ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 :: Live สด ในห้อง นอ (เดอะรีเทิร์น)

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 :: Live สด ในห้อง นอ (เดอะรีเทิร์น)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 09:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 :: Live สด ในห้อง นอ (เดอะรีเทิร์น)
แบบอักษร

Live สด ในห้อง นอ (เดอะรีเทิร์น)

ความสุข

การตื่นมาแล้วเห็นมิคนอนอยู่บนเตียงด้วยกันแม่งคือความสุขที่อธิบายไม่ได้คือถ้ามีคำไหนที่มันมากกว่าคำนี้กูยกให้เลย ตอนนี้ที่หนึ่ง

ยิ่งเมื่อคืน ภาพที่น้องขึ้นมานั่งบนตักแล้วได้ดีฟคิสกับเขา บอกเลยว่ามันดีมาก ดีจนผมไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดออกมาได้ คิดดูล่ะกันว่ายันกันมาจะครึ่งเรื่องเพิ่งจะได้จูบแบบดีฟคิสครั้งแรกเพราะงั้นสิ่งที่บอกว่าอธิบายไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าเหลือเชื่อ ส่วนหลังจากจูบถามว่ามีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า

บอกตรงๆว่า ไม่

เออไงกูนก

บินรอบห้องเลยสัด

ตอนที่น้องบอก พอเหอะพี่ไนท์ ผมง่วงอ่า สภาพมิคคือกระดุมเสื้อนอนหลุด ไหล่ขาวเนียนๆกับรอยจ้ำแดงกระแทกเข้าเต็มหน้า  หัวน้องยุ่งมาก  ปากบวมแดง แล้วตาหวานฉ่ำที่คาดว่าได้รับผลพวงมาจากแอลกอฮอลล์ในร่างกาย ผมไม่ได้ทำตามคำขอเขาในตอนแรก เพราะสภาพน้องที่เห็นตอนนั้นคือไม่สมควรได้รับการปราณีใดๆทั้งสิ้น แต่หลังจากที่จูบน้องไปอีกรอบ มิคเริ่มหน้าหงิก คิ้วขมวดและมองแรงใส่ผม

สุดท้ายคนที่แพ้ก็กูเอง  ผมปล่อยเหยื่อกลับเข้าหลุม ส่วนตัวเองทำได้แค่เดินเข้าห้องน้ำแล้วจัดการมันเหมือนที่ชายฉกรรจ์วัยขบเผาะอย่างกูจะทำได้

ไม่ต้องถามว่าทำไมไม่ดึงดัน เคยบอกไปแล้วไงว่านรพัฒน์คนดีคนนี้ไม่คิดบังคับข่มขืนใคร การจะทำอะไรสักอย่างมันต้องยินยอมพร้อมใจทั้งกายและสถานะ อย่างที่บอกไปมันมีอีกร้อยแปดวิธีในการทำให้คนๆนึงยอมเป็นของเราโดยไม่ต้องบังคับ และการมีอะไรกันแบบพร้อมใจทั้งคู่มันก็สนุกมากกว่า

อีกอย่างผมอยากให้ครั้งแรกของผมกับน้องเป็นเรื่องที่น่าจดจำ เพราะถ้าผมรู้สึกดีกับใครสักคนนึงผมก็อยากทำให้ทุกๆเรื่องของเราเป็นสิ่งสวยงาม

เป็นไงล่ะคนอย่างนรพัฒน์ โปรไฟล์หรู ดูแพงตั้งแต่หน้ายันความคิด

“อื้อ” เสียงคนตัวเล็กครางงึมงำในลำคอเพราะผมที่ขยับลุกขึ้นนั่งทำให้ผ้าห่มที่คลุมตัวน้องร่นมาทางผม “หนาว”

“เออรู้แล้ว” ผมพูดตอบเขาแล้วดึงผ้าห่มที่ร่นขึ้นคลุมตัวเขาจนปิดมิดมันทั้งหัว  มิคขยับไปมาเพราะหายใจไม่ออกก่อนจะดึงผ้าห่มที่ปิดหน้าให้เลื่อนลงมาอยู่ในระดับคอ ไม่ลืมที่จะถีบขาผมเบาๆด้วย

