อาราญา

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยติดตามงานเขียนของ อาราญา มาโดยตลอดนะคะหากมีข้อผิดพลาดอยากจะติหรือท้วงติงขอให้นักอ่านโปรดวิจารย์ได้เลยนะคะ จะได้นำมาปรับปรุงแก้ไขในเรื่องต่อๆไปค่ะ ขอบคุณค่ะ ><"

ตอนที่ 9 ข้อตกลง 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ข้อตกลง 100%

คำค้น : อาราญา ภรรยาซาตาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2558 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ข้อตกลง 100%
แบบอักษร

ตอนที่ 9 ข้อตกลง

 

         “นี่ฉันได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่า?”

                “คุณได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ” หญิงสาวย้ำคำ

                “แค่รับผิดชอบ...ในสิ่งที่คุณทำ”                            

                “สิ่งที่ฉันทำมันก็เหมาะดีกับผู้หญิงอย่างเธอ ต้องรับผิดชอบอะไรด้วยอย่างนั้นเหรอ?” กฤตยชญ์ตอบหน้าตายพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทางสบายๆ

                “คุณมันเลว!

                “เธอควรจะดีใจนะ เพราะปกติฉันไมใช่คนที่จะเลวใส่ใครได้ง่ายๆ” ชายหนุ่มยังคงยียวน

         หญิงสาวกำหมัดแน่นข่มความโกรธเอาไว้ภายใน เธอยอมเสียศักดิ์ลงทุนแบกหน้ามาหาเขาขนาดนี้แล้วยังไงก็จะไม่ยอมกลับออกไปมือเปล่าแน่

                “ตกลงว่าคุณจะไม่รับผิดชอบฉันใช่ไหม”

                กฤตยชญ์ไม่ตอบเพียงแต่เหยียดยิ้มให้อย่างถือตัว

                “ก็ดี! เชิญเตรียมเงินถุงเงินถังของคุณไว้ปิดข่าวทุกสำนักได้เลย!

                “เดี๋ยว!!...”

                เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อัญญาดาที่กำลังจะเดินไปที่ประตูต้องชะงักเท้า มุมปากสวยกระตุกยิ้มอย่างเป็นต่อ ก่อนจะค่อยๆหันหน้ากลับมาเผชิญกับเจ้าของเสียงเรียก

                “ว่าไงคะ? เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมารึไง”

                “เธอต้องการเท่าไหร่?”

                “ก็ไม่มากหรอกค่ะ ระดับคุณให้ได้สบายอยู่แล้ว”หญิงสาวยิ้มหวานอย่างมีเลศนัย

                “หวังว่าคงไม่ใช่การแต่งงานยกเธอออกหน้าออกตาหรอกนะ เพราะฉันคงไม่สิ้นคิดคว้าผู้หญิงอย่างเธอมาให้เสื่อมเสียวงศ์ตระกูล...”

                แม้จะปวดใจกับคำพูดดูแคลนของชายหนุ่ม แต่หญิงสาวก็ไม่อาจแสดงมันออกมา ได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดเหล่านั้นลงไปให้ฝังลึกอยู่ใต้ก้นบึ้งในหัวใจเธอเท่านั้น ผู้ชายอย่างเขาไม่มีสิทธิ์จะได้เห็นความอ่อนแอของเธอ...

                “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันรู้ตัวดีว่าไม่คู่ควรกับตระกูลที่สูงส่งของคุณ...”

                “แล้วเธอต้องการอะไร?” กฤตยชญ์ย้อนถาม...ใจกระตุกเมื่อครู่หนึ่งเขาแอบเห็นแววตาสั่นไหวของเธอ แต่ก็เท่านั้น...เขาคงตาฝาดไป ผู้หญิงอย่างอัญญาดาจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกับคนอื่นเขาด้วยหรือ?

                “โอนเงินสามแสนบาทเข้าบัญชีของฉันทุกเดือน”

                “สามแสนเหรอ?” ชายหนุ่มย้อนถามเพื่อความแน่ใจ

                “ใช่ค่ะ...สามแสนบาท ทุกเดือน! ไม่ต้องตลอดไปฉันขอแค่หนึ่งปีเท่านั้น”

                “ทำไมต้องหนึ่งปี?” กฤตยชญ์ยังคงสงสัย หนึ่งปีไม่น้อยเกินไปหรือกับเงินที่เธอจะได้รับเมื่อเทียบกับการขายคลิปนั่นให้นักข่าว แต่ความสงสัยของเขาต้องกระจ่างเมื่อได้ฟังคำตอบต่อมาของเธอ

                “เพราะฉันไม่ได้อยากจะเกี่ยวข้องกับคุณนานๆนักหรอก”

                “ปากดี!

                อัญญาดาไม่สนคำสบทของกฤตยชญ์ กลับยื่นซองจดหมายสีขาวไปตรงหน้าเขาในขณะที่ชายหนุ่มรับมาดูอย่างงงๆ

                “นี่เป็นหมายเลขบัญชีที่คุณต้องโอนเงินเข้าทุกเดือน”

                “เตรียมพร้อมมาดีนิ!...” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ดูเหมือนว่าหญิงสาวตรงหน้าจะวางแผนให้เขารับผิดชอบเธอมาก่อนอยู่แล้ว

                “ตกลงตามนี้นะคะ ฉันขอตัวไปทำงานก่อน”

                “เดี๋ยว!!

                กฤตยชญ์เรียกรั้งเธอไว้อีกครั้งก่อนที่อัญญาดาจะเดินออกจากห้องไป

                “มีอะไรค่ะ ไม่เข้าใจตรงไหน?” หญิงสาวถามกลับหน้าง้ำกับความเรื่องมากของผู้ชายตรงหน้า

                “ป่าว!...แค่ดูเหมือนว่าข้อเสนอที่เธอยื่นให้ ฉันจะเสียเปรียบในทุกทาง”

                กฤตยชญ์ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินอ้อมมายืนพิงที่หน้าโต๊ะทำงาน ใกล้ๆกับจุดที่อัญญาดายืนอยู่ก่อนจะยื่นข้อเสนอของเขาให้เธอบ้าง แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ข้อเสนอสักเท่าไหร่เรียกข้อบังคับจะถูกกว่า

                “ลองดูข้อเสนอของฉันบ้างจะดีกว่าไหม ยุติธรรมทั้งสองฝ่าย”

                “ว่ามาสิคะ”

                “ฉันให้เธอห้าแสนบาท โอนเข้าบัญชีที่เธอให้มาทุกเดือนภายในหนึ่งปีอย่างที่เธอต้องการ...”

                “ทำไม...” หญิงสาวย้อนถามอย่างสงสัย นั่นมันมากกว่าเงินที่เธอต้องการเสียด้วยซ้ำถ้าเขาโอนให้เธอจริงครบหนึ่งปี

                “แลกกับการที่เธอต้องมาเป็น นางบำเรอ ของฉัน”

                ใจคนฟังหล่นฮวบอยากจะปรี่เข้าไปตบหน้าเขาสักฉาดให้สาสมกับที่เขาดูถูกเธอ การที่เธอเสียตัวให้กับเขานั่นไม่ได้หมายความว่าเธอต้องมาเป็นนางบำเรอระบายความใคร่ให้กับเขาเสียหน่อย

                “คนทุเรศ!

                อัญญาดากร่นด่าก่อนจะหันหลังเดินออกไปเสียงเข้มของกฤตยชญ์ก็ตะโกนไล่หลังมา ทำให้เธอหยุดชะงักอีกครั้งกับทางตันที่ชายหนุ่มพึ่งสร้างขึ้น

                “คิดเอาก็แล้วกัน...เพราะก่อนที่คลิปของเธอจะถึงมือนักข่าว ตอนนั้นฉันก็คงให้เงินปิดปากพวกเขาไปหมดแล้ว เธอจะเสียคลิปไปให้เขาดูฟรีๆซะเปล่านะอัญญาดา”

                “คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!!” หญิงสาวหันมาตะคอกใส่เขาอย่างโกรธจัด เขาไม่เหลือทางเลือกอะไรให้เธออีกเลย

