นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

กลับบ้าน(อัพครบ)

ชื่อตอน : กลับบ้าน(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 13:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
กลับบ้าน(อัพครบ)
แบบอักษร

​สัปดาห์ต่อมา

​ฌอห์นพาแฟนสาวกลับมาที่บ้าน ที่ซีแอตโทลหลังจากอาการเคล็ดขัดยอก และแผลตกสะเก็ดแล้วเมเปิลบอกมารดาว่า เธอไม่ได้หนีปัญหาแต่คนที่มีปัญหาคือพ่อกับแม่ ตอนนี้แม่ไม่ได้พูดกับพ่อมาเป็นอาทิตย์แล้ว เพราะไม่เห็นด้วยกับการกระทำ และที่สำคัญ ฌอห์นหอบดอกไม้ไปขอขมาพ่อตา แดเนียลก็ให้อภัยไปแล้ว ปัญหาขณะนี้คือแดเนียลเข้าหน้าภรรยาไม่ติด

คนที่เป็นกาวใจให้คือวานิช แต่เด็กหนุ่มบอกว่าพ่อเป็นคนก่อเรื่อง และยังบอกว่าทำไปเพราะปกป้องลูกสาว แต่การปกป้องต้องทำก่อนที่จะเกิดเรื่อง แต่เรื่องมันเกิดแล้ววานิชไม่เห็นด้วย

พ่อมักจะอ้างว่าอาบน้ำร้อนมาก่อน เขากลับคิดว่าไม่เกี่ยวกับอาบน้ำร้อนหรือน้ำเย็น แต่เขาดูว่ามันไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรเลย เจ็บกายพอทนแต่เรื่องใจนี่สิ เพราะเฮียฌอห์นจะว่าไปแล้ว ก็เหมือนคนในครอบครัว

​3วันก่อนหน้านี้

​"เวย์..เจ้จะปล่อยให้เธอแก้ปัญหา มันไม่ได้หรอกนะเรื่องนี้มันเกิดจากเจ้ ฉะนั้นเจ้ต้องอยู่นะ แม่หนูไม่ไปก็ได้นะคะ ยังไงครอบครัวก็สำคัญ"

"ผมว่ามันไม่เกี่ยว ตอนนี้เรื่องนั้นตัดไปแล้วเฮียเขาขอโทษพ่อกับแม่ไปแล้ว พ่อก็อ้างว่าอาบน้ำร้อนมาก่อน มันไม่สำคัญหรอกนะ มันอยู่ที่ว่ารู้ถูกรู้ผิด แล้วถ้าวันหนึ่งเวย์ไปทำแบบนี้ กับลูกใครเขา แล้วพ่อเขา อาจจะเอาปืนมาจ่อหัวเวย์ พ่อจะทำไง"

"เวย์..อย่าพูดแบบนั้นสิ เดี๋ยวใครจะหาว่าเวย์เป็นลูกอตัญญูนะ"

"ไม่หรอกลูก เวย์พูดมาก็ถูกแม่ว่าพ่อเขาต้องแก้ไขตัวเอง ก่อนทำไม่คิดแต่มาคิดหลังจากที่ทำ"

"เจ้..ไปพักผ่อนให้สบาย เดี๋ยวทางนี้เวย์จัดการเอง รับรองว่าพ่อเขาจะต้องรู้ว่าควรทำไง แล้วถ้าพ่อเขามาง้อ มาขอโทษแม่จะว่าไงฮะ?"มารดาค้อนลูกชายวงใหญ่

​"เฮอะ..เมื่อก่อนนะ แม่เคยว่าป๋าคินหวงลูกสาว หวงเมียแต่ตอนนี้พ่อเราอาการหนักมาก หนักกว่าป๋าอีกปล่อยเขาไปสักพักนะลูก"

​"แม่กลับบ้านนะคะ"

"ไม่ดีกว่า ลูกดูแลคุณปู่คุณย่าให้ดีนะจ๊ะ"

"ค่ะ..แม่"

​ก๊อกๆๆ

​"เชิญค่ะ..อาดิสหรอคะ"

"วันก่อนอาได้ยินเสียง แต่ก็คิดว่าพนักงานทำของหล่น เพิ่งรู้จากวีด้าว่าฌอห์นถูกเฮียกระทืบเอา"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่วางมวยกันนิดหน่อยเองค่ะอาดิส"