“โหหห เดี๋ยวนี้กล้าขนาดเตะกูเลยเหรอมิค”

“ก็พี่ไนท์แกล้งผม...” เสียงพูดติดจะรำคาญนิดหน่อย แต่เด็กน้อยตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาตื่น

สุดท้ายเพราะความหมั่นไส้ล้วนๆเลยเลื่อนหน้าไปใกล้หูน้อง กัดมันเบาๆจนมิคส่งเสียงไม่พอใจ น้องขยับตัวหนีริมฝีปากแล้วซุกเข้าที่ไหล่ผม มือขาวข้างนึงยกขึ้นปิดหูตัวเอง

“อย่าแกล้ง...”

เออทำเสียงอ้อนแบบนี้ไม่แกล้งก็ได้ แต่ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยล่ะกัน

ไวเท่าความคิดผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่อยู่ใกล้ขึ้นมาถ่ายรูปมิค ถ่ายไปประมาณเกือบ 5 รูป จู่ๆความรู้สึกอยากอวดน้องตอนนอนให้ชาวโซเชียลเห็นแม่งก็แว่บเข้ามาในหัว ผมอยากประกาศให้พวกที่เคยรับปากว่าจะช่วยพูดกับน้องให้นอนด้วยเมื่อคราวนั้นเห็นว่ากูไม่ต้องพึ่งพาความเวทนาของพวกมึงแล้ว

เพราะกูสามารถพอที่จะให้น้องนอนที่ห้องกูด้วยตัวของกูเอง

Nighteieiเด็กดักแด้ นอนขดเป็นหนอนเลยว่ะ

พี่มึงงงงงง หายไปโคตรนาน คิดว่าตายไปแล้ว ฮืออออ น่ารัก ชอบความหลับตาพริ้ม

เอ็นดูอ่ะ อยากหอมหัว

แมววววววว ตะไมหนูน่ารักขนาดนี้ลูกกกกก

พี่มึงดูคลิปที่เพจ cuteเอามาอัพลงเพจยัง น้องโคตรน่ารักอ่ะ สมัยละอ่อน

Nighteieiวาร์ปดิ๊

หลังจากที่มีคนส่งลิงค์มาให้ผมก็คลิกเข้าไปดู มิคตอนใส่ชุดนักเรียนยอมรับว่าน้องแม่งโคตรน่ารัก ยิ้มสดใจจากน้องยังน่าเอ็นดูไม่เปลี่ยน แต่คำถามที่ทำเอาผมใจกระตุกคืออยากมีแฟนเรียนคณะอะไร

แล้วคำตอบที่ได้ คือ แพทย์

หึ มิค แพทย์เหรอ อย่างมึงเอาแพศยาอย่างกูไปก่อนล่ะกัน

“เจ็บ” ผมดีดหน้าผากมันเอง มาบอกได้ไงว่าอยากมีแฟนจบหมอ ตลกป่ะกูเรียนวิศวะ เด็กห้องเครื่องไง กูเอง จะมาคิดเกินกว่าวิศวะและลานเกียร์ไม่ได้ครับ

“วิศวะ” ก้มหน้าลงไปที่หูน้องอีกรอบแล้วพูดคำว่าวิศวะวนไปประมาณสามสี่ที ไม่รู้ว่าทฤษฎีพูดกรอกหูตอนหลับมันจะได้ผลไหมแต่ตอนนี้กูขอเอาทุกวิธีมาสะกดจิตมัน

“อื้ออออ” มันดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดหูตัวเองแล้วมุดศีรษะลงไปในผ้าห่มเกินครึ่งหน้า มือบางเอื้อมมาเกาะแขนผมแล้วกระตุกเบาๆบอกให้ผมเลิกแกล้ง ผมยิ้มออกมาแล้วขยี้หัวแมวที่ยังไม่ยอมตื่น “จำไว้นะมิค วิศวะเท่านั้น”

