Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่45 : ปริศนา EP.5

ชื่อตอน : บทที่45 : ปริศนา EP.5

คำค้น : รักโหดๆอยู่ในโหมดมุ้งมิ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 951

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2562 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่45 : ปริศนา EP.5
แบบอักษร

​.

.

.


. . . เพียงชั่วพริบตาเป็นอันว่าทุกอย่างเสร็จสิ้นและจบลงภายในสนามที่ไร้ผู้คนที่ต่างทยอยกันออกไปยามเมื่อจบการแข่งขัน บัดนี้ภายในสนามเหลือเพียงแค่ความทรงจำครั้งหนึ่งที่ได้ก้าวลงสนามพร้อมกับความเต็มเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญและมุ่งมั่น การแข่งเมื่ออยู่ในสนามช่างยาวนานเสียจนทำให้ร่างกายสมาชิกแต่ละคนภายในทีมเริ่มล้า

ถึงกระนั้นทุกคนก็พร้อมใจที่จะแข่งขันต่อจนจบไป 

"ไงมึง ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ?"

"กูแค่มานั่งพักน่ะ แล้วโค้ชกับคนอื่นล่ะ?" 

"อยู่ที่ห้องพักนักกีฬาน่ะ เตรียมตัวจะกลับกันแล้วนะ"

เทลเพื่อนซี้เอ่ยขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอีกคนที่กำลังเหม่อมองสิ่งที่ถือไว้อยู่ในมืออย่างล่องลอย ทำไมกัน...ทำไมไอ้เพื่อนรักของเค้าถึงไม่ดีใจเอาเสียเลย ยังไม่ทันได้ปริปากถามไอ้เพื่อนอีกสองหน่อก็เดินเข้ามาโวกเวกโวยวายพัลวันเอาแต่โม้อวดซะจนหน้าหมั่นไส้เทลคิดอย่างนั้น

"เออ! แม่งก็จริงแหละ นึกว่าคราวแรกจะตามไม่ทันแล้วนะเว้ย ฮ่า!ๆ"สไมล์

"ดีนะพวกแม่งเสียหลักกันไปเยอะเลย โล่งใจสัสๆเลย"ซีโอกล่าว

ใบหน้าสวยมองเพื่อนทั้งสองพร้อมกับฟังบทสนทนาของทั้งคู่ที่เปล่งออกมาอย่างโล่งใจยามเมื่อการแข่งขันผ่านไปด้วยดี ไม่นึกเลยว่าเค้าจะพาทีมมาได้ไกลและสามารถทำฝันให้กลายเป็นจริงได้แล้ว

สายตาของสไมล์เห็นเจแปนเพื่อนซี้ดูหง๋อยถนัดตาจึงใช้แขนคล้องคอเพื่อนซี้แล้วชวนคุยจะดีกว่า โดยมีไอ้เทลมาผสมโรงเพื่อไม่ให้มันดูน่าเบื่อ

"ไงมึง เจ๋งนี่หว่า"

"เหอะ ระดับกูน่าไอ้ไมล์"

"ฮ่ะๆ อ่ะจ้าพ่อคนเก่ง พ่อกัปตันผู้มุ่งมั่นหน้า! มั่นโหนก!"สไมล์ว่าแล้วแอบเบะปากพร้อมกับฉีกยิ้มหวานจนอีกสามคนได้ขนลุกไปตามๆกัน

"แซะเก่งงงงงงง"

"นั่นปากหรอไอ้ซี!"

ซีโอว่าก่อนจะนั่งลอยหน้าลอยตากวนประสาทอีกคนที่ดูจะฉุนเฉียวจนขึ้นจมูก เจแปนก็ได้แต่ลอบมองแล้วถอนหายใจอย่างหน่ายๆกับไอ้เพื่อนทั้งสองที่มักจะกัดกันตลอดเวลาจนดูชินตาไปแล้ว

สไมล์ยกแขนผละออกจากการคล้องคอเจแปนก่อนที่จะพุ่งปรี่เข้าใส่ซีโออย่างน่าหมั่นไส้แล้วทุบตีจนไอ้คนที่โดนต้องร้องโอดโอยแล้วรีบลุกหนีไม่วายสไมล์ก็ลุกแล้ววิ่งไล่ราวกับเด็กน้อยที่วิ่งไล่จับกัน

