chinain (มัทรินทร์)
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​บทที่2 (2/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่2 (2/2)
แบบอักษร

​บทที่2 (2/2)




ชวัลภาจัดการเทผงยาสีขาวใส่ลงไปในไวน์แดงชั้นดีสองแก้วในปริมาณเท่าๆกันโดยให้เพื่อนๆกันไว้ไม่ให้คนอื่นเห็น



“น้องคะ”


ชวัลภาเรียกบริกรที่กำลังเดินมาทางนี้


“ช่วยเอาสองแก้วนี้ไปให้คุณเจสันกับผู้หญิงคนนั้นด้วยนะคะ”

“ได้ครับ จะให้บอกว่าใครฝากมาดีครับ”

“เอ่อ ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นคือพอดีพี่ได้ยินคุณเจสันบ่นๆอยากดื่มไวน์แดงน่ะค่ะ”

“อ๋อ ครับ ได้ครับ”



ชวัลภามองความสำเร็จของตัวเองเมื่อเห็นบริกรนำไวน์ไปเสิร์ฟให้เจสันกับดาริญญาซึ่งสองคนนั้นก็รับมาดื่มโดยไม่ได้เอะใจอะไร ยินดีด้วยนะเจสันคุณจะได้ฟันผู้หญิงสมใจ ส่วนยัยฝ้ายคงต้องเสียใจด้วยเพราะคุณเจสันเขาไม่มีทางมาจริงจังอย่างที่หล่อนวาดฝันไว้อย่างแน่นอน



“ทิม มึงว่าคืนนี้เจสันมันจะได้มั๊ยวะ” มาร์คัสกระซิบกระซาบกับทิมหลังจากที่เห็นสายตากรุ้มกริ่มของเจสันเวลามองดาริญญา


“จะเหลือเหรอ” ทิมตอบอย่างรู้ทันเพื่อนสนิท เจสันน่ะถ้าเจอสาวสวยถูกใจก็จะสร้างภาพสุภาพบุรุษเพื่อหลอกขึ้นเตียง พอได้ฟันแล้วรุ่งเช้าเขาก็จะคืนร่างปีศาจเพราะไม่อยากให้สาวๆผูกมัด


“กูก็ว่างั้นแหละ” มาร์คัสชนแก้วกับทิมแล้วยืนมองหนุ่มสาวที่คุยกันกระหนุงกระหนิง



ดาริญญาคุยกับเจสันได้สักพักก็รู้สึกว่าเขาช่างเป็นสุภาพบุรุษไม่เห็นเหมือนข่าวลือที่บอกว่าเขาเป็นพวกเพลย์บอยจอมฉวยโอกาสเลยแม้แต่น้อย ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นที่เธอเคยเจอคงแอบแต๊ะอั๋งจับมือถือแขนเธอบ้างแล้วแต่สำหรับเจสันบอกเลยว่าไม่มี ดังนั้นดาริญญาจึงค่อนข้างมั่นใจในตัวเขาว่าคนนี้แหละที่เธอจะจับให้อยู่หมัด


“ปกติแล้วคุณอยู่ห้องบริหารเหรอคะฉันไม่ค่อยเจอคุณที่ห้างเลยค่ะ” ดาริญญาชวนคุยเรื่องงานเพื่อไม่ให้เสียมารยาทไปก่อน เจสันพยักหน้ารับ

“ครับ แต่นานๆทีนะเพราะผมก็มีอีกธุรกิจต้องดูแล”



ดาริญญาพยักหน้าพลางลอบกลืนน้ำลาย ขนาดธุรกิจห้างสรรพสินค้าก็ทำเงินมหาศาลแล้วเจสันยังมีอีกธุรกิจเชียวหรือ นี่สินะคนจะรวยก็รวยเอา คนจะจนก็จนเอาๆนึกแล้วสงสารตัวเองเหลือเกิน ดาริญญากระดกไวน์อึกสุดท้ายลงคอเช่นเดียวกับเจสัน ทั้งสองคุยกันอีกสักพักก็รู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ มันร้อนวูบวาบจากภายในซึ่งเจสันเพลย์บอยหนุ่มที่ช่ำชองเรื่องอย่างว่ารู้ทันทีว่าคงโดนยาปลุกเซ็กส์เข้าให้แล้ว ผิดกับดาริญญาที่ไม่เคยเสียซิงให้กับใครเรื่องปฏิบัติก็อ่อนด้อย เรื่องทฤษฎีก็ไม่รู้เช่นกัน



“ร้อนจังเลยนะคะคุณเจสัน” ดาริญญากระพือคอเสื้อราวกับช่วยคลายร้อนได้แต่ก็ไม่


ร่างบางหันมองรอบตัวก็เห็นผู้คนยังดูปกติ ไม่มีใครร้อนรุ่มทรมานเหมือนเธอเลยสักคน ทำไมกันนะเกิดอะไรขึ้นเพราะยิ่งเวลาผ่านไปเธอไม่ได้แค่ยิ่งทรมานมากขึ้นจนอยากจะถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกไปจากร่างกายแล้วดับร้อนด้วยบางอย่างซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันคืออะไร


“คุณเจสันคะ ฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วค่ะฉันรู้สึกแปลกๆ” ดาริญญามีสีหน้าทรมานจนเจสันรู้สึกว่าใบหน้าเธอช่างเย้ายวน


“กลับยังไงครับ มีคนมารับหรือเปล่า”


“คงโบกแท็กซี่เอาน่ะค่ะ ฉันรู้สึกไม่สบายมันร้อนวูบวาบทรมานแปลกๆ”


โบกแท็กซี่อย่างนั้นเหรอ ไม่เด็ดขาดเจสันไม่มีทางเสียของดีให้แท็กซี่ได้เชยชมอย่างแน่นอน


“เดี๋ยวผมไปส่งครับ”


เจสันคว้าข้อมือคนตัวเล็กที่ดูทรมาน เวลานี้ดาริญญาไม่มีอารมณ์มาพะวงหรือคิดวางแผนใดๆแล้ว สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดก็คือกลับถึงบ้านให้เร็วที่สุดแค่นั้นเอง



**************************************************************************************************

แรกๆก็งี้ต่างคนต่างสุภาพใส่หน้ากากเข้าหากัน

เรื่องนี้มันต้องรอดูยาวๆจ้าว่าความเถื่อนปากร้ายของเจสันจะเล็ดลอดออกมาให้ดาริญญารู้เมื่อไหร่ หุหุหุ

แต่ดูเหมือนว่าก่อนจะเจอปากร้ายปากเถื่อน

ดาริญญาคงต้องรับมือกับความเถื่อนทารุณทางกายภาพไปก่อนน๊า อิอิอิอิอิ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น