“อื้อๆ วิศวะ” น้องพยักหน้าให้ผมแบบเบลอๆ แต่ถึงจะเบลอยังไงผมจะถือว่าน้องรับปากผมแล้ว แม้มันจะไม่รู้ว่าวิศวะที่ผมพูดกรอกหูมันคืออะไรแต่แล้วไงวะ รับปากแล้ว ก็ถือว่าเป็นคำสัญญาที่ห้ามยกเลิก

“ดีมาก” ลูบหัวแมวมิคที่ลมหายใจเริ่มผ่อนปกติไปอีกรอบก่อนจะละสายตาจากเขากลับมาที่มือถือตัวเอง ผมวนดูคลิปมิคอีกครั้งก่อนจะเริ่มไล่อ่านคอมเม้น

ตอนแรกมันก็ดีๆอยู่หรอก แต่สักพักพอมีบุคคลปริศนาโพสรูปถ่ายพร้อมแคบชั่นว่า #นนมิค  เท่านั้นแหละ แท๊กห่านี่ก็เหมือนไฟลามทุ่ง ทั้งโปรไฟล์ รูปถ่ายสมัยก่อนที่น้องเคยถ่ายกับไอ้คนชื่อ นน เริ่มมีเข้ามาเป็นระลอก

นน เป็นเพื่อนสมัยเรียนของมิค ที่บอกว่าชอบหมอ หรือว่าหมอนนวะมึงงงงง กรีสสส น่ารักอ่ะเหมาะสม สายแพทย์ #นนมิค

โหยยยยย แค่คิดก็ฟินอ่ะ อยู่มหาลัยเดียวกับพี่มึงและมิคใช่ป่ะ  #นนมิค

ใช่ๆ นนอยู่ที่เดียวกัน เราเคยเจอแว่บๆ ตัวจริงหล่อมากกกกกกกก

 เคยเป็นไหมครับ ไม่ชอบนะ ไม่อยากรับรู้ แต่ก็อ่านมันจนเกือบหมด ดูจนครบว่าไอ้หมอนนที่พวกนี้เขาพูดถึงกันเป็นใครมาจากไหน มิคสนิทมากหรือเปล่าตอนเรียนมัธยม แต่รูปคู่ที่ออกมาเรื่อยๆก็สรุปได้ว่าน่าจะสนิทในระดับนึง สุดท้ายหลังจากที่ดูมันจนเกือบครบทุกคอมเม้น ผมก็ได้คำตอบว่า กูอัพเฟสบุ๊คน่าจะดีที่สุด

NighteieiMine *แนบรูปมิคที่ยังหลับอยู่พร้อมกับเอาเกียร์แปะไว้ที่หน้าน้อง*

อิพี่คนขี้หวงงงงง น้องหลับอยู่ไหม ทำไมแกล้งงง

เบอร์แรงมากกกกก หวงสุดอะไรสุดดดดค่ะ

หวงเหรอ*??* ทีมนนมิค เขามาแรงนะ น้องชอบหมอไงไนท์ หุหุ

แล้วแม่งก็เม้น นนมิค ยาวแทบทุกบรรทัด สุดท้ายเพราะพิมพ์ไม่ทันพวกมันเลยเปิด live แม่งเลย

“อะไรของพวกมึงเนี่ย น้องอยู่กับกูครับ นอนซุกกูอยู่ ไม่เห็นเหรอ” ผมแพลนกล้องไปหาคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ “จะมาพูดถึงคนอื่นคู่กับแฟนกูเนี่ยมีมารยาทบ้าง”

เกรี้ยวกราดแม่งเลย พิมพ์ด่าไม่ทันไง

โถถถถถ เอ็นดูว่ะ น่าสงสารเขานะคะ

พี่มึง นนมิคมันก็แค่คู่จิ้นแหละ พี่จะมาซีเรียสอะไร แค่ขำๆอ่ะ

“กูไม่ขำได้ไหมวะ” ดึงดราม่าแม่งเลย ทำหน้าเศร้าด้วย “ช่วงนี้กูกับมิคไม่ได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆ พอมาเห็นอะไรแบบนี้มันก็อดคิดมากไม่ได้ป่ะวะ”

