ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คฤหาสน์หลังใหญ่กับคุณชายมาเฟีย

ชื่อตอน : คฤหาสน์หลังใหญ่กับคุณชายมาเฟีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 13:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คฤหาสน์หลังใหญ่กับคุณชายมาเฟีย
แบบอักษร





คฤหาสน์หลังใหญ่กับคุณชายมาเฟีย

               ปริ๊น! ปริ๊น! ปรี้นนนนนนนนนน!

               พี่แจสเปอร์กดแตรรถยนต์รัวๆ หลังจากเค้าขับรถยนต์พาฉันมาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์สีขาวหลังหนึ่ง ที่ฉันเรียกว่าคฤหาสน์ก็เพราะบ้านตรงหน้าของพวกเราหลังใหญ่โตโอ่อ่ากว่าบ้านธรรมดาในหมู่บ้านแห่งนี้ สนนราคาคาดเดาตามความคิดของฉันน่าจะเกินสามสิบล้านบาท มองจากในห้องโดยสารรถยนต์ออกไปประตูหน้าคฤหาสน์ห่างจากตัวบ้านเกือบร้อยเมตร สนามหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ พื้นที่โดยรอบกว้างขวางห้อมล้อมไปด้วยต้นไม้ซึ่งเป็นไม้ประดับตกแต่งอย่างสวยงามลงตัว

               “มาหาใครครับคุณ ทำไมต้องบีบแตรเสียงดังขนาดนี้”

               เสียงพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่ป้อมบริเวณหน้าประตูเดินหน้าบึ้งออกมาดู เขาเป็นผู้ชายรูปร่างผอมสูงหน้าตาบ่งบอกว่าอายุน่าจะเลยห้าสิบปีขึ้นไป

               “เปิดประตู”

               พี่แจสเปอร์ลดกระจกแล้วยื่นหน้าออกไปพูดกับคุณลุงพนักงานรักษาความปลอดภัย ฉันเห็นสีหน้าของคุณลุงตกใจเมื่อรู้ว่าพี่แจสเปอร์เป็นใคร

               “คุณแจสเปอร์!”

               คุณลุงหน้าเหวอขั้นสุด เขายื่นนิ่งเป็นใบ้กินเหมือนคนที่ช็อกจนทำอะไรไม่ถูก

               “จะเปิดประตูได้เหรอยัง หรือว่าต้องให้ฉันลงไปเปิดเอง”

               พี่แจสเปอร์ถอดแว่นตากันแดดออก ก่อนจะพยักหน้าให้กับคุณลุงคนนั้น

               “ครับๆๆ รอสักครู่นะครับคุณแจสเปอร์ ผมจะไปเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละครับขออภัยด้วยนะครับ”          

               คุณลุงก้มหน้าค้อมตัวให้อย่างนอบน้อมท่าทางเหมือนเขาจะกลัวพี่แจสเปอร์มาก นั่นยิ่งเพิ่มความงงให้ฉันไปกันใหญ่ ทั้งคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับวังตรงหน้ารวมไปถึงท่าทางที่คุณลุงปฏิบัติต่อพี่แจสเปอร์ พอคุณลุงพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินเข้าป้อมไปพี่แจสเปอร์ก็เลื่อนกระจกรถยนต์ขึ้น เค้าทำหน้านิ่งๆ ดุๆ เหมือนที่ปกติชอบทำเป็นประจำ

               “พี่แจสเปอร์คะบ้านหลังนี้”

               “ฉันเคยอยู่ที่นี่” เค้าพูดกับฉันสั้นๆ จังหวะนั้นเองประตูบานใหญ่เบื้องหน้าของพวกเราก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ

               “คฤหาสน์หลังนี้สวยมากเลยนะคะ”

               ฉันพูดตามที่คิดเมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวไปด้านหน้าผ่านเข้าประตูไปภายในคฤหาสน์ ด้านหน้าคฤหาสน์ปลายสุดของสนามหญ้าสีเขียวมีน้ำพุขนาดใหญ่สามชั้นลดหลั่นกันลงมา และรูปปั้นม้าสีขาวขนาดเท่าม้าจริงสี่ตัวพวกมันยืนด้วยสองขาหลังทำท่าเหมือนจะกระโจนทะยานไปข้างหน้า โรงจอดรถขนาดใหญ่อยู่ทางซ้ายมือซึ่งมีรถยนต์หรูจอดอยู่ภายในโรงจอดรถห้าถึงหกคัน

               “ใช่มันสวย แต่ไม่น่าอยู่เลยสักนิด”

               “เอ๋ ทำไมละคะ”

               ฉันถามออกไปประสาซื่อสำหรับที่ประเทศของฉันหากมีบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ เจ้าของบ้านจะต้องมีเงินทองมากมายระดับมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศทีเดียว แล้วทำไมพี่แจสเปอร์ถึงได้เลือกที่จะไปอยู่ห้องพักที่คอนโดล่ะ ในเมื่อเค้ามีคฤหาสน์หลังใหญ่โตแบบนี้ หรือว่าจะเป็นเรื่องความขัดแย้งในครอบครัวระหว่างพี่แจสเปอร์กับพี่เจไดที่ครั้งหนึ่งวาวาเคยเล่าให้ฉันฟัง

               พี่แจสเปอร์หันมามองฉันแวบหนึ่งท่าทางเค้าเปลี่ยนเป็นเข้มขรึมมาก มากจนฉันรู้สึกว่าอาจถามอะไรโง่ๆ ออกไป บางทีคฤหาสน์หลังนี้อาจจะเป็นของพี่เจได พอพ่อของพี่แจสเปอร์เสียชีวิตเค้าเลยออกไปพักอยู่คอนโดเหมือนที่ฉันรู้มา

               “มินนี่ขอโทษนะคะที่ถามซอกแซกออกไป”

               “ช่างมันเถอะ อีกเดี๋ยวเธอก็รู้คำตอบเอง”

               พอรถยนต์จอดสนิทอยู่หน้าบันไดหินอ่อน ฉันก็เห็นคนในบ้านเดินออกมา ผู้หญิงวัยเลยกลางคนไปเล็กน้อยแต่งกายภูมิฐานอยู่ตรงกลางมีหญิงสาวสองคนคาดว่าน่าจะเป็นเด็กในบ้านขนาบซ้ายขวา คนพวกนั้นมองมาที่ฉันและพี่แจสเปอร์ตาเขม็ง

               พี่แจสเปอร์เปิดประตูรถลงไปก่อน ฉันเลยรีบตามลงไปติดๆ

               “มาทำไมไม่ทราบ ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ”

               ผู้หญิงซึ่งน่าจะเป็นเจ้านายเอ่ยขึ้นก่อน เธอหน้าตาสะสวยสมวัยแต่งเนื้อแต่งตัวเหมือนพวกคุณหญิงคุณนายในซีรีย์เกาหลีที่ฉันเคยดู ลักษณะท่าทางของคนในบ้านหลังนี้ดูไม่เป็นมิตรเลยสักนิดเดียว จนฉันสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งที่กำลังก่อตัวปะทุขึ้น

               “เหอะ!”

               พี่แจสเปอร์ส่ายหน้าอมยิ้มกวนๆ ส่งกลับไป

               “ฉันเพิ่งจะรู้ว่าคนอาศัยมีสิทธิ์ไม่ต้อนรับเจ้าของบ้านได้ด้วย”

               “แจสเปอร์! เธอต้องการอะไร”


ความคิดเห็น