ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องเซอร์ไพรส์

ชื่อตอน : เรื่องเซอร์ไพรส์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องเซอร์ไพรส์
แบบอักษร


เรื่องเซอร์ไพรส์

               บ้านไอ้กัปตัน

               “กูถามจริง มึงครึ้มอกครึ้มใจอะไรมาวะถึงมาชวนกูกินเบียร์”

               “กูอยากกิน มึงก็กินเป็นเพื่อนกูหน่อยจะถามไรเยอะแยะ”

               ผมเปิดเบียร์ออกอีกกระป๋องแล้วกระดกเข้าปากอึกใหญ่ ก่อนเข้ามาที่บ้านของไอ้กัปตันผมแวะร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยหิ้วเบียร์มาหลายสิบกระป๋องหวังจะหาเพื่อนดื่มเบียร์แก้เซ็ง ดับอารมณ์ฟุ้งซ่านในหัว ส่วนมินนี่ก็กว้านซื้อขนมขบเคี้ยวมาถุงใหญ่คะเนด้วยสายตาถ้าเป็นผมคงกินได้เกือบครึ่งปี

               “เรื่องจิ๊บๆ จะว่าไปกูกับมึงก็ไม่ได้นั่งกินเบียร์กันนานแล้วนี่นะ”

               ไอ้กัปตันยกกระป๋องเบียร์ขึ้นชนกับผมแล้วมันก็ยกขึ้นจิบบางๆ ไอ้นี่มันคออ่อนมาแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่เกินสองกระป๋องเป็นต้องคอพับ เมื่อก่อนผมเคยหามมันมาส่งบ้านอยู่บ่อยๆ

               “ไปเที่ยวไหนกันมาครับน้องมินนี่ถึงแวะมาบ้านพี่ได้อ่ะครับ”

               “เอ่อ… คือพวกเราไป”

               มินนี่หันมามองผม สีหน้าบอกความลำบากใจว่าเธอจะเล่าออกไปดีไหม ผมเลยเป็นฝ่ายตอบคำถามของไอ้กัปตันซะเอง

               “กูกลับไปบ้านหลังนั้นมา”

               “หือ บ้านเก่าของมึงนะเหรอ”

               ไอ้กัปตันถึงกับสำลักเบียร์จนไอขลุกหน้าแดงหน้าดำ

               “เออ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยวะ”

               “ไหนมึงบอกกูว่าจะไม่ยุ่งกับแม่ลูกคู่นั้นอีกแล้วไงวะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นวะไอ้แจสเปอร์ มึงก็แค่รอเวลาไม่เห็นต้องไปสู้รบปรบมือให้เหนื่อยเลยนี่หว่า มึงถือไพ่เหนือกว่าอยู่แล้ว”

               “ไอ้เจไดมันไปทำระยำเอาไว้กับเพื่อนของมินนี่ กูเลยไปเตือนแม่มันให้กำหลาบลูกชายสุดที่รักไม่ให้ทำตัวเหี้ยๆ ใส่คนอื่น ความจริงกูก็ไม่อยากไปยุ่งกับสองแม่ลูกนั้นหรอกถ้าเรื่องมันไม่มาหาถึงหน้าประตูบ้านแบบนี้มึงก็น่าจะรู้นิสัยกู”

               “เรื่องมันเป็นมายังไงครับน้องมินนี่เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ”

               ไอ้กัปตันหันไปหามินนี่ เธอกำลังจกขนมกินเคี้ยวตุ้ยๆ เต็มปากเลยต้องวางมือจากกองขนมขบเคี้ยว เธอช่างเป็นผู้หญิงที่กินได้ในทุกสถานการณ์จริงๆ

               “คือเพื่อนของมินนี่ที่ชื่อวาวาค่ะพี่กัปตันเธอ…”

               ผมกับไอ้กัปตันนั่งฟังมินนี่เล่าเรื่องของวาวาอยู่นิ่งๆ โดยที่ผมไม่ได้พูดอะไรแทรกขึ้นมาจนเธอเล่าจบ เริ่มตั้งแต่วาวาไปหาเธอที่ห้องแล้วทำตัวประหลาดๆ กระทั่งจบที่พวกเราไปบ้านเก่าของผม

               “โหเฮ้ย ไอ้เจไดหน้าจืดเนี่ยนะมันกล้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ กูไม่อยากจะเชื่อตอนเด็กมันดูหงิมๆ ติ๋มๆ จนกูคิดว่าโตขึ้นมันจะกลายเป็นตุ๊ดไปซะด้วยซ้ำ โคตรพีคเลยว่ะ” ดูเหมือนว่าไอ้กัปตันมันจะเซอร์ไพรส์ไม่น้อยกับสิ่งที่ได้รับรู้

               “อือ นี่ถ้าพ่อกูยังอยู่คงภูมิใจน่าดู”

               ผมส่ายหน้าไปมา เพราะพ่อนั่นแหละผมถึงได้มีสภาพเป็นอย่างทุกวันนี้ พ่อทำร้ายแม่ทำร้ายผมและทำร้ายครอบครัวที่เคยอบอุ่นของเราทำให้บ้านร้อนจนลุกเป็นไฟ

               “เอาเหอะ ยังไงพ่อแกก็ตายไปแล้วมึงก็อย่าไปพูดถึงแกแบบนั้นเลย” ไอ้กัปตันเหมือนพยายามปลอบใจผม

               “บางทีก็คิดนะว่าพ่อกูน่าจะเอาไอ้ลูกชายคนโปรดกับเมียรักไปด้วย ชีวิตกูคงสบายใจกว่านี้” พูดแล้วก็ยิ่งของขึ้น ผมยกเบียร์กระดกจนหมดกระป๋อง

               ติ๊งๆๆๆ (เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น)

               “ใครโทรมาวะบอกแล้วว่าวันนี้จะไม่ไปทำงาน”

               ผมบ่นออกไปด้วยความหงุดหงิดขณะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เบอร์ที่แสดงหน้าจอมันเป็นเบอร์ของทางโรงพยาบาล ซึ่งทางเจ้าหน้าที่ขอเบอร์โทรศัพท์ของผมเอาไว้เนื่องจากผมเซ็นเป็นเจ้าของไข้ของวาวา

               “ฮัลโหล… ครับ… ใช่ครับผมพูดอยู่… อะไรนะ?... ตั้งแต่เมื่อไหร่”

               บ้าชิบ! วันนี้มีแต่เรื่องน่าปวดหัวไม่หยุดหย่อนเลยสินะ

               สายตาของไอ้กัปตันและมินนี่หันมามองผมเป็นตาเดียวกัน

               “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะพี่แจสเปอร์”

               พอผมวางสายมินนี่ก็ถามผมขึ้นมาเป็นคนแรก ผมถอนหายใจใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มไปมา

               “เฮ้ย ไอ้แจสเปอร์มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอเปล่าวะ ถ้ากูช่วยได้มึงบอกมาเลยกูเต็มร้อยกับมึงอยู่แล้วเพื่อน”

               ผมมองหน้าไอ้กัปตันก่อนจะหันไปหยุดที่มินนี่

               “โรงพยาบาลโทร.มา”

               “วาวา” มินนี่ร้องขึ้นเสียงดังหน้าตาตื่น

               “วาวาเป็นอะไรคะพี่แจสเปอร์”

               “วาวา… หายตัวไปจากโรงพยาบาล”

               นั่นคือสิ่งที่เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลโทร.มาบอกผม

จากนักเขียนถึงนักอ่านที่รักทุกคน นักเขียนจะเริ่มทยอยติดเหรียญแล้วน๊า โดยในเดือนนี้จะให้อ่านฟรีตอนที่ลงใหม่1วัน และหลังจากสิ้นเดือนจะติดเหรียญเกือบทุกตอนที่อัพลงใหม่ +++ยกเว้นบางตอนซึ่งจะเปิดให้นักอ่านได้อ่านฟรี+++ ขอบคุณมากจ้า


ความคิดเห็น