นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

รักเมียต้องเชื่อเมีย NCนิดหน่อย(อัพครบ)

ชื่อตอน : รักเมียต้องเชื่อเมีย NCนิดหน่อย(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
รักเมียต้องเชื่อเมีย NCนิดหน่อย(อัพครบ)
แบบอักษร

​เดือนต่อมา

​ในที่สุดฌอห์นก็ตัดสินใจ กลับไปทำงานที่พีที ปิโตรเลียมเหมือนเดิม แต่มีข้อจำกัดว่าแค่6เดือนถึง1ปีเท่านั้น เพราะหลังจากที่แต่งงานแล้ว ฌอห์นจะยื่นใบลาออก เพื่อให้เวลากับภรรยาเขา และครอบครัวให้มากขึ้นกว่านี้ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นคนที่จะเสียใจที่สุด คือภรรยาของเขารวมไปถึงพ่อแม่ด้วย

ในระหว่างสนทนากัน ช่วงที่เบรคพัก หัวข้อที่สนทนาในวงเพื่อนสนิท ไม่พ้นเรื่องที่ฌอห์นเกรงใจภรรยา หรือเพื่อนๆบอกว่านั่นคือ การกลัวเมีย อย่างเห็นได้ชัด แต่ชายหนุ่มยังยืนยันว่าไม่ใช่แน่นนอน พร้อมทั้งอธิบายให้เพื่อนปากมอมทั้งหลายได้เข้าใจ ว่าที่พวกเขาคิดนั้นไม่ถูกต้องเลย เขาให้ความนับถือเธอต่างหาก

​"ฉันขอเตือนพวกแกทุกคนนะเว้ย..เราจะต้องให้เกียรติเมีย ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลังและหัวข้อสนทนา ไม่ควรจะเป็นเรื่องเมียๆ เพราะมันเป็นการไม่ให้เกียรติพวกเธอ และพวกแกอย่าถามเรื่องนี้อีก เพราะฉันจะไม่บอกพวกแกหรอก เราไม่ควรเอาเรื่องครอบครัว มาพูดในวงสนทนาของพวกแก เรื่องอื่นมีทำไมไม่พูดวะไอ้พวกบ้า"

​"พอก็ได้..แกกลัวใครเอาไปฟ้องวะ ว่าพวกเรากำลังนินทาเขา"

"เรื่องแบบนี้ไม่ต้องฟ้องหรอก เมียฉันมีเซนท์เว้ย เรื่องกิ๊กกั๊กของสามี เมียฉันเธอมีพรายกะซิบ และอย่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก งานการมีไม่รู้จักทำและฉันจะเสนอเจ้านาย ให้ส่งพวกกินแรงคนอื่นแบบนี้ ไปอยู่กลางทะเลซะ แล้วให้ฉันมาอยู่ที่นี่แทน"

​'"อย่าเลยว่ะ เราสองคนไปนะถูกแล้ว ส่งไอ้พวกหูหนาตาเล่อไป เสียงบประมาณเปล่าๆ ให้มันอยูแบบนี้นะดีแล้ว"โทนี่เพื่อนในกลุ่มเอ่ยขึ้น

​"หรือว่าพวกแกสามคน จะเป็นประเภทหนักแผ่นน้ำวะ?"ฌอห์นว่ากระทบเพื่อนทั้งสามคน

"เขามีแต่หนักแผ่นดิน ตรรกะอะไรของแก?"

"เราทำงานเกี่ยวกับน้ำ มีแผ่นดินที่ไหนเล่าโว้ย หนักแผ่นน้ำนั่นแหละถูกแล้ว เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะไป หลังจากนั้นไม่มีทาง พวกแกนับถอยหลังได้เลย"

"เฮ้ย..แกจะทิ้งพวกเราไปอยู่นิวยอร์กจริงๆหรอวะ?"เพื่อนคนหนึ่งกล่าวขึ้น น้ำเสียงเศร้าๆ

"พวกแกฟังฉันนะ ไม่มีใครอยากทุบหม้อข้าวตัวเองหรอก ในระดับหนึ่งเราก็ต้องมาคิดว่า คนที่อยู่ข้างกายเรา ทุกวันทุกคืนเขารู้สึกยังไง เขาต้องการอะไรไม่ใช่ทำงาน จนครอบครัวแตกแยกลั้กกี้อินเกม แต่ไม่ลั้กกี้อินเลิฟ มันจะมีประโยชน์อะไรครับท่าน มันต้องมาคู่กันอีกอันรุ่ง อีกอันริ่งแทนที่จะรุ่งเรือง กลับกายเป็นรุ่งริ่งแทน แล้วความสุขอยู่ไหนวะ?"ฌอห์นกวาดสายตามองผู้ที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนยกนิ้วโป้งให้

