ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 23

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 23

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.7k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 23
แบบอักษร

มาเฟียไร้รัก 23



วิระมองลูกชายที่ออกจากตู้อบที่เจ้าตัวน้อยอยู่ในตู้อบเกือบสองอาทิตย์เพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง และในวันนี้วิระก็ได้อุ้มลูกชายคนเล็กแล้ว ลูกชายคนที่สองที่ตัวเล็กยิ่งกว่าตอนที่ลู่เหวินในตอนแรกเกิดเสียอีก


“ว่าไงครับคนเก่งของม๊า” วิระเอ่ยทักทายลูกชายคนเล็กที่ดูแล้วเป็นเด็กอารมณ์ดีเพราะหลังจากที่วิระทักขึ้นเจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดก็ยิ้มหวานใส่ จนวิระยิ้มตาม ลู่เหวินที่วีรภาพอุ้มอยู่ข้างเตียงก็พยายามส่งมือมาจับน้อง จนวีรภาพต้องยื่นตัวลู่เหวินให้เอือมมือมาแตะมือกับน้องได้


“น้องน่ารักมั้ยครับลู่เหวิน”


“รักกกกก”


“ฮะๆ ถ้าน้องน่ารักก็รักน้องเยอะๆนะครับ” วิระบอกลูกชายคนโตที่ยังใช้มือน้อยๆสัมผัสน้องเบาๆ ก่อนที่วิระจะเงยหน้าสบตากับวีรภาพที่ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาหอบงานมาทำที่โรงพยาบาลและคอยดูแลลู่เหวินไปด้วย วิระเองก็ขยับตัวมากไม่ได้ เพราะแผลยังไม่หายดี ช่วงแรกที่วิระฟื้นขึ้นมาวิระไม่ได้อุ้มลูกเลย เพราะลูกยังไม่แข็งแรงเลยออกจากตู้อบไม่ได้ วิระเองก็ได้มีเวลารักษาตัวเพิ่มขึ้น พอเริ่มขยับร่างกายได้วิระก็มักจะไปดูลูกทุกวันที่หน้าห้องผ่านกระจก ครั้งแรกที่เห็นหน้าลูกชายคนเล็ก วิระก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้ เพราะลูกตัวเล็กมากแต่ก็น่ารักน่าชัง จนวันนี้วันที่ได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรก จากที่เห็นจากสายตาว่าลูกตัวเล็กมาก พอได้อุ้มก็ตัวเล็กกว่าที่คิดมากจริงๆ


“คิดออกรึยังว่าจะให้ลูกใช้ชื่อไหน” ตอนนี้เจ้าตัวน้อยของบ้านยังไม่มีชื่อให้เรียกอย่างเป็นทางการ เพราะวิระยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะให้ลูกใช้ชื่อไหนที่เลือกไว้ แต่ก็อยากให้คล้องจองกับชื่อของลู่เหวินที่เป็นพี่ชาย


“เลือกไว้แล้วชื่อหนึ่ง คิดแล้วว่าต้องเหมาะกับลูก”


“ชื่อไหน ซูเหวินเหรอ”


“ไม่ใช่ ลูกจะใช้ชื่อว่าลู่ฟาง ความหมายก็ใกล้เคียงกับลู่เหวิน และคิดว่าชื่อนี้ก็เหมาะกับลูกด้วย เจ้าตัวน้อยของม๊าชอบชื่อนี้ใช่มั้ยครับ” วิระถามลูกชายก่อนจะลูบแก้มลูกชายเบาๆ ลู่ฟางของวิระเองก็ส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา วิระเลยคิดว่าลูกชายคนเล็กคงชอบชื่อที่ตนเองตั้งให้


