและลูกชายสนิทสนมกับบ้านอูบินจริงๆ กินข้าวร่วมโต๊ะทั้งครอบครัวของอูบินด้วย หรือว่าโปรแกรมจะเป็นลูกของอูบินวะ ไม่งั้นแม่ของอูบินจะแทนตัวเองว่าย่าทำไม

Caption ของรูปอูบิน : Family time (รูปรวมกินข้าว)

Caption ของรูปแม่อูบิน : หลานชายของย่าหล่อขึ้นทุกวัน (รูปคู่กับโปรแกรมและพิชชา)

ส่วนยัยโคอาลาไม่ลงรูปอะไร หึ! กลัวคนรู้สินะว่าไปเกาะเงินไอ้อูบิน ไวน์พวกนั้นก็คงเป็นของอูบินนั่นแหละที่มันได้มาฟรีๆ เพราะบ้านมันทำบริษัทเกี่ยวกับผ้า แถมยังทำงานด้วยกันอีก มีหรอวะจะไม่ได้แอ้มลูกน้องตัวเอง ไอ้อูบินใครๆก็รู้ว่าเป็นเสือผุ้หญิงพอๆกับผมขนาดไหน วงการนี้มันได้มากี่คนแล้ว!! เจ็บใจชะมัดที่ดันมาเอาผู้หญิงคนเดียวกันมันอีก แต่ผมจำได้ว่าเธอบอกผมตอนเมานี่นาว่าเธอไม่เคยได้เสียกับใครอีกตั้งแต่วันที่ทำกับผม แม่งเอ้ย!! งงไปหมดแล้ว จริงเท็จมันเป็นยังไงวะเนี่ย

raccoonprivate: โคอาลา! เมื่อไหร่จะกลับบ้าน

4pfamily : มีอะไร

raccoonprivate: ก็แค่อยากรู้ จะไปหาที่บ้าน

4pfamily: สักพัก มาทำธุระ จะมาก็นัดล่วงหน้าสิ

raccoonprivate: ไปเที่ยวกับครอบครัวสามีหรอ เห็นลงรูปทั้งครอบครัวเลย

4pfamily: อย่ามากวนประสาท เพื่อนร่วมงาน

raccoonprivate: อย่ามาโกหก เพื่อนร่วมงานอะไรทำไมต้องไปกินข้าวกับครอบครัว

4pfamily: เพื่อนที่ดีต่อกัน เขากินข้าวด้วยกันไม่ได้หรือไง ทำอย่างกับนายไม่เคยไปกินข้าวกับครอบครัวของเพื่อน

raccoonprivate: ผมไม่เคยกินข้าวกับครอบครัวเพื่อนผู้หญิง

4pfamily: เรื่องของนายสิ

raccoonprivate: ผมจะรอจนกว่าคุณจะกลับบ้าน รีบๆกลับมาซะก่อนที่ผมจะโมโห

4pfamily: นายมีธุระอะไรด่วนหรือเปล่า รีบพูดๆมา

raccoonprivate: รูปไง รูปของผม จ่ายเงินไปแล้วเมื่อไหร่จะได้ภาพ

4pfamily: พรุ่งนี้ไง เดี๋ยวให้คนไปติดตั้งให้

raccoonprivate: คุณต้องมาด้วย

4pfamily: ฉันมีธุระต้องไปทำ

raccoonprivate: งั้นผมจะโพสคลิปของคุณลงโซเชียล เอาตอนที่คุณกำลังขย่มผมหน้าฟินๆหน่อยเป็นไง

4pfamily: ทุเรส นายถ่ายคลิปหรอ

raccoonprivate: ไม่รู้สิ เมื่อคืนยังดูอยู่เลย โคตรฟิน

ผมไม่ได้ถ่ายคลิปไว้หรอก ขู่ไปงั้นแหละ

4pfamily: นายนี่มัน!!

raccoonprivate: เพราะฉะนั้น รีบกลับบ้าน มาถึงแล้วบอกผมด้วย ผมมีเรื่องจะคุย

ไม่นานนักก็มีข้อความจากโคอาลามาหาผม ว่าเธอถึงบ้านแล้วกำลังเอาลูกนอน หึ! มาถึงก็ดี ผมจะได้ไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คาใจชิบหาย!!

“ว่าไง มีอะไร” เธอเดินมาหาผมหน้าบ้าน

“เข้าไปคุยข้างใน” ผมบอกเธอ

“ลูกฉันนอนแล้ว คุยข้างนอกนี่แหละ”

“งั้นก็คุยกันเบาๆสิ เปิดประตู” ผมพูดพร้อมกับผลักเธอติดกำแพง เธอมองผมด้วยความไม่พอใจ หึ! อยู่กับผมก็ทำตัวหยิ่ง แต่อยู่กับคนอื่นกลับทำตัวสนิทสนมด้วยเนี่ยนะ เธอเปิดให้ผมเข้าไปในบ้าน

“อย่าเสียงดังนะ ลูกฉันเพิ่งนอนไปเมื่อกี้”

“คุณรู้จักกับอูบินได้ยังไง แล้วมีความสัมพันธ์อะไรกันมากเกินกับเพื่อนร่วมงานหรือเปล่า”

“อะไรที่คุณคิดอยู่ในสมองของคุณตอนนี้ ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ” เธอตอบผม พร้อมกับวางน้ำเปล่ามาให้ “นี่นายดื่มมาหรอ เธอถาม”

“บอกให้เรียกแร็กคูนไง”

“วันนี้เราไม่ได้เดทกันนะ”

“แต่ผมอยากให้เรียก ถ้าไม่เรียกก็”

“อุ๊บ!!” ผมดึงยัยโคอาลามากอดพร้อมกับประกบปากเรียวบางนั้น

“ต่อไปคุณต้องเรียกผมแร็กคูนเท่านั้นเข้าใจนะ”

“อื้ม ปล่อยฉันได้ละ”เธอพูดพร้อมกับผลักผมออกแล้วนั่งห่างออกไป แต่มีหรือผมจะยอม เมื่อคนอื่นได้ใกล้ชิด ผมที่เคยนอนกับเธอมาแล้วทำไมจะไม่ได้ใกล้ชิดเธอ ผมดึงเธอมาใกล้ๆพร้อมกับเอาแขนโอบรอบคอเธอไว้ไม่ให้ออกห่าง

“ทำอะไรของคุณเนี่ย”

“ก็ใกล้ชิดกันไง ไม่ดีหรอ”

“รีบๆพูดธุระของนายให้เสร็จแล้วออกบ้านฉันไปสักทีเถอะ” เธอบอกผม และพยายามเอาแขนผมออกจากคอแต่ถูกผมรัดไว้แน่นแถมดึงเธอมากดจูบไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง บอกให้เรียกแร็กคูนแต่เรียกว่านายก็โดนแบบนี้แหละ

“ตอบผมมาสิว่าคุณกับอูบินเป็นอะไรกัน แล้วตกลงเพื่อนของคุณที่เป็นพ่อของโปรแกรมคือใครกันแน่ อูบินหรอ”

“ฟังให้ดีนะ ฉันจะพูดแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว และจะไม่พูดอีก ฉันกับอูบินเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉันไม่ปฏิเสธว่าอูบินกำลังตามจีบฉันอยู่ แต่ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรด้วยและเราไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งเกิดกว่าคำว่าเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น ส่วนความสัมพันธ์ของคุณและอูบินฉันจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรทั้งสิ้น เรื่องครอบครัวของอูบิน ฉันสนิทด้วยเพราะเราสองคนสนิทกันก็แค่นั้น ไม่ได้มีอะไรมากเกินกว่านี้” ฉันตอบ

“ทำไมคุณแม่ของอูบินต้องแทนตัวเองว่าย่า หรือว่าอูบินคือพ่อของโปรแกรม จริงด้วยโปรแกรมหน้าคล้ายอูบินมาก”

“หึ! แล้วคุณจะให้แม่ของอูบินแทนตัวเองว่าอะไร พี่สาวหรอ หรือป้า อีกอย่างอูบินไม่ใช่พ่อโปรแกรม เพราะพ่อโปรแกรมจริงๆ เค้าไม่เคยรู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเค้าคือพ่อของเด็กคนนึง ที่ต้องเกิดมาบนโลกนี้เพราะความมักง่ายที่ทำกับผู้หญิงคนนึงแล้วไม่ป้องกัน รักแต่สนุก คิดแต่จะฉวยโอกาสกับผู้หญิงไปวัน”

สายตาของยัยโคอาลาเปลี่ยนไปเป็นโกรธแค้น และดุดันขึ้นมาทันที

“คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง เพื่อนของคุณเค้าท้องโดยที่ผู้ชายไม่รับรู้เลยหรอ”

“ไม่ใช่ว่าผู้ชายไม่รับรู้ ผู้ชายไม่รู้เลยน่าจะดีกว่าไม่ใช่ไม่รับรู้ และผู้หญิงเองก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองกำลังท้องอยู่ พอรู้ว่าท้องก็ยังคิดว่าจะฆ่าลูกตัวเองอีก ส่วนผู้ชายหนะหรอ ใช้ชีวิตอย่างผาสุก มีเงินมีทองใช้ไม่ขาดสาย มีชีวิตที่ดีท่ามกลางความรักของผู้คนมากมาย โดยไม่รู้เลยว่ามี 1 ชีวิตเกิดมาบนโลกนี้เพราะเขา และไม่รู้เลยว่ามีอีก 1 ชีวิตต้องทุกข์ใจมากขนาดไหนกับเรื่องที่เขาทำ”

คำพูดของพิชชาและสายตาคู่นี้เล่นเอาตัวผมชาไปทั้งตัว

“แล้วทำไมคุณไม่บอกอูบินว่า โปรแกรมคือลูกของมัน มันยังไม่รู้ตัวอีกหรอ ในเมื่อเด็กก็หน้าคล้ายมันขนาดนั้น”

“หึ! ฉันจะไปบอกอูบินได้ยังไงว่าโปรแกรมคือลูกของอูบิน ในเมื่อโปรแกรมคือลูกของคุณ นี่คุณยังไม่รู้ตัวอีกหรอว่าคุณเหมือนโปรแกรมขนาดไหน”

ผ่าม!!!!!!

“คุณ คุณว่าอะไรนะ”

“โปรแกรมคือลูกของฮาย เชวฮยอนบิน ได้ยินชัดไหม ว่าโปรแกรมคือลูกของคุณ!!!”

พาราแรว: ช๊อกไปสิครับเพ้!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น