"ฌอห์นสู้เฮียงั้นหรอ?"ดิสนีย์ยังซักต่อ เมเปิลสบตามารดา เธอลำบากใจที่จะตอบ

"เปล่าค่ะพ่อคนเดียวเลย ที่ทำร้ายเขา"

"เมย์..ชีวิตคนเรานี่มันแย่นะ คนรักกันก็มีอุปสรรค ดีนะว่าอาไม่ได้แต่งงาน ไม่งั้นคงต้องขังลูกสาวไว้ในกรงทอง ให้ข้าวให้น้ำ นี่ถ้าแม่รู้เข้านะรับรองเฮียโดนเละแน่ แล้วตอนนี้ฌอห์นเป็นไงบ้าง"

"ค่อยยังชั่วแล้วค่ะ อีกสองวันเมย์จะไปซีแอตโทล ขอลางานสักสองอาทิตย์นะคะ เผื่อพ่อเขาจะสบายใจขึ้น แต่ฌอห์นเขาไม่ได้ติดใจอะไรหรอกค่ะ แต่ปัญหาคือ พ่อต้องง้อแม่ให้กลับบ้าน"

"ก็ปล่อยเขา ถ้าเป็นอานะจะอยู่ที่นี่แหละ ให้เฺฮียเขาอยู่คนเดียวบ้าง เผื่อเขาจะคิดได้แล้วเวย์ล่ะมีแฟนมั้ย ระวังนะพ่อตาปืนโหด ที่นี่เขาพกปืนอย่างเสรี ระวังไว้ให้ดี"

"ไม่หรอกฮะ..ผมจะเลือกแฟนที่พ่อเธอเสียไปแล้วครับ"

"หึหึ..หลานพูดดีมากจ่ะ อาไปทำงานก่อนหละ"

"ค่ะ..บายนะคะ"เมเปิลได้ข้อคิดอย่างว่า ถ้าสักวันเธอมีลูกจะต้องทำยังไง นี่ขนาดเธออายุ25ปีแล้วกว่าจะมีแฟนได้ ทุกคนต้องพิจารณาแล้วว่าดี แต่ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนไม่ดี ป่านนี้พ่อคงฆ่าตายไปแล้ว

✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒

"เมย์..ยังคิดเรื่องนั้นอยู่อีกหรอ ผมว่านะป่านนี้พ่อกับแม่คงคุยกันแล้วหละ ที่รักคุณคิดมากนะ ดูสิผมว่าน้ำหนักคุณลดไปแล้วมั้ง"

"มันอดไม่ได้ค่ะฌอห์น แม่ใจแข็งนะคะ"

"เพราะผม.."

"ไม่ค่ะ..คุณขอขมาพ่อไปแล้วนี่คะ ตอนนี้แม่ไม่คุยกับพ่อ เวย์บอกว่าเขาจะเป็นกาวใจให้ค่ะ แผลกายคุณเริ่มหายแล้ว แผลใจเป็นไงคะ?"เมย์เปิลกวามมอง ทั่วดวงหน้าของแฟนหนุ่ม เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

"ทั้งแผลกายแผลใจ หายสนิทแล้วเพราะผมได้หมอดีรักษาให้ ฉีดยาทุกคืนก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว เมียดูแลอย่างดี"

"บ้า..เมย์ว่าดูที่พ่อทำจะน้อยไปหน่อยนะคะ"

"ที่รัก..ผมอดดินน้ำพริกไปตั้งหลายวันนะ ไม่อ่ะไม่เอาอีกแล้ว คราวหน้าผมต้องตายแน่ถ้าผมทำให้คุณเสียใจ"

"ก็อย่าทำสิคะ"

"ครับไม่ทำ ฟอดดด หิวแล้ว เรื่องนี้พ่อกับแม่ไม่รู้นะ ถ้ายัยตัวแสบนั้นไม่เล่า เราเข้าครัวเถอะคุณไปนั่งเฉยๆ มื้อกลางวันผมจะทำอาหารให้คุณกินเองนะ"

"ทำได้แน่นะ"

"ครับ..สบายมาก"

"ยุ่น..มานี่มา หวัดดีครับๆ เก่งมากจ่ะ โบราณว่ามีหมาเป็นเพื่อน ดีกว่ามีเพื่อนหมาๆ ฌอห์น"

"ครับ"

"ปีนี่ยุ่นอายุเท่าไหร่"

"น่าจะ5ปี ตอนแรกเบ็กกี้อยากเลี้ยงพิทบุลแต่นิสัยมันดุ ผมก็เลยเลือกโกลเด้น มันชอบอ้อนเจ้าของเข้ากับคนง่าย"

"มันเชื่องคนนะคะ แค่เจอกันวันเดียวเอง"

"ใช่..อย่ารักหมาจนลืมเจ้าของหมานะ"

"พูดแบบนี้หรอห่ะ?..หมาก็หมาคนก็คนสิ แล้วถ้าคุณกลับไปนิวยอร์ก คุณจะยังรักเคารพพ่อเมย์อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่าคะ?"ฌอห์นเหนี่ยวคนพูดมาหอมแก้มฟอดใหญ่

"ฟอดด ที่รักเรื่องที่ผ่านมาแล้ว มันกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่คุณต้องดูแลหัวใจผมเพราะว่าผมขวัญเสีย อยากให้เมียปลอบขวัญไม่งั้นนอนผวาครับ"

"ต้องทำไงหรอคะ ต้องกล่อมคุณนอนต้องเล่านิทานให้คุณฟังอย่างนั้นหรอคะ?"

"ใช่แล้วก็ต้องกอดผมไว้ทั้งคืน ไม่ให้สะดุ้งโอเคมั้ย?"

"ไม่โอเคค่ะ เพราะเมย์รู้สึกว่าคุณไม่ได้ขวัญเสีย แต่คุณเจ้าเล่ห์มากกว่าค่ะ อื้มม อื้ิอ จุ๊ฟ"

"อย่างนี้ดีกว่ามั้ยหืม?"

"ค่ะ.."

"งั้นไม่ต้องกินข้าวแล้วจับเมียกินดีกว่า"

"อึ้ยย..ไม่ค่ะ เมย์หิว"

"แต่คุณยั่วเองนะ"

"ใครคะ..เมย์เปล่าเลย คุณนะหื่น ยุ่นไปรอปะป๋าข้างนอกเร็ว เดี๋ยวค่ำๆเราว่ายน้ำกันนะยุ่นนะ ว่าง่ายๆนะ นั่นแหละน่ารักจัง ว้ายย ฌอห์น"

"ฟอดด รู้มั้ยว่าผมรักเมียมากแค่ไหน?"

"กลิ่นอะไรคะ ฌอห์นกะทะไหม้.."ชายหนุ่มสาวท้าวยาวๆรีบไปปิดเตาไฟฟ้า ก่อนจะหันหลังไปพิงกับโต๊ะกินข้าว

"ว้า..อดเลย"

"ช่างเถอะค่ะ แค่คุณพยายามเมย์ก็โอเคแล้ว รอพ่อกับแม่มาดีกว่านะคะ เราค่อยคิดกันว่าจะกินอะไร ตอนนี้เมย์เห็นมีเกี๊ยวกุ้ง ถ้าเราเวฟก็กินได้แล้วค่ะ"

"เอางั้นก็ได้ เขาเรียกว่าแก้ขัดไปก่อน"

ครึ้ดๆๆๆ

"ของเมย์มั้งคะ?"

"ที่รัก..ไปรับสิ"

"ค่ะ..แอนนี่...เมย์จ่ะคิดถึงสิ เรื่องมันยาวไว้กลับไปก่อน พี่จะแวะไปหานะแล้วแอนนี่เป็นไงบ้าง"

[แอนนี่สบายดีค่ะ เค้ามีอะไรจะบอก แอนนี่ท้องค่ะ]

"อะไรนะท้องหรอ?..อุ้ย..เซอร์ไพรส์มากเลยเธอ แบบนี้คุณยายก็ยิ้มแก้มปริสิจ๊ะ"

[ค่ะ..แม่บอกว่าในที่สุด แม่ก็จะได้เป็นคุณย่าแล้วก็เป็นยาย ตอนนี้พร้อมแล้วครบทั้งหลานย่าหลานยายค่ะพี่เมย์]

"แล้วน้องเดียร์ว่าไงเธอดีใจมั้ย?"

[มากเลยล่ะค่ะ เธอบอกว่ามีน้องสองคนเลย เธอตื่นเต้นใหญ่ พี่ปลัดหรอคะเขาเป็นอดีตปลัดค่ะ คนนั้นขี้โม้ชะมัด เขาอวดว่าตัวเองไม่ธรรมดา น้ำยาแรงมาก อย่าลืมแวะมานะคะหรือจะให้รถไปรับก็ได้ อีกไม่นานก็จะได้เห็นหลานชายแล้วนะคะ เฺฮียตั้งชื่อแล้วค่ะ..แต่เขาอุบไว้ไม่บอกใครคิดถึงนะคะพี่เมย์]

"จ่ะ..ฝากบอกทุกคนนะว่าพี่ก็คิดถึง เราจะอยู่ที่นี่สองอาทิตย์จะ เดี๋ยวจะโทรฯไปว่ากลับเมื่อไหร่นะบายจ่ะ"เมเปิลยิ้มอย่างมีความสุข แม้ไม่ใช่ความสุขของตัวเอง แต่ก็เป็นเรื่องดีที่กำลังจะมีหลาน หญิงสาวทาบฝ่ามือที่ท้องตัวเอง แล้วถ้าเธอท้องล่ะพ่อจะดีใจหรือเปล่านะ?

"เป็นไงเห็นตื่นเต้นใหญ่ เรื่องอะไรหรอ?"ชายหนุ่มวางถ้วยเกี๊ยวลงบนโต๊ะ 

"ขอบคุณค่ะ จุ๊ฟ คุณน่ารักจัง ขอให้น่ารักแบบนี้ไปตลอดนะคะ"เมเปิลยื่นปากไปจุมพิตแก้มแฟนหนุ่ม

​"คุณอาจจะไม่เชื่อ ว่าผู้ชายที่ดิบเถื่อนอย่างผมจะมีมุมที่น่ารักอยู่ โดยเฉพาะกับเมียผมคือสามีแห่งชาติ ที่ผู้หญิงทุกคนต้องการเลยละ"

​"ชงเองกินเองนะคะคุณ เมื่อกี้แอนนี่บอกว่านางท้องค่ะ เพิ่งจะรู้น่าจะประมาณสัปดาห์หรือ2  ในที่สุดน้าหมวยก็ได้เป็นคุณย่า และเป็นคุณยายพร้อมกัน น่าอิจฉานะตะคุณ"

"อิจฉาทำไมอีกหน่อยเราก็จะมีเหมือนเขา ไม่แน่หรอกเดือนหน้าเมียผม อาจจะท้องไล่ๆกับแอนนี่ก็ได้"ฌอห์นดูมั่นใจมาก ทำให้คนข้างกายย่นจมูกใส่ เขาขี้โม้ชะมัด

"รู้มั้ยคะแม่แอนนี่ กับแม่ของเมย์แล้วก็แม่ของอันนา เป็นเพื่อนรักกันมาดามมีลูกก่อน แต่ดูสิคะอันนายังไม่รู้ว่า จะไปกันรอดมั้ยกับคนที่เธอคบอยู่ เนื่องจากว่าอยู่คนละที่ ระยะทางมันทำให้คนเราเปลี่ยนไปมั้ยคะ ในความคิดคุณ?"

"ไม่นะ..อย่างผมเป็นไง เคยรักคุณยังไงก็ยังรักแบบนั้น บางครั้งคนอยู่ใกล้กัน แต่ถ้าไม่ซื่อสัตย์มันก็ไร้ประโยชน์ ฉะนั้นถ้าเขารักเพื่อนคุณจริง ไม่เกี่ยวกับระยะทางครับ อื้ม..คุณ"เมย์คีบเกี๊ยวยื่นเข้าปากเขา

"กินเข้าไปค่ะ เฮ้อ!..เมื่อก่อนนะคะ พ่อแม่ของพวกเรา จะจับเฮียโจกับเมย์หมั้นกัน เป็นความคิดของผู้ใหญ่ซึ่งลูกๆไม่เห็นด้วย เฮียบอกว่าให้ล้างความคิดเรื่องนี้ออกให้หมด เพราะในชีวิตทุกคนต้องมีสิทธิ์ ที่จะเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง คุณว่าจริงมั้ย?"