“ลู่เหวินครับน้องชื่อลู่ฟางนะครับ” วีรภาพบอกลูกชายที่ยังจ้องน้องไม่วางสายตาและยังพยายามจะจับมือน้องให้ได้อีกครั้ง แต่วีรภาพก็อุ้มขึ้นมาเสียก่อน พอวีรภาพบอกชื่อน้องคนเล็กให้ฟังลู่เหวินก็ขยับปากตามแต่ยังออกเสียงไม่ได้ เลยกลายเป็นคำพูดเรียกน้องประหลาดๆแทนเพราะจับใจความไม่ได้ว่าลู่เหวินพูดว่าอะไร


“หม่ำๆ นมๆๆ” ลู่เหวินที่เห็นน้องดูดนมก็ชี้นิ้วใส่ก่อนจะมองหน้าวีรภาพเหมือนต้องการที่จะบอกว่าตนเองก็จะดูดนมด้วย


“นี่ครับของลู่เหวิน” วีรภาพหยิบขวดนมให้ลูกชายสุดที่รักที่ต้องการดูดนมเหมือนน้อง ซึ่งพอได้นมก็ถือขวดนมดูดเอาๆตาก็จ้องน้องที่กำลังดูดนมจากขวดเหมือนกัน ลู่เหวินมักจะจ้องมองน้องทุกครั้งที่น้องอยู่ในห้องบางครั้งก็เดินเต๊าะแตะหยิบของเล่นมาให้น้องโดยหยิบมาวางไว้ข้างๆน้อง เป็นการกระทำที่น่ารักๆของลู่เหวินที่วีรภาพและวิระไม่คิดว่าจะได้เห็น


“แอ้~~~” เจ้าตัวเล็กพอกินนมจนอิ่มก็ส่งเสียงร้องบอก วิระเลยให้วีรภาพอุ้มลูกไปตบหลังให้เรอเพื่อป้องกันไม่ให้ท้องผูก พอทุกอย่างเรียบร้อยลู่ฟางก็หลับไปอีกครั้ง และลู่เหวินก็นั่งดูดนมที่ยังไม่อิ่มมองน้องนอนหลับตาไม่กระพริบ ไม่รู้ว่าจ้องน้องทำไมนักหนา เหมือนว่ากลัวน้องจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น


“ลู่เหวินครับ น้องนอนแล้ว ลู่เหวินไม่ง่วงเหรอครับ มานอนกับม๊ามั้ยครับ” เพราะแผลผ่าตัดใกล้หายสนิทดีแล้ว ลู่เหวินเลยสามารถมานอนกับวิระบนเตียงของโรงพยาบาลได้


“อื้อออ”


“มาครับลู่เหวิน วีร์เอาขวดนมลูกไปเก็บแล้วอุ้มลูกมาให้หน่อย” วิระสั่งคุณสามีที่ตอนนี้มีสภาพน่าสงสารขึ้นทุกวันเพราะต้องแบ่งเวลามาช่วยเลี้ยงลูก และต้องทำงานไปด้วย ใต้ตาก็คล้ำจนน่าสงสาร เพราะบางทีทำงานอยู่ลู่เหวินก็คอยเดินไปกวนตลอดจนวีรภาพต้องยอมละมือจากงานมาอุ้มลูกชายไปเดินเล่นจนกว่าลู่เหวินจะพอใจวีรภาพถึงกลับมาทำงานต่อได้


“นอนได้แล้วครับน้องหลับแล้ว” พอลู่เหวินขึ้นมานอนบนเตียงด้วยวิระก็ตบก้นลูกชายเบาๆเพื่อกล่อมให้นอน ลู่เหวินเองพอได้นอนซุกอกวิระตาก็เริ่มปรือก่อนจะค่อยๆหลังสนิทลง จนสักพักพยาบาลเดินเข้ามาพาตัวลูกชายคนเล็กกลับไปที่ห้องเด็ก วีรภาพเลยกลับไปทำงานตามเดิม วิระเองก็เผลอหลับสนิทตามลูกชายในอ้อมกอดไป ทั้งห้องเลยตกอยู่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงปากกาที่เซ็นเอกสารบนกระดาษเท่านั้น





และในที่สุดวิระและลู่ฟางก็ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่บ้าน ลู่หลินเข้ามาอุ้มรับขวัญหลานชายคนเล็กเป็นคนแรก กำไลข้อเท้าทองแท้ถูกสวมรับขวัญ เธอก็เข้าไปเยี่ยมตั้งแต่วันแรกๆที่หลานชายคนเล็กออกมาลืมตาดูโลก แต่ก็ไม่ได้อุ้มหลานสักที เพราะเจ้าตัวน้อยไม่ค่อยแข็งแรง


“ตัวเล็กจังเลย ตัวเล็กกว่าลู่เหวินตอนคลอดเสียอีก”


“ลู่ฟางคงได้วิระมาเยอะครับแม่”


“ฉันไม่ได้ตัวเล็กนะวีร์” วิระเป็นคนที่มีความสูงปกติ ไม่ได้ถือว่าตัวเล็กเลยสักนิด จะบอกว่าลูกได้วิระมาไม่ได้นะ ลูกอาจจะสูงตอนโตขึ้นก็ได้ใครจะรู้


“โอเคไม่เล็กก็ไม่เล็ก ไม่อารมณ์เสียนะคุณแม่”


“พอๆค่ะ ไม่ตีกันนะคะ เข้าในบ้านกันเถอะค่ะ คุณพ่อเค้ารออยู่” ลู่หลินเอ่ยบอกก่อนจะอุ้มหลานชายคนเล็กเข้าบ้าน ส่วนหลานชายคนโตก็อยู่ในอ้อมแขนของลูกชายเพราะหลับสนิทอยู่ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงตื่นขึ้นมาป่วน ตั้งแต่เดินได้คล่อง ลู่เหวินของเธอก็ป่วนบ้านทำแจกันราคาแพงแตกไปหลายใบแล้ว


เสียงอ้อแอ้ของลู่ฟางดังขึ้นเมื่อถูกปู่กับย่าอุ้มและพูดคุยด้วย จนทำให้ลู่เหวินที่หลับอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก่อนจะดิ้นลงจากโซฟาตัวใหญ่และเดินมาหาปู่กับย่าที่กำลังอุ้มน้องอยู่


“ตื่นขึ้นมาก็ลุกขึ้นมาหาน้องเลยนะเด็กดื้อ” ซิ่นหลิงอุ้มหลายชายคนโตขึ้นหลังจากที่เจ้าตัวดื้อตื่นขึ้นก็ลุกเดินเต๊าะแตะเข้ามาหาน้องของตนเองเป็นสิ่งแรก


“สงสัยจะหลงน้องน่าดู”


“ไม่ยอมห่างน้องเลยแหละครับ”


“โตขึ้นจะตามหวงน้องมั้ยเนี่ย น้องดูได้วิระมาขนาดนี้”


จริงอย่างที่มารดาของวีรภาพกล่าว ลู่ฟางได้วิระมาเต็มๆ เป็นเด็กเลี้ยงง่ายไม่ค่อยงอแง ต่างจากลู่เหวินที่ได้นิสัยของวีรภาพที่ทั้งเอาแต่ใจและขี้หงุดหงิด ถ้าลู่ฟางโตขึ้นมากกว่านี้ลู่เหวินคงได้ตามน้องไม่ห่างอย่างแน่นอน เพราะยังเด็กขนาดนี้ยังติดน้องแบบนี้ ถ้าโตขึ้นลู่ฟางต้องปวดหัวเพราะพี่ชายอย่างแน่นอน หึหึ




จุ๊บ จุ๊บ*!*

หลังจากที่พาลูกขึ้นมานอนพักบนห้อง วีรภาพก็หยอกลูกชายคนเล็กที่ตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกเพราะวิระและลู่เหวินก็นอนหลับอยู่บนเตียงเพราะความเพลีย ลูกชายคนเล็กที่ตื่นมาก็หัวเราะอ้อแอ้กับวีรภาพที่กำลังหยอก


