จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลับสู่ความว่างเปล่า

ชื่อตอน : กลับสู่ความว่างเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 78

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2562 19:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับสู่ความว่างเปล่า
แบบอักษร

image

กัษษากรนี่เอาแบบมาจาก wonder woman เลยค่ะ

.........

การต่อสู้ระหว่างเทวีแวมไพร์กับสำนักสูญญตาเป็นไปอย่างดุเดือด..

กัษษากรและคิตตี้ออกมานั่งหายใจหอบถี่..

เวลานี้..กำลังหลักในการต่อสู้กลายเป็นสองเทพเยาว์วัยธีร์และไอ..ร่างปีศาจขั้นสูงอย่างสอง..และเดือนกับดินที่กลายร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่ขนสีเงิน...

ทั้งหมดไม่ใช่มนุษย์..การต่อสู้จึงต่อเนื่องได้ไม่เหน็ดไม่เหนื่อย..

แม้แต่ป้อนซึ่งเป็นสาวเสียงเทพ..ก็ยืนอยู่เคียงข้างหนึ่งซึ่งเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน..

กัษษากรที่มีกำลังแม่พระธรณี..สามารถเข้าไปร่วมต่อสู้ได้ชั่วขณะ..เพราะความเป็นมนุษย์ที่เพิ่งสูญเสียพลังอมตะจากการข้ามมิติ..จึงสู้ได้ไม่นานนัก..เพราะความอ่อนล้าอ่อนแอของมนุษย์ย่อมมีมากกว่าปีศาจ..

คิตตี้เองก็เช่นกัน...ได้แต่ยิงกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาสนับสนุนอยู่วงนอกพร้อมกับหนึ่งซึ่งคอยยิงปืนกระสุนที่สามารถฆ่าแวมไพร์ได้..

นี่เป็นการรุมล้อมต่อสู้กับเทพเจ้า...

คิตตี้ยิงกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาพลางพูดพลาง..

“..กัสจัง..เรารวมพลังกันสู้กับนางได้ขนาดนี้..ยังไม่แพ้ชนะเลยนะ..”

กัษษากรควงดาบเตรียมบุกเข้าไปอีก..

“..ปัญหาคือ..เทวีแวมไพร์เหมือนยังรออะไรอยู่..”

“..หือ..รออะไร..”คิตตี้ไม่เข้าใจ..

“..ฉันก็ไม่รู้..แต่เหมือนนางยังสู้ไม่เต็มที่..ทั้งที่พวกเรา..ใช้ทั้งหมดออกมาแล้ว..”

“..นางควรจะจัดการพวกเราได้..แต่ยังรออะไรอยู่..”คิตตี้สงสัย..

นี่จะว่าไป..สู้กันเป็นชั่วโมงแล้ว..

เรนี่เทวีแวมไพร์เพียงปักหลัก..ต้านรับการโจมตีทั้งหมด..แม้จะตีโต้ออกมาบ้าง..ชาวสูญญตาที่รายล้อมยังสามารถรับได้..

ดาบตัดพสุธาของสอง..แวมไพร์บอดี้การ์ดคนแรกในร่างปีศาจสูงสุดฟันใส่นางอีกครั้ง..

เทวีแวมไพร์เรนี่ยังรับไว้ได้ด้วยมือเปล่า..

อีกมือตบหมาป่าสองตัวคือเดือนและดินกระเด็นไป...

“..ไม่ว่าอย่างไร..นางต้องมาแน่นอน..”เสียงเทวีแวมไพร์คำราม..

สองขมวดคิ้ว..แม้จะอยู่ในร่างปีศาจสูงสุด..ก็ยังมีความคิดอ่าน..

“..หมายความว่า..แกกำลังรอใครคนหนึ่ง..”

“..การพิสูจน์ฝีมือยังทำได้ไม่เต็มที่..แต่ถ้านางยังไม่ออกมา..คงต้องฆ่าทีละคน..”

ไอแทงดาบสายธาราใส่...พร้อมกับหมาป่าตัวใหญ่อย่างธีร์ก็โจมตีเข้ามา..

เทวีแวมไพร์หัวเราะ..

“..เริ่มจากตอนนี้แหละ..”

พูดจบก็เหวี่ยงร่างสองที่จับดาบตัดพสุธาแน่น..กระเด็นไปอีกทาง...

มือหนึ่งกดศีรษะของหมาป่าสีเงินลงบนพื้น..

อีกมือต้านรับดาบสายธาราไว้..

