ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 357 จุดสนใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 357 จุดสนใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 985

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 357 จุดสนใจ
แบบอักษร

         เวลานั้นผู้คนที่ล้วนแล้วแต่อยู่ในระดับเศรษฐีที่นั่งอยู่ในชั้นสี่แห่งนี้ต่างส่งเสียงออกมาอย่างดูไม่พอใจ เพราะการที่จู่ๆมีคนมาไล่พวกตนออกจากโต๊ะอาหารขณะที่ทานอยู่ ก็เพิ่งเกิดครั้งแรก

         " สามัญชนทั้งหลายเอ๋ย พวกเจ้าอย่าให้เอะอะให้มากไป ราคาอาหารคราวนี้พวกเราจะเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด ดังนั้นลงไปกินข้างล่างเถอะ เพราะข้างบนนี้พวกเราเหล่าราชวงศ์ต้องใช้พื้นที่ "

         ตอนนั้นเป็นชายร่างสูงที่ใส่แว่นกล่าวออกมาระงับบรรยากาศที่พร้อมจะโกลาหลครั้งนี้ เมื่อสุดท้ายแล้วคนที่ขึ้นมาทานอาหารชั้นสี่ที่นี่ได้ก็ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดากันทั้งหมด

         ซึ่งถึงแม้จะมีแต่ความไม่เต็มใจ แต่คนที่มาที่นี่ก็ล้วนแล้วแต่รู้ดีว่าพวกตนทำอะไรไม่ได้ และนั่นก็ทำให้พวกเขาได้แต่ลุกขึ้นและมอบที่นั่งให้แก่กลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ไปทั้งหมด และคนที่เดินลงไปทั้งหลายก็รวมถึงเอชด้วยเช่นเดียวกัน

         หน้าตาที่หล่อแตกต่างจากคนธรรมดา เสื้อผ้าที่ถูกถักมาอย่างดี และเป็นเสื้อผ้าที่ดีที่สุดในอาณาจักรมาโลวี่ที่เป็นผลผลิตจากกลุ่มของพวกมะปราง ก่อนหน้าตอนที่พวกเธอจะออกไปสู้กับจักรวรรดิก็ได้คิดค้นเสื้อผ้าใส่สบายเหล่านี้ออกมา และลายเสื้อที่เอชใส่อยู่นั่นก็ทำให้ตัวของเขาเป็นจุดสนใจให้กับเหล่าขุนนางแก่และเด็กที่มองตามเขาพลางจะจ้องให้ออก ว่าตัวเขานั้นเป็นใครมาจากไหน

         " ผู้ชายคนนั้นใส่เสื้อของราชศ์วงมาโลวี่ ลายมังกรอันนั้นตระกูลดีเคยใส่ในตอนที่มาร่วมงานวันเกิดท่านราชินีคราวก่อน ข้าจำมันได้ "

         เวลานั้นขุนนางผู้ที่ใส่แว่น ดวงตาที่หลี่ลงพลางจ้องเขม็งไปยังลายเสื้อของเอช และพูดออกมาอย่างรอบรู้ เมื่อเสื้อลายมังกรอันนี้มีเพียงตระกูลดีที่เป็นตระกูลราชศ์วงของที่นั่นเท่านั้นที่ใส่ได้

         แต่ว่าเวลานี้ตระกูลดีกลับถูกทำลายล้างสิ้น ดังนั้นการที่มีคนอื่นใส่เสื้อลายนี้ออกมาด้านนอกอาณาจักร นั่นหมายความว่าเป็นกลุ่มคนของราชศ์วงใหม่ ขุนนางที่มีเส้นสายและมีสายตากว้างไกล เมื่อเห็นเพียงลายเสื้อของเอช ก็เข้าใจได้ทันที

         และพร้อมกันนั้นชื่อเสียงเกี่ยวกับการจัดการเมือง เศรษฐกิจ และระบบสาธารณูปโภคที่สามารถรวบรวมอาณาจักรให้อยู่ภายในกำมือ และทำให้สองในสามแม่ทัพที่ควบคุมทหารเกือบกว่าล้านยอมจำนนได้ ตอนนั้นดวงตาของขุนนางเหล่านี้ก็สว่างจ้าคล้ายเจอเพชร เพราะการติดต่อกันระหว่างสองอาณาจักรตอนนี้ก็ยังไม่เกิดขึ้น เมื่อราชาของอาณาจักรซีรีทต์แห่งนี้รอดูเพียงแต่ท่าทีของอาณาจักรมาโลวี่อยู่เท่านั้น ว่าจะทำยังไงกับแม่ทัพคนสุดท้ายที่เหมือนจะกำลังวางแผนทำอะไรอยู่