                “ลูกผู้ชายสำหรับฉันไม่ต้องใช้กับผู้หญิงอย่างเธอหรอก”

                หญิงสาวหายใจเข้าออกหนักๆอย่างคนโมโหทั้งยังต้องขบคิดอะไรให้ปวดหัวก่อนจะตัดสินใจอย่างไม่มีทางเลือก ถึงอย่างไรซะเธอก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว

                “ก็ได้...นางบำเรอหนึ่งปีและเงินก้อนแรกต้องโอนเข้าบัญชีให้ฉันวันนี้”

                “ไม่มีปัญหา...คุณนางบำเรอสุดสวาท”

               

                นาฬิกาเรือนใหญ่ประจำบริษัทแพรพรรณดีไซน์กรุ๊ปบอกเวลาห้าโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานของพนักงานทุกคน อัญญาดาที่กำลังเดินลงบันไดทรงพีระมิดอย่างอารมณ์ดีเพราะเมื่อสักครู่เธอพึ่งได้รับข้อความเตือนจากโทรศัพท์มือถือ ว่ามียอดเงินโอนเข้าบัญชีจำนวนห้าแสนบาท

                เสียงฮัมเพลงเบาๆของอัญญาดาต้องหยุดชะงักลงเมื่อพบกับกฤตยชญ์ที่ยืนพิงรถยนต์คันหรูของเขาอยู่หน้าบริษัท โดยไร้เงาเลขาส่วนตัวอย่างธันวาหญิงสาวแสร้งทำเป็นไม่เห็นก่อนจะเลี่ยงเดินไปอีกทาง แต่ชายหนุ่มกลับเดินตามมา

                “นี่คุณจะตามฉันมาทำไมคะ?”

                “ฉันก็ตามเมียกลับบ้านไง...”กฤตยชญ์ตอบหน้าตาย

                “เมีย?”

                “ใช่! เมีย...”

                “ใครเมียคุณไม่ทราบ!” หญิงสาวย้อนกลับทันควัน

                “ก็เธอไง...”

                คำพูดของชายหนุ่มทำให้อัญญาดาแม้มปากแน่นก่อนจะตรอกกลับชัดถ้อยชัดคำ

                “ฉันไม่ใช่เมียคุณ!

                “อ่อ...ฉันก็ลืมไปเธอไม่ใช่เมีย แต่เป็นนางบำเรอนี่นะ”

                พูดจบก็รีบยกมือขึ้นรับกับฝ่ามือเรียวที่ตั้งท่าจะฟาดลงมาที่ใบหน้าคมคายของตนทันที

                “เงินก้อนแรกฉันโอนให้เธอไปแล้ววันนี้ เพราะฉะนั้นหน้าที่นางบำเรอของเธอก็ต้องเริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นวันแรกเหมือนกัน ฉันยุติธรรมดีไหมล่ะ?”

                “คุณมันหน้าเลือด!

                “ไปขึ้นรถ...อย่าให้ฉันต้องพูดมาก”

                หญิงสาวจ้องตาเขาเขม่งพลางมองไปรอบๆ ก่อนจะตัดสินใจสะบัดแขนออกจากมือหนาและเดินไปขึ้นรถตามคำสั่งของชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าพนักงานหลายคนเริ่มทยอยออกมาจากบริษัทแล้ว เธอแค่ไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้านเท่านั้น

                “นี่คุณจะพาฉันไปไหน?”

                คำถามแรกถูกถามขึ้นทันทีที่กฤตยชญ์เข้ามานั่งในรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

                “คอนโดฯของเธอไง”

                “ไปคอนโดฯฉันทำไม นั่นมันพื้นที่ส่วนตัวของฉัน”

                “แต่มันก็เคยเป็นรังรักเก่าของเรานะ เผื่อว่าเธอจะจำไม่ได้...” ชายหนุ่มยียวนอย่างอารมณ์ดี เริ่มชะลอความเร็วลงเปลี่ยนเป็นขับเรื่อยๆไม่รีบร้อน

                “ทุเรศ!

                “อ้อ...ลืมบอกอีกเรื่อง ฉันจะย้ายเข้าไปอยู่กับเธอด้วยเพื่อความสะดวกสบายในการบริการของเธอ”

                “ไม่ได้นะ!!” หญิงสาวตกใจตะโกนร้องห้าม เขาจะมาอยู่กับเธอได้อย่างไรถ้าเกิดพี่อัฐของเธอมาหาละ จะทำยังไง?

                “ทำไม? กลัวไอ้อัฐพลสุดที่รักสุดสวาทของเธอมันมาเห็นรึไง”

                “ใช่!!

                กฤตยชญ์แค่แกล้งถามดูแต่คำตอบมาดมั่นของหญิงสาวทำให้เขาเลือดขึ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก เผลอสะบัดมือตบพวงมาลัยไปแรงๆทีหนึ่ง

                “ดี!! ให้มันมาเห็นแล้วอกแตกตายไปเลย...”

                “ถ้าพี่อัฐตายพี่สาวของคุณก็คงจะอกแตกตายเหมือนกันนั่นแหละ”

                “อย่ามาลามปรามพี่สาวฉัน!!

                “งั้นคุณก็ไม่ควรคิดอะไรตื้นๆอย่างเช่นการย้ายไปอยู่กับฉัน...”

                “นั่นเป็นเรื่องที่ฉันคิดมาดีแล้ว”

                อัญญาดาหน้าตึงเมื่อได้ฟังคำตอบจากชายหนุ่ม เขาช่างดื้อด้านเสียจริง ในเมื่อห้ามเขาไม่ได้เธอก็คงต้องหาวิธีการอื่นเพื่อขัดขวางแทน คงไม่ปล่อยให้เขาได้ทำอย่างที่พูดแน่

 

คอนโดฯระดับกลางใจกลางเมือง

                ว่าไปห้องเธอก็ใหญ่โตดีอยู่นะ คงจะแพงไม่หยอก” กฤตยชญ์มองไปรอบๆเมื่อเข้ามาภายในคอนโดฯของอัญญาดา ก่อนจะเดินสำรวจไปทั่วเพราะวันนั้นชายหนุ่มแทบไม่ทันได้มองอะไรเอาแต่จดจ่ออยู่การลงทัณฑ์หญิงสาวจอมดื้อ

                “จะถูกจะแพงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ” หญิงสาวว่าพร้อมกับเดินเข้าไปในครัวก่อนจะเทน้ำเย็นใส่แก้วดื่มแก้กระหาย

                “ไหนน้ำฉันล่ะ?” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมามือเปล่า

                “อยากกินก็ไปรินเอาเองสิ มือง่อยรึไง”

                “เหอะ!” กฤตยชญ์ทำเสียงเหอะหะอย่างไม่ถือสา คนปากดีคอยดูเถอะจะทำให้อ่อนระทวยเลยทีเดียว

                กฤตยชญ์ยังคงง่วนอยู่กับการจับนั่นดูนี่จนเพลิน กระทั่งเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของอัญญาดาที่กำลังยิ้มหวานให้กล้องใส่กรอบสีชมพูน่ารักตั้งอยู่ใกล้โซฟาที่หญิงสาวนั่งอยู่จึงถือวิสาสะหยิบขึ้นมาดู

                “ทำเป็นแอ๊ปนะ คิดว่าสวยเหรอ?” ชายหนุ่มพูดกับรูปถ่ายเบาๆ ก่อนที่กรอบรูปจะถูกแย่งไปโดยหญิงสาวเจ้าของรูปนั่น

                “อย่ายุ่งกับของๆฉัน!!” หญิงสาวพูดเสียงเข้มน่าตาตื่น ราวกับตกใจอะไรบางอย่างที่สามารถทำให้เธอจิตหลุดได้ขนาดนี้ ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องนอนไปพร้อมทั้งกรอบรูปปริศนานั่นที่กฤตยชญ์มองอย่างไรมันคือรูปถ่ายธรรมดา

                “หรือมันมีอะไรมากกว่านั้น!

               

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น