"ใช่ผมเห็นด้วย เหมือนพ่อกับแม่เลย"

"จริงด้วยค่ะ เมย์อยากถามเหมือนกัน เมื่อก่อนคนญี่ปุ่นไม่ชอบอเมริกัน เพราะปัญหาเรื่องสงคราม แต่พ่อกับแม่คุณแต่งงานกันได้"

"เพราะรักคำเดียว พ่อกับแม่เป็นเพื่อนอยู่หน่วยงานเดียวกัน ไม่ได้เป็นแฟนกันตั้งแต่แรก แต่เขาเริ่มจากเพื่อน/เหมือนคุณกับเมย์"

"ใช่..ผมแอบมองคุณ"

"เพราะเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า"

"ใช่เธอไปนอนกับคนอื่น ทั้งๆที่เราคบกันอยู่"

"แล้วคุณแค้นเคืองเธอมั้ยคะฌอห์น เมย์หมายถึงว่า คุณอยากแก้แค้นอะไรแบบนั้นนะ?"

​"ที่รักจุ๊ฟ เรื่องแบบนั้น มีแต่ในนิยายเท่านั้นและ ในชีวิตจริงมันไม่มีหรอก ที่บอกว่าเธอทรยศฉัน แล้วฉันต้องทำลายผู้หญิงทุกคน ผมว่าบาปเปล่าๆเพราะบางคน เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เราต้องหันมามองตัวเองมากกว่า แสดงว่าเราบกพร่องเขาถึงไป คุณว่าจริงมั้ย?"

​"ไหนหันหน้ามาหน่อยสิ"

"อะไร..?"เธอประคองใบหน้าเข้มของเขา ให้หันมาสบตาแบบจริงๆจังๆ 

"ถ้ามองแค่ผิวเผินนะ เมย์ว่าคุณเหมือนกับซาตานดิบเถื่อน อย่างที่คุณพูดแต่ใจคุณโคตรแมนเลย คุณบกพร่องตรงไหนทำไมผู้หญิงคนนั้น เขาถึงไม่มองคุณนะ?"

"ผมไม่มีเวลาให้เธอไง เพราะเธอต้องการผู้ชายเอาใจใส่ตลอดเวลา แล้วเธอก็ออกเที่ยวกลางคืน ทั้งๆที่ผมก็บอกว่าไม่ควร ทุกที่อันตรายหมดและในที่สุด เธอก็ไปนอนกับผู้ชายอื่นซึ่งก็อยู่ในกลุ่มเที่ยวด้วยกัน"

"แล้วเธอจะกลับมาหาคุณมั้ยคะ?"

"เฮอะ!..กลับมาก็บ้าแล้ว คุณเป็นเมียผมนะเมย์คนอื่นไม่เกี่ยว ผมรักคุณยิ่งตอนนี้ผมยิ่งรักคุณ เพราะไม่นานเมียอาจจะกำเนิดเบบี๋ ใครจะรู้เพราะผมตั้งใจสุดๆ สำหรับลูกคนแรกของเรา อาจจะแฝดก็ได้ใครจะรู้?"

"พ่อคนขี้โม้ อ้ายย..อย่านะ"เขารั้งเธอมานั่งตักแถมเอาจมูก มาซุกไซร้ที่อกอวบอย่างเสน่หา

"ฟอดดด หอมจังแม่จะยินดีมากถ้ามีหลานตอนนี้ แม่ยินดีจะลาออกจากงาน เพื่อเราเลยนะ"เขามองเธอตาปรอย

"สงสารคุณแม่นะคะ เพราะแม่รักงานนั้นมากเหมือนคุณ"

"ใช่..แม่กับพ่อ เคยอยู่กลางทะเลเหมือนผม แต่แม่กับพ่อก็ลาออก ตอนที่ย้ายกลับมาที่ซีแอตโทล บริษัทเขาก็ขอร้องให้กลับไปอีก แต่แม่กับพ่อก็ยื่นข้อเสนอ"

"อะไรคะ?"

"พ่อกับแม่บอกว่า ขอรับเป็นที่ปรึกษาเท่านั้น ไม่ทำงานเต็มเวลา เดือนหนึ่งพ่อกับแม่ทำงานแค่ 12วันเท่านั้น เพราะอยากมีเวลาอยู่บ้าน อยู่กับลูกสาวคนสวยเพือไปรับไปส่ง วันที่เบ็กกี้มีเรียนแต่เดี๋ยวคงกลับ คุณว่าแบบนี้ดีมั้ย?"

"ค่ะ..พ่อบอกว่าอย่าทำงานจนตาย ควรพักผ่อนบ้างท่องเที่ยวบ้าง เสาร์อาทิตย์พ่อกับแม่จะไม่ไปทำงาน พ่อก็อยู่กับบ่อปลาสวยงาม ส่วนแม่ก็อ่านหนังสืออ่านทุกอย่างค่ะ"

"ใช่..การอ่านหนังสือ ทำให้คนเรามีโลกทัศน์เขาเรียกว่า เป็นการเปิดกะโหลก รับสิ่งใหม่ๆไง มันไม่มีอะไรที่เราเรียนรู้หมด มันยังมีอีกมากที่เราไม่รู้"

​ปริ้นนน!!!

"มาแล้วมั้งคะ.."

"ใช่..เขาเปิดเองได้ เพราะทุกอย่างอยู่ในนี้"ชายหนุ่มชูมือถือให้เธอดู นั่นสินะทุกอย่างสั่งผ่านแอปไม่ว่าจะเป็นอะไร เทคโนโลยีล้ำทุกอย่างไปแล้ว

"ไงจ๊ะเด็ก..โอ๊ะโอ๋..ยุ่นๆเบาหน่อยๆ"เจ้าหมาพันธ์โกลเด้น รีบกระดิกหางเข้าประจบเจ้าของทันที เดินล้อมหน้าล้อมหลังเป็นพัลวัล

"ไงเจ้าตัวแสบ..พี่เมย์ทานอะไรหรือยังคะ?"

"ทานแล้วจ่ะเกี๊ยวกุ้ง รองท้องไปหน่อย"

"หนูมีขนมมาฝากค่ะ แม่บอกว่าเจ้านี้อร่อยมาก แล้วก็สาคูค่ะที่นี่มีขายด้วยนะคะ ย่านคนไทยมีอาหารให้เลือกทุกอย่าง แต่ว่าจะแพงไปนิสนึง"

"แล้วของเฮียล่ะ"เบ็กกี้สั่นหัว เพื่อแกล้งพี่ชาย

​"แม่บอกว่าสามีภรรยา ก็เหมือนคนๆเดียวกันถ้าภรรยากินอะไร สามีก็ควรกินได้ด้วย"เธอยกเหตุผลมาอ้าง

​"ใช่..แต่นี่ของลูกขนมปังเนยสด ที่ลูกชอบพ่อแม่มักจะนึกถึงลูกเสมอจ่ะ"

"ขอบคุณฮะ"

"พี่เมย..เจ้ายุ่งกินข้าวยังคะ ดูเหมือนจะหิวนะเนี่ย มานี่เลยเจ้าตัวยุ่งคิดถึงหรอห่ะ?"เจ้าหมาแสนรู้ยังคลอเคลียเจ้าของไม่ห่าง เบ็กกี้จับลูกบอลขว้างออกไปนอกบ้าน เจ้าหมาแสนรู้วิ่งตามไปคาบมาครั้งแล้วครั้งเล่า

"แต่ฌอห์นให้กินแล้วนะ เมื่อตอนจะ10โมงนี่เองจ่ะ"

"พ่อว่ามันแกล้งมากกว่า เพราะเบ็กกี้ให้อาหารตามใจมัน ฌอห์นกับเมย์เดี๋ยวเข้าไปคุยที่ห้องทำงานพ่อหน่อย"

ฌอห์นสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ น่าจะเป็นเรื่องที่เขา ยื่นใบลาออกจากงาน ถึงแม้ว่าบริษัทนี้มีแต่คนต้องการ อยากจะทำงานด้วย แต่ถ้ามีเรื่องต้องเลือก ฌอห์นก็เลือกภรรยาของเขาแน่นอน

"นังก่อนสิ.."

"ครับพ่อ"

"เรื่องที่ฌอห์นให้พ่อไปคุย ท่าทางเขาจะไม่ยอมแต่เขาบอกว่า ให้ฌอห์นลาพักร้อนต่อได้จนกว่าจะเบื่อ แล้วค่อยกลับไปทำงาน อันนั้นมันขึ้นอยูกับลูกแล้ว ว่าจะเอายังไงหรือว่าลูกจะไปคุยกับเขาเอง"

"ครับพ่อ เรื่องนี้ผมคุยเองจะดีกว่า ถ้างี่เง่ามากๆผมก็ไม่สนหรอก"