​"นี่..เดี๋ยวนี้เพื่อนเรา แย็บแต่ละหมัดนี่เด็ดๆทั้งนั้นเลยนะ ฉันว่าฌอห์นพูดดีมากว่ะ ถ้าพวกเราออกกันหมด ยกโขยงกันไปนะ รับรองเขาด่ายับ เพราะมันจะทำให้เขาเสียหาย เนื่องจากเขาต้องจ่ายเงินหลายล้าน ค่อยๆไปทีละคนนะ จะดีมากๆเลยล่ะ"

"​คุณฌอห์กับคุณโทนี่บอสเชิญด้านในค่ะ"

​"เอาแล้ว..งานเข้าแล้วพวกแก พวกฉันไม่เกี่ยวนะ ไปดีกว่าเว้ยเดี๋ยวงานงอกขึ้นมาอีก"

เพื่อนๆแตกวงกันไปคนละทิศละทาง ขณะที่สองหนุ่มต้องเข้าไปในห้องเย็นอีกครั้ง ฌอห์นได้แต่หวังในใจ ว่าอย่าให้เหมือนเมื่อเดือนก่อนก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้นอาจต้องมีวิวาทะกันอีกรอบ

"ฌอห์นกับโทนี่..นั่งสิ"สองหนุ่มหันมาสบตากัน ก่อนเลื่อนเก้าอี้ออก แล้วหย่อนก้นลงนั่ง

"ขอเครื่องดื่มเย็นๆหน่อยนะ"แค่ได้ยินเสียงพูดของคนตรงหน้า เขาก็พอจะเดาออกว่า คงจะต้องนั่งประจันหน้ากับบอสอีกนาน ถึงต้องหาเครื่องดื่มเย็นๆมาล่อ

"ได้แล้วค่ะ.."

"ขอบคุณครับ.."

​"มา..เริ่มกันเลย คุณสองคนคงจำได้ เมื่อก่อนหน้านี้ที่เราได้คุยกันไว้ คราวนี้อาจจะเร็วหน่อย เพราะที่ผมคุยไว้มันอีก3อาทิตย์ แต่ระยะเวลามันกระชั้นชิดขึ้นมา คราวนี้ผมจะไปกับคุณสองคนด้วย จะได้ไม่เป็นข้อครหาว่าเรานิ่งดูดายปล่อยพวกคุณไป แต่เราจะไปสบทบกับคอแนลที่อยู่ในอ่าว"

​"ท่านต้องไปหรอครับ?"

"ใช่..ผมนี่ขาลุยเลยนะ ไม่เชื่อถามพ่อแม่คุณได้ เราเคยไปผจญภัยด้วยกันมาแล้ว ในชีวิตมันจะมีอะไรที่เจ๋งไปกว่า ได้ทำในสิ่งที่มันท้าทายเราจะไปด้วยกัน กลับไปคุยกับที่บ้านให้เรียบร้อย อีก3 วันเราจะออกเดินทาง มีอะไรจะถามมั้ยโทนี่"

"ไม่ครับท่าน"

"แล้วฌอห์นล่ะ?"

"ผมเข้าใจทุกอย่างแล้วฮะ คงไม่ต้องถามซ้ำ"

"ดี..ขอบคุณ เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไปผจญภัยกัน"

"ครับ..งั้นพวกเราขอตัวนะฮะ"

"เชิญครับ..ฌอห์นขอบคุณที่กลับมา"

"ครับท่าน"ทั้งสองคนแปลกใจมาก เมื่อสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อสักครู่ แทบจะไม่เชื่อหูตัวเองระดับผู้บังคับบัญชา จะออกไปในอ่าวเพื่อดูลูกน้องทำงาน

​"ฉันว่านะ..เขาคงจะได้ยินสิ่งเราพูดกัน"โทนี่เอ่ยขึ้น

​"ไม่ใช่หรอก เรื่องนี้ฉันเลยพูดไว้เมื่อเดือนก่อน เพราะเขาไม่เคยรู้ว่า สิ่งที่พวกเราเจอมันเลวร้ายแค่ไหน พวกดีแต่ปากมือไม่พายเอาเท้าราน้ำ ที่ออฟฟิตนี้มีหลายคน แต่ก็ช่างเถอะทุกอย่างเราทำเต็มที่ ฉันมันประเภทว่าทำมากกว่าพูด แต่อย่าให้ฉันพูดแล้วกัน เพราะฉันแรงยิ่งกว่าเฮอร์ริเคนถล่มฟลอริดาอีก"โทนี่เห็นด้วยกับฌอห์น เพราะเพื่อนสนิทเป็นแบบนั้นจริง จริงจังเรื่องงานไม่เคยเอาเปรียบใคร และไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบ

​เวลา18:00น.

​"โอ๊ะโอ๋..พอแล้วๆ..ยุ่นพอแล้วน่า"

เจ้าหมาขี้ประจบกระโดดเข้าหา แสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้า เมื่อเห็นเจ้าของลงจากรถ

"เป็นไงคะ..หน้ายุ่งเหมือนยุ่นเลย"ฌอห์นกางแขนเข้าสวมกอดภรรยา ขณะที่เธอเองก็โผเข้าหาเขาเหมือนกัน

"ตอนแรกก็เหนื่อยนะ แต่ตอนนี้หายเหนื่อยแล้ว ที่รักคิดถึงจัง จุ๊ฟ แล้วทำไมบ้านเงียบล่ะ? ผมว่ามันแปลกๆนะ"ฌอห์นมองหาพ่อกับแม่ อีกทั้งน้องสาวจอมทะเล้น ก็ไม่ได้อยู่แถวนั้นด้วย

"ไม่เงียบนะคะ สุขสันต์วันเกิดค่ะ"เมย์เปิลยื่นกล่องของขวัญให้สามี 

​"HBD..ค่ะเฮีย นี่ของขวัญจากพ่อแม่และน้องค่ะ"

​"โอ้ว..นึกว่าทุกคนลืมไปแล้วซะอีกนะครับเนี่ย ขอบคุณที่รัก ขอบคุณครับพ่อแม่ ยัยตัวแสบแล้วนี่อย่าบอกนะว่า..?"ฌอห์นแทบไม่เชื่อสายตา เพราะที่โต๊ะอาหาร ที่เขาเห็นตอนนี้เหมือนว่าจะมีงานสังสรร เฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้น

​"ค่ะ..เราจะฉลองกันนิดหน่อย"

​"ดีครับ งั้นขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนะครับ เดี๋ยวจะรีบลงมาฮะแม่"

"ได้สิ..เร็วนะเดี๋ยวอาหารจะเย็นซะก่อน"

"ครับ..ที่รักไปเร็ว"

ฮาลกับภรรยาสบตากัน ทั้งคู่เห็นลูกชายมีความสุข ก็พลอยยินดีไปด้วยแต่ตอนนี้ที่เขากับภรรยาปรารถนา นั่นก็คือหลานตัวน้อยๆไม่ว่าชายหรือหญิง ก็ยินดีทั้งนั้น

​"คิดถึงคุณจัง จุ๊ฟๆจ้วบๆ"

​"ฌอห์น..คุณเวอร์ไปแล้วค่ะ คิดถึงอะไรกันเมื่อเช้ากับตอนนี้ แค่ไม่ถึง10ชั่วโมงเองนะคะ"

"กับเมียแค่นาทีเดียวก็คิดถึงแล้ว ฟอดด ผมรักคุณจัง จนตอนนี้ผมยอมรับเลย ว่าขาดคุณผมคงตาย ที่รัก..เราแต่งงานกันนะ"เมเปิลเลิกคิ้ว หันมาจ้องตาสามีอย่างสงสัย เนื่องจากว่าทั้งคู่ตกลงกันแล้วเรื่องนี้ ให้เขาสะสางงานให้เสร็จก่อน ถึงจะพูดเรื่องนี้ แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นนะ

​"ฌอห์น..คุณมีอะไรจะบอกเมย์มั้ยคะ วันนี้ดูคุณแปลกๆทั้งๆที่ พวกเราเซอร์ไพรส์คุณนะ"

"ที่รัก..นอกจากคุณ และอาจจะมีลูกของเราในท้องคุณแล้ว ซึ่งอีกไม่นานผมว่าเขาต้องมา วันเกิดปีนี้ผมอยากมีข่าวดี เรื่องลูกของเรานะ แต่ก็ไม่เป็นไร ที่รักผมรอได้เสมอ"

​"เมย์ทำให้คุณผิดหวังใช่มั้ยคะฌอห์น?"

"เปล่าเลยนะ ผมคงเครียดไปหน่อย ที่รักไม่เป็นไรบอกแล้วไงว่าผมรอคุณได้ เพราะชีวิตอุทิศให้เมียไปแล้วครับ มานั่งนี่เร็วสามีอยากได้ความอบอุ่น"เขารั้งเธอมานั่งที่ตัก

"สายตาแบบนี้ อ้อนจะเอาอะไรคะ?"

