ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียน้อยร้อยมารยา

ชื่อตอน : เมียน้อยร้อยมารยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียน้อยร้อยมารยา
แบบอักษร



เมียน้อยร้อยมารยา

               สถานที่บางแห่งมีทั้งความทรงจำที่สวยงามและอดีตอันเลวร้ายซึ่งไม่น่าจดจำทับซ้อนกันอยู่ จนแทบแยกแยะไม่ออกว่าผมมีความสุขกับความทุกข์มากหรือน้อยกว่ากัน ตอนที่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้  คฤหาสน์หลังใหญ่สวยงามราวกับวิมานฟ้า ทว่าจะมีสักกี่คนกันจะล่วงรู้ว่าวิมานแห่งนี้เต็มไปด้วยสิ่งเลวร้ายมากมาย โดยเฉพาะที่เกิดจากคนภายใน

               “คฤหาสน์หลังนี้สวยมากเลยนะคะ”

               “ใช่มันสวย แต่ไม่น่าอยู่เลยสักนิด”

               “เอ๋ ทำไมละคะ”

               เพราะฉันถูกกระชากลงนรกทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่นะสิ…

               เป็นคำตอบที่อยู่เพียงแค่ในใจของผมเท่านั้นตอนมินนี่ถามประโยคนี้ออกมา เกือบทุกตารางเมตรของบ้านหลังใหญ่ผมเคยวิ่งเล่นซุกซนมาแล้วแทบจะทุกซอกทุกมุม ห้องนอนของแม่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไปในห้องนั้นจะเห็นรอยยิ้มแห่งความรักของแม่ส่งกลับมาเสมอ แววตาแห่งความเมตตาปราณี ถ้อยคำอ่อนหวานอีกทั้งอ้อมกอดของแม่คือสิ่งที่โหยหามาตลอด หลังจากแม่ทอดทิ้งผมไป บ้านทั้งหลังก็กลายเป็นขุมนรกสำหรับผม

               นางแม่มดใจร้ายผู้มีใบหน้ายิ้มแย้มก้าวย่างเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในบ้านอย่างเต็มตัว ห้องนอนของแม่ข้าวของทุกชิ้นกลายเป็นสมบัติของหล่อน หล่อนสวมชุดนางฟ้าใจดีต่อหน้าพ่อ เล่นบทแม่เลี้ยงผู้แสนดีจนทุกคนในบ้านหลงเชื่อ แต่พอลับหลังสิ่งที่ผมได้รับก็คือความชิงชังรังเกียจจากหล่อน

               “แจสเปอร์! เธอต้องการอะไร”

               แม่เลี้ยงใจยักษ์ของผมแสดงสีหน้าไม่พอใจ

               “รักษาภาพลักษณ์หน่อยสิครับคุณเมียน้อยแสดงออกด้วยการชักสีหน้าแบบนั้นมันดูไม่เหมือนตัวคุณเลยสักนิด”

               ผมจงใจพูดจายียวนกวนประสาทออกไป หล่อนขบฟันแน่นแต่ก็ยังแสร้งยิ้มออกมาได้อย่างแนบเนียน

               “เธอมีธุระอะไรกับคนในบ้านนี้”

               “เอ้า! มาถึงก็ถามเอาถามเอา นี่ใจคอจะไม่ชวนเข้าบ้านไปเลี้ยงน้ำเลี้ยงท่าสักแก้วเลยเหรอ นี่เจ้าของบ้านนะลืมไปแล้วเหรอ ใจดำเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ เลยนะคุณเมียน้อย”

               หล่อนชื่อวีนัสเป็นแม่ของไอ้เจไดและเป็นเมียน้อยของพ่อผม อย่าถามเลยว่าทำไมผมถึงได้แสดงกิริยาก้าวร้าวยียวนกวนตีนต่อหล่อนแบบนี้ ผมจะบอกให้ว่าผู้ใหญ่บางคนก็สักแต่ว่าเกิดก่อนไม่ได้ทำตัวให้น่าเคารพนับถือแต่อย่างใด ผมเจ็บมาเยอะจากน้ำมือของผู้หญิงหน้าสวยใจเสียตรงหน้า

               “แจสเปอร์ ถ้าเธอจะมาที่นี่เพื่อก่อกวนล่ะก็เชิญกลับออกไปได้เลยนะคะ น้าไม่มีเวลาว่างพอจะมาต่อปากต่อคำกับเธอหรอกนะ” หล่อนยกมือกอดยกชูคอราวกับนางพญา

               “มีนัดกับขาไพ่หรือจะว่าจะไปเข้าบ่อนล่ะ พ่อฉันไม่อยู่คงผลาญสมบัติกันสนุกใหญ่ทั้งแม่ทั้งลูกเลยสินะ”

               ผมหันไปมองรถยนต์ราคาแพงหลายคันที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ นางแม่มดใจร้ายกับลูกชายกินหรูอยู่ดีเหมือนพวกที่ชุบมือเปิบเสพสุขจากความพินาศแตกร้าวของครอบครัวผม ผมเกลียดพ่อก็เพราะเป็นตัวการชักพาหล่อนเข้ามาในชีวิตของผม จนสุดท้ายผมก็ไม่เหลือใคร

               “พี่แจสเปอร์คะ”

               เสียงมินนี่ดังอยู่ข้างหลัง เธอจับต้นแขนของผมเหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่าง นั่นทำให้ผมมีสติกลับมา

               “หนูเป็นแฟนของแจสเปอร์เหรอคะ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู”

               นางมารร้ายวีนัสหันมาถามมินนี่ ด้วยรอยยิ้มเสแสร้งเหมือนผู้ใหญ่ใจดีเอ็นดูลูกหลาน

               “เอ่อ…”

               มินนี่หันมามองผมเธอทำท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ

               “เรื่องของคนอื่นไม่ต้องสอดรู้มากก็ได้ เรื่องลูกตัวเองคุมให้อยู่ก่อนเหอะ”

               “น้องเจไดเขาไปทำอะไรไม่ดีเหรอคะ น้องเจไดเป็นเด็กดีมาตลอดแจสเปอร์ก็น่าจะทราบข้อนี้ดี ตอนที่ท่านเจ้าสัวโยธินยังมีชีวิตอยู่ท่านไม่เคยต้องปวดหัวหรือหนักอกหนักใจเรื่องน้องเจไดเลยสักครั้งเดียว ทุกครั้งที่ท่านพูดถึงน้องเจไดก็มีแต่จะชื่นชม”

               ก็เพราะแมร่งสร้างภาพเก่งทั้งแม่ทั้งลูกไง ในสายตาของพ่อสองแม่ลูกคู่นี้เลยเป็นคนดีนักดีหนาผิดกับผมที่เป็นลูกชังของท่าน

               “พอๆ จะอ้วกว่ะ งั้นฝากบอกน้องเจไดลูกชายแสนดีของคุณเมียน้อยด้วยแล้วกันนะ ว่าให้มันเลิกยุ่งกับผู้หญิงที่ชื่อวาวาซะไม่งั้นจะมาหาว่าฉันใจร้ายไม่ได้นะ จากที่อยู่สุขสบายเหมือนเจ้าชายจะกลายมาเป็นยาจกไม่มีที่ซุกหัวนอนกันทั้งแม่ทั้งลูก”

               ผมอดสะใจไม่ได้ที่เห็นเมียน้อยของพ่อกำมือแน่น ปากคอสั่นระริก

               “เรากลับกันเถอะธุระของฉันที่นี่เสร็จแล้ว”

               ผมจับมือมินนี่เดินหันหลังกลับไปขึ้นรถ พอขึ้นรถได้ผมก็บึ่งออกมาจากบ้านหลังนั้นทันที

               “พี่แจสเปอร์คะมันจะได้ผลเหรอเปล่า พี่เจไดจะเลิกยุ่งกับวาวาจริงเหรอ”

               เสียงของมินนี่ดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องโดยสาร พอออกจากบ้านเก่าของผมออกมาเราสองคนก็ต่างนั่งเงียบกริบมาตลอดทาง

               “ถ้ามันฉลาดพอ มันจะไม่กล้าแตะต้องเพื่อนของเธออีกเลย”

               หรือหากมันเสือกทำตัวโง่ๆ ผมก็มีวิธีจัดการขั้นเด็ดขาดเตรียมเอาไว้แล้วเหมือนกัน…

               จากนักเขียนถึงนักอ่านที่รักทุกคน นักเขียนจะเริ่มทยอยติดเหรียญแล้วน๊า โดยในเดือนนี้จะให้อ่านฟรีตอนที่ลงใหม่1วัน และหลังจากสิ้นเดือนจะติดเหรียญเกือบทุกตอนที่อัพลงใหม่ +++ยกเว้นบางตอนซึ่งจะเปิดให้นักอ่านได้อ่านฟรี+++ ขอบคุณมากจ้า


ความคิดเห็น