         " โอกาศดีใช่ไหมที่จะจับตัวไว้แล้วเค้นข้อมูลภายในอาณาจักร? ดูแล้วน่าจะเป็นคนในด้วย หน้าตาสำอางแบบนั้น "

         เสียงของขุนนางผู้หนึ่งที่เสนอความคิดเห็นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ โดยนี่ก็เป็นสิ่งที่ขุนนางทั้งหลายนึกคิดเช่นเดียวกัน เกี่ยวกับการจับกุมชายหนุ่มตรงหน้า แล้วนำมาเค้นเอาข้อมูลของอาณาจักรมาโลวี่ออกมาให้หมด

         " ยังก่อน ตอนนี้ยังมีขุนนางระดับสูงอีกมากที่ยังมาไม่ถึง เรารอให้คนพวกนั้นตัดสินใจ เรื่องแบบนี้กระทบถึงความรุณแรงระหว่างอาณาจักร เราไม่อาจรับผิดชอบไหว "

         ขุนนางร่างสูงที่ใส่แว่นเป็นคนปรามเพื่อนขุนนางเดียวกัน เมื่อพวกตนเป็นเพียงขุนนางใหม่ที่นั่งประชุมร่วมได้เพียงชั้นสี่ของร้านอาหาร และพวกคนใหญ่คนโตระดับที่นั่งชั้นห้าได้ หรือพวกเชื้อสายราชศ์วงยังมาไม่ถึงนั่นเอง

         โดยเอชที่เหมือนไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวรอบข้างเวลานี้เขาก็นั่งลงตรงพื้นที่ ที่พนักงานภายในร้านอาหารแห่งนี้จัดเตรียมให้ด้วยความเต็มใจ เพราะคนที่อยู่ชั้นสี่แต่ละคนก็ล้วนแล้วแต่เป็นพวกกระเป๋าหนัก และการที่จู่ๆมีงานเข้าร้านอาหารกระทันหัน โดยเป็นพวกขุนนางระดับสูงที่มีเชื้อราชศ์วงต้องการเหมาสองชั้นแรกไป มันก็ทำให้ผู้จัดการร้านหนักใจ

         ทว่าสุดท้ายแล้วร้านก็ต้องการอยู่รอด จึงต้องทำตามคำสั่งที่ได้รับ และเพียงชดเชยให้กับลูกค้ากระเป๋าหนักเหล่านี้แทนทีหลัง

         ซึ่งเอชที่รออาหารมาถึง ก็มองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้เขาได้เลือกที่นั่งพิเศษ เนื่องจากอาหารที่เขาสั่งไปจำนวนมากนั้น ก็ทำให้ผู้จัดการร้านเกรงใจในกระเป๋าตังของเขาและเลือกที่จะให้นั่งที่นั่งพิเศษใกล้หน้าต่าง ดูวิวตึกสูงจากด้านนอกอย่างชัดสายตา

         โดยเวลานั้นตัวเขาก็ได้เห็นทหารจำนวนหลายร้อย และเกือบพันเฝ้าอยู่รอบๆร้านอาหารเหล่านี้ และดูกำลังมีรถม้าที่ตกแต่งด้วยทองหรูหราจำนวนมากวิ่งมายังทางทิศนี้ อยู่ไปจำนวนหลายคัน

         " มาถึงก็มีเรื่องให้ทำให้แฮะ "

         เอชพึมพัมเบาๆ เมื่อสายตาของเขามองห่างออกไปยังพื้นที่ที่อยู่ไกล 700 เมตรตรงหน้า ตอนนั้นเขาพบขบวนรถม้าที่แตกต่างจากคันอื่น เมื่อด้านหน้ารถม้านี้มีอัศวินใส่ชุดเกราะสีเงินทั่วตัวรวมถึงหัวขี่ม้าล้อมอยู่หลายสิบคนเป็นองครักษ์ให้กับผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าคันนี้

         เวลานั้นผ่านไปครึ่งชั่วโมง เสียงแซ็งแซ่พูดคุยกันดังเริ่มเปล่งออกมาจากด้านบนชั้นสี่และชั้นห้า เมื่อมีขุนนางระดับสูงเริ่มเข้ามาในร้านอาาหารแห่งนี้ และสุดท้ายเสียงนั้นก็เงียบลงเมื่อรถม้าที่เอชแอบมองอยู่ในตอนแรกได้มาถึง ซึ่งพอรถม้านั้นได้เปิดออก พร้อมกับองครักษ์ที่ใส่ชุดเกราะสีเงินได้กันคนรอบข้างออกห่างคล้ายต้องสร้างระยะปลอดภัยตามมาตรฐานการดูแล

         สาวสวยคนหนึ่งได้เดินลงมาจากรถม้านี้ ดวงตาที่ใสเป็นมรกตพร้อมกับส่วนสูงที่มากถึง 170 เวลานั้นรอบๆข้างเธอดูสดชื่นขึ้นทันตาเมื่อได้อยู่เป็นพื้นหลังของหญิงสาวคนนี้

         " เชิญองค์หญิงขอรับ "

         เวลานั้นมีองครักษ์ผู้หนึ่งที่ใส่ชุดเกราะสีทองอร่าม และมีลักษณะคล้ายเป็นหัวหน้าองครักษ์ผ่านมือเชิญสาวสวยคนนี้เดินนำเข้าไปในร้านอาหาร ที่ตอนนี้ต่างเงียบอย่างกับร้างคน เมื่อเธอคอนนี้เดินเข้าไป

         ส่วนทางเอชที่มองอยู่ในตอนแรกก็หมดความสนใจ เมื่ออาหารตรงหน้าของเขามาถึง โดยไม่รอช้าเอชเริ่มทานอาหารทันที และปล่อยให้ผู้คนรอบข้างที่มารอองค์หญิงที่สองของอาณาจักรซีรีทต์ก้าวเท้าเข้าร้านอาหารและมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นที่ห้าของร้านทันที

         " เจ้าว่ายังไงนะ มีขุนนางใหม่ของอาณาจักรมาโลวี่อยู่ในร้านแห่งนี้หรอ? อย่างนั้นต้องรีบแจ้งท่านดยุคแล้ว "

         เสียงพูดของกระซิบของขุนนางระดับสูงที่ได้ยินข่าวอย่างนี้ โดยชายร่างท้วมผู้ที่เป็นคนใกล้ชิดของดยุคที่ตอนนี้นั่งอยู่ไม่ไกลจากองค์หญิงก็ถูกกระซิบบอกข้อมูลทันที

         " เราจะส่งทหารไปล้อมจับเลยดีไหมท่านยอร์ช? "

         เสียงกล่าวถามของขุนนางร่างท้วมผู้ที่เป็นคนสนิทของดยุคชายผู้เป็นชายวัยกลางคน ที่ตอนนี้ดวงตาของเขาหรี่มองไปยังขุนนางคนสนิทอย่างที่นึกคิดอะไรบางอย่างอยู่

         " อย่าผลีผลาม เดี๋ยวข้าขอคุยกับองค์หญิงก่อน ตอนนี้ความวุ่นวายภายในอาณาจักรเรามีมากพออยู่แล้ว อย่าหาเรื่องข้างนอกมาเพิ่มอีก "

         ดยุคยอร์ชห้ามขุนนางของตัวเอง ในระหว่างนั้นเขาก็ลุกขึ้นและไปคุกเข่าอยู่ด้านข้างสาวสวยผู้ที่เป็นองค์หญิงและทำสัญลักษณ์ต้องการพูดคุยลำพัง

         " พวกเจ้าออกไปด้านข้างก่อน "

         องค์หญิงที่เห็นดยุคยอร์ชมีเรื่องด่วน เธอก็โบกมีไล่ขุนนางรวมถึงองค์รักษ์รอบข้างให้ออกไปยืนรอห่างออกไป เมื่อดยุคยอร์ชเป็นหนึ่งในขุนนางที่เธอเชื่อใจนั่นเอง

         " ว่ายังไงนะ? ถ้างั้นท่านยอร์ชบอกว่าเขาอยู่ในนี้งั้นหรือ?? "

         เสียงขององค์หญิงอุทานออกมาอย่างแปลกใจและลืมตัว และในเวลาเดียวกันนั้นสายตาของเธอก็ปนไปด้วยความคิดอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนและทำให้คนรอบข้างคาดเดาได้


(จบ)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว