Lunarlith

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 33 : นอนคุยกันนี่มันดีกว่านั่งคุยกันตั้งเยอะ

ชื่อตอน : Chapter 33 : นอนคุยกันนี่มันดีกว่านั่งคุยกันตั้งเยอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 33 : นอนคุยกันนี่มันดีกว่านั่งคุยกันตั้งเยอะ
แบบอักษร

-CHAPTER 33-


“อะไรนะ นี่นายพูดจริงเหรอ” วีนัสมองหน้ามีนอย่างจับผิด หลังจากที่แทนคุณออกไปตามน้องสาวได้สักพัก มีนก็เป็นฝ่ายเข้ามาบอกเธอว่าพีทเป็นคนพาต้องใจไปที่พัทยา

“อื้อ จริงสิครับ ผมจะโกหกบอสทำไม”

“ก็อาจจะอยากถ่วงเวลาให้พีทไงล่ะ” เธอมองหนุ่มหน้าตี๋นิ่งๆ อย่างรู้ทัน

“นี่ เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะมีน ถ้าพีทพาน้องสาวเขาไปทำอะไรบ้าๆ นี่มันชีวิตของเขาเลยนะ” วีนัสซีเรียส

“ฉันไม่เคยสอนให้โฮสต์ในคลับเอาเปรียบผู้หญิง” ถ้าไม่ยินยอมก็คือไม่ นั่นคือกฎของ MISTY CLUB เช่นกัน

“ก็ผมพูดจริงๆ นี่ครับบอส อะเอางี้ ถ้าพูดไม่จริงผมยอมให้วิกกี้กระทืบเลย” มีนเทหมดหน้าตัก วิกกี้ที่นั่งอยู่ข้างวีนัสถึงกับร้องวี้ดว้าย

“ว้าย หยาบคาย ผู้หญิงบอบบางอย่างฉันจะกระทืบใครได้ไงยะ” เขาจิกตาใส่โฮสต์หนุ่ม

“แต่ถ้าเปลี่ยนจากกระทืบเป็นปล้ำละก็ ค่อยน่าสนหน่อย” ก่อนที่วิกกี้จะเกาแขนมีนแล้วซบลงจนชายหนุ่มทำหน้าเอือม

“ถ้านายโกหกละก็ นายโดนแน่” วีนัสชี้หน้ามีนอย่างคาดโทษก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนมากดโดยไว

“คุณหมอ กลับมาที่คลับเดี๋ยวนี้” ยังไม่ทันที่ปลายสายจะพูดอะไร หญิงสาวก็สั่งการด้วยความใจร้อน

“ไม่ได้หรอกครับ ผมต้องไปหาน้อง”

“น้องคุณน่ะ ไม่ได้กลับไปที่บ้าน”

“หมายความว่าไง แล้วคุณรู้หรอว่าน้องผมอยู่ไหน”

“น้องคุณกำลังตรงไปที่พัทยากับพีท”

“ฮะ!”

“ไม่ต้องฮะแล้ว กลับมารับฉันเดี๋ยวนี้ เร็ว”


ไม่ถึงยี่สิบนาที แทนคุณก็วนรถกลับมาจอดที่คลับ วีนัสรีบกระโดดขึ้นรถ เธอเปิดกูเกิ้ลแมพตามที่มีนส่งโลเคชั่นมาให้

ฝนยังคงตกเป็นระยะตอนที่ทั้งสองมุ่งหน้าไปพัทยา วีนัสมองใบหน้าเคร่งเครียดของคุณหมอแล้วเป็นห่วงขึ้นมา

นอกจากน้องสาวจะรู้ความจริงว่าตัวเองแอบมาเป็นโฮสต์แล้ว ตอนนี้ยังไปอยู่สองต่อสองกับคนที่เหม็นหน้าเขาอีก เขาคงเครียดมาก

“คุณ...โอเครึเปล่า” เสียงหวานเอ่ยถามเบาๆ

“ผมเป็นพี่ชายที่แย่มาก ผมทำให้น้องเสียใจ” และคุณหมอหนุ่มก็อดระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาไม่ได้จริงๆ ในหัวเขามีแต่ความคิดโทษตัวเองเต็มไปหมด

“คุณก็ทำทุกอย่างเพื่อน้องไม่ใช่เหรอ” วีนัสทวนสติเขา

“ใช่ แต่ผมทำให้เขาผิดหวัง ผมเป็นพี่ชายที่ดีไม่ได้” คุณหมอหนุ่มเม้มปากแน่น 

“ก็ไม่ใช่เพราะคุณทำเพื่อน้องหรือไง ถึงต้องมาเป็นแบบนี้น่ะ” 

“แต่ผมมัน...โอ้ย อี๊อ”  วีนัสใช้นิ้วหนีบปากของคุณหมอเข้าหากันจนเขาส่งเสียงอู้อี้

“หยุดว่าตัวเองได้แล้ว แล้วฟังฉัน”

“น้องคุณน่ะ เขาแค่กำลังโกรธ แต่เดี๋ยวเขาก็จะเข้าใจคุณ เชื่อฉันสิ” แทนคุณละสายตามามองใบหน้าสวยที่มีท่าทีจริงจังแปปนึงก่อนจะหันไปมองถนนต่อ

“ผมกลัว” ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อยหลังจากเธอปล่อยปากเขา

“แทนคุณ ฉันเชื่อนะว่าน้องสาวคุณน่ะรักคุณมาก ยังไงเขาก็ต้องเข้าใจคุณ แต่คุณอาจจะต้องให้เวลาเธอหน่อย” วีนัสลองคิดแทนตัวเองกับต้องใจ เธอคิดว่าลึกๆ ต้องใจต้องเข้าใจพี่ชายแน่ๆ แต่ขอเวลาทำใจหน่อย

“แต่ผมกลัวว่าจะเกิดอะไรแย่ๆ ขึ้นกับน้องซะก่อน”

“ฉันว่าเขาไม่ทำอะไรโง่ๆ ด้วยการทำร้ายตัวเองหรอก แล้วอีกอย่างพีทก็ไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดนั้น” ถ้าความคิดของฉันถูกอะนะ เธอเก็บประโยคสุดท้ายไว้ในใจ

“ครับ ผมหวังว่าจะเป็นแบบนั้น” เขายังถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ แต่ยังไงการได้คุยกับวีนัสก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาหลายส่วน

แทนคุณขับรถต่อไปอีกราวครึ่งชั่วโมง ฟ้าฝนก็ดูจะไม่เป็นใจเข้าไปอีก เพราะสายฝนกระหน่ำลงมาจนมองแทบไม่เห็นทาง

“ฝนตกหนักจนมองทางแทบไม่เห็นแน่ะ” เขามองฝ่าความมืดและหยดน้ำฝนออกไป

“คุณขับไหวรึเปล่า” วีนัสก็รู้สึกกังวลกับสถานการณ์เหมือนกัน นี่ไม่รู้ว่าพีทจะพาต้องใจไปถึงพัทยาหรือยัง

“ผมว่าเราคงต้องแวะพักกันก่อน”

“ฮะ แล้วน้องคุณ...”

“ถ้าขับรถไปแล้วรถชน ผมก็ไม่ได้เจอน้องเหมือนกัน” อีกอย่างเขาจะพาวีนัสมาเสี่ยงได้ยังไง

หวังว่ายัยต้อง จะดูแลตัวเองได้ก็แล้วกัน


ซู้ดดดด งั่มๆ งั่ม แจ๊บ

พีทกำลังมองผู้หญิงข้างหน้าแล้วกลืนน้ำลาย

ซู้ดดดด

ภาพหญิงสาวรูปร่างบอบบางที่กำลังซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างเอาเป็นเอาตายเป็นถ้วยที่สามช่างคอนทราสกับรูปร่างและหน้าตาของเธอเหลือเกิน

เอิ้กกก

ชายหนุ่มถึงกับเบือนหน้าหนีเมื่อเธอซดน้ำซุปเป็นคำสุดท้ายแล้วเรอออกมาเสียงดัง 

แม่เจ้าโว้ย นี่มันอะไรกันวะ

“โอ้ย อิ่มจนท้องจะแตก คุณดูพุงฉันสิ” ยังมีหน้าชี้ให้เขาดูพุงน้อยๆ ที่ป่องออกมาเพราะกินเยอะของเธออีก 

บ้าเอ้ย ไอ้เวรนั่นเลี้ยงน้องแบบไหนกันวะ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้เลยให้ตาย

ในที่สุดต้องใจก็เงยหน้าขึ้นมาจากถ้วยบะหมี่และแก้วโค้กข้างหน้า เธอมองชายหนุ่มรูปหล่อที่ทำท่ากระอักกระอ่วนก่อนที่ริมฝีปากเล็กๆ จะเปิดออก

“คุณชื่ออะไรนะ คีธเหรอ” ริมฝีปากของพีทกระตุก จมูกของเขาบานออกเพราะกำลังพยายามข่มกลั้นอารมณ์ไม่เอื้อมมือไปบีบคอเล็กๆ ของต้องใจเข้า

ผู้หญิงคนนี้! จำชื่อเขาไม่ได้งั้นเหรอ เธอจำคนที่ฝ่าฝนไปเอาเธอขึ้นรถแถมยังขับรถพาเธอมาถึงพัทยาไม่ได้

เขาได้แต่บอกให้ตัวเองทำใจร่มๆ เข้าไว้ 

“พีทไง” พีทพยายามให้เสียงตัวเองออกไปไม่เหมือนเสียงคำราม 

“อ้อ ใช่ๆ พีท” 

หลังจากวิ่งออกมาจากคลับและมานั่งหลบมุมร้องไห้ พีทก็พาเธอขึ้นรถมาด้วย ต้องใจยังคงร้องไห้ตลอดทางตั้งแต่กรุงเทพมาจนถึงพัทยา ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกที่คอนโดของพีท 

หลังจากหยุดร้องไห้ เธอเพิ่งรู้สึกว่าหิวจนต้องหาอะไรกิน แต่ในคอนโดของชายหนุ่มมีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้นที่กินได้ 

ถ้าอยู่กับแทนคุณ เขาจะไม่ยอมให้เธอกินมันเยอะขนาดนี้โดยเด็ดขาด แค่หลับตาเธอก็นึกใบหน้าและน้ำเสียงของพี่ชายออก เขาจะต้องสาธยายว่ามันมีทั้งโซเดียมและผงชูรสเยอะแค่ไหนจนเธอหมดความอดทนเลิกกินมันไปเอง

แต่ตอนนี้ ไม่มีพี่ชายคนนั้นอีกแล้วเพราะต้องใจโกรธแล้วก็ผิดหวังเหลือเกินที่เขาไปเป็นโฮสต์ที่คลับ

“เธอจะเอายังไงต่อ” พีทเห็นร่างเล็กนิ่งไปแถมหน้าก็ดูเศร้าเลยถามออกมาขัดความเงียบ

“ก็ไม่เอายังไง ฉันจะไม่ยุ่งกับพี่คุณอีกแล้ว” แม้ดวงตาจะดูเศร้า แต่เธอกลับพูดออกมาเสียงแข็ง

พีทเลิกคิ้ว เขาไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงตรงหน้าสักเท่าไหร่หรอกว่าจะโกรธเคืองหรือโวยวายอะไรจนคลับแทบพังขนาดนั้น 

กะอีแค่พี่ชายมาเป็นโฮสต์ มันต้องฟาดงวงฟาดงาขนาดนี้เชียว

แต่บางทีเขาก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกคนบนโลกหรอก 

แค่หญิงสาวข้างหน้า น้องสาวของศัตรู มีประโยชน์กับเขาก็พอแล้ว

“ไม่พูดก็ไม่พูด ตามใจเธอเลย” ชายหนุ่มปั้นยิ้มที่คิดว่าอ่อนโยนมากที่สุดให้เธอ

“เธอนั่งรถมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำก่อนสิ เดี๋ยวจะได้นอน”

“เดี๋ยว ฉันว่า เรามาหาอะไรทำให้ลืมความทุกข์กันดีกว่า” ต้องใจมองไปรอบๆ ห้องแล้วพูดออกมา


ด้านแทนคุณกับวีนัสก็จอดแวะที่โรงแรมข้างทางพอดี โชคดีที่มีโรงแรมระดับสามดาวอยู่แถวนี้ ทั้งสองเข้าห้องพักอย่างเงียบๆ หลังจากตกลงกันว่าจะนอนพักในคืนนี้แล้วรีบออกไปตามหาน้องสาวของแทนคุณแต่เช้า

สถานการณ์และเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก

วีนัสเป็นฝ่ายเข้าไปอาบน้ำก่อน ก่อนที่เธอจะใส่ชุดคลุมอาบน้ำของโรงแรมออกมาและจำเป็นต้องใส่มันเป็นชุดนอนเพราะทั้งสองไม่มีเสื้อผ้าติดมาเลย

หญิงสาวมองแทนคุณที่เตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำบ้างนิ่งๆ ก่อนจะสะบัดหน้าขึ้นไปนอนบนเตียงด้านหนึ่งโดยหันหลังให้ชายหนุ่ม 

แทนคุณมองท่าทางนั้นตาปริบๆ ดูเหมือนบรรยากาศระหว่างพวกเขามันจะเงียบเกินไปยังไงไม่รู้ 

ชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำและออกมาด้วยชุดเสื้อคลุมอาบน้ำเช่นเดียวกับวีนัส หลังจากได้อาบน้ำเย็นๆ หัวก็เหมือนจะโล่งขึ้นเยอะ ชายหนุ่มมองร่างบางที่ยังคงนอนหันหลังให้เขาก่อนที่เขาจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มบ้าง

เขามองแผ่นหลังบางที่ขยุกขยิกไปมา ถึงจะกำลังเครียดเรื่องน้องสาว แต่ก็อยากเข้าไปกอดร่างอุ่นๆ อยากนัวเนีย อยากซุกไซร้กลิ่นหอมๆ จากร่างสาว

แต่บรรยากาศระหว่างเขาและเธอมันดูแปลกๆ เหมือนโกรธกันยังไงไม่รู้

“วีนัส นอนไม่หลับเหรอครับ” ในที่สุดก็ถามออกไป

“อื้อ” ร่างบางไม่ยอมหันมาคุยด้วย เธอแค่ส่งเสียงตอบกลับมา 

คุณหมอหนุ่มไม่ละความพยายามที่อยากให้เธอหันมาสนใจเขา

“ทำไมคุณถึงมากับผม”

“ก็เรื่องมันเกิดขึ้นที่คลับฉัน ฉันก็ต้องรับผิดชอบ”

“อาา ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนดีขนาดนี้” ได้ยินแบบนั้นวีนัสเลยพลิกตัวกลับมาทันที

“เอ๊ะ หมอด่าฉันเหรอ” หันกลับมาก็เจอกับใบหน้าหล่อส่งยิ้มให้ หันกลับมาด่าแบบนี้สิ ค่อยยังชั่วหน่อย

“ผมชมครับ” แทนคุณไม่ปล่อยให้โอกาสหายไป

ฟอดดด 

“ขอบคุณนะครับที่คุณอยู่ตรงนี้” ชายหนุ่มโน้มตัวมาหอมแก้มนิ่มๆ ฟอดใหญ่แล้วถือโอกาสกอดเธอเอาไว้ด้วย

“อื้อ ปล่อย ไม่ต้องทำมาเป็นปากหวาน” แต่ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักไม่ยอมให้เขากอดแถมยังทำหน้าบึ้ง ส่งสายตาดุๆ ให้เขาด้วย

“คุณโกรธผม” มองจากดาวพฤหัสยังรู้เลย แต่แทนคุณออกจะความรู้สึกช้าไปหน่อย

“เปล่า” ไม่ยอมสบตาแถมยังทำหน้าบึ้งแบบนี้โกรธแน่ๆ แต่ขอให้ได้ปากแข็ง

แล้วใครใช้ให้เธองอนแล้วน่ารักขนาดนี้นะ

“คุณคงโกรธที่ผมทำให้คลับของคุณวุ่นวายแถมต้องมาเสียเวลา” เขาลองแหย่ๆ ไป 

“ไม่ได้โกรธที่ตรงนั้น” ทำไมถึงได้ทึ่มแบบนี้นะ ถ้าโกรธเพราะเรื่องนั้นเธอจะยอมมากับเขาไหม ถามใจดู

“ฮื้อ แล้วโกรธเรื่องอะไรครับ”

“บอกกันหน่อยสิ บอกหน่อยน้า จะได้ง้อถูกไงครับ” แทนคุณไม่ยอมปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด แต่ยังรัดเธอเอาไว้ราวงูเหลือม

เห็นแก่ใบหน้าขาวที่ทำหน้าอ้อนแถมยังเปิดโหมดเสียงสองเสียงสามอีก วีนัสชั่งใจก่อนจะยอมเปิดปาก

“ยังจะมาถามอีก ก็อยู่ๆ คุณก็หายไป ฉันไลน์ไป โทรไปก็ไม่ยอมตอบ มีอะไรก็ไม่ยอมบอกกันบ้าง”

ก็รู้หรอกนะว่าเขากำลังเครียดเรื่องน้องสาว แต่เธอก็อดน้อยใจไม่ได้นี่นา

อยู่ๆ อยากหายก็หาย พอถึงคราวต้องกลับมาก็ทำดีซะจนเธอหวั่นไหว นี่ดูสิ กลับมาอ้อนเธออีกแล้ว

ถ้าจะทำอย่างนั้น สู้ไม่ต้องมาดีกับเธอซะดีกว่า

“คุณ...โกรธเพราะเรื่องนั้นจริงเหรอ” คำว่า ‘เรื่องแค่นั้น’ ทำเอาดวงตาของเธอมีประกายไฟลุกวาบอีกรอบแทนคุณรีบละล่ำละลักขอโทษ

“ผมขอโทษนะครับ คุณก็เห็นฤทธิ์น้องผมแล้วนี่นา คือผมแค่คิดตื้นๆ ว่าจะไม่แสดงพิรุธจนกว่าต้องใจจะกลับอังกฤษ นึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้”

วีนัสเริ่มหงุดหงิดใจตัวเองที่มันอ่อนยวบง่ายยิ่งกว่าขี้ผึ้ง แค่เขาขอโทษแค่ไม่กี่คำเธอก็พร้อมจะยกโทษให้ แต่ก็เอาเถอะ จริงๆ ก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมาย แค่อยากโดนง้อเท่านั้นเอง

“คราวหลังมีอะไรห้ามเก็บไว้ ต้องบอกฉันเป็นคนแรกเข้าใจไหม”

“ครับ”

“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องขับรถแต่เช้า” พูดแล้วเธอก็พลิกตัวตะแคงหันหลังให้ ชายหนุ่มนอนมองแผ่นหลังบอบบางนิ่ง เคลียร์กันแล้วแต่ไหงก็ยังไม่ได้นอนกอดเหมือนเดิมนะ เขาถอนหายใจ

ส่วนคนร่างเล็กที่นอนหลังหลังก็ยังคงลืมตาโพลงในความมืด 

ทำไมเขายังไม่ขยับมากอดอีกนะ คนอยากได้กอดแต่ไม่อยากเสียฟอร์มคิดในใจ ธรรมดานอนกับผู้ชายคนไหนไม่เห็นจะอยากกกอยากกอด แล้วจะให้เป็นฝ่ายเข้าไปกอดเขาจะได้ยังไง

“คุณนอนไม่หลับเหรอครับ” ขณะที่วีนัสยังตบตีกับความคิดในหัวตัวเอง แทนคุณก็สังเกตได้ว่าเธอยังไม่หลับ

“ฉันไม่รู้ว่าคืนนี้จะนอนหลับได้รึเปล่า” วีนัสหันกลับมาหาเขา แน่นอนว่าคนอย่างเธอต้องไม่เป็นฝ่ายร้องขอใครก่อน

“คุณหลับยากหรอ” 

“เปล่า...แต่เพราะไม่มีชาลีน่ะสิ” 

เห...ชาลีเหรอ ชื่อนั้นอีกแล้ว มันเป็นใครกันนะฮึ่ม

“ชาลี ใครหรอครับ”

“คุณไม่ต้องรู้หรอก” ไม่ต้องรู้ด้วย อย่างนี้มันน่าปล่อยให้นอนไม่หลับทั้งคืนเลยรึเปล่า

แต่เอาเถอะ เห็นแก่ที่เธอช่วยเขาตามหาน้อง แทนคุณมองใบหน้าหวานที่มองเขาตาปริบๆ 

“งั้น...ให้ผมแทนคุณชาลีหนึ่งคืนได้รึเปล่า”

“ได้หรอคะ” วีนัสค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เขาก่อนจะพุ่งเข้ามาที่อก ใบหน้าเล็กซบลงกับหน้าอกแล้วตวัดแขนกอดเอวเขา

นะ นี่ธรรมดานอนกอดไอ้ชาลีอะไรนี่ทุกคืนเลยเหรอ มันเป็นใครกัน

แทนคุณถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ผิดกับคนที่ซุกอกเขา เธอขยับตัวหาท่าที่สบายเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ 

ชาลีก็ชาลีเถอะ คืนนี้เธออยู่กับเขา ช่างหัวชาลีมันไปก่อน เขาพยายามสงบจิตสงบใจ กดจมูกโด่งลงสูดกลิ่นหอมจากเรือนผมนุ่ม มือหนาเอื้อมไปกอดเอวบางแล้วลูบไปมาเบาๆ

ร่างนุ่มนิ่มที่ซุกซบอยู่นอกจากให้ความอบอุ่นแล้วยังกระตุ้นอารมณ์บางอย่างอีกต่างหาก

แล้วมันก็บังคับไม่ได้ซะด้วย อยู่ใกล้หญิงสาวทีไร เหมือนเธอจะปลุกปีศาจจอมหื่นในตัวเขาออกมาทุกที

ก็ใครใช้ให้ทั้งหอม ทั้งนุ่มไปทั้งตัวแบบนี้ 

ใบหน้าหล่อลดลงซุกซอกคออุ่นๆ แล้วเริ่มจูบไซร้เธอเบาๆ ตามแรงอารมณ์

“อื้ออ หมอ หยุดก่อนค่ะ ฉันทำไม่ได้” เสียงหวานๆ ทำเอาเขาชะงัก

“หืมม อะไรครับ” 

“ฉัน...มีวันนั้นของเดือน”

อ๋าาา แทนคุณครางแล้วทิ้งใบหน้าลงกับซอกคอขาว ฝันสลายมันหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมานอนกอดปลากระป๋องอยากกินก็กินไม่ได้สินะ

“แต่ให้ฉันทำให้คุณก็ได้นะ”

“อื้อ ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นอนกอดกันแบบนี้ก็ดีแล้ว” เขาเงยหน้าขึ้นมา มองดวงตาแป๋วของเธอแล้วจูบหน้าผากหญิงสาวเบาๆ ใครจะไปใจร้ายให้เธอช่วยฝ่ายเดียวได้ลงคอ

ฮึ้ย ทำไมเขาน่ารักจัง วีนัสยิ้มหวาน 

"อีกอย่าง รออีกไม่กี่วัน ค่อยจัดก็ได้จริงไหมครับ" เห็นหน้าหล่อๆ ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยแล้วมันน่าหมั่นไส้จริงจริ๊ง

"หึ ใครจะให้คุณจัดกัน" วีนัสดึงแก้มเขาอย่างหมั่นไส้ทำเอาชายหนุ่มร้องโอ้ย เขาฟัดเธอกลับจนหัวเราะคิกคักกันทั้งคู่

นอนคุยกันนี่มันดีกว่านั่งคุยกันตั้งเยอะ





แต่งไปแต่งมาก็รู้สึกว่าตอนนี้ย๊าวยาววว 

เอาเป็นว่าไถ่โทษที่หายไปหลายวันละกันนะคะ ฮิฮิ

ขอดราม่าอีกสักนิดน้า แต่ตอนนี้ก็แอบมีความหวานๆ

คิดยังไง มาคุยกันนะคะ

ความคิดเห็น