นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เจอโจทน์ NC นิดหน่อย(อัพครบ)

ชื่อตอน : เจอโจทน์ NC นิดหน่อย(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 15:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เจอโจทน์ NC นิดหน่อย(อัพครบ)
แบบอักษร

​ชั่วโมงต่อมา

​ร้านอาหารที่เมเปิลเลือก เป็นอาหารญี่ปุ่นที่คิดว่าเบ็กกี้คงชอบ เด็กสาวดูจะตื่นเต้นกับเมนูนี้เหลือเกิน แล้วดูเหมือนเธอจะชอบกินปลามากๆ แล้วยังอวดสรรพคุณ ว่าปลามีประโยชน์ต่อการเจริญเติบโตของสมอง ซึ่งเมเปิลก็เห็นด้วยเพราะพ่อแม่ก็สอนมาตั้งแต่เด็กๆ

"พูดเยอะนะเรา กินเข้าไปเยอะๆ"

"ค่ะเฮีย..เห็นร้านนี้แล้วคิดถึงคุณย่าจัง พี่เมย์เตคยไปญี่ปุ่นมั้ยคะ?"

"ยังเลยจ่ะ ตอนนี้ที่ญี่ปุ่นอากาศคงหนาว หิมะตกด้วยใช่มั้ยจ๊ะ?"

"ค่ะ..แต่หนูชอบค่ะ มันเย็นดีแล้วหนูก็เล่นสกีบนหิมะได้เยี่ยมทีเดียวค่ะ"เด็กสาวพูดไปยิ้มไป ดูเธอมีความสุขซะจริง

"แต่หัวเข่าก็มีแต่แผล กว่าจะเก่งขนาดนี้"พี่ชายพูดเสริมขึ้น

"เขาเรียกว่าริ้วรอยของประสบการณ์ค่ะ จากการหัดปั่นจักรยานด้วยค่ะ แต่ตอนนี้แผลจางลงไปเยอะแล้วค่ะ"เสียงพูดคุยอย่างอารมณ์ ช่างสร้างบรรยากาศบนโต๊ะอาหารได้ดีทีเดียว

"แล้วหนูชอบอาหารฝรั่งมั้ยจ๊ะ?"

"ค่ะ..หนูกินได้หมด แต่ขอที่มีผักเยอะๆ แม่บอกว่าให้กินผัก ผลไม้มันจะช่วยดีทอกร่างกายค่ะ"

"จริงด้วยจ่ะ อันนี้พี่เห็นด้วย"

"ดีค่ะ..งั้นลองอันนี้นะคะอร่อย หนูชอบ"

"ใช่..โดยเฉพาะกินแล้วไม่ต้องจ่ายเงิน ใช่หรือเปล่าล่ะ?"เด็กสาวยกนิ้วโป้งให้พี่ชาย

​"ใช่ค่ะ..เฮียพูดถูก เพราะแม่บอกว่าเป็นพี่ต้องดูแลน้องให้ดี อย่าให้น้องต้องอดอยากถ้าคุณปู่คุณย่ารู้ เฮียจะโดนท่านสวดยับ แล้วให้นั่งคุกเข่าจนเช้าค่ะ"

​"จริงหรอจ๊ะ?"

"ต้องถามเฮียค่ะ"

"มีแบบนั้นด้วยหรอคะฌอห์น คุณไม่เคยเล่าเลย"

"ก็นั่นมันเรื่องตอนเด็กๆแล้ว เบ็กกี้แกล้งผมให้คุณย่าโมโห เราปั้นตุ๊กตากันเผลอแป๊บเดียวยัยตัวแสบ เด็ดหัวตุ๊กตาตัวเองแล้วหาว่าพี่ทำ เลยโดนคุณย่าทำโทษ แต่พอคุณย่ามารู้ตอนหลัง เบ็กกี้ก็โดนเหมือนกัน"

"จริงหรอคะ แล้วโดนอะไรบ้าง?"

"ก็ยืนขาเดียว3ชั่วโมงค่ะ แล้วหนูก็แกล้วเป็นลม หลังจากนั้นคุณย่าเลยดุเราสองคน นั่นตอนเด็กนะคะ"

"แล้วตอนนี้ล่ะจ๊ะ?"เมเปิลซักต่อ

"ตอนนี้หรอคะ หนูรักเฮียมากๆถ้ากลับไปแก้ไขได้ หนูก็จะไม่ทำเพราะเฮียต้องมาเดือดร้อน เพราะหนูเป็นต้นเหตุค่ะ"

"และทุกเรื่องด้วย"

"ค่ะ..เรามีสองคนพี่น้องนี่คะ พอโรงเรียนปิดเทอมพ่อกับแม่ก็จะส่งเรา ไปหาคุณปู่คุณย่าที่ญี่ปุ่นค่ะมันสนุกมาก หนูชอบที่สุดเลย"

"พี่อยากไปเที่ยวบ้าง"

"ค่ะ..เดี๋ยวหนูอาสาเป็นไกด์ให้ค่ะ รับรองไม่หลงแน่นอน"เด็กสาวอาสาด้วยความเต็มใจ

"พี่ชอบนะคนญี่ปุ่นเขามีระเบียบ เขาไม่เอาเปรียบกันไม่แย่งชิงกัน เพราะดูจากสึนามิเมื่อคราวก่อน เขาไม่แย่งของแต่เข้าคิวกัน น่ารักจริงๆ"

"ประเทศที่เคยอยู่ในสภาพสงคราม ก็จะเป็นแบบนั้นเพราะเขาคิดว่า การแก่งแย่งนั่นคือปัญหาของความวุ่นวาย เมื่อไม่นานมานี้ผมไปดูงานที่เวียดนามมา แปลกมาก็คือเราเห็นรถยนต์น้อยมาก จะมีก็แต่จักรยาน กับมอเตอร์ไซร์ ปัญหาการจราจรไม่มีแต่เขาบีบแตรขอทาง มันแปลกดีเพื่อนผมที่เป็นคนเวียดนาม บอกว่าเขาขายรถยนต์ราคาเงินสด"

"แม่เจ้า..จริงหรอคะ?"

"ใช่เลย..เจ้าตัวแสบสั่งอีกได้นะ เฮียเลี้ยงเอง"

"ให้พี่เมย์ดีกว่าค่ะ เค้าอิ่มแล้ว พี่เมย์จะรับอะไรอีกมั้ยคะ แต่หนูนะอยากกินหมูกะทะมากๆ"

"ไว้วันหลังจะพาไปกิน เรื่องกินของเขาเรื่องใหญ่"เด็กสาวไม่โต้ตอบ เพราะที่พี่ชายพูดมันคือเรื่องจริง

"กินเถอะค่ะ อย่างมากก็แค่อิ่มจริงมั้ยสาวน้อย แต่เบ็กกี้ไม่อ้วนนี่ แบบนี้กินเท่าไหร่ก็ได้จ่ะ"

"พี่เมย์พูดถูกค่ะ และอีกอย่างเพราะหนูว่ายน้ำด้วยค่ะ แล้วพี่เมย์ทำงานสนุกมั้ยคะ?"

"เหนื่อยมากกว่า แต่บางวันก็สนุกเหมือนกัน"

"ถ้าบอกว่าสนุกทุกวัน หนูก็ไม่เชื่อแน่ค่ะเพราะเรียนก็เหนื่อยเหมือนกัน มันง่วงค่ะ"

"ใช่..เพราะงานประจำของเธอคือนอน แล้วก็กินๆนั่นคืองานหลัก"โดนพี่ชายเผาขนาดนี้ เบ็กกี้ยังทำหน้าทะเล้นได้อีก

​"เก็บเงินครับ"

​"พี่เมย์ไปเข้าห้องน้ำกัน หนูอยากล้างมือจัง"

"ไปสิจ๊ะ รอเฮียจ่ายเงินก่อนดีกว่า เดี๋ยวเขาหาเราไม่เจอ"

"ค่ะ..โอ้ยย!อิ่มจัง กินแล้วต้องไปนอนแบบนี้อ้วนตายเลยล่ะค่ะ"เด็กสาวลูบท้องตัวเองเบาๆ

"วันหลังไปที่โรงแรมนะ เรามีสระว่ายน้ำใหญ่"

"จริงหรอคะ?"

"จริงสิจ๊ะ ทุกโรงแรมก็ต้องมีสระว่ายน้ำ แต่เรามีสองสระให้เลือก ว่าเราจะลงสระไหนก็ได้จ่ะ รับรองว่าสะอาดสะอ้านแน่นอน"

"เฺฮียออกมาแล้ว งั้นหนูไปเข้าห้องน้ำนะคะ"

"จ่ะ..รีบมานะพี่รอตรงนี้แหละ"ฌอห์นเดินออกจากร้านอาหารมา เขาเห็นหลังน้องสาวไวๆคงจะเข้าห้องน้ำ 

"ดูคุณอารมณ์ดีจังนะคะ"

"คนเราก็อย่างที่คุณบอก จะเครียดให้เป็นบ่อเกิดมะเร็งทำไม มันต้องมีความสุขบ้างทุกข์บ้างบางเวลา พรุ่งนี้ผมไปส่งคุณที่ทำงาน หรือว่าจะไม่ไปดี?"

"ก็ต้องทำสิคะไม่ทำ แล้วจะเอาอะไรกินเข้าไป"

"พูดแบบนี้เหมือนดูถูกผมนะที่รัก บอกแล้วไงว่าผมเลี้ยงคุณได้ กระเพาะเล็กๆแบบคุณจะกินแค่ไหนกันเชียว"

"ฉันรู้ค่ะ.."

​"เมย์..นั่นคุณจริงๆหรอเนี่ย?"

ชายหนุ่มร่างสูง แต่งตัวแบบมีรสนิยม ผิวสีแทนดูตื่นเต้นเมือพบเมเปิล เขาปรายตามองคนข้างกายเธอ เหมือนอยากจะรู้ว่าเป็นใคร

​"คาร์เตอร์..คุณมาทำอะไรที่นี่คะ อ้อ!นี่แฟนเมย์ค่ะเขาชื่อฌอห์น"คาร์เตอร์ยื่นมือมาสัมผัสกับฌอห์นแต่ดูหน้าเขาจะหมองไป

"ครับ..เรากำลังจะแต่งงานกันเร็วๆนี้แหละฮะ"

"ฌอห์นคะ..นี่คาร์เตอร์ หรือคาร์ลเพื่อนของโจนาธาน เราเจอกันที่งานแต่งแอนนี่"

"ผมทำงานที่JFKครับคุณฌอห์น"

"คุณเป็นนักบิน?"

"อดีตครับ แต่ตอนนี้ผมมาทำภาคพื้นแล้ว ยินดีกับคุณสองคนด้วยนะครับ อย่าลืมเชิญผมนะครับ คงได้เป็นแค่แขกรับเชิญละมั้งฮะ"

"แหม..ทุกอย่างพร้อมอย่างเฮีย คงต้องเจอคนดีๆสักวันล่ะคะ เบ็กกี้มาแล้วค่ะงั้นเราขอตัวก่อนะคะ"

"ครับ.."

"มาแล้วค่ะ คนไม่น้อยเลยนะคะเนี่ย..นะ-นาย"

"นี่เธอ..คือยัยตัวแสบ ที่ชนฉันนี่"คาร์เตอร์ย่างสามขุมเข้าหาเบ็กกี้ เด็กสาวเดินมาหลบข้างหลังพี่สะใภ้

"อย่าเข้ามานะ..นายตัวโตซะเปล่าเก่งกับผู้หญิง เด็กสตรีและคนชราหรือเปล่าเล่า ก็นายนะเดินไม่ดูตาม้าตาเรือนี่ เฮียไปเถอะเราเจอคนพาลเข้าแล้ว"เบ็กกี้รั้งแขนพี่ชายกับ

​"เบ็กกี้หยุด..นี่มันจริงอย่างที่เขาพูดมั้ย?"

​"เฮีย..จะ-จริงค่ะ แต่เค้าก็ขอโทษแล้วนี่นา แล้วนายจะเอายังไงอีก เรื่องมันผ่านไปแล้ว ถ้ายังนำมาคิดอยู่แบบนี้ เขาถือว่าผิดปกตินะคุณคาเตอร์"

"เบ็กกี้..เราเป็นเด็กขอโทษคุณคาร์เตอร์ซะ"

"ก็ได้ค่ะ..ขอโทษนะลุง ฮึ้ยย!..อย่าได้เจอกันอีกเลย เฮียกลับเค้าขอโทษแล้ว เป็นผู้ใหญ่ขี้ฟ้อง"

"ขอตัวนะครับคุณคาร์เตอร์ น้องสาวผมเองครับ"คาร์เตอร์มองตามเด็กสาวอย่างหมั่นเขี้ยว เธอทำให้เขาเริ่มสนุกแล้วสิ แม่สาวน้อยเธอรู้จักคาร์เตอร์น้อยไปแล้ว

"ครับ..โชคดีนะเมย์ คุณฌอห์น แต่งเมืาอไหร่บอกนะครับ ผมจะไปแสดงความยินดีด้วย"

"ครับ..ด้วยความยินดีครับ"

"หวัดดีค่ะคุณคาร์ล"

"ครับ..โชคดีฮะ"

คาร์ลโบกมือให้คนทั้งคู่อย่างหงอยๆ จะจีบใครก็มีเจ้าของไปหมด เขาเพิ่งรู้ว่าเมย์เปิลมีแฟนแล้ว และกำลังจะแต่งงานด้วยมันช่างเป็นอะไรที่น่าเศร้าชะมัด แล้วที่โจนาธานบอกให้มองคนใกล้ตัว คืออะไร ไม่ใช่เมย์ แล้วเป็นใครกันอย่าบอกนะว่า เป็นยัยเด็กปีศาจนั่น?

panatown

"เบ็กกี้ฟังเฮียก่อน จะรีบไปไหนเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"

"ไม่ค่ะหนูไม่คุยกับเฮียๆ ไม่ปกป้องน้องหาว่าหนูเป็นคนผิด นายนั่นมัวแต่เดินชมนกชมไม้ ทำให้คนรีบไปชนเข้า แล้วยังหาว่าหนูเป็นช้างอีก คนแก่เลอะเลือนราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"เบ็กกี้..ละ-แล้วพี่ล่ะ"เมเปิลหันมาหาแฟนหนุ่ม เขาเล่นงานน้องสาวจนหนีเข้าห้องนอน ไปแล้วแถมล็อกห้องอีกต่างหาก แล้วเธอล่ะจะนอนที่ไหน

"ฌอห์น.."

"ครับที่รัก..ทำไมคุณมองผมอย่างนั้นล่ะ อะไรของคุณ มะ-เมย์"เธอรั้งแขนเขาเข้ามาที่ห้องนอน จับเขานั่งลงบนเตียง

"คุณ..ไปดุเบ็กกี้ทำไมฌอห์น นายคาร์ลเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเลย แล้วตอนนี้ฉันเดือดร้อนคุณรู้หรือยัง?"

"ยังไงอ่ะ?"

"ยังไงหรอ?..ก็ฉันจะไม่มีที่นอนนะสิ เพราะเบ็กกี้ล็อกประตูแล้ว ฌอห์นคุณมันบ้าไม่เห็นจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ต่อหน้าคนอื่นอย่าดุน้อง มีอะไรค่อยคุยจะได้มั้ย แค่สองคนเข้าใจหรือยัง?"

ชายหนุ่มพยักหน้า จริงสิแต่เขาก็ไม่ได้ดุอะไรนี่ แค่บอกให้เบ็กกี้ขอโทษเท่านั้น ถ้าไม่อย่างนั้นเขาก็โดนตำหนิ หาว่าไม่สั่งสอนน้องให้เป็นกุลสตรีบ้าง

"ที่รัก..ผมเปล่านะแค่บอกเบ็กกี้ขอโทษคาร์เตอร์เพราะเธอเป็นเด็ก อาจจะคึกคะนองไปบ้าง"

"แล้วผู้ใหญ่ก็คิดว่า ตัวเองทำถูกงั้นหรอคะ?"

"เมย์..คุณทำเหมือนผมเป็นลูกคนเลยนะตอนนี้ คุณยืนเท้าสะเอวแล้วก็ดุผม ไม่เอานะอย่าดุสิคนดี ฟอดดด ผมคลั่งคนจะแย่แล้ว คุณไปอาบน้ำนะ แล้วนอนบนเตียง ส่วนผมจะนอนข้างเตียงก็ได้ ผมเป็นผู้ชายก็ต้องมีสปิริต เพื่อคุณและคุณคนเดียวเท่านั้นนะ"เขารั้งเธอมานั่งตัก ถูจมูกไปมากับอกอิ่มนั้น แม่จะนอกผ้ายังหอมเย้ายวนขนาดนี้

"คุณนี่มัน...ฌอห์นปล่อยสิจะให้อาบน้ำใช่มั้ย"

"ครับ..ฟอดด ผมรักคุณนะ รอตรงนี้ผมจะหยิบเสื้อให้คิดว่าคุณคงใส่ได้"เขาจับเธอนั่งบนเตียง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อแขนยาว กับกางเกงขาสั้น แล้วก็ผ้าขนหนูยื่นให้เธอ

"ของผมเองซักแล้วรีดแล้ว ทำเองทุกอย่าง"

"ขอบคุณค่ะ"

"อยากได้อย่างอื่นมากกว่านะคนดี"เขาสอดมือเข้าที่ท้ายทอย รั้งวงหน้าหวานของแฟนสาว มารับจุมพิตแผ่วหวาน ก่อนจะเริ่มทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ

​"ฌอห์น..ไหนคุณบะ-บอกว่า"

​"นิดเดียวที่รัก นิดเดียวเท่านั้น"

เสียงเขากระเส่าคลอเคลีย อยู่ที่ซอกคอขาว ของเธอขบเม้มเบาๆ อย่างหลงใหมือหนาค่อยๆสอดเข้ามา ที่แผ่นหลังเนียนนุ่มของเธอ เขาลูบไล้อย่างเสน่หา หญิงสาวสะท้านเยือกเมื่อริมฝีปากร้อนรุ่ม นาบลงมาแตะต้องเรือนกายของเธอ

"อื้อ..ฌอห์น"

"ครับทูนหัว ผมอยากกลืนกินคุณทั้งตัวเลย"

"ตอนนี้ยังไม่ได้นะคะ"

"โอเค..ที่รักจุ๊ฟๆ คุณหอมหวานขนาดนี้ ผมจะคลั่งให้ได้เลย"

"ไม่ต้องมองเมย์แบบนั้นนะคะ"

"มองแบบไหนหรอ? แบบนี้หนี้หรือเปล่า ฟอดดคุณไปอาบน้ำเร็ว ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ ผมให้เวลาคุณ5นาทีนะ และที่ห้องน้ำผมไม่มีกลอน ไม่มีลูกบิด ถ้าคุณช้าผมจะเข้าไปอาบเป็นเพื่อน โอเคมั้ย?"

"ไม่..อย่าฝันไปหน่อยเลย"ปากก็บอกเขาไป แต่ในใจก็หวั่นๆ แต่สองปีที่ผ่านมาฌอห์นไม่เคยล่วงเกินเธอ แต่ตอนนี้เมื่อเธอรักเขา ถ้าเขาจะเรียกร้องเอาทุกอย่างจากเธอ ก็คงไม่อาจฝืนได้

"แปรงฟันหรือเปล่า ไหนพิสูจน์หน่อย"

"เอ้า..ก็แปรงที่บีบยาสีฟันไว้ ฉันคิดว่าเป็นของฉันซะอีก ไม่ใช่หรอคะหรือว่าของคุณ?"เมเปิลงุนงง

"ไม่นะ..ของคุณ ผมลองดูว่าหน้าที่ของสามีต้องทำอะไรบ้าง แล้วเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงเท่านั้นต้องทำ แต่ผู้ชายอย่างเราก็สามารถทำได้ จุ๊ฟผมรักคุณนะ"เขาเผ่นแผ๋วหายเข้าห้องน้ำไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอเป็นห่วงเบ็กกี้ เด็กสาวงอนพี่ชายแบบนั้น ไม่รู้ว่าหลับไปหรือยัง

"ก๊อกๆๆเบ็ก..เบ็กกี้พี่เมย์เองนะ เปิดประตูหน่อย"ประตูห้องนอนค่อยๆแง้มออกมา เด็กสาวยังไม่ได้อาบน้ำ

"พี่เมย์..ยังไม่นอนหรอคะ?"

"พี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตอนนี้เฮียอาบน้ำพี่ก็เลยมาดูเบ็กกี้ อย่าโกรธเฮียเลยนะจ๊ะเฮียเขารักหนูนะ"

​"หนูไม่ได้โกรธเฮียค่ะ แต่หนูเคืองตาลุงนั่นต่างหากล่ะคะ คนอะไรใจดำแค่เด็กก็ไม่ละเว้น เจอคราวหน้า หนูไม่ละเว้นเขาแน่บอกเลย"

​"เบ็กกี้..เด็กน้อยฟังพี่นะจ๊ะเฮียคาร์ล เขาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอกจ่ะ เฮียคาร์ลเป็นเพื่อนพี่ เป็นเพื่อนเฮียโจ เขาทำงานที่สนามบินJFKถ้าหนูมานิวยอร์ก ยังไงก็ต้องเจอเขาสักวัน"

"ไม่ค่ะ..ไม่มีทางแน่เพราะหนูจะนั่งเครื่องไปลงที่NYC เขาไม่มีทางเจอหนูแน่"เมเปิลหัวเราะขำกับท่ทางของเบ็กกี้ จะว่าไปไม่รู้ว่าเธอคิดผิดมั้ย ถ้าสองคนนี้จะเป็นโจทน์เป็นจำเลย ที่เหมาะสมกันดี

"หนูไปอาบน้ำนะ แล้วนอนซะพรุ่งนี้เช้า เราไปทานอาหารเช้าที่โรงแรมกัน ดีมั้ยจ๊ะ?"

"ดีค่ะ..กอดหน่อย อุ่นจังเฮียเขารักพี่เมย์นะ เฮียกินไม่ได้นอนไม่หลับ คุยกับไอ้ยุ่นทั้งวันจนหนูคิดว่า เฮียมีหมาเป็นเพื่อนซะอีก ฝันดีนะคะ"

"จ่ะ..อาบน้ำด้วยนะ"

"ค่ะ"เมเปิลค่อยๆปิดประตู ก่อนจะเดินออกมา ร่างเธอถูกรวบเข้ามากอดไว้แน่น

"ฌอห์น..คนบ้าตกใจหมดเลย คุณนี่บ้าที่สุด"

"อะไร..ผมก็แค่สงสัยว่าคุณหายไปไหน แล้วเป็นไงยัยตัวแสบงอนพี่ชายใช่มั้ย?"

"เปล่าค่ะ แต่เขาบอกว่าเขาเคืองอีตาลุงนั่น คงเป็นคาร์เตอร์เบ็กกี้หาว่า คาร์เตอร์ผูกใจเจ็บแค่นี้ก็ต้องเอาเรื่องเธอมาฟ้องคุณ"

"ที่รัก..แล้วคุณรู้จักนายคาร์เตอร์นี้ดีแค่ไหนกัน บอกหน่อยได้มั้ย เพราะผมไม่อยากเป็นคนเลวในสายตาคุณ ผมเห็นเวลาเขามองคุณเหมือนว่า เขาดำลังจะสูญเสียคุณไป น่าหมั่นไส้นัก"

"หึงหรอคะ?"

"มันแน่นอนอยู่แล้วครับ เล่าหน่อยสิผมจะได้รับรู้เอาไว้ว่าเขาไม่ควรมายุ่งกับของๆผม"

"ใครของคุณ ขี้ตู่นะคุณน่ะ"

"งั้นก็ต้องประกาศให้โลกรู้ ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว"

"จะทำอะไรคะ?"

"ก็ทำรอยที่ตัวคุณไง ไอ้หน้าไหนที่มายุ่งกับคุณจะได้รู้ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว จริงมั้ยที่รัก"เขาเหนี่ยวเอวเล็กของเธอเข้ามาในวงแขน ก่อนจะช้อนร่าเธอมาวางบนที่นอนหนานุ่ม ร่างหนาเบียดลงมานอนกอดเธอเธอไว้ทั้งตัว

"ถ้าคุณทำแบบนั้นนะ ฉันจะเกลียดคุณมากด้วย"ใบหน้ารกครึ้มไปด้วยหนวดเครา ยิ้มล้อเลียนคนข้างกาย เขาไม่มีวันทำให้เธอขายหน้าแน่นอน

"ไม่หรอกน่า นอนได้แล้วแต่อย่านอนดิ้นนะ ไม่งั้นผมจับคุณกินแน่ ที่รักนายคาร์ลอะไรนั่นนะเคยมาจีบคุณมั้ย?"หญิงสาวพยักหน้า ทำให้ชายหนุ่มใบหูเห่อร้อนขึ้นมาทันที

"แต่เมย์ไม่ยอมให้เขาจีบหรอก เพราะ..."

"อะไรที่รักบอกมา?"เมเปิลไม่ยอมพูด แต่ซุกหน้าเข้ากับซอกไหล่เขา เธอจะพูดได้ยังไงว่ามีเขาอยู่เต็มหัวใจ

"อะไรของคุณนะ ก็ไม่ได้สนใจนี่เมื่อวันก่อนนายเวย์ ถามว่าถ้าเฮียคาร์ลกับคุณมาที่ซานโฮเซ่ เมย์จะเลือกใคร?"

"แล้วคุณตอบว่าไง?"

"เมย์ตอบว่าเลือกคุณ"

"จริงนะ"

"จริงสิ..โอ้ยย..กอดแน่นไปแล้ว เมย์หายใจไม่ออกนะ ทำไมต้องยิ้มล่ะ คุณล้อเลียนเมย์หรอ?"

"เปล่านะผมดีใจต่างห่วงที่คุณพูดถูก คุณมาถูกทางแล้วที่รัก ที่คุณเลือกผมเพราะผมรักคุณ และคุณก็รักผม ใช่มั้ย?"

"อืม..คิดว่าใช่ค่ะ ฌอห์น.."

"ครับดาร์ลิ้ง"

"สัญญาได้มั้ย ว่าคุณจะบอกเมย์ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ เราจะไม่ปิดบังกันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องให้เมย์รับรู้เรื่องของคุณ ส่วนเมย์ไม่มีอะไร ที่จะต้องปิดบังคุณ"

"ได้สิ..ผมรักคุณคนเดียว อันนี้คือเรื่องจริงและไม่เคยมีใครทั้งนั้น เรื่องอดีตก็ให้มันผ่านไป ถ้ามีใครมาแอบอ้างว่าเธอ มีอะไรกับผมคุณจัดการได้เลย เพราะมันไม่จริง"

"จัดการใคร จัดการคุณหรือกิ๊กของคุณ?"

"เมย์..มันไม่ตลกนะ ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่เคยมีใคร ผมมีคุณคนเดียว ฟอดดด ตัวคุณหอมจัง"

"คุณคงหลงเสน่ห์เมย์เข้าแล้ว"

"ใช่ผมหลงเสน่ห์ในตัวคุณ ไม่รู้เหมือนกันว่าตรงไหนบ้าง บอกเลยว่าทั้งตัวแล้วถ้าผมจะผิดสัญญากับพ่อตา ที่บอกว่าจะไม่แตะต้องคุณ พ่อจะกระทืบผมมั้ยที่รัก"เสียงกระซิบถามแผ่วเบา ขณะที่มือหนาของเขา ปลดกระดุมเสื้อนอนตัวยาวของเธอออก

"พ่อไม่กระทืบคุณหรอกค่ะ"

"ดีจังพ่อตาใจดี"

"แต่เมย์ต่างห่างที่จะจัดการคุณเอง ด้วยมือของเมย์เจ็บนิดเดียวค่ะที่รัก แต่วันรุ่งขึ้นคุณจะตาย"

"ใจร้าย..จุ๊ฟ ผมยอมตายคาอกคุณ ถ้าหากคุณจะโหดร้ายแบบนั้น ไม่เคยรู้ว่าเมียเราหึงแรง"

"อื้อ ฌอห์น ไหนคุณบอกว่าจะรอไงคะ?"

"ตอนนี้รอไม่ได้แล้วคนดี ผมต้องคลั่งแน่ๆ ถ้าต้องนอนกอดคุณอย่างเดียว ที่รักอย่ากลัวนะผมรักคุณ รักคุณสุดหัวใจ"บทรักเร่าร้อนกำลังเริ่มขึ้น ชายหนุ่ม กำลังบอกเธอว่าเขารักเธอเพียงใด แต่ถ้าพ่อตาจะกระทืบ เขาก็ยอมเพราะผิดสัญญาจริง

"ฌอห์น.."

"ใจเย็นที่รัก บอกสิครับว่าต้องการอะไร"เสียงพูกแผ่วเบาของเธอ แต่เขาพอจะจับใจความได้ว่าหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดเขา เธอต้องการอะไรกันแน่และเขาต้องตามใจเธออยู่แล้ว เมื่อ'เมีย'ร้องขอ





กำลังสนุกค่ะ ใครรอNCอยู่ตอนหน้านะคะมีแน่นอนจ้า วันนี้คนอ่านหายไปไหนกันนะเจอกันตอนหน้านะบายๆ📌📌📌

ความคิดเห็น