ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 :: Deep Kiss

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 09:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 :: Deep Kiss
แบบอักษร

Deep Kiss

เพิ่งรู้ว่าการจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จในเรื่องๆหนึ่งมันไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เราคาดหวัง

สิ่งที่เคยมโนไว้เป็นฉากๆก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ลงมือทำเลยสักอย่าง พอจะเริ่มก็ติดนั่น ติดนี่ ไม่รู้ว่าเพราะบุญกุศลที่ทำมาน้อยในชาตินี้หรือมีคนคอยสาปแช่งผมอยู่ข้างหลังกันแน่

บอกตรงๆตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผ่านมาเดือนกว่าแล้วผมยังไม่ได้พามิคไปมอมเหล้าอย่างที่ใจคาดหวังไว้เลย สาเหตุหลักเพราะผมยุ่งกับงานสโมที่ช่วงนี้รู้สึกเหมือนไอ้พี่เกรทจะของขึ้นมากเป็นพิเศษ ไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา

มาถึงแม่งก็สั่งแบบเอาเป็นเอาตาย จะเอาแบบนั้น จะเอาแบบนี้ ปีสุดท้ายแล้วไง เหมือนทิ้งทวนให้พวกผม นี่ยังไม่นับรวมงานที่ผมโดนพี่มันใช้ให้ไปสำรวจที่ทำค่ายอีก

คือกูเป็นเดือนไง  เป็นหน้าเป็นตาของมหาลัยไหมวะ ทำไมต้องมาทำงานเหมือนพวก GB ด้วย

พวกคุณรู้ใช่ไหมว่า GB คือ เจอเนรัลเบ้ ที่อื่นอาจจะเป็นเบ้ทั่วไปทำนั่นทำนี่ แต่ที่นี้ตำแหน่งนี้คือโคตรเบ้ ถ้าใช้อะไรมึงไป สั่งอะไรมึงทำ เหมือนพวกหุ่นยนต์ที่มีแต่กำลังกายแต่ไม่มีสมอง ซึ่งพี่เกรทจัดกูอยู่ในกลุ่มนี้ บอกตรงๆนะครับว่านรพัฒน์ไม่ใช่ไทป์นี้ว่ะ อย่างผมแม่งต้องยืนหล่อๆล่อให้สาวเข้ากิจกรรมมากกว่า แต่พูดไปก็เท่านั้นเพราะคนใหญ่คนโตที่มีอำนาจเต็มอย่างไอ้พี่เกรทมันไม่เคยฟังเสียงส่วนน้อยอย่างผมหรอกแม่งชอบใช้อำนาจสโมในทางที่ผิด

ถามจริงนี่กูอยู่มหาลัยที่ทุกคนเท่าเทียมกันจริงไหมวะ ทำไมกลิ่นโซตัสถึงได้แรงขนาดนี้ก็ไม่รู้

แต่บอกไว้เลยว่าที่เล่ามาทั้งหมดมันไม่ใช่แค่ตัวผมเท่านั้นที่ยุ่ง

เพราะไอ้มิคเหยื่อของเรื่องนี้แม่งก็ยุ่งไม่แพ้กัน

หลังจากงานขายบัตร มิคมุ่งหน้าเข้าหาหนังสือเต็มขั้น มันทุ่มเวลาให้กับการอ่านจนไม่มีเวลาทำอย่างอื่น ได้ยินมันบ่นว่าอาจารย์นัดสอบทุกอาทิตย์ แถมบางวีคมีนัดเรียนภาคค่ำด้วย  น้องไม่ได้แวะมาหาเจ้าเหมี้ยวของเขาบ่อยหนัก เข้ามาทีไรก็หมกอยู่แต่กับแมวตลอด เขาเหมือนมาที่ห้องผมเพื่อรับกำลังใจจากเจ้าเหมี้ยวของเขาเพียงตัวเดียวเท่านั้น

เออไง ไม่ต้องมองหน้ากูอย่างนั้น ทุกวันนี้กูก็อดคิดและสงสัยไม่ได้เหมือนกันว่าเดือนที่แล้วที่น้องมันบอกชอบ เป็นเรื่องจริงหรือกูแค่ฝัน

เพราะท่าทีมิคยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่มีอะไรคืบหน้า

ถามว่าหลังจากนั้นได้ชวนน้องนอนที่ห้องไหม บอกตรงๆว่าชวนทุกครั้งแล้วน้องแม่งก็ปฏิเสธทุกครั้งเหมือนกัน

