marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10: เหยี่ยวสาวร้อยเล่ห์

ชื่อตอน : ตอนที่ 10: เหยี่ยวสาวร้อยเล่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10: เหยี่ยวสาวร้อยเล่ห์
แบบอักษร




image


ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้าเขาแทบไม่ปล่อยให้ฉันได้พักเลยก็เล่นเอาสามครั้งติดใครก็เหนื่อยนั่นแหละ....

“อย่าพึ่งลุกสิครับที่รักขอนอนกอดอีกหน่อยนะ” เขาพูดขึ้นมาทั้งทีหลับตาพริ้มอยู่ตอนนี้ก็ค่ำละเรามาถึงนี่ตอน10โมงตอนนี้สามทุ่มละหิวข้าวสุดๆไปเลยนะสิ

“แต่เรหิวข้าวแล้ว...” ฉันหันหน้าไปมองเขาพร้อมกับทำปากจู๋เล็กน้อยเขาค่อยๆลืมตาขึ้นมามองฉัน

“งั้นไปอาบน้ำกินข้าวกันเดี๋ยวผมอุ้มนะคุณคงลุกไม่ไหวแน่ๆ” เขาพูดยิ้มแค่เป็นร้อยยิ้มที่เจ้าเล่ห์มากกกก

“ใครกันละที่ไม่ยอมหยุดสักที”

“ไม่รู้สิ...ไปกันเถอะ” เขาลุกขึ้นพร้อมกับซ้อนตัวฉันขึ้นไปด้วยแล้วก็พาเดินไปที่ห้องน้ำก่อนจะค่อยๆวางฉันลง

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นความเจ็บปวดแล่นมาจากตรงหว่างขาจนต้องกัดฟันยืนสู้

‘ให้ตายสิเจ็บชะมัด’

“เจ็บมากเหรอ” เขาถามขึ้นหลังจากที่เห็นฉันทำหน้าเหยเกฉันก็หันไปมองค้อนใส่เขาแต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับอาวุธร้ายของเขา

‘เพราะแกเลยฉันถึงเจ็บระบมแบบนี้’

“จ้องแบบนั้นอยากเอาอีกรอบไหม”

“อาบน้ำให้หน่อยเพราะพี่ทำฉันระบมไปทั้งตัวรับผิดชอบด้วย” ฉันหันหน้าหนีเพราะความอายที่ต้องพูดแบบนี้แต่ก็อดหน้าแดงไม่ได้สุดท้ายฉันก็ยอมเรียกเขาว่าพี่สักที...ก็เขาเป็นของฉันแล้วนิจิ๊!!!

“อะไรนะพูดใหม่สิ...”

“ฉันบอกว่าอาบน้ำให้หน่อย”

“ไม่ใช่คำนี้” ฉันรู้ว่าเขาอยากได้ยินอะไรเฮ้อ!!! อายชะมัด

“พี่ทำฉันระบมไปหมดทั้งตัวแล้วรับผิดชอบ...” พูดไม่ทันจบเขาก็สวมกอดฉันจากด้านหลังทันที และ เจ้าอาวุธร้ายนั้นก็โดนตัวฉันเต็มให้ตายสิฉันเขินนะ!!!

“ยอมเรียกพี่สักที...ผม..โอ๊ะ!! ไม่สิ ต้องเป็นพี่ชอบนะเวลาเรพูดแบบนี้..” ทำไมเขาถึงน่ารักแบบนี้นะมิน่าละถึงมีสาวๆมาร่ายล้อมตลอด

โครก~~~~~

“จะอาบหรือเปล่าค่ะฉันหิวข้าวนะ” เสียงท้องร้องของฉันทำให้เขาขำออกมาเล็กน้อย

“เครๆ...อาบน้ำกัน” พูดจบเขาก็เปิดฝักบัวแล้วลงมืออาบน้ำให้ฉันกว่าจะเสร็จคือผ่านไปเกือบชั่วโมงให้ตายเถอะเขาเล่นจับนู้นจับนี้ไม่หยุดเลยต้องได้ช่วยเขากว่าจะเสร็จไส้แทบขาด...

“เราไปดินเนอร์กันข้างล่างกันดีกว่าเนอะ” เขาพูดขึ้นในขณะที่ฉันกำลังแต่งตัวอยู่

“ก็ได้ค่ะ” เขาเดินเข้ามาโอบกอดฉันจากด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเบาๆ

“งั้นพี่ไปรอข้างนอกนะพอดีพี่จะสั่งงานแอรอนอีก” ฉันยิ้มให้เขาผ่านกระจกไม่ตอบเขาแต่พยักหน้าแทนคนตัวโตจึงเดินออกไปส่วนฉันก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปโซ

‘แผนสำเร็จเรียบร้อย!!!’

แล้วฉันก็วางโทรศัพท์ลงพร้อมกับแต่งตัวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะนึกไปถึงเรื่องที่คุยกับโซวันนั้น



สองอาทิตย์ก่อน



“เร...”

“เดวิดไปส่งฉันที่บ้านหน่อยนะ” ฉันเงยหน้าขอร้องเพื่อนรักให้ไปส่งหลังจากที่ออกมาจากร้านนั้นแต่ไม่ทันเดินไปไหนผู้หญิงคนนั้นที่เจออยู่กับเขาเมื่อกี้ก็เดินมาหาเราสองคน

“เธอเป็นอะไรกับคุณนิคถึงทำให้เขาโมโหขนาดนั้น”

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ” ฉันมองเธออย่างไม่สนใจก่อนจะหันหลังเดินออกไป

“อย่าคิดนะว่าคนอย่างเธอจะจับนิคได้เขาไม่มีวันหยุดที่ใครหรอก” เธอตะโกนไล่หลังมาคำพูดเหล่านั้นมันฝังอยู่ในหู...ฉันไม่ได้สนใจเขาสักหน่อยมั่งนะ

“เร...ฉันเป็นผู้ชายฉันดูออกว่าเขาหวงแกมาก” เดวิดพูดขึ้นในขณะที่กำลังขับรถมาส่งฉัน

“เรื่องของเขาสิฉันไม่ได้สนใจสักหน่อยคนอย่างเขาไม่รู้จักพอหรอก”

“ต่อให้เจ้าชู้ เพลย์บอยแค่ไหนวันไหนถ้าเขาเจอคนที่อยากรักษาไว้แล้วเขาจะรักคนนั้นมากนะฉันดูแววตาที่เขามองแกก็รู้ว่าเขานะชอบแกมากกว่าที่คิด...” ฉันนั่งนิ่งมองออกไปข้างทางพรางใช้ความคิดไปเรื่อยๆจนถึงบ้าน

“ขอบใจนะที่มาส่ง”

“อื้อ...มีอะไรโทรมาละกัน”

“กลับดีๆละ บาย”

“โอเค” รถของเดวิดเคลื่อนออกไปฉันก็รีบวิ่งเข้าบ้านทันทีพอขึ้นมาถึงห้องฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโซทันที....


ตรู๊ดดดดด


‘ฮาาาโหลลลล’ เสียงปลายสายตอบกลับมาเหนื่อยๆ

“โซฉันโทรมากวนหรือเปล่า”

‘อื้อ...เรมีอะไรเปล่า’ เสียงของโซดูเหนื่อยๆแต่เธอก็ยอมคุยกับฉันตอนนี้ฉันสับสนมากกว่าว่าความรู้สึกนี้คืออะไรฉันเล่าทุกอย่างให้โซฟังไม่ว่าเรื่องที่โดนเขาตอดนิดตอดหน่อยแค่ไหนโซฟัง และ พึมพำออกมาเป็นบ้างครั้งจนถึงเรื่องวันนี้...

‘เร...เรกำลังตกหลุมรักเขาแล้วนะนั้น’ คำพูดของโซเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจฉันเพราะมันแทงใจดำมากฉัรคงคิดแบบนั้นกับเขาจริงๆ

“โซ...เรต้องทำไงดี..เขาทั้งเจ้าชู้ กะล่อนปลิ้นปล้อนจะตายเรต้องเสียใจแน่ๆ”

‘เท่าที่ฟังดูเขาก็เหมือนจะชอบเรไม่น้อยนะ...งั้นเอาอย่างนี้ดีไหมเรต้องบีบบังคับให้เขาพูดออกให้ได้ว่าเขาคิดยังไงกับเร....’ บีบบังคับงั้นเหรอฉันจะทำแบบนั้นได้ไงละ

“แต่...”

‘ถ้าเขาชอบเรจริงๆเดี๋ยววันนี้เขาจะต้องมาหาเรแน่เชื่อสิจากนั้นเรก็ถามเขาตรงๆเลยว่าคิดยังไง...’

“ถ้าเขาไม่มาละ”

‘เชื่อโซสิเขาต้องมา...’ แต่โซพูดไม่ทันจบเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่าน่ารำคาญจนฉันต้องไปเปิดประตูและก็เจอเขา...ฉันนึกถึงสิ่งที่โซบอกได้เลยได้จังหวะพูดสิ่งที่คิดออกไปว่าฉันกับเขาเป็นอะไรกันเขาอึกอักตอบไม่ได้น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาเขาทำแค่กอดฉันและบอกว่าขอโทษก่อนจะเดินออกไปจากห้องทิ้งฉันไว้กับความรู้สึกโหว่งๆข้างในฉันเดินกลับมาหยิบโทรศัพท์ที่คุยค้างกับโซขึ้นมาอีกครั้ง...

“โซ...ได้ยิน..แล้วใช่ไหม” เสียงสะอึกสะอื้นดังไปทั่วห้องแต่โซดันตอบมาง่ายๆ

‘แบบนี้น่าสนุกดีนะเร...ถ้าเขาไม่ชอบเรเขาจะมาหาทำไมแล้วเขาจะอยากรู้ทำไมว่าเรไปกับใคร’

“หมาย...ความ...ว่า...ไง...”

‘หยุดร้องไห้เลยเรดาร์ทำตัวเชิดๆให้สมเป็นเธอหน่อยสิจากนี้ก็ทำเป็นไม่สนใจเขาไม่ต้องคุยด้วยถ้าไม่ใช่เรื่องงานทำให้เขารู้สึกถูกเมินเฉยไปเลยเดี๋ยวเขาจะหาวิธีเขาใกล้เรเอง’

“ได้สิ”



ปัจจุบัน


ฉันนั่งยิ้มให้กับตัวเองที่ทำตามลูกพี่ลูกน้องแนะนำและมันก็เป็นดั่งที่โซแนะนำตลอดสองอาทิตย์ฉันไม่สนใจหรือคุยกับเขาจนเขาเริ่มกระวนกระวายแล้วเป็นคนหาเรื่องเข้าใกล้ฉันเองฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เขาทำตลอดแค่อยากให้มันดูอินโนเซนต์แค่นั้นเองฮึๆ.....จากนี้ฉันจะทำให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นคอยดูเถอะใครบอกอยากมาเล่นกับหัวใจฉัน....

“ฉันไม่ใช่กระต่ายน้อยสักหน่อย....แต่ฉันเป็นเหยี่ยวต่างหาก” ฉันนั่งมองร่างระหงของตัวเองในกระจกก่อนจะเดินออกไปหาคนตัวโตที่นั่งอ่านบางอย่างในโทรศัพท์อยู่...

“พี่นิคคะไปกันค่ะเสร็จแล้ว” เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะเดินมาสวมกอดเบาๆ

“สวยจัง...” ฉันกรีดยิ้มออกมาน้อยๆพร้อมใช้แขนทั้งสองข้างเกาะคอของเขา

“ชมแบบนี้เขินนะคะ”

“ก็พี่พูดจริงนิ...เรดาร์ของพี่สวยจริงๆ” เขาพูดพร้อมกับก้มลงมาจูบฉันเบาๆ

“ไปกินข้าวเถอะค่ะ”

“ไปกันครับพี่จองโต๊ะไว้ให้แล้ววันนี้เป็นวันแรกที่เราคบกันนะ”

“ค่ะ”

“อ้อ!! แล้วเรื่องกับพี่ๆของเรเดี๋ยวพี่จะพยายามคุยกับพวกนั้นเองนะ”

“ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะตอนนี้อย่าพึ่งบอกพวกเขาเลยขืนไปบอกตอนนี้เรก็ไม่ได้อยู่ใกล้พี่นะสิ...เรต้องคิดถึงพี่มากแน่ๆ” น้ำเสียงออดอ้อนของฉันทำให้เขามองฉันอย่างหลงใหล

“ตามใจเรเลยครับพี่ยังไงก็ได้...”

“ขอบคุณค่ะ” เราสองคนลงไปดินเนอร์กันด้วยบรรยากาศที่โคตรจะโรแมนติกเขาเป็นคนที่ช่างเอาใจมากฉันเลยกลายเป็นคนขี้อ้อนสำหรับเขาไปชะงั้น....

“พรุ่งนี้เราไปชายหาดไวกิกิกันนะคะฉันอยากอาบแดดอ่ะ” ฉันมองหน้าคนรักหมาดๆของฉันอย่างออดอ้อน

“ได้สิครับยังไงพี่ก็เคลียร์งานหมดแล้วเรามีเวลาอยู่ที่นี่ตั้งอาทิตย์หนึ่ง” ฉันเอื้อมมือไปจับแก้มเขาอย่างอดไม่ได้

“น่ารักที่สุดค่ะ”

“น่ารักแบบนี้กับเราแค่คนเดียวด้วยนะ” บอกแล้วไงว่าเขานะพูดเอาใจเก่งจะตายเพราะแบบนี้ไงเขาถึงร้ายมาก

“ขืนเป็นกับคนอื่นด้วยฉันคงไม่เก็บพี่ไว้แน่” ฉันมองหน้าเขายิ้มๆแต่สายตาไม่ยิ้มด้วยเขากลืนน้ำลายทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“ครับ...พี่จะไม่ทำแบบนี้กับใคร” แม้เขาจะพูดแบบนี้แต่ฉันก็เห็นสายตาหวั่นๆของเขาก็นะคนเคยเจ้าชู้นิเนอะจะให้เลิกทันทีคงเป็นไปไม่ได้แต่ฉันก็มีวิธีที่จะทำให้เขาไม่ไปอยู่แล้ว...

“มีบางอย่างที่พี่ควรรู้ไว้นะคะว่าถ้าพี่เข้ามาในชีวิตฉันแล้วฉันคงปล่อยพี่ไปไม่ได้ง่ายๆเหมือนกันเพราะงั้นอย่าทำให้ร้ายละเพราะฉันไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆด้วย...”






เอาละตั้งแต่เขียนมานิยายมาสี่เรื่องนะนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ไรท์ตามอารมณ์ตัวเองไม่ทันฮ่าๆโอ๊ยฉันจะบ้าตายฮ่าๆ

ความคิดเห็น