"คุณก็รู้นี่นาว่าผมอยากได้อะไร ฟอดดด กำลังใจจากเมีย อ้อมกอดของเมียคือพลังอันยิ่งใหญ่ของผมนะ แต่ว่ามีเรื่องไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ จะบอกให้คุณรู้"เธอจับไหล่เขาทั้งสองข้าง กวาดสายตามองคนตรงหน้า ทำไมวันนี้เขาดูเศร้าจัง

​"เรื่องนั้นใช่มั้ยคะ?..ทำไมมันรวดเร็วขนาดนั้นคะ เมย์ยังอยากอยู่กับคุณ ไม่อยากจากคุณตอนนี้เลย ที่รัก..ไม่มีใครห้ามได้ใช่มั้ยคะ?"เสียงเธอสั่นเครือจนเขาสงสาร

​"ไม่เป็นไรที่รัก..แค่ไม่นานหลังจากนั้น เราจะอยู่ด้วยกัน ไม่จากกันไปไหนอีกผมจะอยู่กับคุณ กับลูกของเราตลอดไป เมย์..ผมรักคุณแล้วคุณก็บอกเอง ว่าให้ผมกลับไปทำหน้าที่ตรงนี้ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกใจหาย พอรู้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วกลางคืนก็คงไม่มีเมียให้กอด"

"คนบ้า..ยังจะพูดเล่นอีก เมย์จะรอคุณค่ะฌอห์นคุณต้องกลับมาหาเมย์ อันนี้เป็นสร้อยคอที่คุณย่าให้เมย์ไว้ คุณสวมไว้นะคะแล้วคุณจะแคล้วคลาดปลอดภัยค่ะ เมย์ก็รักคุณรักที่สุดค่ะ"

เมเปิลสวมสร้อยคอให้สามี ฌอห์นดึงร่างอวบอิ่มเข้ามาสวมกอดไว้แนบแน่น เหมือนจะถ่ายทอดความห่วงหาอาทร ความคิดถึงให้แก่กันและกัน ทำไมวันเวลา มันช่างรวดเร็วอะไรปานนั้น พาให้เขาและเธอได้มาพบกัน และรักกัน และทั้งคู่กำลังจะจากกันอีก ถึงแม้เธอจะรู้ว่านั่นคืองานที่เขาทำ แต่มันคือความเสี่ยง ที่เขาต้องเผชิญ

"ฌอห์น..ลูกรู้เรื่องเอ่อ...?"จีน่าเอ่ยถาม ขณะที่ทุกคน พร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร

"ฮะ...บอสเรียกผมกับโทนี่ไปพบแล้ว เมื่อตอนบ่ายพ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงนะฮะ ทุกอย่างจะเรียบร้อย ไม่ไปวันนี้พรุ่งนี้ก็ต้องไป เราทุ่มเทกับเขาไปแล้วนี่ฮะ แต่ทุกคนคือกำลังใจของผม ขอบคุณพ่อกับแม่ แล้วก็คนนี้เมย์คือกำลังใจคือพลังอันยิ่งใหญ่ แล้วก็เจ้าตัวแสบนี่ด้วยนะ ดูแลพ่อกับแม่ให้ดีนะรู้มั้ย แล้วนั่นอะไร?"เบ็กกี้หอบเค้กที่มีเทียนปัก ส่องแสงสว่างไสวมาวางที่โต็ทานข้าว

"ก็เค้ก..ของเฮียไงคะ พี่เมย์กับเค้าออกแบบ มีรูปเฮียกับพี่เมย์ด้วย แต่ไม่ใช่เค้กแต่งงานนะ ถ้าเฮียแต่งเค้าจะจัดให้9ชั้นค่ะ"

"เอ้า..ไม่10ชั้นล่ะดีกว่านะ เยอะด้วย"

"เยอะไปค่ะ..9ชั้นและดีแล้ว เพราะเลข9เป็นเลขนำโชคใช่มั้ยคะพ่อ?"

"ใช่..หรือจะเป็น13ดีล่ะ"

"แม่ว่าเป่าเทียนดีกว่านะ จะไหม้หมดแล้วแต่อธิษฐานก่อนเถอะจ่ะ"ฌอห์นคว้ามือภรรยามากุมไว้ หลังจากที่มารดาบอกให้เป่าเทียน 

​"ทุกอย่างมันอยู่ที่เรานะ ปีนี้ลูก26แล้วนะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกปี จะคิดจะทำอะไรอย่าวู่วาม ค่อยคิดค่อยแก้ปัญหา อย่าลืมว่าพ่อกับแม่ยังอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรลูกคุยได้เสมอ"

​"ขอบคุณฮะ..นี่เป็นวันที่น้ำตาซึม รู้มั้ยครับว่าเป็นปีแรกที่พ่อกับแม่ ได้ฉลองวันเกิดเฮียพร้อมด้วยพี่สะใภ้เรา เมื่อก่อนนะโดดเดี่ยวมาก ที่รักขอบคุณ ของขวัญใดๆในจักรวาลก็คงสู้คุณไม่ได้ แค่มีคุณ ทุกอย่างก็ไม่ต้องแล้ว"

​"ฌอห์น../เอ้า..เมียร้องไห้ซะงั้น โอ๋ๆไม่ร้องนะ"ฌอห์นแทบอยากจะร้องไห้ตามภรรยา

​"เฮียตัดเค้กเลยค่ะ เค้าิยากชิมว่าจะอร่อยมั้ย?"

"ได้เลย อย่ากินเยอะนะเดี๋ยวอ้วน"

"รู้แล้วค่ะ

"ฮาลกับภรรยารู้สึกว่า ยิ่งใกล้วันที่ลูกชายจะต้องห่างเมียเท่าไหร่ ฌอห์นก็ยิ่งดูเหมือนจะเหงาๆ ขึ้นก่อนหน้านี้รับรู้มาว่าน่าจะอีกหลายวัน แต่ทั้งคู่เพิ่งรู้ไม่นาน ว่านอีก2-3วันฌอห์นต้องเดินทางแล้ว

​"จะไม่แกะดูหน่อยหรอคะ?"

​"อยากเก็บไว้บนหัวเตียง นี่คือของขวัญชิ้นที่สองที่คุณให้ แล้วของเก่าก็ยังอยู่ในนี้ ผมยังไม่ได้เปิดเลยนะ ไม่อยากแกะเลยเสียดายกระดาษห่อ"

"ราคาไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ"

​"ที่รัก..ของบางอย่าง มันไม่ได้ตีราคาค่างวด แต่มันสำคัญอยู่ตรงที่ใครให้เราต่างหาก แค่มีคุณก็พอแล้ว อย่างอื่นไม่เป็นไรคุณคือสิ่งที่มีค่าที่สุดแล้วคนดี"

​"ฌอห์น..อย่าพูดซึ้งสิเมย์กลั้นน้ำตาไม่อยู่นะ"

"ฟอดด ขี้แยจังว่าแต่อะไรหรอ?"

"ต้องแกะค่ะ เมย์อยากให้คุณแกะดูสิคะ?"ชายหนุ่มแกะกล่องของขวัญ ที่ถูกห่อมาอย่างปราณีตดูเหมือนคนให้จะตั้งห่อให้สวยงาม จนอยากเก็บเอาไว้ดู

"ชอบมั้ยคะ?"

"ครับ..ยี่ห้อนี้ที่ผมอยากได้ แต่คุณไม่น่าต้องลำบากเลยนะ จุ๊ฟๆขอบคุณที่รัก ขอบคุณที่สุดเลย"

"ค่ะ..แต่เมย์ไม่อยากได้คำขอบคุณนะคะ ขอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้มั้ยคะ?"คนพูดสบตาเขาอย่างท้าทาย นี่เมียเขากำลังอ่อยหรือไงนะ ฌอห์นคิดในอยากจะจัดคนยั่ว ให้ครางครวญยันเช้าเลย

"งั้น..จัดหนักๆให้เลยดีกว่านะทูนหัว"

​"ใครบอกว่าเค้าอยากได้แบบนั้นเล่า คนบ้าขี้ตู่จริง"

​"ก็เมียพูดเป็นนัยๆนี่นา แล้วเมื่อไหร่เราจะมีลูกซะทีนะ ผมอิจฉาปลัด อิจฉานายโจดูพลังเขาเหลือเฟือ ต้องขอเคล็ดลับแล้ว ว่าเราต้องใช้ท่าไหนบ้าง?"

"คนบ้า..ท่าอะไรของคุณ?"

"ก็ท่าที่เราจะสมหวัง แล้วลูกมาเร็วทันใจไงครับ ที่รักผมเครียดยิ่งกว่าจะออกทะเลอีกนะ เพื่อนๆยิ่งหาว่าไร้น้ำยาอยู่ด้วย งั้นคืนนี้เราลองท่าพิสดารดีมั้ยคนดี"เขาส่งสายตาออดอ้อนให้เธอ

"อื้อ..ไม่ค่ะเมย์ง่วงแล้ว"

"ยังไม่ดึกเลยนะ ปกติเมียก็ยังไม่นอนนี่ เดี๋ยวคืนนี้ผัวกล่อมเอง จะเอาเพลงรักหรือเพลงร้อค แต่เอาเพลงปลุกใจเสือป่าจะดีกว่านะ อย่างนี้จะดีกว่ามั้ย จุ๊ฟๆ เมื่อกี้เค้กเลี่ยนไป สงสัยเขาจะใส่นมเนยน้อยไปหน่อย ขอเติมนมเมียด้วยแล้วกัน"

คนเจ้าเล่ห์ มุดหัวเข้าในเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอ ช่างดีเหลือเกินเมียโนบราซะด้วย แต่ก็ยังมีชิ้นล่างขวางกั้นอยู่ แต่มันไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขาเลยสักนิด

"ฌอห์น.."

"ครับ..ผมไม่ว่างคุย กำลังยุ่งเลยที่รัก"เสียงของเขางึมงำอยู่ที่สองเต้า หญิงสาวเริ่มซ่านเสียวไปทั่วเรือนร่าง เมื่อสามีหนุ่มปลุกเร้าเธออย่างหนักหน่วง 

"ชะ-ฌอห์น..อ้าาา"

"เสียวแล้วใช่มั้ย ใจเย็นทูนหัวรอผัวสักนิดหนึ่งนะ"เสื้อยืดผ้าเนื้อนิ่มถูกถลกออกพ้นศรีษะไปแล้ว สาวเจ้ากลั้นเสียงครวญครางเอาไว้ ขณะที่คนหื่นปลุกปั่นเธอหนักขึ้นเรื่อย ทั้งมือทั้งปากช่างยุ้บยั้บเป็นปลาหมึกดีเหลือเกิน

บทรักเร่าร้อนของหนุ่มสาว ถูกปรนเปรอให้กันและกัน เมื่อความต้องการสอดคล้องกัน ของบุคคลทั้งสอง มุ่งไปปลายทางเดียวกันอย่างสุขสม 

​"ฌอห์น..คุณกลัวมั้ย?"ชายหนุ่มกระชับวงแขนกอดเมียเข้ามาชิด เมื่อบทรักเร่าร้อนเพิ่งสงบลงเมื่อครู่

​"กลัวสิ?"เขาลูบไล้เส้นผมเธอแผ่วเบา

"งั้นก็ไม่ต้องไปสิคะ"หญิงสาวซุกตัวอยู่ที่ซอกไหล่เขา ลูบเบาๆที่เคราสากๆของเขา

​"ผมกลัวเมียไม่รักมากกว่า อย่างอื่นไม่สนหรอกนะ ที่รัก..เราจะห่างกันครึ่งเดือนเลยนะ"

​"แค่สองอาทิตย์เองนะคะ"

"แค่สองอาทิตย์หรอ?"

"ค่ะ.."

"แต่มันนานมากเลยนะ ผมคงอกแตกตายแน่"

"งั้นเมย์ไปด้วย"

"ห่ะ!...คุณว่าอะไรนะ?"

"ก็คุณจะได้มีกำลังใจไงคะ?"

"ที่รัก..ผัวไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยว แล้วคุณจะเข้าไปได้ยังไง ถึงเราจะมีทะเบียนสมรสก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้หมายถึงว่า เมียจะไปเดืนเพ่นพ่านได้แบบนั้น แล้วนั่นมันอันตรายมาก เขาดูแลเข้มงวด รอผมที่บ้านเรานะคนดี ฟอดด ผมรักคุณ"

"เมย์ก็รักคุณค่ะ เมื่อก่อนเมย์เกลียดคุณที่คุณบ้างาน แล้วเห็นเมย์เป็นของตาย"น้ำเสียงเธอบ่งบอกว่าแง่งอนเต็มเปี่ยม

"แต่ตอนนี้คุณเป็นของจริง ที่ผมโง่มานานรู้อย่างนะปล้ำทำเมียมาตั้งนานแล้ว จนตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคงขาดคุณไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเซ็กส์อย่างเดียว คนเราเมื่อทำงานกลับมาแล้วเหนื่อย ผมอยากมีคนอยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ใครก็ได้แต่คนๆนั้นต้องเป็นคุณ เป็นคนที่เรารักและรักเรา ที่เราคุยได้ทุกเรื่อง"

"แล้วมีอะไรที่คุณยังไม่ได้บอกเมย์มั้ยคะ?"

"อืม..ไม่นะ เท่าที่รู้ผมพูดหมดแล้ว ทุกอย่างเปิดเผยแบบหมดเปลือก แล้วตอนนี้ฌอห์นน้อยก็ตื่นอีกแล้ว ไม่เชื่อก็ต้องดูเอง ให้เห็นกับตาว่าจริงมั้ย?"

"ไม่นะ..เมย์ง่วงแล้ว"

"จริงอ่ะ?"

"คุณต้องเชื่อเมียสิคะ"

"เชื่ออยู่แล้ว สุภาษิตบอกว่ารักเมียต้องเชื่อเมีย เพราะว่าเมียไม่เหมือนใคร ขืนขัดใจเมียผมต้องแย่แน่จริงมั้ย?"

"ใช่ค่ะ..คุณพูดถูกต้องเลย ฝันดีนะคะจุ๊ฟ"หญิงสาวจุ๊ฟปากเขา ก่อนซุกตัวเข้าหาอ้อมอกของสามจนหลับไปในที่สุด แต่อีกคนสิคิดไปเรื่อยเปื่อย อีกนานกว่าเขาจะกลับมา เขาเคยผจญมาแล้วทุกอย่างไม่เคยกลัวอะไร แต่ความคิดถึงเธอนี่แหละมันเรื่องใหญ่นัก

✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒

​พายุฝนกระหน่ำร่างกำยำเปียกปอน เดินห่างออกไปเรื่อยๆ หญิงวัยกลางคนร้องเรียกลูกชาย ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ชายหนุ่มกลับเดินหายไปท่ามกลางสายฝน ที่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

"ฌอห์น..กลับมาลูก อย่าไปอย่าทิ้งแม่"

​".."

"ฌอห์น..อย่าไปนะ..ฌอห์นกลับมาหาแม่ ฮืออย่าไปๆ..ฮาล ช่วยลูกเราด้วย ฮาล"

"คุณย่า..พ่อไปไหนฮะ หนูคิดถึงพ่อ ฮือๆๆแม่จ๋าพ่อหนูไปไหน..ฮือๆหนูจะหาพ่อ คุณย่าอย่าร้องไห้"

เสียงเด็กน้อยพูดสวนขึ้นมา พร้อมกับร่างเด็กชายตัวน้อยถลาเข้ากอด แต่เด็กคนนั้นเรียกเธอว่าคุณย่า หญิงวัยกลางคว้าร่างเล็ก เข้ามากอดเอาไว้ แนบแน่น แต่ลูกชายสิเขาหายไปไหน?

ตอนนี้เขาเปียกฝนแล้วยัง มีเลือดไหลออกมาตามร่างกายเขา เสื้อชุดหมีสีส้มกลายเป็นสีเลือดเดินหายไปในความมืดสลัว ท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ แบบไม่ลืมหูลืมตา

​"ฌอห์นนน...กลับมา..ฌอห์นนน อย่าไป!"

​เสียงกรีดร้องเรียกบุตรชาย ปลุกให้โลฮาลตกใจคว้าร่างภรรยาเข้ามากอดเอาไว้ เนื้อตัวเธอสั่นเทาน้ำตาไหลนองหน้า

"จีน่า..คุณฝันร้ายหรือที่รัก..?"

​"ฮาล..ฉันจะไปดูลูก ฉันเป็นห่งฌอห์น"

​"ที่รัก..เพิ่งจะตีสองลูกยังไม่ตื่นหรอก คุณฝันร้ายหรือไง?"ฮาลเอ่ยถามภรรยาด้วยความเป็นห่วง

"ค่ะ..อึกๆ ฮาลฉันเป็นห่วงลูก กลัวว่าฌอห์นจะมีอันตราย ฉันฝันว่าลูกเปียกฝน เขาเดินหนีฉันทั้งตัวมีแต่ชุดหมีสีส้ม แต่มีเลือดเต็มไปหมดลูกเดินหายเข้าไปในความมืด..แต่"

​"อะไร..?"

​"มีเด็กผู้ชายร้องไห้ เด็กเข้ามากอดฉันแล้วบอกว่า คุณย่าพ่อหนูไปไหน หนูคิดถึงพ่อฮะ"

​"คุณ..บางทีฝันร้ายก็จะกลายเป็นดีนะ อย่าลืมสิว่าลูกชายเราเก่ง เขาต้องผ่านพ้นงานไปได้ และที่คุณฝันแบบนี้ เพราะคุณห่วงลูก เป็นกังวลว่าเขาจะไปเจอกับอะไรบ้าง แต่ไม่แน่นะคุณอาจจะได้เป็นคุณย่า อย่างที่คุณฝันก็ได้ และถึงตอนนั้นผมก็ได้เป็นคุณปู่ งั้นเราไปนั่งสมาธิส่งใจให้เขาดีกว่านะ ภาวนาให้ลูกผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไปได้"

​"ไปค่ะ..ฉันกลัวว่าจะเป็นเรื่องจริง"

"แต่ผมอยากให้เป็นจริงนะ แต่เฉพาะเรื่องหลานเรานะ ส่วนเรื่องที่คุณเห็นเลือดลูกเต็มตัว นั่นคือฝันดี เป็นการต่ออายุให้เขา แต่ถ้าคุณฝันว่าเขาแต่งกาย ด้วยเสื้อผ้าสวยงาม แบบนั้นนะไม่ดีแน่คุณแม่เคยบอกไว้ ว่ามันเป็นลางไม่ดี"

ปัังๆๆๆ

​"แม่คะ..เปิดประตูหน่อยคะ พ่อ..หนูเองค่ะแม่เปิดประตูสิคะ"

​"จ่ะๆเบ็ก..มีอะไรหรือลูก หรือว่าเฮียเราเป็นอะไร?"จีนาระร่ำระลักถามบุตรสาวคนเล็ก

"เปล่าค่ะ..แม่ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ หนูได้ยินเสียงก็เลยรีบออกมาดู แล้วนี่พับผ้าห่มแล้ว จะไปไหนกันหรอคะแม่"จีน่ารั้งบุตรสาว มานั่งบนเตียงนอนของเธอ

​"เบ็กกี้..แม่ฝันร้ายแม่ฝันว่าเฮียของลูก เดินตากฝน เนื้อตัวเสื้อผ้าเต็มไปด้วยเลือด แม่เป็นห่วงเฮียเหลือเกินลูก"เบ็กกี้สวมกอดมารดาแนบแน่น

​"แม่ขา..หนูรู้ค่ะแต่เฮียเขาคิดดีแล้วนะคะ และพวกเราก็เห็นแล้ว ว่าควรจะไปหนูว่าแม่กังวลมากกว่าค่ะ แล้วจะไปไหนกันคะ?"