“อารมณ์ดีจังเลยนะครับลู่ฟาง” เพราะไม่ค่อยร้องงอแงแถมยังชอบเล่นกับวีรภาพด้วย ตอนลู่เหวินคลอดแค่วีรภาพอุ้มแปปเดียวลู่เหวินก็ร้องใส่ ฉี่ใส่บ้าง แต่นี่ดูสิลู่ฟางไม่ร้องไห้งอแงเลย แถมยังยิ้มหวานไร้เดียงสาใส่ น่ารักน่าชังสุดๆ


“แอ้~~”


“รักป๊าใช่มั้ยครับ ยิ้มหวานใส่ป๊าแบบนี้” วีรภาพบอกก่อนจะส่งมือให้ลูกชายใช้มือน้อยๆจับนิ้วของตนเอง วีรภาพนอนหยอกลูกอยู่แบบนั้นจนลู่เหวินที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งลุกขึ้นและลงจากเตียงมาทุบหลังวีรภาพที่กำลังหยอกน้องชายของตนเองอยู่


“ปะ!”


“ตื่นมาก็มาตีป๊าเลยนะครับลู่เหวิน เด็กดื้อ” ดูสิทำหน้างอตาขวางใส่แถมยังทุบหลังวีรภาพไม่หยุด สงสัยจะไม่ชอบใจที่วิระมาคุยกับน้องชายสุดรักสุดหวงของตนเอง คงเพราะกลัวน้องจะรักวีรภาพมากกว่า


“แบร่!”


“แน่ะ! แล่บลิ้นใส่ป๊าอีก” ไม่รู้ว่าลู่เหวินไปได้ท่าทางซนๆนี้มาจากไหน แล้วดูสิ แล่บลิ้นใส่วีรภาพเสร็จก็เดินไปล้มตัวนอนอีกฝั่งของน้องชาย ก่อนจะจุ๊บน้องเบาๆโดยที่น้ำลายก็เต็มแก้มน้อง แต่ลู่ฟางก็คงไม่ได้รังเกียจน้ำลายของพี่ชายเพราะเจ้าตัวน้อยส่งเสียงอ้อแอ้คุยกับพี่ชายตามประสาเด็กทารกที่วีรภาพเข้าไปถึง


สองพี่น้องคุยกันอ้อแอ้ๆ ลู่เหวินก็หัวเราะคิกคักไม่หยุด วีรภาพเห็นแบบนั้นเลยลุกขึ้นไปหยิบนมของลูกที่วิระชงไว้ให้เอามาให้ลูกชายทั้งสองกิน ลู่ฟางที่โดนวีรภาพอุ้มขึ้นมากินนมก็นอนดูดนมโดยที่ไม่งอแง ลู่เหวินเองก็ลุกขึ้นนั่งเอามือน้อยๆจับขวดนมเข้าปากและดูดนมไปด้วยนั่งดูน้องไปด้วยเหมือนที่ทำที่โรงพยาบาลและก็ทำแบบนี้ทุกครั้งจนวีรภาพคิดว่าลูกชายคนโตคงเป็นโรคน้องชายลิซึ่ม ตอนยังไม่มีน้องก็ติดวิระไม่เอาใคร ตอนนี้ก็มาติดน้องแทน แต่ก็ดี วีรภาพจะได้หาเวลาสวีทกับวิระบ้าง เพราะตั้งแต่มีลู่เหวินก็ไม่ค่อยได้ทำการบ้านเท่าไร ลูกชายเองก็อยู่ในห้องด้วยตลอด ทำอะไรก็ลำบาก ที่ลู่ฟางเกิดมาได้นี่ก็มหัศจรรย์มากแล้ว แต่เพราะลู่ฟางเกิดมาเลยลู่เหวินเลยนิสัยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เปลี่ยนไปตรงที่หันไปสนใจอย่างอื่นบ้างนอกจากเมียเค้า ถือเป็นเรื่องดีสุดๆ หึหึ



..............................................................................................

น้องชื่อลู่ฟางงงงงงงง น้องสุดรักของพี่ลู่เหวินนนนนนนนน

ความคิดเห็น