goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บาดแผลในใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 625

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บาดแผลในใจ
แบบอักษร

แพรรัมภาที่ร้องไห้ไปทั้งคืนตั้งแต่เมื่อวานตอนนี้เธอรู้สึกผิดบาปในใจที่เป็นทำให้พ่อต้องตายหากใครจะบอกว่ามันเกี่ยวก็ตาม​ 

วันนี้เธอได้ขออนุญาตออกไปงานศพพ่อมันคงจะไม่เหมาะหากงานนี้ขาดคนเป็นลูกไปถึงแม้จะมีใครคอยช่วยจัดการศพให้แต่เธอคิดว่าพ่อเธอคงจะไม่มีความสุข

"ป๊าหนูขอโทษ"

ลูอิสที่เดินเข้ามาเพื่อจะนำอาหารเช้ามาให้คนรัก แต่เขาดันมาเจอแพรรัมภาที่พูดจาพรึมพร่ำและมีหยาดน้ำตาใจของเขามันรู้สึกเศร้าแต่ก็ต้องคอยปลอบใจคนรักที่ตอนนี้สภาพจิตใจถือว่าแย่มากรอยยิ้มของแพรรัมภาได้หายไป

"ที่รัก  ทานอะไรหน่อยนะครับเดี๋ยวผมป้อน"

แพรรัมภาหันไปมองลูอิส เธอสงสารเขาที่ต้องมาเผชิญเรื่องเลวร้ายนี้กับเธอ เธอเชื่อว่าเขาก็ทุกข์ไม่น้อยจากเธอ

"คุณทานก่อนก็ได้นะคะ บีมยังไม่หิว"

ลูอิสเดินเอาถาดอาหารมาวางไว้ด้านข้าง แล้วเขาก็นั่งบนเตียงคนป่วยข้างๆ แพรรัมภา พร้อมกับดึงแพรรัมภาเข้ามากอด

"ที่รักผมรู้ว่าคุณเสียใจ แต่ทุกอย่างเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วคุณต้องเข้มแข็งตอนนี้สิ่งที่พ่อของคุณสร้างไว้มันรอการกลับไปต่อสิ่งที่พ่อคุณฝัน ผมก็เสียใจไม่มากน้อยไปกว่าคุณนะครับที่รัก"

แพรรัมภาฟังน้ำเสียงของคนัรักแล้วมันรู้สึกบาดลึกในจตใจเธอ ถึงแม้เธอรู้ว่าเธอห้ามอ่อนแอแต่มันก็ไม่ไหวจริงๆ เธอจึงซบหน้าร้องไห้กำับคนรัก

"ทานมันซักนิดก็ยังดีที่รักวันนี้คุณหมออนุญาตให้คณไปงานของพ่อคุณได้แต่หากคุณไปแล้วกลับมาแย่หมอเขาคงจะไม่อนุญาตอีกนะครับ"

ลูอิสดันแพรรัมภาให้นั่งพิงไปข้างหลัง เพื่อที่เขาจะได้ป้อนอาหารได้สะดวก แพรรัมาที่จ้องมองการกระทำของลูอิสที่พยายามทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นแต่มันก็จริงหากเธอไม่ทานคุณหมอและพยาบาลคงจะไม่ให้เธอออกไปที่งานแน่นอน

แพรรัมภาพยักหน้า และนำถาดอาหารที่เขาเตรียมไว้ให้มาใกล้ๆ ลูอิสที่เห็นก็รู้สึกเบาใจที่เธอยอมทานถึงแม้เขารู้ว่ามันอาจจะกลืนยากลำบากเขาเคยเป็นเคยตกอยู่ในสภาพเธอตอนที่เขาสูญเสียพ่กับแม่ไปใหม่ๆ ในช่วงแรก

ลอิสมองแพรรัมภาที่พยายามฝืนทานอาหารเข้าไปได้สักสามสี่คำเธอก็หยุดลูอิสคิดแคนี้ก็ถือว่าโอเคแล้วกับสภาพจิตใจในช่วงนี้

"โอเคครับ ดื่มน้ำหน่อยนะครับที่รัก"จากนั้นเขาเดินไปเปิดเครื่องดิ่มที่บำรุงร่างกายเพื่อให้เธอมีสารอาหารให้ครบถึงแม้จะทานข้าวได้น้อยก็ตาม

"คุณคะ แล้วใครจะมารับเราไปที่งาน" แพรรัมภาที่ตอนนี้จิตใจพะวงอยู่ที่งานศพของพ่อ ใจจริงเธออยากจะลุกไปตั้งแต่ตอนนี้ แพรรัมที่ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกแปลกๆ คือ ช่วงล่างเธอเหมือนคนไม่มีแรงให้การที่พยุงตัวเองได้

"ที่รัก คุณเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมเดี๋ยวผมทำให้ เมื่อคืนตอนที่คุณนอนผมให้เจมส์เอาชุดมาให้คุณเปลี่ยน"

"ขอบคุณนะคะ ลำบากคุณเจมส์แย่เลยที่ต้องมาจัดการทุกอย่างแทนบีม"

"ไม่เป็นไร คุณอย่าคิดแบบนี้เราก็เหมือนเป็นคนๆ เดียวกันเราต่างไม่เหลือใครแล้วจากนี้เราก็ต้องช่วยกัน"

"เออ คุณคะบีมรู้สึกสงสัยว่าจะถามคุณหมอตั้งแ่ต่เมื่อวานแล้วว่า แผลที่บีมโดนกระสุนมันทำให้เราไม่มีแรงได้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ บีมรู้สึกเหมือนช่วงล่างของบีมมันไม่มีแรงเลย"

ลูอิสที่ได้ฟังเขารู้สึกอยากจะร้องไห้หากเธอรู้ความจริงว่าเธออาจจะเปนอัมพาตช่วงล่าง ถ้าหากเธอรู้เธอจะรับได้ไหม ลูอิสที่พยายามกลั้นน้ำตาและต้องทำเป็นยิ้มเพื่อให้เธอผ่านพ้นเรื่องของพ่อไปก่อน

"ใช่ครับเห็บหมอบอกผมคร่าวๆว่าคุณได้ไปหลายจุดทำให้เสียเลือดเยอะมันก็มาจากผลข้างเคียงของการผ่าเอากระสุนออกด้วย ที่รักคุณพึ่งฟื้นมาได้เมื่อวานงจะต้องรอให้ร่างกายปรับสภาพให้ได้ก่อนาักพักนะครับ"

"ก็คงจะจริง บีมพึ่งฟื้นเมื่อวานนี้เองคงต้องรออย่างที่คุณพูด"

ลูอิสหันหน้าไปส่งยิ้มให้กับคนรักถึงแม้ภายในใจของเขารู้สึกสงสารเธอเหลือเกินหากวันหนึ่งหมอได้บอกความจริงกับเธอไปเขาภาวนาขอให้เธอจงเข้มแข็ง

"มาครับที่รัก ผมจะเช็ดตัวให้กับคุณเองคุณรู้ไหมคุณเป็นคนแรกที่ผมเป็นพยาบาลดูเลยน่ะมาๆ เดี๋ยวพยาบาลคนนี้จะเช็ดให้สะอาดทุกส่วนเลย"

"เดี๋ยวนะคะ พูดอะไรรอพยาบาลมาทำให้ก็ได้คะเหนื่อยคุณเปล่าๆ"

"ไม่เอาผมอยากจะดูแลคุณเอง ผมรู้ว่าคุณก็ชอบและรู้สึกดีใช่ไหมล่ะที่รัก"

"บีมเกรงใจคุณคะ ไหนจะต้องมานอนเฝ้าไหนจะต้องทำงานและมาจัดการเรื่องต่างๆแทนบีมอีก"

"คุณอย่าไปกังวลแทนผมเลย ผมยังไม่บ่นและตัวผมเต็มใจที่จะทำมันมากด้วยที่รัก"

ลูอิสเดินไปลีอคประตูห้องพักก่อนแล้วก็เดินไปเตรียมนำสำหรับเช็ดตัวแพรรัมภา เขาผสมนำ้อุ่นกับออยนิดหน่อยเพื่อให้ผิวของเธอชุ่มชื่นมากขึ้น ตอนนี้เธอยังอาบน้ำไม่ได้เพราะแผลผ่าตัดยังไม่แห้ง

แพรรัมภาที่มองการกระทำของคนรักที่ใส่ใจและดูแลเธอดีมาก เธอไม่คอว่าหนุ่มทะเล้นขี้เล่นห่ามๆ จะอ่อนโยนเธอเห็นเขาเดินเตรียมโน่นเตรียมนี่เองทุกอย่างเดินเอาเสื้อมาวางไว้ด้านข้างแล้วจากั้นก็เดินไปหยิบกาละมังที่ผสมน้ำอุ่นไว้แล้ว แต่เธอรู้สึกว่าได้กลิ่นหอมๆในนั้นด้วย

"คุณใส่อะไรลงไปในน้ำคะ หอมจัง"

"คุณอยากจะรู้เหรอว่าอะไร เอาหูมาใกล้ๆสิผมจะบอกให้"

แพรรัมที่อยากจะรู้เลยเอียงหูไปใกล้ๆ เขาลูอิสที่เห็นรู้สึกขำในความอยากจะรู้ของคนรักก่อนที่จะบอกเขาได้จัดการหอมแก้มนุ่มๆไป 2ฟอด

"ก็ความรักของผมไง ความรักของผมมันมีกลิ่นหอมที่ทำให้คุณรู้สึกดียังไงล่ะครับ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า พูดจาได้น้ำเน่ามากเลยคุณ"

ลูอิสที่รู้สึกดีที่เขาสามารถเรียกรอยยิ้มของเธอได้บ้าง ต่างคนต่างส่งให้แกกันและหยอกล้อ ลูอิสที่ค่อยๆ ดึงเชือกที่ผูกไว้ที่ละเส้นจนเผยให้เป็นผิวที่ขาวเนียนของคนรักและสังเกตรอยกระสุนที่ได้ถูกเอาออกไปแล้ว จากนั้นค่อยๆ เอาผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดแล้วค่อยๆไล่เช็ดที่ส่วนเช็ดจากบริเวณด้านบนบริเวณใบหน้าก่อนแล้วค่อยไล่ลงมาละส่วนจนถึงความอวบอิ่มที่เขาชื่นชอบและคิดถึงมันมากๆเขาค่อยๆเช็ดไปตามฐานของหน้าอกแพรรัมภา สิ่งที่เขาทำส่งผลให้คนป่วยรู้สึกเขินและรู้ึกแปลกๆ มันช่างนุ่มนวลและแผ่วเบาเขาช่างรู้จักวิะีการดูแลคนป่วยดีมากหากไม่บอกว่าเธอเป็นคนแรกเธอไม่อยากจะเชื่อเลยเขาช่างชำนาญมาก ลูอิสที่ค่อยไล่เช็ดไปที่ละส่วนจนถงช่วงล่างที่เขาได้ถอดกางเกงออกไปแล้ว เขาก้มมองแพรรัมภาคนรักขงเขาเป็นที่มีผิวที่เนียนขาวมากๆ ลูอิสที่ภายในใจก็พยายามข่มความรู้สึกที่มันก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ เขาพยายามนึกในใจคนรักป่วย คนรักป่วยๆ ใจเย็นๆ ลูกพ่อรอแม่เขาค่อยยังชั่วก่อนนะ แพรรัมภาที่มองการกระทำของเขาที่ค่อยๆ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปตามเรียวขาช่วงล่าง และช่วงที่เขากำลังจะวกเข้ามายังด้านไหน เธอถึงกับต้องจับมือของเขาไว้ มันช่างรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น แพรรัมภาถึงกับต้องจับมือของเขาไว้ ลูอิสเห็นจึงจับมือของเธอไว้ด้านข้างพร้อมส่ายหน้าไม่ให้เธอขัด

"คุณตรงนั้นเดี๋ยวบีมเช็ดเองก็ได้คะ อย่าเลยคะบีมเขิน" ลูอิสดึงมือที่พยายามปิดไว้เอาออกอีกครั้ง

"ที่รักทั้งหมดในร่างกายของคุณผมเห็นมันมาหมดแล้วคุณไม่ต้องอายสิ่งที่ผมทำเพราะผมต้องการที่จะทำให้กับคุณผมเป็นคนที่ทำให้คุณต้องบาดเจ็บ ทำให้คุณกลายเป็นคนที่มีแผลผมคนนี้ไม่รู้ว่าจะช่วยล้างแผลนั้นในใจคุณได้มากน้อยแค่ไหนดังนั้นสิ่งที่ผมทำ คือสิ่งที่ผมต้องการจะทำมันจริงๆ เพื่อคุณอย่าปฏิเสธผมให้ผมได้ดูแลคุณเถอะนะครับ"

ลูอิสที่พูดไปมือก็คอยเช็ดไปเรื่อยๆแพรรัมภาที่มองสิ่งลูอิสทำเธอไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าเขาจะรักและดูแลเธดีแบบนี้ ลูอิสได้เช็ดไปหมดทุกส่วนเขาได้หันไปหยิบแป้งฝุ่นมาทาเพื่อที่จะให้ธอไม่เหนียวเวลาออกไปข้างนอกที่กำลังทาไปบนผิวบาง ลูอิสที่จ้องของสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันช่างล่อสายตาของเขามากพร้อมกับคิดในใจขอชื่นใจนดนึงคนป่วยคงจะไม่ว่า ลูอิสไม่รอช้าเขาได้จัดการงับไปตรงส่วนปลายยอดที่มันเผยล่อสายตาของเขาแพรรัมภารู้สึกสะดุ้งไปพร้อมกับความเสียวและการหดเกร็งของร่างกายจริงๆ มันก่อตัวตั้งแต่เขาได้สัมผัสร่างกายเธอแล้ว ส่วนลูอิสที่ทำการสำรวจไปได้นิดหน่อยก็หยุดชะงัก

"ผมขอโทษผมคิดถึงมันมากก็เลยขอหอมชื่ใจแค่นี้พอก่อนนะครับรอให้คุณหายดีแล้วเราค่อมาต่อกันที่หลังนะที่รักอันนี้ผมมัดจำไว้ก่อน"

ลูอิสรีบจัดการแต่งตัวให้แพรรัมภาหากช้ากว่านี้เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะทนกบความต้องการได้แค่ไหน เขารีบจัดการใส่เสื้อผ้าให้กับเธอเสร็จแล้วรีบไปจัดการตัวเองต่อในห้องน้ำ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า บีมบอกแล้วว่ารอให้พยาบาลมาทำให้คุณก็ไม่เชื่อเป็นไงค่ะทรมานไหมคะ"

จนถึงเวลาช่วงค่ำทั้งคู่ได้รอเจมส์มารับเพื่อไปฟังงานสวดอภิธรรมของคุณพ่อของเธอ บีมที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วรอพยาบาลมาถอดสายน้ำเกลือเพื่อที่จะได้สะดวกในการเดินทางมากขึ้น

"คุณแพรรัมภาที่หมออนุญาตให้คุณไปข้างนอก หมออนุญาตให้เป็นกรณีพิเศษนะครับคุณต้องรักษาตัวเองดีๆ ให้กลับมายังโรงพยาบาลนะครับไม่งั้นหมอจะไม่อนุญาตคุณอีกเลย"

แพรรัมภานึกถึงใบหน้าของนายแพทย์ที่ทการรักษาเธอ เธอรุู้ว่ามันผิดกฎแต่เธอก็อยากที่จะร่วมงานศพของพ่อเธอและเธอให้สัญญากับคุณหมอแล้วว่าจะรีบกลีบมารักตัวทันที

ลูอิสที่ได้คุยอาการกับคุณหมอไปคร่าวๆ ทั้งเขาและคุณหมอต่างลงคามเห็นว่าช่วงนี้ให้จิตใจเธอโอเคก่อนแล้วค่อยทำการเช๊คร่างกายในสิ่งที่หมอกังวลถึงแม้คนป่วยเริ่มที่จะมีอาการสงสัยมาบ้างแล้ว

"เจมส์นายเอารถเข็นมาตรงนี้เดี๋ยวฉันจะได้อุ้มบีมไปนั่งได้สะดวก"

เจมส์ที่มองการกระทำของคุณลูอิสแล้วรู้สึกสงสารในโชคชะตาของคนเป็นนาาย ที่ต้องทำเป็นเข้มแข็งเพื่อคนที่อยู่ในอ้อมกอด

"คุณบีมเกาะคุณลูอิสดีๆ นะครับ"

"ขอบคุณมากนะคะคุณเจมส์ ที่มารับบีมละยังช่วยจัดงานแืนบีมทุกอย่าง ถ้าบีมหายดีในวันพรุ่งนี้บีมคงจะเดินเองได้แล้วคะ"

ทันทีที่สองหนุ่มได้ยินน้ำเสียงของแพรรัมภาแล้วรู้สึกจุกอยู่ข้างใน มันเป็นอะไรที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ทั้งคู่ได้แต่ส่งยิ้มไปให้คนที่นั่งบนรถเข็นที่ไม่รู้อาการบาดเจ็บของตัวเองว่ามากน้อยแค่ไหน

ทั้งหมดได้พากันไปยังงานซึ่งทันทีที่ทุกคนเห็นแพรรัมภาต่างเขามาสวมกอดและแสดงความเสียใจกับเธอซึ่งเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ดาวที่เห็นเพื่อนรักในสภาพที่นั่งรถเข็นแล้วเธอถึงกับหันหน้าไปแออบร้องไห้เพื่อไม่ให้เพื่อนรับรู้เจมส์ที่เห็นจึงได้จับมือของเธอให้ยิ้มอย่าพึ่งพูดอะไร

"ดาว เราขอบใจกมากนะที่จัดการทุกอย่างแทนฉัน และบีมขอบคุณพี่กั้ง พี่ตะนอยและคุณมาร์ตินด้วยนะคะที่ช่วยบีทุกอย่าง"

กั้งได้คุกเข่าตรงข้างๆบีม แล้วกอดปลอบ เธอรู้ว่าหากบีมรู้ความจริงเรื่องอาการของตัวเองเธอไม่รู้ว่าน้องคนนี้จะรับได้มากน้อยแค่ไหน

"บีมจำไว้นะบีมมีคนอื่นๆอยู่เยอะแยะอย่าคิดว่าไม่มีใครบีมเห็นไหมทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ทุกคนล้วนรักบีมทั้งนั้น หลังจากนี้พี่ขอให้บีมจงเข้มแข็งนะ และอย่าทำให้คนที่จากไปท่านเป็นห่วง มีอะไรพี่ช่วยไดพี่ก็จะช่วย"

"คะ บีมขอบคุณทุกๆ คนมากนะคะ"

ลูอิสที่พาบีมไปฟังพิธีสวดอภิธรรมซึ่่งมันผ่านมาได้หลายวันแล้วทั้ั้งหมดได้นั่งฟังพระที่ทำการสวดแต่สำหรับลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวที่นั่งจ้องโลงที่บรรจุร่างของพ่อเธอไว้พร้อมหยาดน้ำตาที่มันไหลออกมา







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น