Porpar of Yแหมมมม เกลียดความตอแหลจังเลยค่ะพี่ชาย

“ตอแหลอะไรปลากูพูดความจริงครับ” ด่าพร้อมยกนิ้วกลางใส่กล้อง คนที่ดู live อยู่แทนที่จะด่าผมว่าไม่สุภาพแต่กลับหัวเราะในความต่ำตมของผมซะงั้น

“พี่ไนท์... เสียงดังอ่ะ” ผมงับปากที่กำลังจะพูดทันทีที่น้องงัวเงียตื่นขึ้นมา หน้าเขายุ่งมากขนาดมีผ้าห่มปิดเกินครึ่งหน้ายังรู้ว่าเจ้าตัวหงุดหงิด

“โทษที... มึงจะนอนต่อก็ได้นะ เดี๋ยวกูพูดเบาๆ” พูดพลางใช้มือปัดผมที่ปกหน้าน้องออก

อิพี่มึงเวอร์นี้ไม่เคยเห็นว่ะ อ่อนโยนเบอร์สุด

คงมีแค่มาตินกับน้องแมวข้างตัวที่เปลี่ยนจากคนบ้าคนบอเป็นคนปกติได้

เห็นหางตาว่าพวกมันแต่ล่ะคนใน live นินทาอะไรอยู่แต่ไม่ได้แคร์เพราะมิคกำลังจะตื่นจริงๆ

“นอนไม่หลับแล้วแหละ ว่าแต่พี่ทำไรอ่ะ” น้องขยับลุกขึ้นนั่งพิงเตียงช้าๆ สายตามองไปยัง live ที่เด่นหราอยู่บนหน้าจอผม “live อีกแล้วเหรอ”

“อืม”

“พี่ไนท์ติดโซเชียลไปไหมเนี่ย”น้องพูดไปขยี้ตาไป ศีรษะก็เอนพิงลงบนไหล่ผม สีหน้าตอนงัวเงียเป็นอะไรที่พีคแล้ว แต่ที่มันพีคไปอีกคือ เสื้อน้อง

แม่งเอ๊ยยยย อ่อยกูคนเดียวก็พอไหมนี่ยังจะอ่อยคนดูนับพันที่เปิดเข้ามาดูเรื่อยๆอีก

ผมใช้นิ้วโป้งปิดกล้องหน้าไว้แล้วหันมาหาไอ้ดื้อที่ยังไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด

“มิคติดกระดุมเสื้อดีๆดิ๊ นอนยังไงวะกระดุมเสื้อหลุดตลอด” ถึงจะใช้นิ้วปิดกล้องหน้าอยู่แต่คอมเม้นที่เด้งขึ้นมาก็พอรู้ว่าพวกใจบาปที่ส่องอยู่มันไม่พอใจที่ผมปิดกล้อง “พวกมึงจะโหยหวนไรนักหนาล่ะ ของแบบนี้มีกูคนเดียวเท่านั้นครับที่ได้เห็น เสียใจด้วยนะจ๊ะ นก....”

พี่มึงงงงง เฬววววมากกก เกลียดดดดด

“เชิญเกลียดกูตามสบายจ่ะ” ผมเอานิ้วที่บังกล้องออกหลังจากที่มิคติดกระดุมเสื้อเสร็จ น้องขยับลุกนั่งดีๆแล้วมองไปที่หน้าจอมือถือ ก่อนจะเริ่มอ่านคอมเม้น

พี่มิคอรุณสวัสดิ์ค่ะ

“ครับอรุณสวัสดิ์เหมือนกัน ทำไมตื่นเช้ากันจังอ่ะ”

“จะเที่ยงแล้วครับลูกพี่ แถวบ้านกูแบบนี้เรียกว่าสายนะ”

“อ่าวเหรอ ไม่รู้นี่ คิดว่ายังไม่แปดโมง” น้องหัวเราะจนตาปิด

หน้าม้าแตกอ่ะแมววววว

ฮืออออ ผมยุ่งมากลูกกก

“น่าเกลียดเหรอ” น้องเอามือลูบผมหน้าม้าตัวเองลงแล้วหันมาเลิกคิ้วถามผม

ผมเลยพยักหน้าบอกน้อง

“จริงดิ งั้นผมไปตัดสกินเฮดดีไหม”