"ฌอห์น..ใจเย็นสิคะ คุณวู่วามไปจะได้ประโยชน์อะไร ค่อยๆคิดค่อยๆแก้ปัญหาไป ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา คุณเป็นคนพูดเองนะ แต่เมย์ไม่มีปัญหาค่ะคุณพ่อ ที่จริงแล้วคุณไม่จำเป็นต้องลาออก แต่ขอเขากลับเข้าฝั่งมาทำงานในออฟฟิตก็ได้นี่คะ"

​"นั่นสิ..พ่อว่าเมย์พูดถูก ไปคิดให้ดีก่อนนะฌอห์นทุกอย่าง มันสามารถยืดหยุ่นได้ถ้าฌอห์นเห็นตาม ที่เมย์พูดก็ไม่ต้องกังวลอะไรเลย เขาพร้อมรับข้อเสนออยู่แล้ว"โลฮาลพยายามเกลี้ยกล่อมลูกชาย หวังว่าฌอห์นจะฟังเสียงพ่อแม่บ้าง

เวลา18.00น.

"อาหารเย็นพร้อมเสิร์ฟค่ะ พี่เมย์นี่คล่องจังเลยนะคะ เรื่องงานครัว"

"พอทำได้บ้างจ่ะ แต่วันนี้พี่เพิ่งลองทำนะ แต่เมื่อกี้ที่เบ็กกี้ชิมแล้วไม่เค็มแน่นะ?"เมเปิลไม่ค่อยแน่ใจ กับฝีมือตัวเองเท่าไหร่ แต่เธอก็พยายามทำให้ดีที่สุด

"แม่ว่ารสชาดกำลังดีนะจ๊ะ"

"ใช่..อาหารเนี่ยนะ มันไม่ได้ถูกปากทุกคนหรอก บางคนบอกว่าอร่อย แต่บางคนก็บอกว่าไม่อร่อย โบราณว่าเรากินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน กินเพื่อดำรงชิวิตและเรายังมีโอกาส ที่จะได้กินมากว่าใครๆอีกหลายคน ที่เขาลำบาก"

"พ่อหมายถึงอย่าเลือกกินค่ะ หนูฟังพ่อพูดเรื่องอาหารมาตั้งแต่หนูเด็กๆ ตอนนี้หนูจะอายุ20ในอีกไม่กี่วัน หนูจำขึ้นใจเลยค่ะ ว่ามีอะไรบ้างจริงมั้ยคะเฮีย"ฌอห์นยิ้มน้อยๆ เหมือนกำลังมีอะไรในใจ

"ฌอห์นคะ..อย่างที่คุณพ่อว่าก็ดีเหมือนกัน ระยะทางแค่นี้เราจะมาจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ คุณไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ เมย์เข้าใจ"

"ที่รัก..เราเดินทางบ่อยๆใช่ว่าจะดี ถ้างั้นผมขอเวลาคุณอีกปีได้มั้ย ขอผมเคลียร์อะไรๆให้มันเรียบร้อยก่อน"

"ค่ะ..เมย์โอเคค่ะ..งั้นทานข้าวนะคะ นี่ค่ะไก่อบเทอริยากิชุ่มซอส แอบจำมาจากที่ร้านค่ะรสชาดใช้ได้มั้ยคะ?"

"อร่อยค่ะ..แม่คะปิดเทอมนี้ขอหนูไปทำงานที่โรงแรม กับพี่เมย์ได้มั้ยคะขอข้าวหนูกินสามมื้อ พร้อมที่พักแค่นั้นก็พอค่ะค่าแรงไม่ต้อง แม่อนุญาตมั้ยคะ?"

"เขาพูดตั้งแต่วันที่เขามาถึงแล้ว ไหนลูกบอกว่าไม่ชอบงานบริการไง เมื่อก่อนเห็นบอกว่าเป็นงาน ที่โดนโขกสับมากที่สุด ต้องทำตามที่ลูกค้าขอทุกอย่าง ทั้งๆที่กับพ่อกับแม่ยังไม่เคยทำเลยนี่จ๊ะ"สิ่งที่แม่แฟนหนุ่มพูดมาล้วนถูกต้อง ลูกค้ามีหลายประเภท โดยเฉพาะงานในครัว

"เมย์ชินแล้งล่ะค่ะ ลูกค้าแต่ละคนไม่เหมือนกัน อย่างที่คุณพ่อพูดก็จริง บางทีอาหารเชฟทำสุดฝีมือก็หาว่าไม่ได้เรื่อง โดยเฉพาะคนจีนค่ะ"เธอกระซิบบอกทุกคนเบาๆ เหมือนกลัวใครมาได้ยินเข้า แล้วมันจะไม่ดีหาว่าเอาเรื่องลูกค้ามานินทา

"แม่ว่าน่าจะมีทุกที่เรื่องนี้..ส่วนเรื่องงานฌอห์นค่อยๆคุยกันนะ และเรื่องงานแต่งพ่อกับแม่ก็พร้อม สำคัญที่ว่าเราสองคนพร้อมหรือยัง?"สำหรับฌอห์นเขาพร้อมมาก แต่ภรรยาเขานี่สิเธอพร้อมหรือยัง? เรื่องนี้คืนนี้ต้องนอนคุยกันจะได้เรื่องกว่า

​"เมย์รู้นะคะว่าคุณจะพุดอะไร?"เธอเอ่ยขึ้น หลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นจากสระว่ายน้ำ แล้วก็อาบน้ำอาบท่าเสร็จและกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน

​"ขอบคุณที่เมียรู้ใจ ฟอดดด เรื่องแต่งงานถ้าคุณจะพูดเรื่องนี้ ก็แสดงว่าใจเราตรงกันเลยที่รัก ผมจะบอกแม่ว่าผมพร้อมตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

"แต่เรื่องงานล่ะคะ?"

"หลังจากเราแต่งงาน ผมอยากให้คุณมาอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง อยู่กับผมที่รักผมบอกแล้วไงว่าผมจะขอเขา มาอยู่ในออฟฟิต แต่ถ้าไม่ให้ก็ลาออกเขาก็ต้องทำตามเงื่อนไขของเรา"ฌอห์นมั่นใจในศักยภาพของตัวเอง

"แล้วถ้าเขาไม่ทำตามเงื่อนไขคุณล่ะ หรือเขาอาจจะให้เงินคุณก้อนหนึ่ง แล้วก็บอกคุณว่าแกรับเช็คนี่ไปซะ แล้วก็กรุณาไสหัวไปไกลๆจากที่นี่เลย แล้วให้ไวที่สุดด้วย คุณจะว่ายังไงคะพ่อรูปหล่อ"เมเปิลพูดตามความคิดของเธอ

"ที่รัก..คุณพูดได้กินใจมาก แต่ไม่หรอกประธานบริษัท คงมีความเกรงใจกันบ้าง เราทำงานแลกเงินนะ และระดับหัวกะทิอย่างผม เขาต้องรับเงื่อนไขของเรา"

​"ดูคุณมั่นใจเต็ม100จัง"

"ที่รักถึงยังไงนะแม้ว่าผมไม่ได้ทำงานที่นั่น ผมหอบหิ้วพอร์ตฯของผม ไปสมัครงงานไหนก็ได้ พราะประสบการณ์ที่โชกโชนแบบนี้ เขาต้องอ้าแขนรับ แต่ตอนนี้คนรู้ใจผม อ้าแขนรับสามีหรือยังหืม?ฟอดด"

​"อ้าแขนรับคุณเสมอค่ะ เข้ามาสิคะ"ชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะเธอคนเดียวที่เขาต้องการ อยากให้อยู่เคียงข้างเวลาที่เขามีปัญหา

"ขอบคุณที่รัก ฟอดด จุ๊ฟคืนนี้ไม่สว่างไม่เลิก เอาให้ฟ้าเหลืองไปเลย"

"จัดมาชุดใหญ่เลยค่ะ..กลัวว่าจะไม่สมราคาคุยของแบบนี้ คนเก่งเขาไม่ขี้โม้กันหรอกค่ะ อ้ะ..ฌอห์น อื้อคนหื่น"และก้ไม่มีเสียงคุยจากเขาจริงๆ เพราะชายหนุ่มต้องลบคำสบประมาทของเมียให้ได้ มี่เธอบอกว่า'คนเก่งเขาจะไม่ขี้โม้'งั้นก็คงจะจัดหนักให้เธอไปเลย จะได้รู้ว่าฟ้าเหลืองเป็นยังไง....






หุๆเราก็อยากเห็นนะคะ ว่าฟ้าเหลืองเป็นยังไง? หรือว่าทุกท่านไม่อยากจะรู้คะ แต่คนอ่านหายไปไหนกันนะ? ถ้าไม่มีคนอ่านคงต้องงดอัพ ด้วยประการละฉะนี้นะจ๊ะ

ความคิดเห็น