`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 17 : Betray (P.II)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 848

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2558 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 17 : Betray (P.II)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 17

Betray

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/549475652-member.jpg

 

“โถ่เว้ย!! ไอสารเลว!!” เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงฝีเท้ามากกว่าหนึ่งคู่ทำให้ไทน์ต้องรีบหันไปมองที่ประตูห้อง ไม่ช้าพี่คิระก็สามารถเอาร่างของเพ่ยออกห่างจากตัวเขาได้ ฮะเก๋าที่เข้ามาด้วยกันไม่ได้วิ่งรี่เข้ามาช่วยไทน์ทันที แต่ร่างเล็กกลับเข้าไปในห้องน้ำ แบกถังน้ำเล็กมาใบหนึ่งจากนั้น...

ซู่!!

เพ่ยหลิงที่แทบไม่เหลือสติอะไรอีกและพร้อมจะต่อสู้กับคนที่มาขัดจังหวะตัวเองเป็นรอบที่สองอย่างไร้ความปราณี เพราะฮะเก๋ารู้ดีว่าเพื่อนของเขาคนนี้จะทำให้พี่คิระต้องเจ็บตัวอีกแน่ๆ ถึงได้สาดน้ำทั้งถังไปที่ชายหนุ่มผมสีบลอนด์จนเปียกปอนไปทั้งตัว เพ่ยหลิงเปลี่ยนเป้าหมายจากคิระ มาเป็นเพื่อนรักตัวน้อยแทน ร่างสูงเดินก้าวอาดๆ ไปหาฮะเก๋าที่ตอนนี้ยืนนิ่งไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวแม้แต่น้อย คิระเห็นจังหวะที่เพ่ยไม่ได้สนใจตัวเองอีกแล้วเข้าไปดูอาการของเพื่อนรักที่นอนสลบอยู่ที่พื้นอย่างห่วงใย ไม่ว่าจะเขย่ายังไง ฮารุกิก็ดูไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย

เพี๊ยะ!!

“เลิกบ้าสักที ลืมตาดูซิ ว่านายกำลังทำอะไร ห๊ะ จะฆ่าเขาหรือไง?!! เพ่ยหลิง นายยังเป็นคนอยู่รึเปล่า?!!” ร่างเล็กตวาดแหวใส่อีกฝ่ายอย่างสุดจะทนหลังจากตบอย่างแรงไปบนใบหน้าที่แทบจะไม่มีส่วนไหนไม่บาดเจ็บ หนุ่มหน้าตี๋ยืนนิ่งเพราะเมื่อความร้อนรุ่มในจิตใจค่อยๆ ถูกน้ำเย็นๆ ชะโลมให้สงบลง ดวงตาสีนิลกราดมองสภาพห้องของตัวเองที่ทุกอย่างแทบจะพังพินาศ รุ่นพี่ที่ถูกเขาทำร้ายร่างกายสลบไม่ได้สติในอ้อมกอดของรุ่นพี่อีกคน ส่วนบนเตียงที่ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่นั่น...ร่างบอบบางของหนุ่มน้อยที่เขารักที่สุด กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาหวาดกลัว...

“พี่คิระ เดี๋ยวผมดูแลทางนี้เอง พี่พารุ่นพี่ฮารุกิไปโรงพยาบาลเถอะครับ” ฮะเก๋าที่ดูจะมีสติที่สุดแล้วในเวลานี้พูดกับพี่คิระที่ตอนนี้ดูจะช็อกกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง ยังดีที่ตอนเลิกเรียนฮะเก๋าเกิดเอะใจขึ้นมาว่าท่าทางของเพ่ยกับไทน์ดูแปลกๆ ไป ถึงได้ขอร้องให้เขากับฮารุกิตามไปดูที่บ้านหน่อย กว่าจะจัดการยามหน้าประตูได้ก็เล่นเอาเหนื่อย เขายืนเจรจาอยู่ตรงนั้นและปล่อยให้เพื่อนรักนำหน้าเข้ามาก่อน แต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าเพ่ยหลิงจะกล้าทำกับฮารุกิถึงขนาดนี้

“แน่ใจนะ?” คิระถามร่างเล็กที่ยืนประจันหน้ากับเด็กหนุ่มที่ทำให้ชายหนุ่มร่างกายกำยำอย่างฮารุกิสลบเหมือดไม่ได้สติ เกิดอาละวาดขึ้นมาร่างเล็กๆ แบบนั้นจะไปสู้อะไรใครไหว ไหนจะไทน์ที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบบนเตียงเพราะยังหวาดกลัวอยู่มาก