"พ่อกับแม่กำลังจะไปนั่งสมาธิจ่ะ"

"ค่ะ..หนูไปด้วย"

"จริงหรอจ๊ะ?"

"ค่ะแม่..ถึงหนูจะซนไปบ้าง แต่หนูก็รักพ่อกับแม่และก็รักพี่ชายเหมือนกันนะคะ แต่ตอนนี้เฮียมีพี่สะใภ้แล้ว ต่อไปเราจะต้องมีเจ้าตัวเล็ก แม่ชอบมั้ยคะ?"

"ชอบสิ..แม่อยากมีเจ้าตัวเล็กวิ่งในบ้านจ่ะ"

"หนูก็คิดแบบนั้นค่ะ แล้วพ่อล่ะคะ?"

"ใช่..พ่อก็คิด พ่อแม่ก็อยากมีหลานแน่นอน แล้วจะไปเยี่ยมคุณย่าเมื่อไหร่?"

"พ่อขาหนูเพิ่งปิดเทอมเองนะคะ ขอนอนอยู่บ้านสักหน่อยเถอะค่ะ เห็นพี่เมย์บอกว่าจะไปนิวยอร์ก หนูขอไปกับพี่เมย์ได้มั้ยคะ?"จีน่าวางมือบนไหล่บุตรสาว 

​"ปีนี้ลูกโตแล้วนะ แม่กับพ่อดีใจที่มีลูกทั้งสองคนอยู่ด้วย แต่ตอนนี้เรามีสมาชิกเพิ่ม แม่ก็ยิ่งยินดีใหญ่ เฮียบอกแม่ว่าหลังกลับมาคราวนี้ เฮียจะแต่งงาน แต่ว่าเขาจะไปนิวยอร์กลูกรู้แล้วใช่มั้ย?"

​"ค่ะแม่..แต่ระยะทางไม่ไกล ว่างๆเราก็ไปเที่ยวเยี่ยมเฮียได้นี่คะ จริงมั้ยคะพ่อ?"

"ใช่..เข้าไปเถอะ ถ้าจิตใจเราสงบไม่ฟุ้งซ่าน ทุกอย่างก็จะเป็นปกติ ปรับจิตใจให้นิ่งสนิทหายใจลึกๆ นั่งปล่อยตัวตามสบาย"

โลฮาลถึงจะเป็นคนญี่ปุ่น แต่เขาก็ศรัทธาเรื่องการทำความดี อย่างที่มารดาบอกเอาไว้ กอปรกับภรรยาเป็นพุทธด้วย ทั้งคู่เลยอบรมสั่งสอนลูกๆ ให้ยึดหลักเหตุและผล 

​"แม่ขา..สบายใจจังค่ะ นานเท่าไหร่แล้วคะที่เราไม่ได้เข้ามาห้องนี้"

​"จ่ะ..นานมาก คุณยายบอกว่าเมื่อเรามีทุกข์ เราก็ต้องหาทางบรรเทาทุกข์ แม่เชื่อว่าสายสัมพันธ์ของเรา พ่อแม่ลูกจะทำให้เฮียผ่านอุปสรรคทั้งหมดได้ คุณยายบอกว่าจงเชื่อมั่นในความดี มันจะเป็นเกราะป้องกันอันตรายทั้งปวงจ่ะ"

"พ่อก็หวัง..ขอให้ลูกชายพ่อ ผ่านอุปสรรคตรงนี้ไปได้ด้วยเช่นกันสู้มั้ย?/สู้ค่ะ/ใช่เราต้องสู้..ตายแล้ว"

"อะไรคะ?"

"ก็ได้เวลาอาหารเช้าแล้วสิจ๊ะ"

"งั้นหนูช่วยนะคะ เผื่อว่าเฮียลงมาจะได้กินเลยไง"

"จ่ะลูกรัก"เสียงหัวเราะพูดคุยของภรรยา ดูจะมีความสุขเสียเหลือเกิน โลฮาลนึกถึงคำพูดที่มารดาบอกที่ว่า ความทุกข์อยู่กับคนได้ไม่นาน แต่เขาอยากให้ความสุขอยู่กับครอบครัว ไปอีกนานเท่านาน...



​ ขอให้ฝันร้ายกลายเป็นดีนะคะ หรือว่าคุณย่าจะมีหลานแล้ว ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เราอยากเห็นเขาแต่งงานกันค่ะ เจอกันตอนหน้านะบายๆ📌📌📌

ความคิดเห็น