สองเทพหนุ่มสาวใจหาย..ธีร์ตัวแทนเทพแห่งเผ่าหมาป่าในร่างขนสีเงินคำรามลั่น..ในขณะที่ไอกระชากดาบสุดแรง..แต่ก็ยังไม่อาจจะดึงดาบออกจากมือของเทวีแวมไพร์ได้..

“..แม้จะเป็นเทพเหมือนกัน..แต่พวกแกก็ไม่ใช่เทพอย่างเทวีแห่งสงคราม..ที่สามารถชนะได้เสมอไม่ว่าจะเจอคนที่แข็งแกร่งกว่าประการใด..”เทวีแวมไพร์พูด..

ไอร้อนใจ..พูดว่า..

“..นี่หมายความว่า..แกอยากจะเจอกับคุณยายใช่ไหม..”

“..ฉันรู้ว่า..เจ้าสำนักสูญญตาฝ่ายตึกแดงละทิ้งจิตแห่งเทวีแห่งสงครามไปแล้ว..เพียงแต่..ต่อให้ละทิ้งจิต..นางก็ยังเป็นร่างจุติแห่งเทวีแห่งสงคราม..ถ้าไม่ฆ่านาง..ข้าคงไม่อยู่เป็นสุขได้..”

มีแต่เทวีแห่งสงครามจึงจะชนะนางได้..แม้ว่าจะฆ่าไม่ได้ก็ตาม..

เรื่องเหล่านี้..เหมือนคาใจเทวีแวมไพร์อยู่..การฆ่าแคทเจ้าสำนักสูญญตาฝ่ายตึกแดงซึ่งเป็นร่างจุติแห่งเทวีแห่งสงคราม..ย่อมจะทำให้สิ่งที่คาใจนั้นหายไป..

และเทวีแวมไพร์กำลังรอให้แคทปรากฏตัว..

ความถือดีในพลังที่พัฒนาถึงขีดขั้นสูงในเวลานี้..ทำให้นางต้องการสู้กับทุกคนในครั้งเดียว..

กัษษากรควงดาบราชินี..สูดลมหายใจ..ใช้กำลังแห่งแม่พระธรณีเต็มที่..ฟันดาบใส่เทวีแวมไพร์...

เทวีแวมไพร์เพียงดึงร่างไอเข้ามาขวาง..กัษษากรก็ชะงัก..ไม่กล้าฟันดาบราชินีลงมา..

เทวีแวมไพร์ปล่อยมือจากดาบสายธาราที่ไอถือ..ต่อยออกสองหมัด..ร่างของไอและกัษษากรก็กระเด็นไป..

จากนั้นก็รวบมือเป็นฉมวก..แทงใส่ร่างธีร์ในสภาพหมาป่าซึ่งถูกจับกดหัวลงกับพื้น..

เสียงคำรามลั่น..

หมาป่าสีเงินตัวหนึ่งพุ่งเข้ามา..รับมือที่แหลมคมนั้นไว้..

เลือดสาดกระจาย..

เสียงหนึ่งร้องสุดเสียง..

“...ไม่..”...

หมาป่าสีเงินตัวใหญ่ที่รับมือที่คมกว่าคมดาบ..บิดกระตุก...

เสียงคำรามของหนึ่งดังขึ้น..ปืนกระสุนซีรั่มเลือดหมาป่า..ยิงใส่ไม่นับ..

แต่กระสุนทุกนัด..หายไปกับม่านมิติ..

สองอดร้องไม่ได้..

“..พี่หนึ่ง.อย่า..”

เพราะหนึ่งทิ้งปืน..ดึงดาบครุฑแดงขึ้น..และกระโจนเข้าหา..

ร่างของหมาป่าสีเงินที่ถูกแทงด้วยมือที่แหลมคม..คือเดือน..

มือของเทวีแวมไพร์จมหายเข้าไปในร่างหนึ่ง...

ธีร์ในร่างของหมาป่ากลายสภาพเป็นคนธรรมดา..ใช้จังหวะที่เทวีแวมไพร์เสียจังหวะ..ดิ้นหลุดออกมา..

และพุ่งเข้าชนด้วยศีรษะจนร่างของเทวีเรนี่กระเด็นออกไป..

ร่างของเดือนกลายเป็นร่างมนุษย์แล้ว..

หนึ่งล้มลงข้าง ๆ ภรรยาของเขา..ระบายลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกมา..

เดือนยิ้มให้สามี..

“..สามปีที่แล้ว..เราควรจะตายไปในถ้ำกับระเบิดแล้วใช่ไหม..คุณหนึ่ง..”

หนึ่งฝืนยิ้ม..

“..ไม่น่าเชื่อนะ..เราตายพร้อมกันอีกจนได้..”

ทั้งสองสามีภรรยากุมมือกัน..ยิ้มให้กันด้วยความรัก..

ลมหายใจขาดหายไปพร้อมกัน..

..........

สองแม้จะอยู่ในร่างปีศาจ..กลับคำรามอย่างโกรธแค้น..

เดือนคือเพื่อนรัก..และเหนืออื่นใด..หนึ่งคือพี่ชายสุดที่รักเช่นกัน..

เสียงป้อนดังขึ้น..

“..ไม่นะสอง..อย่า..”

สองเหมือนไม่ฟังอะไรแล้ว..

ร่างปีศาจขั้นสูงสุดของสองโถมเข้าหา..

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงคำรามอย่างโกรธแค้นของดิน..เจ้าชายหมาป่า..

และร่างหมาป่าร่างนั้นก็โถมเข้ามาด้วย..

เทวีแวมไพร์ลุกขึ้นได้..แม้จะเสียหลักแต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด..

และแม้จะยังเหมือนจะไม่ได้ทรงกายดี..แต่เทวีแวมไพร์ก็พร้อมจะโจมตีกลับ..

ฆ่าแวมไพร์บอดี้การ์ดคนแรก..และเจ้าชายหมาป่า..ก็คงยั่วยุให้นางออกมาได้สักที..

แต่ไม่ทันที่ทั้งสองจะเข้ามาถึงในระยะฆ่า..

ร่างชุดขาวร่างหนึ่งก็พลิ้วลงมาจากเบื้องบน..

พร้อมกับแสงสว่างแห่งจิตสูญญตาปรากฏขึ้น..ที่ด้านหนึ่ง..

แคทในชุดขาวขวางหน้าสองกับดินไว้..

ทั้งสองชะงัก..

อีกด้านหนึ่ง..ออยในฐานะเจ้าสำนักฝ่ายอารามขาวก็เปล่งแสงสว่างแห่งจิตสูญญตาขึ้นเรืองรอง..

จิตสูญญตาของออยกล้าแข็งกว่าทุกคน..เทวีแวมไพร์จำเป็นต้องใช้เมฆปีศาจคุ้มกันตัวเองไว้..

แต่ก็พูดขึ้นว่า..

“..ในที่สุดท่านก็ออกมาจนได้..เทวีแห่งสงคราม..”

แคทหันไปสบตากับเทวีแวมไพร์..พูดขึ้นว่า..

“..ฉันทิ้งจิตแห่งเทวีสงครามไปแล้ว..ในที่นี้มีแต่ผู้ฝึกจิตสูญญตาฝ่ายอารามขาวอีกคนหนึ่งเท่านั้น..”

คิตตี้กับกัษษากรกริ่งเกรงแคทจะเป็นอันตรายรีบเข้าไปยืนเคียงข้าง..

ออยเข้ามาใกล้ร่างของหนึ่งกับเดือนที่นอนตายคู่กัน..ก้มลง..สวดมนต์พึมพำ..ปิดเปลือกตาของหนึ่งกับเดือนเสีย.

แม้แต่ป้อน..ก็ยืนร้องเพลงเทพส่งวิญญาณบทที่หนึ่งส่งวิญญาณให้ทั้งสอง..

สองกับดินวิ่งไปหาร่างของหนึ่งกับเดือน..สองกอดและร้องไห้..ร่างหมาป่าของดินเลียซุกกับร่างของบิดามารดาอย่างโศกสลด..

ออยสงบนิ่ง..ก่อนจะพูดว่า..

“..ทุกอย่างคือความว่างเปล่า..แม้แต่พวกเราในอีกไม่นาน..ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า..จะกลับสู่ความว่างเปล่าแบบพี่หนึ่งพี่เดือนหรือไม่..ทำจิตให้สงบ..และทำหน้าที่ของเราต่อไป..”

สองได้สติ..ร่างกลับเป็นร่างมนุษย์อีกครั้งแล้ว..

แม้แต่ดินก็กลายเป็นร่างมนุษย์...

ออยหันมาทางป้อนที่ยืนข้าง ๆ ..

“..พี่ป้อน..เพลงเทพส่งวิญญาณบทที่สองและสาม..จะส่งกำลังข้ามมิติได้ถึงขนาดไหน..”

ป้อนขมวดคิ้ว..

“..ออย..พี่ไม่เข้าใจ..”

“..เราต้องการการส่งกำลังข้ามมิติ..”

“..พี่เคยใช้เพลงเทพส่งวิญญาณพาพวกเราไปยังมิติเร้นแห่งเทพอสูร..ซึ่งก็ไกลโพ้นพอสมควร..เพียงแต่ครั้งนั้น..เหมือนเทพอสูรจะช่วยเหลือให้สามารถนำพากลุ่มของเราย้ายมิติไปได้..หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นแล้ว..พี่ก็ไม่สามารถส่งกำลังได้ไกลถึงขนาดนั้นได้อีก..”

แล้วป้อนก็ฉุกคิด..

“..หรือว่า..”

“..เราต้องพานางไปยังที่ ๆ นางเปล่งอานุภาพไม่ได้..”เสียงออยพูด.. “..วิธีชนะมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น..”

ป้อนตากระจ่าง...

“..เพลงเทพส่งวิญญาณแต่เพียงอย่างเดียวคงทำไม่ได้..แต่หากพวกเรารวมกำลังกันล่ะ..”

“..ใช่..เตรียมพร้อมเถอะพี่ป้อน..ออยจะใช้จิตสูญญตาหนุนเสริม..คิตตี้ก็ต้องใช้พลังของอสูร..ธีร์กับไอต้องใช้พลังเทพของตัวเองช่วยขับดัน..แม้แต่กัสจัง..กำลังแม่พระธรณีอาจจะต้องใช้หนุนเสริมทุกคน..”

ป้อนมองดูแคทที่เผชิญหน้ากับเทวีแวมไพร์อยู่..รู้สึกลางสังหรณ์ไม่สู้ดี..

“..ออย..แคทกำลังจะทำอะไร..”

“..เราวางแผนกันไว้แล้ว..พี่ป้อน..”เสียงออยเครือเล็กน้อย.. “..การจัดการกับนาง..แคทต้องเสียสละ..”

สองถึงกับผงะ..และเข้ามาจับบ่าออย..

“..ออย..นี่เธอหมายถึงอะไร..แคทจะทำอะไร..”

ออยพูดขึ้นด้วยความเรียบเฉย..

“..แคทต้องกลับสู่ความว่างเปล่าแห่งสูญญตา...”

..............................

อีกด้านหนึ่ง...

จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยรวมถึงศศินาและแพคเกจต่างก็ยังปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด...

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

“..เธอเคยดึงคิตตี้มาอยู่ในมิติอะไรสักอย่าง..รวมถึงฉันด้วยนะอจินไตย..นั่นเป็นมิติอะไรหรือ..”

อจินไตยเป่าปาก..

“..มันเป็นมิติที่แปลก...เหมือนกับมีแต่ก็เหมือนกับไม่มี..แต่หากจะเข้าไปที่ตรงนั้น..อย่างฉัน..ต้องใช้พลังของชาวแคว้นสนธยาทั้งหมด...”

จินดาพิสุทธิ์ครุ่นคิด..

“..เนวสัญญานาสัญญายตนะ...”

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..พูดถึงอะไรน่ะริต้า..ไม่เข้าใจเลย..”

“..สภาวะมิตินั้นทำให้ฉันนึกถึงสภาวะอรูปฌานขั้นสูงสุด..คือมีสัญญาก็ใช่ไม่มีสัญญาก็ใช่..ถ้าหากเป็นผู้ปฏิบัติธรรม..ก็ถึงระดับที่เป็นปลายแห่งฌานโลกีย์แล้ว...”

ศศินากับแพคเกจมองหน้ากัน..ต่างก็งงงวยกันพักหนึ่ง...

“..สภาวะมิติแห่งนั้น..เราเรียกว่า..มิติลักษณ์เร้น..”อจินไตยพูด.. “..ทุกอย่างจะเหมือนหยุดอยู่ตรงนั้นนอกจากพวกเราหากสามารถเข้าไปได้..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“..หากนายแม่พาเทวีแวมไพร์เข้าไปในนี้ได้ล่ะ..”

“..แม้อำนาจเทพเจ้าจะมากมายปานใด..แต่ย่อมเป็นรองแก่ผู้ซึ่งมีอำนาจแห่งความว่างเปล่า..มีแต่คนที่ฝึกอากาศมนตราเท่านั้นที่ได้เปรียบในสภาวะมิติลักษณ์เร้นนี้..ครั้งที่แล้ว..การที่ฉันพาเธอเข้าไป..ก็ไม่ถึงกับไร้เหตุผลเสียทีเดียวนะ..”อจินไตยยิ้ม.. “..และเธอต้องหามิติลักษณ์เร้นนี่ให้เจอ..แต่สำหรับคนที่ฝึกวิชาอากาศมนตราระดับที่ได้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือก...มันไม่น่าจะยากเย็นอะไร..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์...

อจินไตยขมวดคิ้วเล็กน้อย..

“..พลังแห่งความหยั่งรู้ของชาวสนธยาที่ฉันมี..บอกฉันว่า..เธอต้องรีบหามิติลักษณ์เร้นให้เจอโดยเร็วแล้วล่ะ..เพราะเหมือนจะมีเรื่องราวสำคัญเกิดขึ้น..หากฉันใช้พลังของชาวสนธยา..มันจะต้องใช้ทั้งหมดเหมือนครั้งที่แล้ว..แต่หากเป็นพลังแห่งอากาศมนตราของเธอ..มันจะทำได้อย่างไม่กินแรงนัก..”

ศศินาพูดขึ้นว่า..

“..อจินไตย..ฉันกับแพคเกจสามารถเข้าไปพร้อมกับริต้าได้ไหม..”

“..ริต้าเท่านั้นจะสามารถพาใครเข้าไปก็ได้..รวมทั้งเธอทั้งสองด้วย..เพียงแต่ไม่ควรจะมีแรงต่อต้านมากจนเกินไป”

ศศินากับแพคเกจสบตากัน..

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..พี่นา..พี่คิดจะทำอะไร..”

“..หากจะต้องจัดการกับเทวีแวมไพร์ในมิติอะไรนั่น..คิดว่า..ฉันควรจะร่วมปฏิบัติการณ์ครั้งนี้ด้วยนะ..”

ความรู้สึกของศศินาคือ..เทวีแวมไพร์ร้ายกาจเกินไป..ทำร้ายเธอกับแพคเกจสาหัส..ถึงกับฆ่ามาแล้ว..

ถึงเวลา..ตนเองก็อยากจะสะสางความรู้สึกที่ถูกฆ่ามาก่อนหน้า..

เวลานี้จินดาพิสุทธิ์นิ่งงัน..

เพราะอำนาจแห่งวิชาอากาศมนตรากำลังทำงาน..ส่งจิตของนางข้ามมิติเพื่อหามิติลักษณ์เร้นนั้น...

“..ถ้าเธอพบมิติลักษณ์เร้น.และไปถึงที่นั่นได้..การจะดึงใครเข้ามาในนั้น..หากไม่มีแรงต้านที่มหาศาลจริง ๆ ก็คงทำได้ไม่ยากแล้วล่ะ..”

จินดาพิสุทธิ์พลันตากระจ่าง...

อจินไตยอุทานออกมา..

“..เจอแล้วใช่ไหม..”

“...ใช่..น่าจะเป็นที่นั่น..มิติที่มีทางเข้าเป็นสีรุ้งพร่างพราย..”

“..นั่นแหละ..มันถึงจะอยู่ในสภาวะที่คล้ายใช่..คล้ายไม่ใช่..คล้ายมี..คล้ายไม่มี..”อจินไตยดูจะยินดี..

ศศินาอดถามไม่ได้..เพราะสงสัย..

“..ว่าแต่..จะพาเทวีแวมไพร์มาที่นั่นได้หรือ..นางระดับเทพ..คงไม่ใช่ง่าย ๆ มั้ง..แรงต้านนางคงมหาศาลมาก..”

“..ก็อาจจะจริงนะ..”จินดาพิสุทธิ์เป่าปาก...แต่ก็ใช่จะไม่มีวิธีเสียทีเดียว..เพียงแต่..คนทางนั้นต้องช่วยกัน..”

จินดาพิสุทธิ์คำนวณวิธีการที่เป็นไปได้..ก่อนจะอุทานออกมา..

แพคเกจกับศศินามองหน้ากัน..

“..ทำไมถึงทำท่าแบบนั้นล่ะ..”

“..วิธีที่จะชนะแรงต้านมหาศาลของเทวีแวมไพร์ได้..ต้องมีคนเสียสละชีวิต..”

เหมือนจินดาพิสุทธิ์จะว้าวุ่นใจ..

“..ไม่..ไม่นะ..”

“..ทำไม..ริต้า..มีอะไร..”เหมือนแพคเกจจะร้อนใจกว่าเพื่อน..

“..เพราะคนที่จะทำแบบนี้..มีแต่..”จินดาพิสุทธิ์น้ำตาไหล.. “..นายแม่ตึกแดงเท่านั้นที่ทำได้..”

แพคเกจถึงกับลุกขึ้นมากอดปลอบ..ซึ่งการกระทำของแพคเกจ..เป็นการกระทำที่เป็นไปโดยสัญชาติญาณอย่างแท้จริง..ส่วนหนึ่งเพราะรู้ว่า..นายแม่ตึกแดงคือคนที่ริต้ารักประมาณไหน...

แม้แต่ศศินาหรืออจินไตยก็ไม่รู้สึกหึงหวงอะไร..

แพคเกจกลับพูดในสิ่งที่ทุกคนไม่คิดว่าจะพูดแบบนี้ได้..

“..ริต้า..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..เธอต้องทำทุกอย่างตามหน้าที่..จิตสูญญตาของเธอต้องสงบว่างเปล่า..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..อจินไตยอดพูดไม่ได้..

“..ริต้า..ความตายคืออะไร..เธอก็ทราบดีนี่..”

จินดาพิสุทธิ์นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิต..วันที่คิดว่าต้องตายไปในปฏิบัติการณ์ปกป้องโลกในครั้งนั้น..วันที่เธอตัดสินใจปฏิบัติภารกิจแทนคิตตี้พี่สาวของเธอ..

เสียงของเทพอสูรยังก้องอยู่ในหัว..

“..ความตายคือการเดินทางที่ไม่อาจหวนกลับ..”จินดาพิสุทธิ์พึมพำ..

“..ใช่..นั่นแหละคือความตาย..”

จินดาพิสุทธิ์ป้ายน้ำตา..

ก่อนจะพยักหน้า..

“..เราไปรอรับมือกับเทวีแวมไพร์กันเถิด..”

.............

ในขณะนั้นอีกช่วงเวลานับอนันต์กาล..

แคทเผชิญหน้ากับเทวีแวมไพร์อย่างไม่หวาดหวั่น..

แม้จะทิ้งจิตแห่งเทวีสงครามไปแล้ว..แต่สำหรับแคท..ยังคงน่าเกรงขามอยู่เสมอ..

เทวีแวมไพร์เรนี่แค่นเสียง...

“..ข้านับถือความกล้าหาญของท่านมาก..เทวีแห่งสงคราม..”

แคทพูดอย่างเฉื่อยชา...

“..ฉันทิ้งจิตนั้นไปแล้ว..เวลานี้..ฉันก็แค่นักบวชอารามขาวคนหนึ่ง...เธอไม่ควรจะเรียกฉันแบบนั้นอีก..”

เทวีแวมไพร์หัวเราะ..

“..ฉันควรจะโล่งใจได้แล้วใช่ไหม..เทวีแห่งสงครามที่ชนะฉันได้ในทุกครั้ง..ไม่มีอยู่อีกแล้ว..”

แคทยิ้มเล็กน้อย...

“..แต่เธอก็ยังระแวงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเทวีแห่งสงครามอยู่อีก..”

เทวีเรนี่แค่นเสียง..

“..อยากจะให้หายระแวงเสียวันนี้..”

พูดจบ..มือที่สามารถทลวงทุกอย่างได้อย่างแหลมคมก็ยกขึ้นแทงไปที่ร่างแคทดุจสายฟ้า..

สิ่งนี้..เหมือนกัษษากรกับคิตตี้ที่ยืนเคียงข้างเหมือนจะรู้อยู่..ต่างคนต่างก็ขยับร่างเช่นกัน..

ดาบสองเล่มพุ่งเข้าขวางไว้อย่างรวดเร็ว..

กำลังแม่พระธรณีของกัษษากรแผ่ออกมาเต็มที่..

ดาบราชินีและดาบนกคุ้มเพียงแค่กันไว้คงไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรง..

เพียงแต่..มือสองข้างของแคทกลับขยับ..นิ้วมือจับสันดาบของทั้งคิตตี้และกัษษากรไว้..

ทั้งคิตตี้กับกัษษากรตกตะลึง..ไม่คิดว่าแคทจะทำเช่นนี้..

มือของเทวีแวมไพร์จมหายเข้าในร่างแคท..

แคทปล่อยมือจากสองดาบของลูกสาวและลูกเขย..กุมมือและแขนของเทวีแวมไพร์ไว้..เลือดไหลซึมจากปาก..

“..ใช้อสูรพาพวกเราข้ามมิติหนุนด้วยกำลังแม่พระธรณี..ธีร์..ไอ..ยายต้องการกำลังเทพของเธอทั้งสอง..”

พร้อมกับเพลงเทพส่งวิญญาณของป้อนก็ดังขึ้น...

ออยนั่งลง..เข้าสมาธิส่งจิตสูญญตาเต็มกำลังออกมา...

“..รวมพลังทุกอย่าง..พานางทะลุมิติให้ไกลที่สุด...”เสียงแคทร้อง..

เทวีแวมไพร์กว่าจะรู้ว่าเสียรู้แคทอีกแล้ว..ก็ใจหาย..เทวีแห่งสงคราม..นี่ท่านจะทำอะไร..

แคทยังคงกุมมือของเทวีแวมไพร์ไม่ยอมปล่อย...

คิตตี้กับกัษษากรก็รีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว..

ธีร์กับไอปราดเข้าหาเทวีแวมไพร์..และจับแขนอีกข้างของนางไว้..

ร่างของแคท..เทวีแวมไพร์..กัษษากร..คิตตี้..ธีร์..ไอ..ต่างก็หายไปจากตรงนั้น...

.....

เหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว..

ร่างของคนหกคนถูกผลักดันด้วยพลังที่ต่างมีจุดหมายเช่นเดียวกัน..ทะลุมิติข้ามมิติไปสู่ความเวิ้งว้าง..ว่างเปล่า..

เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..

“...พวกแกจะบ้ากันหรือไง..แค่พาฉันไปสู่ม่านมิติ..คิดหรือว่า..จะจัดการฉันได้..ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคน..และจะกลับมิติที่จากมาได้เอง..ด้วยพลังเทพของฉัน...”

แคทเลือดซึมออกจากปาก..ยิ้มเล็กน้อย...

“..ใช่..ที่เธอพูดก็ไม่ผิดหรอกนะ..เรนี่..แต่มันมีอยู่ที่หนึ่ง..ที่ฉันจะพาเธอไป..”

คิตตี้ที่อยู่ด้านข้างเร่งเร้าอสูรของตนเองเต็มที่..ก่อนจะฉุกคิด..

จะมากจะน้อย..เธอก็เคยมีประสบการณ์มาก่อน...

“..นายแม่..หรือว่า..”

“..ใช่..ที่ ๆ เรนี่ต้องเจอกับ..ความว่างเปล่า..”

เทวีแวมไพร์เรนี่อุทานออกมา...เพราะรู้สึกพิกลในคำพูดของแคท...

ตัวเองถูกบล็อกแขนทั้งสอง..ในช่วงเวลากะทันหัน..ยังไม่อาจจะดิ้นหลุด..แต่อีกสักพัก..ด้วยพลังของนาง..การดิ้นหลุดจากการคร่ากุม..ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็น..

แต่ไม่ทันที่นางจะได้ทำเช่นนั้น..สภาวะรอบข้างที่ว่างเวิ้งว้าง..กลับกลายเป็นสีรุ้งพรรณรายสวยงาม...

คิตตี้อุทานเบา ๆ ..กัษษากรกับธีร์และไอได้แต่ตื่นตะลึง...

“..นายแม่..เหมือนกับอสูรของคิตตี้ไม่ได้มีเป้าหมายจะพาพวกเรามาที่นี่..”คิตตี้ร้อง..

“..ขอเพียงหลุดจากมิติเดิมได้..เธอจะดึงทุกคนเข้ามาเอง..”แคทกระอักเลือดอีก..

ไม่ช้า..ความเลื่อมพรายของสีรุ้งก็แปรเปลี่ยน..

เทวีแวมไพร์ได้จังหวะ..สะบัดทุกคนกระจัดกระจายออกไป..โดยเฉพาะแคท...

คิตตี้กระเด็นมาใกล้ ๆ ร่างแคท..รีบคลานไขว่คว้าหานายแม่ที่ตัวเองรักสุดหัวใจไว้..

แคทนอนแน่นิ่ง..แต่ยังสามารถลืมตา..กุมมือคิตตี้ไว้..

คิตตี้ใจหาย..เห็นแววตาของนายแม่แตกซ่านก็แทบจะตายไปตรงนั้น..

มีมือ ๆ หนึ่งยื่นเข้ามา..แคทจับมือนั้นไว้..

คิตตี้เงยหน้ามอง..น้ำตานอง..

ร่างในชุดขาวบริสุทธิ์...ใบหน้าเหมือนกับคิตตี้ไม่มีผิดเพี้ยน..

“..ริต้า..”คิตตี้พูดเสียงเครือ..

ร่าง ๆ นี้คือจินดาพิสุทธิ์หรือริต้า..

น้ำตาของริต้าของนายแม่คลอเบ้า..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..คิตตี้..ริต้าจะไม่ให้นายแม่ตายไปจริง ๆ แน่นอน..เพราะริต้ารู้ว่าความตายคือการเดินทางที่ไม่อาจหวนกลับ...”

ก่อนจะวางมือลงกับแผลของนายแม่ของตนเอง...เดินพลังอากาศมนตราถ่ายเทออกมา...

แคทพูดด้วยกำลังอึดสุดท้ายที่ยังหลงเหลือ..

“..คิตตี้..ริต้า..ทำตามหน้าที่ให้เสร็จสิ้น..”

พูดจบก็หลับตาลง...แน่นิ่งไป...

คิตตี้สบตากับฝาแฝดผู้น้อง...ในขณะที่เทวีแวมไพร์กำลังตื่นตะลึงกับสภาพแวดล้อมรอบตัว..

และข้อสำคัญ..คนสองคนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะพบเจอที่นี่..

หญิงสาวชุดดำ..ถือดาบโค้งร้อยโซ่..กับหญิงผมสั้นผิวคล้ำ..สวมปลอกแขนและสนับมือที่คุ้นเคย..

ไม่เพียงแต่เทวีแวมไพร์ที่ตกใจ..กัษษากรก็ตกใจเช่นกัน..

ไม่คิดว่าจะได้พบกับคนสองคนที่รักสุดหัวใจมาก่อน..แต่ก็ไม่อาจจะเจอกันได้อีก..

ธีร์กับไอยังคงงุนงงสงสัย..อดถามไม่ได้..

“..นายแม่..สองคนนั่นเป็นใคร..”ธีร์ถาม..

ไอรู้สึกแปลก ๆ กับหญิงชุดดำคนนี้..

“..ทำไมเธอถึงแต่งตัวและใช้ดาบเหมือนคุณยายเลยล่ะ..”

กัษษากรจิตใจพลุ่งพล่าน..

“..ศศินา..แพคเกจ..”

ศศินาแม้จะตะลึง..แต่ก็เห็นเด็กหนุ่มสาวทั้งสอง..ด้วยความงุนงง..ก็ยังสงวนท่าทีอยู่..

พอไอพูดว่า..ทำไมเธอถึงแต่งตัวและใช้ดาบเหมือนคุณยาย..ตลอดจนเรียกกัษษากรว่านายแม่..ศศินาก็ไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว..

รีบเข้ามากอดไอและธีร์อย่างไม่คิดชีวิต..

กัษษากรพูดขึ้นว่า..

“..ธีร์..ไอ..นี่คือแม่ผู้ให้กำเนิดพวกเธอทั้งสอง..”

แพคเกจเดินเข้ามาหากัษษากร..จับมือเจ้าหญิงคนแรกของแคว้นจันทราด้วยความรู้สึกที่ยากจะบอก..

”..กัสจัง..ดีใจที่เจอเธออีกนะ..”

ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเทวีแวมไพร์.เรนี่ที่พยายามตั้งสติ..

“..ฉันรอวันนี้มานานแล้ว..วันที่จะต้องคิดบัญชีกับเธอ..เรนี่..”

พูดพลางกำหมัดกระทืบเท้า..ตั้งท่าหมัดสูญญตา...

กัษษากรกระชับดาบราชินี..

“..ฉันมีความรู้สึกว่า..ฉันไม่ค่อยจะกลัวอะไรเท่าไหร่..ที่เผชิญหน้ากับเรนี่ตรงนี้..”

มีคน ๆ หนึ่งเข้ามาพูดว่า...

“..ถ้าคิดไม่ผิด..ฉันได้เจอกับเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราคนแรกแล้วใช่ไหม..”

ร่างนั้นสวมชุดขาวบริสุทธิ์..มีชายแพรสี่ชาย...

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..ไม่นึกเลยนะ..ว่าจะได้เห็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราสองคนร่วมมือกันรับมือศัตรู..”

ร่างชุดขาวยังคงเคร่งขรึม..

กัษษากรอดเหลือบมองไม่ได้..เจ้าหญิงชุดขาวคนนี้..ใบหน้าเหมือนกับคิตตี้ไม่มีผิดเพี้ยน..

“..หือ..เธอคือริต้า..น้องฝาแฝดของคิตตี้ใช่ไหม..”

“..ใช่..แต่สำหรับท่านแม่โสมมวดี..ท่านตั้งชื่อให้ฉันใหม่ว่า..”

ร่างสีขาวจ้องไปที่เทวีแวมไพร์ตาไม่กระพริบ..

“..จินดาพิสุทธิ์...”

.......

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น