“เฮ้ยยยย บ้าป่ะ สกินเฮดอะไรของมึง เอาความคิดบ้าๆแบบนั้นออกจากหัวไปเลยนะแมว” พูดพร้อมกับใช้มือข้างที่เหลือดึงเอวมิคให้ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังน้องพิงอกผม

“ผมเคยตัดตอนมัธยมนะ โล่งหัวดี”

“แต่ตอนนี้กูไม่อนุญาตแล้วไง จบนะ”

“แล้วพี่เป็นใครมาสั่งผมเนี่ย” ผมเอียงคอ ยิ้มมุมปากแล้วมองไปที่กล้องในมือน้อง

“พวกมึงน้องถามว่ากูเป็นใครถึงไปสั่งเขา บอกให้ชื่นใจหน่อยดิว่ากูเป็นใคร”

คนรับใช้

กัปตันเรือ

คนทำสวน

คนบ้าคนบอ

“คนทำสวน คนบ้าคนบอพ่องงง แฟนครับพี่น้อง นี่แฟนกูเอง” น้องหันมาขมวดคิ้ว ทำปากขมุบขมิบว่าปลอมๆ ผมยักไหล่เหมือนไม่ได้แคร์คำว่าปลอมๆจากปากน้องเพราะว่าหลังจากที่น้องบอกชอบคราวก่อนคำว่าปลอมของผมมันก็ไม่ได้ต่อท้ายมานานแล้ว

น้องกระทุ้งศอกใส่ผมแล้วหันไปสนใจคอมเม้นต่อ ผมเองก็อ่านคอมเม้นไปกับเขาแต่มือที่กอดเอวน้องอยู่ไม่ลืมที่จะลูบมันเบาๆไปด้วย มิคไม่รู้ตัวหรอกเพราะกำลังสนใจ live ตรงหน้า

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผมสอดมือเข้ามาในตัวเสื้อจนถึงผิวเนื้อเนียนนุ่มแล้ว

พี่มิครู้จักกับหมอนนใช่ไหม

“ไอ้นนอ่ะเหรอ รู้จักดิ เพื่อนสมัยมัธยม ทำไมอ่ะมีอะไรรึเปล่า” ยังจะมีหน้ามาถามว่าทำไมอีก นี่ยังไม่รู้สินะว่ามึงกำลังมีคู่จิ้นคู่ใหม่ เรือกูจะล่มแล้วไม่เห็นเหรอ น้ำนองเต็มพื้นแล้วเนี่ย

ฮืออออ #นนมิค อิสเรียลลล

“เรียลพ่อมึงสิ...พอเลย แต่ล่ะคนถามอะไรไร้สาระจังวะ กูจะเลิก live แล้ว รำคาญ” ผมบอกพวกขี้เสือกที่ชักจะละลาบละล้วงเรื่องของมิคมากเกินไป

“เดี๋ยวดิพี่ไนท์ผมอยากรู้ว่ามีอะไรกับไอ้นน”

“มันไม่มีอะไรหรอก” ผมบอกน้องแล้วกำลังจะเอื้อมมือไปปิด live แต่มิคดึงมือถือจากมือผมหนีไปได้ก่อน

แค่แฮทแท๊กใหม่เฉยๆพี่มิค*#นนมิค พี่มึงเลยหวงเบอร์แรง*

ว่าแต่พี่นนนี่เป็นแค่เพื่อนจริงๆเหรอคะ ไม่ได้เป็นไรมากกว่านั้นใช่ม้า

“จะเป็นมากกว่านั้นได้ไง ในเมื่อกูยังอยู่ตรงนี้ พอเลยพวกมึง เลิกมโนได้แล้วมะ ” ผมขยับจะเอื้อมไปจับโทรศัพท์อีกครั้งแต่มิคเลื่อนมือหนี ก่อนจะหันหน้ามามองผมแล้วหรี่ตาเล็กใส่ “อะไรเล่า”

ผลักหัวมิคเบาๆ เพราะผมเกลียดสายตารู้ทันของเขา ไม่อยากให้น้องรู้ว่าผมกำลังหึง แต่คงไม่ทันแล้วแหละ

Nononon มิควันไหนว่างนัดกินข้าวกัน

หวีดดดดดดดด น้องนนมา ออกตัวแรงมาก ตรั่ยแล้ว วิดน้ำช่วยกัปตันหน่อยเร็ว

“โทษทีนะนี่ live กูไง ใครจะมานัดแดกข้าวกันในนี้หัดมีมารยาทหน่อยเถอะ”

Nonononงั้นเดี๋ยวไลน์ไปนะมิค

“โอเคนนยังไงไลน์มา.....อื้อออ..” ผมยกมือขึ้นปิดปากคนข้างตัว แล้วดึงโทรศัพท์จากมือน้องมาถือเองจนได้

“ไลน์พ่องงง” ผมพูดใส่กล้องเสร็จก็ ปิด live ทันที มือถือถูกวางลงตรงพื้นที่ใกล้ๆ ก่อนจะหันมามองคนที่ยังถูกมือหนาปิดปากอยู่

“อี่ไอท์ (พี่ไนท์)”

“เออกูเอง”

“อายใอไม่ออก (หายใจไม่ออก)” ผมปล่อยมือแล้วดึงขาน้องทั้งสองข้างให้นอนราบกับเตียง ส่วนตัวเองก็ขยับขึ้นคร่อมเขา

“เฮ้....จะทำไรอ่ะ”

“หมั่นไส้” ด่าด้วยก้มลงไปกัดแก้มน้องด้วย

มือสองข้างของน้องถูกตึงกับที่นอนด้วยมือของผม ไม่รู้ว่าตอนนี้รู้สึกยังไง แต่ไม่ชอบที่น้องนัดกับคนอื่นต่อหน้าผมแบบนี้ รู้อยู่หรอกว่าไอ้นนอะไรนั่นคงเป็นแค่เพื่อน แต่เพื่อนที่มีแฮทแท๊กของตัวเองมันน่าไว้ใจที่ไหนวะ บางทีไอ้นนอาจจะเปลี่ยนมาเป็นแฟนเหมือนผมในอนาคตก็ได้ แค่คิดความหงุดหงิดก็เริ่มทวีสูงขึ้นเรื่อยๆ

“พี่ไนท์ ผมยังไม่ได้แปรงฟัน”

“กูไม่ถือ”

“แต่ผมถือ เพราะพี่ก็ยังไม่แปรง”

“รังเกียจกู?? ใช่สิกูมันเก่าแล้ว นนมิคไรนั่นมันของใหม่”

“ไอ้นนรู้จักกับผมก่อนรู้จักพี่อีก”

“แล้วมึงชอบมันเหมือนชอบกูไหมล่ะ” ไม่รู้ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน นับถือตัวเองมากที่ถามน้องไปแบบนั้น นี่ถ้าน้องตอบว่าเคยหัวใจผมคงหล่นวูบแม่งตอนนี้

“พอเถอะ”

“ตอบมามิค”

“ไม่ได้ชอบ...”

“แล้วชอบใคร”

“...........”

“มิค” น้องหน้าแดงจนติดไปถึงหู เขาเบนสายตาหนีผมไปที่อื่น แต่ขอโทษ ถ้ากูอยากได้คำตอบก็ต้องได้ “มิคครับ พี่ถามว่ามิคชอบใคร....”

มือข้างนึงที่ตึงมือน้องอยู่เลื่อนมาจับที่แก้มน้องให้หันมามองสบตาผม

“ชอบพี่ไนท์...”

“ดีมาก...” ผมก้มลงไปที่หน้าผากน้องกดจูบหนักๆตรงนั้นสองสามทีถึงยอมปล่อยมือสองข้างของน้องให้เป็นอิสระ  “อาบน้ำ แปรงฟันดีกว่าว่ะ ปากจะได้หอมๆ กลัวคนแถวนี้ไม่ชอบ”

“ประสาท” หมอนใบใหญ่ถูกขว้างใส่หลังผมเต็มๆ ผมหันมายักคิ้วใส่น้องก่อนจะเดินผิวปากแล้วเข้าห้องน้ำไป

ความสุขนี่มันความสุขจริงๆว่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว