ไอลดา ลีลาวดี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรักความลับ (135%)

ชื่อตอน : ความรักความลับ (135%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 15:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรักความลับ (135%)
แบบอักษร

อิทธิกุลให้รางวัลโสเภณีประจำตัวด้วยจุมพิตหวานที่ประทับลงกลางหน้าผากมน มินตราหลับตาพริ้มกระชับอ้อมแขนรัดรึงร่างเขาราวกับเกรงกลัวว่าเขาจะหายไปจากชีวิต ชายหนุ่มก็โอบรัดเธอแนบแน่น จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหวงแหน และเกรงกลัวว่านาทีสุดท้ายที่จะได้แนบชิดใกล้จะมาถึง เวลานี้เขาขอตักตวงให้เต็มอิ่มให้สาสมกับที่เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน

มินตราเดินออกมาจากห้องน้ำส่วนตัวภายในห้องทำงานของอิทธิกุล หลังจากที่แต่งกายเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มยืนกอดอกมองร่างระหง ที่เหลือบตามองเรือนร่างตัวเองในกระจกเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพรายอย่างพึงใจในความสุขสมที่ได้รับ เธอช่างร้อนแรง...ยั่วเย้า...และยั่วยวน ทำเอาเขาแทบสำลักรสสวาท อิทธิกุลได้แต่คิดว่าเขาคงอดเสียดายไม่ได้ หากต้องปล่อยให้เธอต้องไปเป็นของใคร แต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อเขากำลังจะแต่งงาน เสียงพ่นลมหายใจยาวเหยียดสั่งการให้มินตราหันกลับไปมองเพียงครู่ ก่อนหญิงสาวจะเดินห่างออกมา แต่แค่เพียงเธอเปิดประตู ก็ต้องพบกับสายตาหมิ่นแคลนจากใครบางคน ที่มองเธออย่างรังเกียจชิงชังตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

มินตราทำได้เพียงโน้มตัวเดินผ่าน หญิงสาวไม่พูดอะไรสักคำ กลายเป็นอิทธิกุลเสียเองที่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อทั้งคู่เจอกัน ณัฐนรีได้แต่นิ่งเงียบ ก่อนจะเดินเข้ามาเกาะแขนเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ แม้ว่าคนที่เดินออกไปจะไม่มีโอกาสได้เห็นก็ตาม

“ทำไมพี่อิทไม่รับสายนรีเลยล่ะคะ”

“พี่ยุ่งนิดหน่อยน่ะ”

“ยุ่งนิดหน่อยเหรอคะ พี่อิทรู้ไหมทำแบบนี้คุณพ่อท่านโกรธมาก” เขารู้ว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร

“เมื่อสักครู่พี่คุยกับคุณแม่ เย็นนี้เราจะนัดทานข้าวกับคุณพ่อของนรี”

แต่ถึงกระนั้นณัฐนรีก็ยังไม่พอใจ เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟาท่าทีกระฟัดกระเฟียดไม่น้อย ยิ่งเห็นว่าคู่กรณีเพิ่งเดินออกไปจากห้องของชายหนุ่มเธอยิ่งระแวง หญิงสาวมองสำรวจไปทั่วบริเวณจนอิทธิกุลรู้สึกอึดอัด และยังสงสัยในตัวเองว่าเขาจะทนแต่งงานกับเธอไปได้กี่เดือน นิสัยของณัฐนรีไม่ได้เศษเสี้ยวของมินตราเลย จะให้หญิงสาวหรือเขาปรับตัวเข้าหากันคงเป็นไปได้ยาก

“เราจะออกไปดูของชำร่วยกันได้หรือยังคะ”

“ครับ” เขารับคำสั้นๆ

“นรีขอเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ” เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัวของเขา อิทธิกุลใจหายวาบเพราะหากมินตราลืมอะไรไว้ภายในห้องอีกคนก็จะรู้ทันที แต่ณัฐนรีเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเกาะเกี่ยวแขนแสดงความเป็นเจ้าของเดินเคียงคู่ออกไปด้วยกัน แต่เมื่อกำลังจะเดินผ่านหน้าเลขาฯ หน้าห้องเท่านั้น หญิงสาวก็กระตุกแขนหยุด อิทธิกุลเลียริมฝีปากด้วยรู้สึกว่าปากแห้งผาก

“ของเธอหรือเปล่า” มินตรารู้สึกตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นยางผูกผมของตัวเองถูกวางลงบนโต๊ะ

“รู้ใช่ไหมว่าสิทธิ์ของเธออยู่แค่ไหน อย่าพยายามให้เป็นข่าว เพราะข่าวที่เธอกุขึ้นมามันไม่อาจทำให้ฉันกับพี่อิทเลิกกันได้ รู้ไว้ด้วยว่ามันยิ่งจะทำให้เราเร่งฤกษ์ให้เร็วกว่าเดิม หยุดสร้างข่าวจอมปลอมเพื่อหวังทำลายเราเสียที!”

มินตราส่ายศีรษะ เธอไม่รู้ว่าอีกคนกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่เธอไม่ได้เป็นคนทำ คำพูดของณัฐนรีมีผลทำให้อิทธิกุลคล้อยตามไปห้าสิบเปอร์เซนต์ เขาลืมเรื่องนี้ไปเลย ชายหนุ่มมองหน้าเลขาฯ แสนเร่าร้อนเมื่อสักครู่ ไม่มีคำพูดหรือความรู้สึกอื่นใดออกมาจากแววตา มินตราทรุดตัวนั่งลงอย่างสิ้นหวัง

ทั้งเดินควงแขนกระหนุงกระหนิงไปแล้ว ทิ้งให้คนที่อยู่ด้านหลังปวดร้าว เธอถูกใส่ร้ายและดูเหมือนเขาจะเชื่อ มินตราเหนื่อยเหลือเกิน มือบางวางทาบที่ท้องของตัวเอง อย่างน้อยก็มีลูกที่เข้าใจและคงเชื่อเธอ

“พี่อิทไม่คิดจริงๆ เหรอคะ ว่าคนที่ให้ข่าวจะเป็นผู้หญิงของพี่”

อิทธิกุลอึ้งที่ณัฐนรีรู้ เพราะเขาทำทุกอย่างละเอีดยรอบคอบ หากแต่ก็มีข่าวลือหนาหูออกมา เพราะอะไรเขาก็คิดไม่ออก หรือจะเป็นเพราะมินตราจริงๆ

“เอาเป็นว่าเรื่องนี้นรีจะไม่บอกคุณพ่อว่าเป็นความจริง”

เธอแค่ขู่เขาเฉยๆ เพราะบอกไปบิดาก็ไม่ได้สนใจ ตัวท่านเองก็หมกมุ่นอยู่กับกามารมณ์มีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ลูกใครเมียใครหากผู้หญิงเล่นด้วยท่านก็สนอง ณัฐนรีคิดว่าอิทธิกุลไม่รู้ลึกตื้นหน้าบางของบิดาเธอ  แต่หญิงสาวคิดผิด อิทธิกุลไม่ได้เกรงกลัวเลยเพียงแต่เขาเกรงใจ เพราะถึงอย่างไรบิดาของณัฐนรีก็เป็นเพื่อนกับมารดาของเขามายายนาน

“เราไปดูของชำร่วยกันเถอะ ไหนจะการ์ดอีก นี่ก็ใกล้วันงานแล้ว”

อิทธิกุลเดินมาเปิดประตูให้หญิงสาว ดูความเรียบร้อยแล้วปิดลงเดินอ้อมไปประจำการคนขับ แม้เขาจะดูแลและเอาใจใส่เป็นอย่างดี แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจของณัฐนรี หญิงสาวสีหน้าเรียบเฉยเมื่อถึงร้าน ไม่ได้ยินดียินร้ายจนพนักงานเอ่ยแซว เพราะอยากให้ทั้งคู่มีความสุขกับการเลือกของมงคล อิทธิกุลเลื่อนมือมาโอบไหล่เพื่อเอาใจ นั่นแหละถึงจะทำให้คนอารมณ์ขุ่นมัวฉีกยิ้มกว้างได้

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน อาการเวียนศีรษะก็มาเยือนมินตราอีกครั้ง หญิงสาวจึงจอดรถทิ้งไว้ที่บริษัท ตั้งใจจะมาโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้าน แต่แล้วสติสัมปชัญญะเธอก็ได้ดับวูบลง ความรู้สึกสุดท้ายคือมีมือใครบางคนมารับร่างเธอไว้ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของคนทั่วบริเวณ

เธอหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว ที่นี่ที่ไหนกัน มินตรารู้สึกตัวมองเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย สายตาพร่ามัวไล่กระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับม่านตา แสงไฟนิออนเต็มห้อง คนที่อยู่ข้างเตียงยิ้มให้แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร รู้สึกปวดหัวอีกครั้งมือบางยกขึ้นกุมศีรษะ

“มิ้น” น้ำเสียงเอ่ยทัก ทำให้หญิงสาวรู้ว่าใครอยู่ข้างเธอ

“แม็กซ์เหรอ” เธอลองลืมตาอีกครั้ง ครั้งนี้สว่างและชัดกว่าเดิม

ความคิดเห็น