น้องมันปฏิเสธบ่อยจนหลังๆผมเลิกชวนแล้วครับ

 ไม่ใช่ว่าดราม่า ท้อแท้หรือพ่ายแพ้อะไรนะ

แต่ที่ทำเพราะกำลังวางแผน อยากรู้ว่าน้องจะเป็นยังไงถ้าผมไม่เข้าไปวอแวหรือวุ่นวายกับเขา

เอาจริงๆป่ะ นี่ก็เพิ่งตัดสินใจลองทำอะไรแบบนี้เมื่ออาทิตย์ก่อน ซึ่งผมไม่รู้หรอกว่าผลตอบรับจะบวกหรือลบเพราะน้องเองก็ไม่ได้มีท่าทีแสดงให้ผมเห็นเท่าไหร่นัก และพอไม่มีท่าทีคนที่จะลงแดงตายก็คือผมไง จะใครล่ะ

“ไนท์ สรุปเย็นนี้เอาไง แผนเดิมป่ะวะ” ไอ้โดมถามผมหลังจากอาจารย์เลิกคลาส เพื่อนในกลุ่มกำลังเก็บของเข้ากระเป๋า แต่ก็ยังหยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้นรอคำตอบจากผม

“เออแผนเดิม”

“แล้วน้องว่าไง ไปไหมวะ”

“ยังไม่ได้ชวน ถ้าเห็นก็แสดงว่าไป ยังไงพวกมึงไปรอร้านพี่เป็ดเลย เดี๋ยวกูตามไปทีหลัง” ผมบอกกลุ่มเพื่อนเสร็จก็ขับรถมาที่ห้อง มิคไม่ได้นั่งอยู่ในห้องรับแขก ความเย็นของแอร์ที่พัดออกมาจากห้องนอนทำให้รู้ว่าใครอยู่ในนั้น

“ว่าไงเหมี้ยว ลูกพี่มึงอยู่ในห้องเหรอ”

เมี้ยวววว*~*

เจ้าเหมี้ยวตอบแล้วเดินตามผมเข้ามาในห้องนอน ภาพที่เห็นคือมิคหลับอยู่จริงๆ เสื้อนักศึกษากับกางเกงบ๊อกเซอร์ยังเป็นชุดประจำกายของเขาเหมือนเดิม ถามว่าผมชินไหมกับภาพลักษณ์มิคแบบนี้ จริงๆก็ไม่ได้ชินหรอกครับ ไม่เคยชินกับมันเลยด้วยซ้ำ ขาขาวๆของน้องยังทำให้ใจสั่นไหวและอยากจับแม่งกดกับเตียงทุกครั้งที่เห็น

เออยอมรับกูมันคนบาป มึงจะไปพูดว่านรพัฒน์คนบาป 2017 ก็แล้วแต่มึงเลย กูจะไม่หือ ไม่อือไม่ปฏิเสธใดๆทั้งสิ้น

“มิค” ผมขยับนั่งลงบนเตียง เอื้อมมือไปลูบหัวน้องเบาๆเป็นเชิงปลุก “ตื่นไหม เย็นแล้ว”

“อื้อ” เสียงครางงึมงำพร้อมขยับเอียงหัวตามมือที่ผมลูบ เวลาที่มิคใกล้ตื่นเขาจะเหมือนแมวที่กำลังอ้อน “ปวดหัว”

“เป็นไร ไม่สบายหรือเปล่า” ผมเปลี่ยนทิศทางจากมือที่เคยลูบหัวเขาขยับมาจับที่แก้ม ตัวเย็นเฉียบบ่งบอกว่าน้องไม่ได้เป็นไข้อาการปวดหัวที่เกิดขึ้นคาดว่าน่าจะมาจากการนอนตอนเย็นของเขามากกว่า“ตัวไม่ร้อน...น่าจะเพราะมึงนอนตอนเย็น”

“ไม่รู้”

“หิวข้าวหรือเปล่า”

“มากๆ”

“วันนี้กูคงไม่ได้ทำอะไรให้กินนะ เพราะมีนัดไปกินเหล้ากับพวกไอ้โดม”

“ทำไมล่ะ”

“วันนี้มีบอล”

“แมนยูเหรอ??”