"เป็นอะไรไปไม่ดีใจหรอ วันนี้มึงพาพวกกูมาคว้าแชมป์ได้แล้วนะ"

หลังจากดูไอ้เด็กซนสองคนวิ่งไล่เตะไล่ตีจนพอได้หัวเราะ เจแปนก็กลับมาเงียบและถอนหายใจพร้อมกับนั่งเหม่อมองเหรียญสีทองอร่ามของผู้ชนะและไม่พอปีนี้ก็ถึงขั้นล้มแชมป์ที่ขึ้นชื่อว่าแกร่งพอตัว

แต่ตอนนี้ทั้งเหรียญสีทองและถ้วยราววัลที่กองอยู่ตรงหน้าก็ไม่ทำให้เจแปนดีใจออกมาได้เลยจนผิดสงสัยเทลเลยอดที่จะถามไม่ได้

วันนี้เราชนะแล้ว...

ผมพาทีมชนะและเราก็ล้มแชมป์ได้...

"ดีใจดิวะ ถามแปลกๆ"

"นี่ดีใจของมึงหรอฮะ? ดีใจบ้านมึงนั่งซึมขนาดนี้"

"กูแค่ไม่สบายใจบางเรื่องแค่นั้นเอง"

"ถ้ารู้ว่ามีเรื่องที่ยังค้างคาอยู่ก็รีบจัดการซะเถอะ เห็นมึงมานั่งซึมแบบนี้กูไม่โอ"

"เออน่า กูเคลียร์แน่นอน"

"อืม วันนี้โค้ชมีเลี้ยงหมูกระทะชุดใหญ่ที่เดิมสองทุ่มนะ มาด้วยล่ะ"

"เค กูไม่พลาดหรอกน่า"


.

.

.

.

(Part Japan)

"พะ..พี่ตรี อื้มมมม! เดี๋ยว! อ๊ะ!"

"เรียกทำไมครับ?"

"เดี๋ยว..ฟังก่อน อื้อออ!"

ไม่ต้องฟงต้องฟังมันล่ะ..ไอ้เวง!!!

แรงกอดรัดฟัดเหวี่ยงจากคนที่ตัวใหญ่กว่าก็เล่นเอาแทบล้มลงไปกองกับพื้นห้อง หลังจากกลับมาสนามแข่งผมก็กลับมาพร้อมกับไอ้พี่ตรี

พอขึ้นมาถึงห้องได้พี่ตรีมันก็กระหนํ่าเข้ามากอดรัดฟัดจูบผมทันทีแทบจะหยุดหายใจ พี่ตรีเลิ่กเสื้อที่ผมแข่งวันนี้ขึ้นทันที นํ้าท่าก็ยังไม่ได้อาบตัวผมก็มีแต่กลิ่นเหงื่อไปหมด พอผลักพี่มันออกจะขอไปอาบพี่มันก็ปฏิเสธเสียงแข็งทันทีพร้อมกับมาฟัดจูบผมต่อ

"งื้อออ! ฟังจี้ก่อนได้มั้ย อ๊ะ!"

"อืมมม ว่ามาครับ"

"อ๊ะ! หยุดก่อนเซ่! อื้ออออ!"

ปากก็บอกให้ผมพูดแต่ตัวเองนี่ก็เอาแต่ฟัดจูบดูดเม้มอยู่ตรงหน้าท้องเบนราบอย่างเมามันส์ สติสตังค์จะให้ผมอ้าปากพูดมันจะไหวหรอถ้าถูกลูบๆดูดๆคลำๆอยู่แบบนี้ สติผมมันหลุดไปตั้งแต่ถูกจูบแล้วคุ๊นนน!

ผมทั้งผลักทั้งดันหัวไอ้พี่ตรีให้ออกห่าง แต่ยิ่งขืนฝืนจะห้ามอีกคนก็เหมือนจะไปกระตุ้นความรั้นอีกคนเข้าให้แล้วถูกดูดเม้มแรงกว่าเดิมอีกทั้งแรงมหาศาลก็เพิ่มตามเช่นกัน จนผมชักจะหงุดหงิดแล้วนะ...

"อื้อ! บอกว่าหยุด อ๊ะ! อย่าดูด อื้อออ!"

"..."

"อ่าาห์ พอแล้ว พะ..พี่ตรี อื้ออ!" 

"..."

"โอ๊ย! ไม่ไหวแล้วนะเว้ย! บอกให้หยุดไงไอ้พี่ตรี! ฟังกูทีครับ!!!"

หมับ!

"โอ๊ย! จี้พี่เจ็บ"

"หยุด! แล้วฟังจี้สิ!"

หมดความอดทนกับไอ้คนตรงหน้าแล้วครับ ผมเลยใช้วิธีประทุษร้ายอีกคนโดยการดึงทึ้งหัวอีกคนให้เงยหน้ามองผม

ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกบู้ใบหน้าด้วยความเจ็บทันทีก่อนที่ผมจะปล่อยกลุ่มผมเงาขลับดำนั่น แถมไม่วายเสียงร้องโอดโอยก็ดังระงมทันที

ตอแหละชะมัด...

"เลิกสำออยได้แล้วน่าพี่ตรี"

"ก็มันเจ็บ..."

"..." 

"ลองให้พี่ใช้แซ่ฟาดดูบ้างมั้ยล่ะ?"

"ไอ้พี่ตรี! เดี๋ยวเถอะ!"

"อ่า พูดความจริงนิ"

"ฮึ่ย! โรคจิตจังนะ! มานั่งนี่เลย!"

ผมคว้าข้อมือแกร่งแล้วจูงให้เดินตามมายังห้องนั่งเล่นทันทีก่อนที่จะหย่อนก้นนั่งลงพร้อมกับอีกคนที่นั่งตามลงมาทันที

แต่ไม่ทันจะได้เปิดประเด็นอีกฝ่ายก็กลายเป็นตาลุงโรคจิตมืออยู่ไม่สุขไล่บีบต้นขาอ่อนผมที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นกีฬาออกมา ด้วยความหมั่นไส้โดยไม่รู้เวลาผมเลยจัดการแบบเบาะๆฝาดมือหนาดังเพี๊ยะทันที

เพี๊ยะ!

"เจ็บนะ!"

"ฟัง! คืนนี้จี้ไปกินหมูกระทะกับเพื่อนตอนสองทุ่มนะแล้วอาจจะกลับดึกด้วย ได้ยินมั้ย"

"อืม ไปด้วย"

"อ๋อ จะไปด้วยหรอ ฮะ! ไปทำไมอ่ะ!?"

"ก็อยากไป เดี๋ยวมีคนขโมย"

"ขโมย?"

"ต้องไปคุม เดี๋ยวมีคนมาขโมยจี้"

ผมมองไอ้พี่ตรีที่พูดออกมาหน้านิ่งพลางลูบมือปอยๆที่ถูกผมฝาดไป ผมกรอกตามองบนทันทีกับไอ้คนที่อายุสามสิบกว่าแล้วยังจะมีความคิดที่โครตจะเด็กง่อนแง่นทำเป็นหวงของเล่น

ฝ่ามือหนาทาบทามลงมาบนหัวผมอย่างแผ่วเบาก่อนจะออกแรงโยกไปมาให้หัวผมโงนเงนไปตามแรง ผมช้อนตาขึ้นสบกับอีกคนที่กำลังฉีกยิ้มอย่างกับว่ากำลังเอ็นดู

"เก่งมากเลยนะวันนี้"

"อื้อ เรื่องปกติของเจแปนคนนี้อยู่แล้วน่า"

"จีจี้ต่างหาก"

"โวะ! อะไรกันเล่า นั่นชื่อที่พ่อกับแม่ใช้เรียกต่างหาก"

"หึ ไม่สบาย?"

"อะไร! เปล่าซะหน่อย! สบายดี๊!"

ทำกูต้องเสียงสูงด้วยไอ้เจเอ้ยยย!

ผมเบนหน้าหนีจากสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองอย่างจับผิดทันที พี่ตรีมันก็ช่างเย้าช่างแย่จนผมเขินหน้าแดงจนได้เรื่องทุกที อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยผู้ชายคนนี้น่ะอยู่ใกล้ทีไรหัวใจก็มันจะทำงานหนักทุกที

คิดแล้วโมโหตัวเองสุดๆ!

"หึ หันหน้ามาครับ"

"ไม่เอาอ่ะ เบื่อหน้าไอ้พี่ตรีแล้วไม่อยากมอง"

"เบื่อจริงหรอ?"

"ใช่!"

"เดี๋ยวพาไปซื้อคิตตี้ ยังเบื่ออยู่มั้ย?"

"ฮะ! คิตตี้หรอ! เห้ย!..โดนหลอกอีกและ!"

"หึ น่ารัก"

หมับ!

"อ่าาาห์! อืมมมม!"

"อืมมมม"

ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาจับปลายคางผมให้เชิดหน้าขึ้นพร้อมกับป้อนจูบอันแสนหวานที่ปะปนไปกับความเร่าร้อนราวกับจะแผดเผาให้สูญสลาย มือหนาสอดล้วงเข้ามาใต้สายเสื้อพร้อมกับลูบไล้แผ่นหลังผมอย่างแผ่วเบา

ลิ้นร้อนหนาแทรกผ่านเข้ามาในโพลงปากอ่อนนุ่มที่ผมยังคงดูอ่อนหัดต่อการจูบครั้งแล่วครั้งเล่า จะดูชำนาญก็แต่ไอ้พี่ตรีที่ตวัดลิ้นไล่ต้อนลิ้นของผมจนมุมพร้อมทั้งดูดดึงลิ้นผมราวกับไอศกรีมหวานฉํ่า เมื่อพี่มันพึงพอใจก็ผละออกให้ผมได้กอบโกยอากาศเข้าปอดทันที

"อ่าาห์! พะ..พี่ตรี อื้มมม!"

"ครางดังๆ"

"อ๊ะ! ไว้หลังกินเสร็จ อื้อออ! ค่อยต่อนะ อ๊ะ อื้ออออ!"

"อยากได้ตอนนี้"

"มะ..ไม่ไหวหรอก ฮ่าาห์! เดี๋ยวลุกมะ..ไม่ขึ้น"

"ก็ไม่ต้องลุกสิ อืมมม"

ไอ้พี่ตรีพูดอย่างเอาแต่ใจก่อนที่จะดันผมให้นอนราบไปกับโซฟาตัวยาวสีเข้มตามด้วยรางอันบึกบึนของอีกคนที่ตามลงมาทับตัวผมอีกที สันจมูกโด่งไล้สูดดมไปตามซอกคอไม่วายที่จะดูดคลึงเบาๆแล้วเรื่อยไล่มายังหน้าอกก่อนที่จะตวัดปลายลิ้นร้อนกับยอดอกสีสวยผมทันที

เราทั้งคู่นัวเนียกันอยู่บนโซฟานานแสนนานร่างกายนั้นแทบจะละลายกลายเป็นคนเดียวกันทว่ามือถือเจ้ากรรมผมก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อนเพราะเหล่าเพื่อนตัวดีก็เร่งโทรตามกันยกใหญ่ จนเราทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างน่าเสียดายชนิดที่ว่าพี่ตรีมันหัวเสียเอามากๆ

"เปลี่ยนชุดอยู่/.../เออๆเดี๋ยวรีบๆ/.../รู้แล้วๆ พี่ตรีไปด้วยนะ/.../ใช่/.../เคๆ แค่นี้นะ"

"..."

"มีไรอ่ะพี่ตรี?" ผมมองพี่ตรีมันอย่างสงสัยว่าไอ้การเบ้ปากไม่พอใจนั่นคืออะไร ไม่พอใจอะไรของตาลุงมันกัน...?

"คืนนี้ปิดโทรศัพท์เลยนะ" 

"โหย ทำไมต้องขนาดนั้นด้วยล่ะ" 

"รำคาญ"

"นั่นเพื่อนจี้นะ!" 

"ก็มันขัดจังหวะ"






ติดตามตอนต่อไป

​-อาจจะดูรวบรัดไปเพราะอันนี้ต้องแต่งใหม่เมื่อโทรศัพท์หาย ไรท์ตาดำๆคนนี้จึงต้องตัดบางส่วนออกและดำเนินเรื่องแบบรวบรัดหน่อยนะคะ

-งื้มๆ! ไรท์กลับมาแล้วววว แต่! มาเป็นพักๆนะคะ ยังคงไม่สามารมาอัพได้ต่อเนื่องนะค้าาา

-ผ่านสอบไปแล้วค่าวันนี้ เด็กสอบเอ๋อๆอย่างเราคนนี้เลยอยากอัพให้หายคิดถึงกันน้าาา  ไว้เจอกันนะคะนักอ่านที่รัก^^


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}