“ไปเถอะครับ!!” ร่างเล็กพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจังจนคิระต้องยอมทำตามที่อีกฝ่ายขอ ร่างสูงแบกเพื่อนรักออกไปจากห้องอย่างทุลักทุเลเพราะฮารุกิไม่ใช่ผู้ชายตัวบางๆ เหมือนไทน์

“จะเอายังไง? นายอยากให้ชั้นตบอีกสักทีมั้ย?” ฮะเก๋ายืนกอดอกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ กับอีกฝ่ายพลางมองเพ่ยหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเย้ยหยัน พอไม่มีสติก็เหมือนสัตว์ป่า ทำอะไรไม่ยั้งคิดตามสัญชาตญาณ ไร้มนุษยธรรม น่าสมเพชจริงๆ

“ออกไปให้พ้น” เพ่ยหลิงพูดด้วยเสียงที่ไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบซึ่งมีเพียงฮะเก๋าเท่านั้นที่ได้ยินมัน ร่างเล็กยักไหล่ครั้งหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อพาไทน์กลับบ้าน มือบางโอบกอดเพื่อนรักไว้แน่นอย่างห่วงใย ไทน์ที่แสนจะอ่อนโยน ไร้เดียงสา เปราะบาง มาเจอเรื่องสารเลวพรรค์นี้มันคงยากที่จะทำใจยอมรับ

“ไปไทน์...เดี๋ยวชั้นไปส่งนะ” ร่างเล็กพูดพร้อมกับช่วยประคองร่างบางของเพื่อนรักไว้และค่อยๆ พาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เพ่ยหลิงที่ตอนนี้ได้สติเต็มที่แล้วอยู่ในห้องเพียงลำพัง

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

 

“เอ่อ...สวัสดีครับ ผมฮะเก๋า เพื่อนไทน์ครับ คือ...” ฮะเก๋าที่ไม่สามารถพาไทน์กลับบ้านได้เพราะนอกจากเรี่ยวแรงที่แทบไม่มีเหลือกับความที่ไม่รู้จักบ้านไทน์ทำให้เขาต้องโทรศัพท์หาคนที่บ้านของไทน์แทน ร่างเล็กใช้เวลาในการหาเบอร์ในมือถือของไทน์เพียงไม่กี่วินาทีเพราะเบอร์โทรออกมีเพียงเบอร์นี้เบอร์เดียว

“ฮือออ” ไทน์ยังคงร้องไห้โฮไม่หยุดอย่างน่าเวทนาโดยมีฮะเก๋าคอยปลอบประโลมอยู่ไม่ห่าง ร่างเล็กพาเพื่อนรักมานั่งพักอยู่ที่ชั้นล่างของหอพักนักศึกษาใกล้ๆ มหาวิทยาลัย ถึงจะมีสายตานับสิบจับจ้องเพราะไทน์ไม่ได้สวมเสื้อผ้าและมีเพียงผ้าห่มห่อหุ้มตัวเอาไว้ ฮะเก๋ามีเสื้อผ้าของหนุ่มหน้าหวานอยู่ในมือแต่ไม่ว่าจะทำยังไงไทน์ก็ไม่สนใจจะสวมมันลงไปบนร่างกายเลย ร่างเล็กจึงได้แต่พยายามจัดผ้าห่มผืนใหญ่ให้สามารถปกปิดร่างกายของเพื่อนรักได้จนมิด

“เดี๋ยวคนที่บ้านก็มารับแล้วนะ...ไม่เป็นไรนะไทน์” ฮะเก๋าพูดก่อนจะถอดแว่นสายตาสีดำขนาดใหญ่ออกจากใบหน้าเพราะรู้สึกว่าเส้นประสาทมันตึงไปหมดจากความเครียด เพ่ยเป็นผู้ชายที่น่ากลัวกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เยอะ แบบนี้เขาคงปล่อยให้ไทน์ไปไหนมาไหนกับเพ่ยตามลำพังไม่ได้อีกแล้ว

ทาย !!ฮิคาริวิ่งรี่เข้ามาหาคนรักของเขาทันทีเมื่อขับรถมาถึงหลังจากรับโทรศัพท์ของฮะเก๋าเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ดวงตาสีนิลเบิกโพรงอย่างตกใจเพราะสภาพคนรักของเขาที่ปราศจากเสื้อผ้าแบบนี้มัน...

ทาย...ใครทำอะไรนาย บอกชั้นมาซิร่างสูงขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นร่างบางยังคงนิ่งไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาเสียด้วยซ้ำเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองตักตัวเอง ฮิคาริจับใบหน้าหล่อหวานของคนรักขึ้นมาเพื่อให้สบตากับเขา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อใบหน้าขาวเนียนตอนนี้มีรอยแดงปรากฏอยู่เป็นปื้น ดวงตาสีนิลเบิกโตกว้างขึ้นอีกทันที นี่ไทน์...

ใครทำ บอกชั้นมาว่าใครทำ!!ร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโกรธมากแค่ไหน ก่อนจะหันไปหาคำตอบกับเด็กหนุ่มที่น่าจะเป็นเพื่อนของไทน์แทน

“ไอ...ผม...อยากกลับ...บ้าน” ไทน์ค่อยๆ เค้นคำพูดออกมาเพราะไม่อยากให้ฮิคาริต้องมารับรู้เรื่องน่าขยะแขยงพรรค์นี้เลย สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้มีเพียงการปลอบโยนจากผู้ชายที่ประคองกอดเขาไว้แนบอกเท่านั้น ร่างสูงเม้มริมฝีปากแน่นอย่างกังวล เขาอยากรู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เขาเป็นห่วงไทน์มากกว่า ฮิคาริจึงตัดสินใจพาคนรักกลับบ้านไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ลืมพาฮะเก๋าไปส่งที่บ้านก่อน

“เจ็บตรงไหนครับ หืม?” ทันทีที่กลับถึงบ้าน ฮิคาริถามขึ้นระหว่างจัดการปลดเปลื้องผ้าห่มที่คลุมร่างกายของไทน์เอาไว้เพื่อพาไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ดวงตาสีนิลกราดมองทุกส่วนของร่างกายว่าไม่มีส่วนไหนบุบสลาย...มีเพียงรอยสีกุหลาบที่บริเวณลำคอขาวกับรอยตบที่ใบหน้านั่นแหละที่ปรากฏขึ้นบนผิวกายขาวเนียนของไทน์ ร่างบางส่ายหน้าของตัวเองเบาๆก่อนจะซุกลงกับอกแกร่งของคนรัก นี่ขนาดแค่รอยตบ...แล้วถ้ารู้ว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นไอต้องไม่ปล่อยให้เพ่ยมีชีวิตอยู่แน่ๆ...ฮิคาริโอบร่างบางที่สั่นเทาไว้ในอ้อมแขนอย่างเจ็บปวด ไทน์ของเขา ไปถูกใครที่ไหนทำอะไรมา ตัวสั่นแบบนี้...หวังว่าคงจะไม่ใช่แบบที่เขาคิดหรอกนะ

ฮือ...ไอ...ฮึก...ร่างบางโอบแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตรงหน้าไว้แน่นพยายามจะไม่ร้องไห้แต่ความปวดร้าวในอกข้างซ้ายนี้มันบีบคั้นให้น้ำใสๆต้องไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของเขา ยิ่งอยู่ในอ้อมอกของไอแล้วหัวใจดวงน้อยของเขาก็เหมือนอยากจะตะโกนออกไปขอให้ผู้ชายตรงหน้าช่วยเอาความเจ็บปวดแสนทรมานนี้ออกไปที ฮิคาริไม่ได้ถามอะไรอีกเพียงกระชับแขนแกร่งของตัวเองให้โอบรัดร่างบอบบางแน่นขึ้น

กินยานะทาย...ชายหนุ่มเจ้าของผิวขาวราวหิมะส่งยาสองสามเม็ดพร้อมป้อนน้ำดื่มให้คนรักของเขาอย่างห่วงใย ดวงตาสีนิลแสดงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ไทน์ไม่ยอมพูดอะไรเลย กลับมาก็เอาแต่นั่งเงียบให้เขากอดอยู่เป็นชั่วโมงแล้ว รอยแดงที่หน้านั่นไม่ว่าดูยังไงก็เป็นรอยตบชัดๆ มุมปากที่ช้ำนั่นก็ช่วยยืนยันได้อย่างดี เขาอยากจะไปฆ่าไอคนที่ทำแบบนี้กับสุดที่รักของเขาเสียตอนนี้ แต่ถ้าเค้นคอถามไทน์เดี๋ยวอะไรๆมันจะยิ่งแย่ รอให้ดีขึ้นก่อนแล้วค่อยถามน่าจะดีกว่า

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น