“ใช่...ไปด้วยกันไหมล่ะ”

“............”” น้องไม่ตอบแต่ขยับลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงีย เจ้าเหมี้ยวเข้ามาวอแวจนมิคขยับชันขาทั้งสองข้างขึ้นเพื่อเปิดทางให้แมวของมันเดินลอดไปมาใต้ขาตัวเอง เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ

“อื้ออ เหมี้ยวอย่ามาเดินใต้ขาแบบนี้ดิวะ ผมจั๊กจี้”

เออให้มันได้อย่างนี้ ยั่วเข้าไปครับ อ้าขาออกแล้วทำเสียงครางเข้าไป นี่ถ้ากูไม่ไหวกูก็จะไม่ทนแล้วนะมิค

“สรุปว่าไงมิคจะไปกับกูหรือเปล่า” ผมลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหาชุดใหม่มาเปลี่ยน

“พี่ไนท์กลับมาตอนไหน”

“ยังไม่รู้ว่ะ ดึกๆมั้งหรือบางทีอาจจะไม่ได้กลับ ถ้ามึงไม่ไปก็ฝากให้อาหารมาตินกับเจ้าเหมี้ยวด้วยนะ”

“...............” น้องเงียบ เงียบมากจนผมต้องหันกลับมามองว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหน

“ว่าไง...”

“ผม...อยากไปด้วย”

“เอาดิ” ผมบอกน้องก่อนจะหันไปยิ้มให้กับตู้เสื้อผ้าและอากาศ วันนี้ไม่มันก็ผม ใครสักคนนึงจะต้องมีได้มีเสีย “มึงกินเหล้าเป็นใช่ป่ะ”

“เป็นดิพี่ ผมจบชายล้วนนะ”หึ แล้วไงวะมิค การจบชายล้วนก็ไม่ได้หมายความว่ามึงจะไม่เมานะครับ

ผมพามิคมาถึงร้านพี่เป็ดเกือบสามทุ่ม ก่อนมาเด็กน้อยงอแงว่าหิวข้าว สุดท้ายเลยแวะกินข้าวหมูกรอบข้างทางก่อนถึงเข้ามาในร้าน พวกไอ้โดมนั่งอยู่มุมในสุดของร้าน มันโบกมือทักทายทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามา สายตาต่ำตมของพวกมันล้อเลียนเหมือนรู้ว่าในหัวผมกำลังคิดอะไรอยู่

เออไงกูบอกพวกมึงแล้ว ไม่น้องก็กูต้องมีสักคนนึงที่ได้ ซึ่งคนที่ได้กูอนุญาตให้เป็นกูเท่านั้นครับ

“น้องมิคเคยเข้าร้านอะไรแบบนี้ไหม”

“เคยครับ”

“ไม่อยากเชื่อเลยเห็นหน้าใสๆแบบนี้กินเหล้าเป็นใช่เปล่า”

“เป็นพี่ เทมาเลย ขอเป็นโซดากับน้ำอัดลมนะ” ไอ้โดมพยักหน้าแล้วจัดแจง ชงเหล้าตามส่วนผสมที่น้องขอ

“มิคอย่ากินเยอะนะ” ไอ้ปลารีบบอกน้องทันทีที่น้องนั่งลง ผมเอียงคอแล้วขยับชูนิ้วกลางให้มันตอนที่มิคหันไปสั่งของทานเล่น ปากพูดแบบไม่มีเสียงส่งไปให้ไอ้ปลาว่า อย่าเสือก มันยักไหล่ไม่แคร์ก่อนจะยกมือถือขึ้นถ่ายมิค

Porpar of Y ภาพกดติดวิญญาณสาดดด บางทีกูก็อยากถ่ายแค่น้องไหม คนเสือกยังไงก็เสือกอยู่วันยันค่ำ ถ่ายน้องสิบรูปติดเหี้ยมาทั้งสิบรูป Nighteiei

พี่ปลาต้องเข้าใจว่ามีคนหวงเบอร์แรงสุดอยู่แถวนั้น

คิดถึงโคตรอ่ะ อิพี่ช่วงนี้ไม่อัพห่าเหวอะไรเลย ตั้งแต่ที่ live คราวก่อนก็เงียบเหมือนตายห่าไปแล้ว สงสัยจมอยู่ในห้วงความรัก

พี่มึงงงง คิดถึงโคตร live หน่อยดิวะ อยากเห็นแมว

คืนนี้ live เลย อยากเห็นแมวตอนเมา อยากรู้ว่าเป็นไง ฮือออออ ขอออออ

“พี่ไนท์เอาอะไรไหม” น้องหันมาถามผมตอนที่สั่งของกินของตัวเองเสร็จ เขาเปิดเมนูค้างไว้แล้วยื่นส่งมาให้ผมดู

