Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2558 07:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3
แบบอักษร

เฮ้อ! เมื่อไหร่เรื่องวุ่นๆ นี่จะจบลงสักทีนะพิมที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่กับนิชกับเอ่ยขึ้นมาลอยๆ อาทิตย์ที่ผ่านมามีพวกมาเฟียมาไล่จับตัวพวกเขาตลอด แต่คนกลุ่มหนึ่งมาช่วยเขาไว้เสมอ จนถึงตอนนี้พิมก็ยังคงสงสัยกลุ่มคนที่มาช่วยนั้นเป็นใคร

  “นั่นสิพิม แล้วต่อไปนี้เราจะทำยังไงกันดี ที่เราหนีกันทุกวันแบบนี้นิชว่าไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่นะ ไม่รู้ว่าเราจะโดนจับตัวกันตอนไหน แถมวันนี้คุณพ่อของพิมยังติดงาน บางทีอาจจะมารับช้าด้วย

  นิชนั่งกอดเข่าตัวเองแล้วเอนหัวไปซบกับไหล่บางๆ ของผู้เป็นเพื่อน เอาตามความจริงความรู้สึกของทั้งสองคนมันมากกว่านั้น บางทีอาจจะเป็นความรู้สึกเหมือนพี่น้องด้วยซ้ำไป เวลามีเรื่องทุกข์ใจอะไรก็ทุกข์ใจไปด้วยกัน เวลามีความสุขก็จะสุขไปด้วยกัน

  แล้วเราจะไปทำอะไรได้ล่ะ

  “นิชว่าเราแจ้งตำรวจดีกว่ามั้ยพิม

  “ไม่ได้หรอกนิช ถ้าพวกนั้นต้องการเราจริงๆ พวกตำรวจน่ะทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอก

  “แล้ว...

 

  ‘ประกาศ ขอให้นายพิมพิศา และนายอรนิช นักเรียนฉันม. 5 ห้อง A มาพบอาจาร์ยใหญ่ที่ห้องรับแขกด้วย

 

ทั้งพิมและนิชหันหน้าเข้าหากันด้วยความสงสัย ทำไมพวกเขาสองคนถึงถูกเรียกไปพบด้วยนะ หรือว่าไปทำความผิดอะไรไว้...ก็ไม่นี่นา นักเรียนที่เป็นที่รักของทุกคนจะไปทำเรื่องไม่ดีได้ยังไงกัน

  เขาเรียกพวกเราทำไมกันพิม

  “ไม่รู้สิ พิมว่าเรารีบไปหาอาจาร์ยใหญ่กันดีกว่า จะได้รู้ว่าเขาเรียกเราทำไม

  “อื้ม

  ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนแล้วรีบสาวเท้าตรงไปยังห้องรับแขกทันทีโดยไม่รู้ว่ากำลังมีชายสองคนตั้งตารอพวกเขาอยู่

(ต่อจากนี้ไปจะให้พิมเป็นคนบรรยายแล้วนะคะ ^O^)

 

  ทั้งผมและนิชกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องรับแขกของโรงเรียนอย่างรีบร้อน เพราะไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า ปกติห้องรับแขกจะไว้สำหรับต้อนรับคนที่มีความสำคัญมากๆ เท่านั้น แต่การที่ผมกับนิชถูกเรียกเข้าไปพบแบบนี้จะต้องมีอะไรแน่ๆ

  รู้สึกตาขวากระตุกแปลกๆ แฮะ

  ก๊อกๆ

  ผมเคาะประตูหน้าห้องรับแขกสองสามทีเพื่อเป็นการขออนุญาตตามมารยาท พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าอาจาร์ยใหญ่กำลังนั่งคุยกับชายสองคนรูปร่างแข็งแรงกำยำแถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก แต่ผมรู้สึกว่ามีรังสีบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวพวกเขา หัวใจเหมือนกับถูกบีบรัดระรัวจนกลัวว่าจะเป็นโรคหัวใจ

  ขออนุญาตครับ

  “อ่า มากันแล้วเหรอ มานั่งก่อนสิทั้งสองคนอาจาร์ยใหญ่ทักขึ้นเมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้อง

  “ไม่ต้องหรอกครับ พวกเรากำลังจะกลับกัน

  สงสัยพวกเขาคงเป็นแขกของอาจาร์ยใหญ่ล่ะมั้ง เรานี่ก็กลัวว่าจะเป็นพวกมาเฟียไปได้ ชักจะหลอนเข้าทุกวันๆ แล้ว

  “อ้าว ไหนว่า...

  “นี่แหละครับธุระของผม

  “?”

  “ไอ้ธารา

  “อืม

  ทั้งสองคนกำลังเดินมาตรงประตู ผมกับนิชทำท่าจะหลบทางให้แต่ก็ต้องตกใจเมื่อร่างกายของผมถูกยกพาดบ่าโดยผู้ชายหน้าตาดีออกไปทางฝรั่งนิดๆ หันไปมองนิชก็พบว่าเจอแบบเดียวกัน

  นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!!

  “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อยสิเว้ย!!”

  ผมดิ้นอยู่บนบ่าด้วยความตกใจ แต่เจ้าของร่างก็ไม่สะเทือนเลยสักนิด ส่วนครูใหญ่ที่ควรจะช่วยกับทำหน้าเหรอหราเหมือนจับต้นชนปลายไม่ถูก นี่เหรอครูใหญ่ สติไปไหนหมดแล้ว มาช่วยกันหน่อยสิวะ!

  “ครูใหญ่ครับ กรุณาอย่าให้เรื่องนี้หลุดออกไปนะครับ

  “อะ...เอ่อ

  “สวัสดี

  ทั้งสองคนแบกพวกเราออกมาจากห้องรับแขกโดยผ่านสายตาของเหล่าอาจาร์ยทุกคน แต่ก็ไม่มีใครคิดที่จะเข้ามาช่วยสักคนเดียว นี่มันอะไรกันเนี่ย!!

  “ปล่อย! ฉันบอกให้ปล่อยไง!!!”

  “เงียบๆ สักทีสิวะ รำคาญ!”

  ชายที่แบกผมไว้ที่บ่าตะคอกผมกับมา แต่เรื่องอะไรผมจะยอม ผมก็ดิ้นอยู่บนบ่าหนาๆ เนี่ยแหละ โอ้ยยย! ใครก็ได้ช่วยผมที!!

  “ก็ปล่อยสิวะ! พวกนายเป็นใครถึงได้มาจับฉันเนี่ย! เอ๊ะ! หรือว่า...อย่าบอกนะว่าพวกแกเป็นมาเฟีย!!!” จู่ๆ ผมก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมา ถ้ามันเป็นพวกมาเฟียจริงๆ มันก็กล้ามากที่บุกมาที่สถานศึกษา นี่ผมลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองกำลังเผชิญอยู่กับอะไรในทุกวันนี้ ผมประมาทเกินไป คิดว่าพวกมันไม่กล้าที่จะเข้ามาเอาตัวพวกเราถึงโรงเรียน

  ก็ฉลาดนี่ไอ้หน้าหล่อแสยะยิ้ม

  ปล่อย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!”

  ผมยังคงดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผล มองไปทางนิชที่ถูกแบกมาขนาบข้างกันก็ยิ่งเป็นห่วง นิชเป็นคนที่ค่อนข้างจะบอบบาง ได้แต่ร้องไห้แล้วพยายามดิ้นให้หลุด เห็นแล้วผมรู้สึกแค้นไอ้สองตัวนี้ขึ้นมาจนเริ่มออกแรงทุบไปตามแผ่นหลังไม่ยั้ง

  ปล่อยผมนะ! ฮือ ผมไม่อยากไปไหน ผมบอกให้ปล่อยผมไง ฮึก พ่อฮะช่วยนิชด้วย ฮือๆ

  “เอาไงดีวะ กูยิ่งไม่ค่อยถูกกับเด็กแบบนี้ด้วย ร้องไห้จนหลังกูเปียกไปหมดแล้วเนี่ย -_-”

  “จะไปรู้กับมึงเหรอ โอ๊ยยย! มึงเองก็อยู่เฉยๆ บ้างสิวะ คิดว่ากูไม่เจ็บหรือไง ทุบมาได้!!”

  “ถ้าเจ็บก็ปล่อยสิวะ!”

  “ปล่อยให้โง่สิ

  “พวกนายน่ะสิโง่ คนที่เจ็บแล้วไม่จำน่ะ เขาเรียกว่าควายยยยยย!!!~”

  พิมด่าสองพี่น้องทำเอาอึ้งไปตามๆ กัน ไม่เคยมีใครด่าพวกเขานอกจากไอ้เพื่อนสองตัวนั้น แถมยังตอกกลับเอาซะไปไม่ถูกอีกต่างหาก ปากดีเหลือเกินนะ เดี๋ยวโดนไอ้ปรินทรทีเดียวคงได้ครางไม่หยุดแน่ๆ เสียงใสขนาดนี้

  ปากดีนักนะ เข้าไปในรถซะ!”

  “โอ๊ย! มันเจ็บนะ!!”

  ชนาเทพโยนร่างบางเข้าไปในรถโดยไม่กลัวว่าจะเจ็บเลยสักนิดเดียว แล้วรีบตามเข้ารถไปพร้อมกับปิดประตู อีกฝั่งหนึ่งร่างของนิชก็ถูกยัดเข้ามาในรถโดยมีธราเทพตามเข้ามาเหมือนกัน นิชที่เข้ามาในรถแล้วรีบซุกหน้าเข้ากับอกบางๆ ของพิมทันที

  ฮือ พิม นิชกลัว

  “โอ๋ๆ เงียบๆ นะ เงียบๆ

  พิมกอดนิชแล้วลูบหลังไปมา สายตาก็มองไปยังสองคนด้วยความเครียดแค้นเหมือนอยากจะฆ่าให้ตายอย่างไม่เกรงกลัว ทำเอาทั้งสองคนรู้สึกสนใจกับสายตานั้นเหมือนกัน แต่ก็ต้องเงียบไว้เพราะมันเป็นของๆ เพื่อน

  อือออ

  นิชครางเสียงยานพยายามขับไล่ความกลัว แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่เกาะเสื้อของพิม ตอนนี้นิชพอที่จะสงบลงได้บ้างแล้ว แต่ก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการร้องไห้

  พวกนายจะบอกได้หรือเปล่าว่าจับพวกเรามาทำไม

  พิมทำใจกล้าออกปากถามพวกนั้นโดยไม่มองหน้าเลยสักนิด

  มีคนต้องการตัวพวกนาย

  “ใคร

  “เดี๋ยวถึงก็จะรู้เอง

  หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็เงียบมาตลอดทาง ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก บรรยากาศที่ชวนอึดอัดนี่ทำให้พิมอยากกัดลิ้นตายให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนนิชก็ตั้งสติได้แล้วก็นิ่งเงียบไปเหมือนกัน

  พิมอยากจะเห็นหน้าไอ้คนสั่งการจริงๆ ว่าใครมันสั่งให้จับตัวพวกเขาไป ถ้าเจอหน้าเมื่อไหร่จะกระโดดถีบให้หงายเหมือนไอ้หน้าบากลูกน้องของไอ้เสี่ยเฉียงเลยคอยดู!

 

 

  ส่วนอีกฟากหนึ่ง

 

  ไอ้ปรินทร แกอยากได้เด็กผมทองจริงๆ เหรอวะ

  ปาณชัยที่นั่งอยู่บนโซฟาหรูหราที่ห้องนั่งเล่นบ้านปรินทรพูดขึ้นพรางจิบกาแฟไปด้วย ความจริงจะเรียกว่าบ้านมันก็ไม่เชิงเท่าไหร่หรอก น่าจะเป็นคฤหาสน์มากกว่า แต่สำหรับพวกเขาเรียกว่าบ้านน่าจะดีกว่า มันจะได้ดูไม่เงียบเหงาเกินไป

  ถามทำไม

  “เปล่า ก็ไม่มีอะไร

  “ฉันไม่ได้อยากมาระบายความใคร่อะไรหรอกนะ แค่ฉันรู้สึกอยากครองครองเอาไว้ให้เป็นของฉันคนเดียวก็เท่านั้นปรินทรว่าแล้วก็อดนึกถึงดวงตาคู่สวยไม่ได้

  “หึ ฉันอยากจะบอกอะไรแกอย่างหนึ่งนะไอ้ปรินทร แกคงจะไม่รู้เรื่องคำทำนายในวงการมาเฟียล่ะสิ

  “มีอะไร

  “เมื่อเข้าปีขาล เดือนหนึ่ง พ.ศ.xxxx ดอกไม้จากสวรรค์ผู้เป็นชายแต่มีร่างกายราวกับอิสตรีทั้งสองจะปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางเหล่าสายตาของผู้คนมากมาย ดอกไม้สิบเจ็ดกรีบที่แสนยั่วยวนฝูงอีกากลุ่มใหญ่และแมลงป่า เพียงแค่จ้องมองก็สามารถสะกดสายตาของทุกคนที่อยากครอบครอง แต่มีเพียงชายผู้เป็นใหญ่เหนือผู้อื่นและชายผู้เป็นชัยชนะเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครองสองดอกไม้คนละดอก

  ปรินทรเลิกคิ้วสูง ทำไมเขาถึงพลาดข่าวแบบนี้กันนะ แล้วข่าวนี่มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง

  แกอย่าบอกฉันนะว่าดอกไม้สวรรค์นั่นหมายถึงพิม

  “หรือมันไม่จริง ฉันว่าสายตาของเด็กคนนั้นมันเป็นอะไรที่น่าดึงดูด แถมยังมีรังสียั่วยวนให้อยากครอบครองจนทำให้มาเฟียหลายแก๊งต่างอยากได้ เพราะใครที่ได้ครอบครองจะได้สิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างเงินทองและชื่อเสียง

  ปรินทรได้ฟังก็พยักหน้าเป็นการรับรู้ หนึ่งอาทิตย์มาแล้วที่เขาได้ข่าวจากกันต์ว่าพิมถูกไล่ล่าตลอด พอคิดๆ ดู คำทำนายทุกอย่างก็ตรงกับพิมจริงๆ ปีนี้เป็นปีขาล เดือนมกราคม พ.ศ.xxxx พิมอายุครบสิบเจ็ดปีพอดีเมื่อสองสัปดาห์ก่อน และยังเป็นเน็ตไอดอลที่ใครๆ ต่างก็รู้จัก แค่เพียงจ้องมองก็สามารถสะกดทุกสายตาให้หลงใหล สิ่งนี้น่าจะเป็นความจริงมากที่สุด เพราะเขาได้สบตากับพิมมาแล้ว

  แล้วแกคิดว่าใครคือชายผู้เป็นใหญ่เหนือผู้อื่นวะพอคิดถึงประโยคนี้ปรินทรก็มีสีหน้าเครียดลงทันที

  นี่แกไม่เคยรู้ความหมายของชื่อแกเลยเหรอ

  “ชื่อฉัน?”

  “ปรินทร หมายถึง เป็นใหญ่เหนือผู้อื่น

  พอได้ฟังปรินทรก็รู้สึกโล่งใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีดีใจอะไรออกมาให้ปาณชัยได้เห็น ถ้ามันเป็นตามคำทำนายจริงเราสองคนก็คงไม่แคล้วกันหรอกนะพิม

  แล้วแกรู้อะไรอีกมั้ยว่านิชเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

  “คนที่ดูหวานๆ นั่นเหรอ

  ปรินทรพูดขึ้นพรางนึกถึงเพื่อนของพิมที่ชื่อนิช ดูจะเป็นผู้ชายหวานๆ ทั้งหน้าตาและร่างกายต่างบอบบาง แต่ความหวานนั้นก็ช่างยั่วยวนแมลงดีจริงๆ

  อ่า คราวก่อนที่ฉันได้กอดนิชตอนเกือบล้มฉันรู้สึกแปลกๆ เหมือนเลือดในกายมันพลุ่งพล่านไปหมด แถมยังได้กลิ่นหอมหวานมาสะกิดที่ปลายจมูกเล่นๆ อีกต่างหาก

  “แล้วแกแน่ใจได้ยังไงว่านิชจะเป็นของแก

  “ชื่อของฉันคือ...ชัยชนะ

 

  ทั้งสองหนุ่มยิ้มในใจพรางนึกถึงคนที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ทั้งสองคนนั้นจะต้องเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาเพื่อพวกเขาอย่างแน่นอน ถ้าใครคิดจะมาลองดี อย่าคิดว่ามันจะได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เลย

 

 

************************************

จะลงอีกสักสองตอนดีมั้ยน้าาาาาา อ๊ะๆ ถือว่าประเดิมนิยายเรื่องแรก ไรท์จะลงให้อีกสักตอนสองตอนก็แล้วกัน

อย่าลืมมอบความรักให้ไรท์เยอะๆ น้า ตะเอ้งงงงงง! จุ๊บ! >3<  

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}