“เมื่อกี้มึงสั่งไรไปบ้าง”

“เกี้ยวห่อชีส หมูแดดเดียว แล้วก็ปลาหมึกผัดไข่เค็ม”

“นี่มึงยังจะแดกข้าวอีกเหรอ ได้ข่าวเพิ่งกินข้าวหมูกรอบไปยังไม่ถึงชั่วโมง”

“ก็อันนี้กินเล่น”

“แน่ใจเหรอว่าเล่น”

“เออเล่นๆ” น้องยู่หน้า เขาอมลมในแก้มจนป่อง ผมถอนหายใจออกมาพยายามละสายตาจากสิ่งที่น้องทำไปที่เด็กเสิร์ฟแทน

ที่ทำมันก็น่ารักอยู่หรอก แต่กูต้องใจแข็งไง

“กุ้งแช่น้ำปลามาอีก 2 ล่ะกัน” ผมบอกเด็กเสิร์ฟแล้วยื่นเมนูกลับไปให้เขา สีหน้ามิคดูอึดอัดนิดหน่อยตอนที่ผมหันกลับมามองแต่มันก็แค่แป๊บเดียวเพราะตอนที่ผมเลิกคิ้วถาม น้องมันก็แค่ส่ายหน้าแล้วยกเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นดื่ม มั่นใจว่าสิ่งที่ผมทำเพื่อนในกลุ่มทั้งหมดเห็น

เอาดีๆพวกมันไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ผมทำอยู่นักหรอก ยิ่งไอ้ปลานี่แทบจะด่าผมเลยตอนที่บอกแผนไปว่าจะแกล้งไม่สนใจมิค แต่จะทำไงได้ล่ะ กูเดินหน้ามาขนาดนี้แล้วเพราะงั้นแผนนี้ก็จะดำเนินต่อไปจนกว่าเป้าหมายที่วางไว้มันจะสำเร็จ

“เชี่ยนอกูว่าน้องน่าจะเมาแล้วแหละ” เกือบสองชั่วโมงที่ไอ้โดมกับไอ้ต้นผลัดกันชงเหล้าให้มิค จริงๆมันก็ชงให้คนอื่นๆนะ แต่ผมบอกพวกมันให้เน้นที่น้องก่อน เพราะเอาเข้าจริงมิคคอแข็งกว่าที่พวกผมคิดไว้เยอะมาก ชั่วโมงแรกที่เริ่มกินน้องไม่มีท่าทีว่าจะเมาเลยด้วยซ้ำ ขนาดยกดื่มตลอดก็ยังคุยเหมือนคนปกติได้ นี่ก็เพิ่งจะมาออกอาการตอนที่เข้าชั่วโมงที่สองนี่แหละ

“เมายังมิค” ผมดึงเก้าอี้มิคให้ขยับมาซ้อนอยู่ด้านหน้า จับเขาให้หันหน้าเข้ามาหาผม ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสแก้มทั้งสองข้างของคนตัวเล็ก “ว่าไง...เมาหรือยังครับ”

“เมาแล้ว” บทจะตอบง่ายก็ง่ายเอาเสียดื้อๆ น้องโงนเงนขยับพิงลงมาบนบ่าผม

“พี่ไนท์....”

“ครับ....”

“พี่...”

“.......”

“เกลียดผมหรือเปล่า....” จู่ๆน้องก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย  “ที่ผม....ผมชอบพี่น่ะ...ผมทำให้พี่รำคาญใช่ไหม”

“มิค”

“ผม...ไม่อยากให้พี่เกลียดผมเลยว่ะ..”

“กูไม่เคยเกลียดมึงนะมิค”

“แต่...” น้องยกมือขึ้นจับเสื้อผมแน่น “อาทิตย์ที่ผ่านมาพี่ไนท์...เย็นชากับผม...”

 เพิ่งรู้ว่าตัวเองเล่นแรงไปก็ตอนที่ได้ยินเสียงสั่นเครือจากน้ำเสียงมิค อาการไม่ได้สติจากน้ำเมาทำให้น้องแสดงตัวตนออกมาว่าสิ่งที่เขานิ่งเงียบมาตลอดอาทิตย์ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจ

“ขอโทษ...กูแค่เครียดเรื่องงานน่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับมึงเลย” พวกไอ้ปลาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ผมตอนที่ผมหาข้อแก้ตัวแถเรื่องที่แกล้งน้องไปลงที่งานได้อย่างเนียนๆ น้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่อก

ผมปล่อยให้มิคซบอยู่อย่างนั้น จนเวลาผ่านไปสักพัก

“อยากกลับรึยัง...”

“อื้อ...”

“หอกู...นะ” ผมก็แค่แกล้งหยั่งเชิงถามน้องแต่พอเห็นความเงียบและนิ่งสนิทเลยรีบพูดแก้ทันที  "ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นเดี๋ยวกูไปส่งที่บ้าน"

“อืม....หอพี่นั่นแหละ” น้องเงยหน้าขึ้นจากบ่าผม  “วันนี้...ผม...อยากนอนกับพี่”

ไม่ต้องถามนะว่าคำตอบน้องมันทำให้ผมรู้สึกยังไง บอกตรงๆว่าตอนทีน้องเงยหน้าแล้วช้อนตาขึ้นมองผม

ตอนนั้น กูตายไปแล้วครับ เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ไม่คิดเลยว่าที่ลงทุนลงแรงกับมิคไปมันจะได้ผลตอบรับกลับมาดีเสมอ

ผมพามิคกลับมาที่หอด้วยสภาพทุลักทุเล มิคมาถึงก็กระโดดขึ้นเตียงแล้วมุดหน้าลงกับกลุ่มหมอนและผ้าห่มทันที ผมปล่อยให้มิคนอนไปก่อนเพราะเห็นว่าคนตัวเล็กยังมึนกับแอลกอฮอลล์อยู่ ส่วนตัวเองก็เดินไปอาบน้ำ ออกมาอีกทีก็พบว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้แกล้งหลับไปแล้ว ที่รู้ว่าแกล้งหลับเพราะตอนแรกที่แง้มประตูออกมาเห็นมิคยังนั่งเล่นกับเจ้าเหมี้ยวอยู่เลย แต่พอเขาตั้งใจเปิดออกมาจริงๆคนที่เล่นกับแมวเมื่อกี้รีบกระโดดมุดลงไปในผ้าห่มแล้วหลับตาแทบจะทันที

“มิค”

“อื้อ”

“ตื่นเลย กูไม่นอนกับคนไม่อาบน้ำนะ”

“ผม.... หลับแล้ว” หลับเหรอ แล้วใครกันที่พูดออกมาเมื่อกี้น่ะ ผมเดินไปใส่เสื้อผ้าแล้วเดินกลับมาที่เตียงอีกรอบ

“มิค” เรียกชื่อตัวขี้เกียจอีกครั้ง

“............” แต่ผลตอบรับที่ได้กลับมาคือนิ่งสนิท เหมือนจู่ๆก็แกล้งตายไปเสียดื้อๆ

“คือจะมาแกล้งตายตอนนี้ไม่ได้นะมิค มึงพูดออกมาเอง รับปากออกมาแล้ว คำพูดลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น ลุกเลย อยากนอนกับพี่ พี่ก็จะนอนด้วยแต่ก่อนอื่นต้องไปอาบน้ำ” นอกจากจะไม่ไว้หน้าน้องแล้ว มือผมก็หันไปจับที่ข้อเท้าน้องแล้วดึงขาเขาลากลงจากเตียงด้วย มิคเกาะเตียงไว้แน่น ดึงหมอนดึงผ้าห่มไม่ยอมลุกตามแรงลากผม

“อยากให้ปล้ำมากกว่าจะนอนด้วยกันดีๆ?”

“ฮือออ ลุกแล้ว” น้องยอมลุกขึ้นนั่งดีๆ สภาพหัวยุ่งของเขาดูตลก สติเขาเหมือนคืนกลับมาประมาณประมาณ 1 ใน 5 ส่วน “ที่บอกนอนคือนอนเฉยๆ”

“มึงอยากอยู่เฉยๆก็ได้ไม่ใช่ปัญหากูอยู่แล้ว เพราะที่เหลือเดี๋ยวกูทำให้” ไม่ได้อยากแกล้งนะ แต่เห็นแล้วมันอดไม่ได้ มิคเวลาหน้าแดงมันดูน่ารักมากจริงๆ

“ไม่ใช่แบบนั้นนะพี่ไนท์”

“แล้วจะให้ทำแบบไหน”

“ก็แบบนอนเฉยๆไง พี่เข้าใจความหมายไหมเนี่ย”

“แล้วกูไม่เข้าใจความหมายตรงไหน มึงอยากนอนเฉยๆก็จะให้นอนไง หรือมึงอยากจะทำเอง...ก็ได้นะ”

“ไม่ใช่โว้ยยยยย ไม่ใช่แบบนั้น” น้องปาหมอนใส่ผมแล้วเข้าห้องน้ำไปทันที กว่าจะออกมาก็เกือบชั่วโมง ผมยังนั่งรอน้องอยู่ที่เตียง เล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย คนตัวเล็กเดินออกมาหน้าตาเขาดูสดใสขึ้นกว่าตอนที่เข้าไป ท่าทางน่าจะหายเมาแล้วสมกับคำพูดเรียนชายล้วนมาจริงๆ

“ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นหรอก กูไม่ทำไรมึงหรอกน่า มานี่” น้องยังระแวงไม่เลิก แต่สุดท้ายพอเห็นว่าผมไม่มีทีท่าจะทำอะไรเขาก็ถอนหายใจแล้วเดินมานั่งบนเตียง “ขึ้นมานั่งบนนี้”

ผมชี้นิ้วให้น้องขึ้นมานั่งบนตัก

“พี่ไนท์”

“จะแค่นั่งเฉยๆหรือจะให้ทำมากกว่านั้น” น้องนิ่งไปสักพัก พอผมเลิกคิ้วถามมันก็ยอมปีนขึ้นมานั่งบนตักดีๆ มือที่ดูเหมือนจะเกะกะผมก็ดึงมันมาวางไว้บนบ่า

“หายเมาแล้วหรือยัง”

“น่าจะ”

“มึงเห็นกีต้าร์ที่กูหิ้วกลับมาวันนี้ไหม” น้องพยักหน้า “พี่เกรทมันบอกให้มึงซ้อมไปเรื่อยๆก่อน ถ้าวันไหนจะซ้อมวงจะเรียกอีกที”

“อื้อ” พยักหน้าไปหาวไป ไม่รู้ว่าแกล้งหาวหรือหาวจริง

“ง่วงแล้ว??”

“อื้ออ” มิคขยี้ตาข้างนึงแรงๆ ผมมองด้วยสายตาเอ็นดูก่อนจะดึงมือข้างที่ขยี้ตาลง

“จะเกร็งทำไม”

“ก็.......”

“นั่งดีๆ..” ผมกดบ่ามิคให้ขยับนั่งลงมาดีๆ มือสองข้างสอดเข้าไปในผมแล้วนวดที่หัวน้องเบาๆ เขาหลับตานิ่งเสียงลมหายใจผ่อนสบายบ่งบอกว่าคนตรงหน้ารู้สึกดี “สบายไหม..”

“อื้อ...สบาย”

“นวดให้ขนาดนี้ไม่ใช่ว่าฟรีหรอกนะ”

“แล้วพี่จะเอาอะไรกับผม”

“เอาได้เหรอ”

“พี่ไนท์ ทำไมเป็นคนนิสัยแบบนี้วะ”

“กูก็เป็นคนแบบนี้นานแล้ว มึง...รับได้ไหมล่ะ”

“.........”

“มิค จูบนะ”

“อื้อ” เพิ่งรู้ว่าความหอมหวานจากการรอคอยมันนุ่มนวลก็ตอนที่แตะริมฝีปากลงไปบนปากเขา มิคเกร็งตัวขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ผลักไส เขายอมอยู่นิ่งๆปล่อยให้อารมณ์นำพาการกระทำ ผมดูดซับริมฝีปากเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนดุนดันสอดเข้าไปควานหาความหวานจากโพรงปาก มิคเผยอปากออกราวกับรู้ว่าสิ่งที่ผมต้องการมากกว่านั้นคืออะไร เสียงประหลาดเกิดขึ้นสลับกับเสียงครางแผ่วเบา ลมหายใจหอบแฮ่กดังหลังจากที่ผมตักตวงความหวานครั้งแรกไปจนหมด

“พี่...” เสียงเรียกชื่อเหมือนจะถูกกลืนหายเมื่อน้องเปิดปากอีกรอบ

จำไม่ได้ว่าเราจูบกันไปกี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่จูบผมรับรู้ได้ว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงและรัว ไม่ได้เกิดจากความตื่นเต้นแล้ว

แต่มันคืออะไรที่มากกว่านั้น

“มิค....”

“แฮ่ก...”

“อย่าขยับไปขยับมาดิวะ....”

“..............”

“เดี๋ยวมัน....จะไม่ได้จบแค่จูบ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว