HolinPe

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 17 : คู่นอน & เด็กใหม่ ( 100% )

ชื่อตอน : Chapter 17 : คู่นอน & เด็กใหม่ ( 100% )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17 : คู่นอน & เด็กใหม่ ( 100% )
แบบอักษร


Chapter 17

คู่นอน & เด็กใหม่

          ชาบูที่ตั้งใจจะพาลิลิไปกินลำพังเพียงสองคนเป็นอันต้องผิดแผน เมื่อเพื่อนซี้อย่างคิงและโฟมเข้าหามาโดยไม่ได้นัดหมาย ไอ้สองหน่อพอรู้ว่าเขากำลังจะพาเด็กน้อยในชุดเสื้อแขนตุ๊กตายาวสีขาวกับกระโปรงทรงบอลลูนสีฟ้าอ่อนดูเข้ากันกับความน่ารักของเจ้าตัวออกไปทานชาบูข้างนอกพวกมันก็เสนอหน้าขอไปด้วยทันที

          “มาอยากแดกอะไรวันนี้วะ”

          ปุ่นบ่นเสียงเคือง นัยน์ตาคมดุมองจิกไอ้เพื่อนเวรอย่างไม่สบอารมณ์ ปลายเท้าของเขากระตุกยิกๆกับรอยยิ้มกวนประสาทของไอ้คิง เกือบจะถลาไปยันมันแล้วถ้าลิลิไม่เกี่ยวแขนรั้งเขาไว้ก่อน

          “ห้ามใช้กำลัง”

          คนตัวเล็กบอกเสียงหวาน ดวงตากลมสีน้ำตาลราวกับลูกกวางออดอ้อนกันซะจนคนถูกอ้อนใจอ่อนระทวย ถ้าเปรียบดอกไม้ตรงหน้าเป็นอาวุธ ปุ่นคิดว่าเขาคงถูกฆ่าตายไปนานแล้ว คนอะไรยิ่งอยู่ด้วยนานเท่าไหร่ก็ยิ่งชวนให้หลง จากที่คิดจะซื้อมาเล่นๆ กลายเป็นว่าเขากลายเป็นทาสของเล่นไปเสียแล้ว

          “ให้พี่คิงกับพี่โฟมไปด้วยนะคะ นะ”

          ร่างสูงถอนหายใจ เขายอมก็ได้ แต่ยังไม่ทันได้ตอบรับ เด็กขี้อ้อนก็งัดสกิลออกมาตอกย้ำความพ่ายแพ้ต่อเมียเด็กของเขาเข้าไปใหญ่

          “นะคะ พี่ปุ่นขา”

          “ดีมากลูก”

          ไอ้คิงยกนิ้วให้ลูกมโนของมัน ก่อนจะหนีไปหลบหลังไอ้โฟมเมื่อเขาตวัดสายตาเกรี้ยวกราดไปให้ อยากกระโจนไปถีบมันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ลิลิก็ปกป้องพ่อมโนของเจ้าตัวดีเหลือเกิน

          “ห้าม”

          ร่างที่หอมกว่าชื่อเลื่อนตัวมาขวางพร้อมกับยกแขนคล้องลำคอเขาไว้ ริมฝีปากระเรื่อชวนให้ลิ้มลองเบะออกจากกันเล็กน้อยเพราะเขาแกล้งทำเป็นเฉยใส่ แขนยาวที่ทุกครั้งต้องกอดตอบวางแนบอยู่ข้างลำตัว มีเพียงแววตาไร้คลื่นเท่านั้นที่จับจ้องดวงหน้าสวยละมุน

          “คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะยอม?”

          ปุ่นแสร้งถามเสียงกระด้าง เกือบจะล้มเลิกความคิดที่จะแกล้งคนตัวเล็กแล้วเมื่อเห็นนัยน์ตาลูกแก้วไหวระริกชวนสงสาร

          “ยอมสิ”

          “หึ”

          “ยอมเราหน่อย”

          ไม่ใช่แค่พูด แต่ลิลิกลับอ้อนวอนด้วยการกระทำที่คนตัวโตไม่อาจจะปฏิเสธได้ ร่างบางเขย่งปลายเท้าขึ้นจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเจ้าของดวงหน้าหล่อร้าย กลีบปากนุ่มค่อยๆเคลื่อนเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นๆที่แสนคุ้นเคยรินรดกันและกัน ในขณะที่สายตาของทั้งคู่สบกันนิ่ง

          “นะ ยอมเรา”

          ทันทีที่เอ่ยจบมะลิก็ทาบริมฝีปากลงกับอวัยวะเดียวกันทว่าอันตรายต่อหัวใจเธอยิ่งนักของร่างสูง เลียนแบบการจูบที่แอบจดจำมาจากคนตรงหน้าเท่าที่จะทำได้

          “อืม”

          ความไม่ประสาของคนตัวหอมที่พยายามจะจูบเขาด้วยท่าทางเงอะงะไม่ได้ทำให้ปุ่นนึกรำคาญใจแต่อย่างใด ชายหนุ่มครางชอบใจในลำคอ สลัดทุกความคิดทิ้งไปแล้วรวบร่างบอบบางทว่าเย้ายวนเข้ามากอดรัด แนบชิดไร้ซึ่งช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน เด็กน้อยในอ้อมกอดตาโตขึ้นเมื่อเขาเป็นฝ่ายพลิกไปคุมเกมส์ด้วยการสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของเจ้าตัว ก่อนจะหลับตาพริ้มกับรสจูบที่ดุดันชวนให้ร้อนรุ่ม นัยน์คาคมกริบตวัดมองเพื่อนสองคนและหนึ่งลูกน้องที่ยืนอึ้งกันอยู่ ก่อนที่พวกมันจะรีบหันหนีกันไปคนละทางอย่างไว ปล่อยให้เขาตักตวงความหอมหวานจากร่างละมุนโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็นภาพน่ามองของใบหน้าสวย

          ยิ่งสัมผัสเท่าไหร่ ปุ่นก็ยิ่งรู้สึกว่าความต้องการของเขาที่มีต่อลิลิไม่เคยพอ เสียงน้ำลายเฉอะแฉะกลายเป็นเสียงที่เขาฟังแล้วรู้สึกดีเป็นบ้า ทั้งที่พึ่งจะทำไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ทว่าแค่ได้จูบเท่านั้นปุ่นก็เกิดความอยากกระหายต่อร่างกายงดงามนี้อีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ

          “อย่า...”

          เสียงหวานแผ่วเอ่ยห้ามในตอนที่เขาถอนริมฝีปากออกและซุกไซ้เข้าที่ซอกคอขาวพร้อมกับฝ่ามือข้างหนึ่งที่เผลอสอดเข้าไปใต้กระโปรงยาวเหนือเข่าของเจ้าตัว สติที่ถูกความปรารถนาครอบงำของปุ่นกลับคืนมาทันควัน เขารีบคลายอ้อมกอดออกทันที แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้คนตัวเล็กได้อิสระ ลำแขนแกร่งข้างหนึ่งยังคงโอบเอวคอดไว้ด้วยความหวงแหน ประกายตาที่ยังฉาบเคลือบความต้องการเบือนหนีจากนัยน์หยาดเยิ้มและริมฝีปากบวมเจ่อที่ชวนให้กลับไปขย้ำอีกรอบ...หนีก่อนที่เขาจะควบคุมความอยากกระหายไม่อยู่

          “ขอโทษ”

          เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหน้า เพราะเกือบลืมตัวกลืนกินอีกคนต่อหน้าเพื่อนและลูกน้องคนสนิทซะแล้ว ลิลิแม่งโคตรเป็นอะไรที่อันตรายเลย

          “ไปเถอะ”

          ปุ่นเปลี่ยนจากโอบเอวเป็นขยับไปยืนข้างๆคนตัวเล็กแล้วเลื่อนขึ้นไปโอบบ่าอีกฝ่ายแทน เหลือบมองพวงแก้มแดงเรื่อพลางแลบเลียริมฝีปากแห้งผากตัวเอง เขากำลังยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้รังแกลิลิไปมากกว่านี้ แต่ก็อดไม่ได้จริงๆ

          ฟอด*!*

          “พี่!”

          คนถูกขโมยหอมยกมือกุมแก้มข้างที่ถูกปลายจมูกและริมฝีปากร้อนผ่าวสัมผัส หันขวับไปมองคนทำด้วยสายตาตื่นๆ หัวใจที่เกือบจะสงบลงแล้วเต้นแรงอีกครั้ง สายตาที่คุณไฟเคยบอกว่าควรอยู่ให้ห่างกำลังจดจ้องเธอนิ่ง ร้ายกาจจนมะลิต้องรีบเบือนหลบ

          “หึ ไปได้แล้ว”

          “นิสัยไม่ดี”

          มะลิบ่นงอแง แต่ก็ยอมเดินตามเจ้าของวงแขนอบอุ่นอยู่ดี โดยมีคิงและโฟมรวมทั้งไฟเดินตามหลังไปห่างๆ คิงเดินถอยหลังไปอยู่ข้างๆไฟ

          “ไฟ”

          “ครับ”

          “เจ้านายมึงแม่งหลงลูกกูหนักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

          ไฟยิ้มมุมปาก ไม่แปลกหรอกที่คุณคิงจะถาม เพราะตั้งแต่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งมาจนถึงวันนี้คุณปุ่นเจ้านายของเขาก็ไม่เคยคบใครจริงจังให้ได้เห็น กับคุณแอนที่ว่าถูกยกให้เป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด เจ้านายของเขายังให้สถานะแค่เพียงคู่นอนเท่านั้น ส่วนคำว่าเมียที่เรียกลิลิ เขาการันตีได้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นคนแรกที่เจ้านายเขาให้สิทธิ์นั้น

          “ไม่รู้ครับ ความลับของเจ้านาย”

          คิงแยกเขี้ยว มึงจะจงรักภักดีกับไอ้เหี้ยปุ่นมากเกินไปแล้วไอ้ไฟ เขาจิปากใส่ลูกน้องคนสนิทของเพื่อนรัก ก่อนจะเดินนำไฟมายืนข้างโฟมเหมือนเดิม

          “มึง”

          “ว่า”

          “กูอยากรู้ว่าไอ้ปุ่นมันเริ่มชอบลูกกูตอนไหน”

          โฟมปรายหางตามาทางไอ้เพื่อนช่างถามเล็กน้อย แล้วตอบสั้นๆ

          “ไปถามมันสิ”

          คิงชักสีหน้า

          “ถามให้มันด่าพ่อกูเล่นหรือไงไอ้สัด!”

          .

          .

          ร้านหม้อไฟที่ปุ่นพาลิลิกับเพื่อนมาทานเป็นร้านดังแถวๆย่านกลางเมืองไม่ไกลจากคอนโดเขาเท่าไหร่นัก เพราะพอจะรู้จักกับเจ้าของร้านซึ่งเป็นเพื่อนของเฮียปอนโต๊ะที่ได้จึงเป็นมุมในสุดที่ดูจะส่วนตัวเป็นพิเศษ เขาจัดให้ลิลินั่งเก้าอี้ด้านใน ส่วนเพื่อนรักสองหน่อก็ให้พวกมันนั่งตรงข้าม เด็กน้อยของเขาดูตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษตั้งแต่ลงจากรถยันเดินเข้ามาในร้าน ขนาดนั่งลงแล้วเจ้าตัวก็ยังไม่วายชะเง้อมองนู่นนี่ ถามไอ้คิงที่ขยันตอบลูกมันเข้าขากันเป็นว่าเล่น ในขณะที่เขาทำเพียงนั่งพิงแผ่นหลังกอดอกมองเด็กช่างจ้อคุยกับพ่อมโนเงียบๆ

          “พี่ปุ่น ถ้าอิ่มแล้วเรากินไอติมนะ”

          “เอาสิ”

          ขออะไรเขาก็ตามใจอยู่แล้วเวลานี้ ลิลิยิ้มกว้างให้ แต่ก็ครู่เดียวเท่านั้นเพราะหลังจากเขาอนุญาตเจ้าตัวก็หันไปเลือกรสไอติมกับไอ้คิงทันทีทันใด ทำเอาปุ่นอยากจะจับหน้าสวยๆให้หันมาแล้วจูบหนักๆเอาให้ปากเจ่อกินอะไรไม่ได้

          “อ่อนว่ะ”

          เขาปรายตาไปมองไอ้โฟมที่นั่งตรงข้ามพลางจิปากใส่มันอย่างไม่สบอารมณ์ เข้าใจผิดแล้วเขาน่ะเหรออ่อน ที่ยอมลิลิก็เพราะสงสารเด็กมันหรอก

          Rrrrr

          ยังไม่ทันตอบโต้ไอ้โฟมที่กำลังยิ้มอ้อนตีน เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขัดขึ้นมาก่อน มือหนาล้วงมันขึ้นจากกระเป๋าสะพายลิลิมากดรับเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือเนย์ ไอ้น้องเวรที่พักนี้ไม่ค่อยได้กลับห้องเพราะยุ่งเรื่องงานของคณะจนต้องนอนห้องเพื่อน

          “ว่าไงเนย์”

          (“พี่อยู่ห้องป่ะ”)

          “ไม่อยู่ ทำไม”

          (“จะชวนลิทำยำวุ้นเส้นกิน”)

          พอได้ฟังเหตุผลที่คนเป็นน้องโทรมาปุ่นก็คิ้วกระตุก

          “วุ่นวายทำเหี้ย อยากก็ซื้อแดกดิ”

          (“ก็ลิทำอร่อย”)

          “กูพาลิลิมากินชาบูกับพวกไอ้คิงไอ้โฟมข้างนอก”

          ปุ่นตัดบทเมื่อเริ่มรู้สึกฉุนน้องชายขึ้นมานิดๆ ถ้าขืนมันยังเซ้าซี้เขาจะตัดสายแม่ง

          (“ไรวะ ไม่ชวน”)

          “แค่นี้แหละ หาอะไรแดกไปก่อน เดี๋ยวขากลับกูแวะซื้อให้หรือไม่มึงก็โทรหาไอ้นิวให้มันซื้อให้”

          (“ไม่เอา ผมจะกินฝีมือลิ”)

          “สัด!”

          ติ๊ด

          สบถคำหยาบใส่คนในสายแล้วกดวางทันที หัวร้อนไม่น้อยกับคำพูดของเนย์ที่ดูจะอะไรๆกับคนของเขาเป็นพิเศษ หงุดหงิดก็หงุดหงิด แต่พอหันไปมองคนข้างๆที่กำลังใช้ตาโตๆจ้องเขาแป๋วอยู่ อารมณ์กรุ่นๆเมื่อครู่ก็เหมือนได้น้ำเย็นมาดับไฟ

          “พี่โมโหหิวเหรอ”

          “โธ่ลูก”

          เกือบจะหลุดขำให้กับคำถามซื่อๆของลิลิแล้ว ถ้าไอ้คิงไม่ทำตัวเป็นหน่อไม้ขัดจังหวะก่อน ด้วยความหมั่นไส้เพื่อนล้วนๆเขาเลยใช้เท้าสะกิดขามันไปทีหนึ่ง

          “ลิ ไอ้ปุ่นทำร้ายพี่ ด่ามันเลยลูก”

          มะลิยิ้มกว้าง ตลกพี่คิงจัง เธอเบี่ยงร่างหันหน้าไปทางพี่ปุ่นเกือบทั้งตัว ยกนิ้วชี้ไขว่กันเป็นกากบากก่อนจะเอ่ยเสียงจริงจังที่ฟังดูน่ารักมากว่าน่ากลัว

          “โตแล้วห้ามตีกัน”

          คิงกับโฟมหลุดขำก๊าก  ในขณะที่ปุ่นยิ้มมุมปาก เขาดึงนิ้วข้างหนึ่งของเจ้าตัวมากัดเบาๆ เรียกริ้วแดงให้กับสองแก้มขาว ลิลิตัวน้อยก้มหน้างุดซ่อนความเขิน ริมฝีปากกระจับเผยอบ่นงุ้งงิ้ง

          “พี่ปุ่นบ้า”

          คนถูกหาว่าบ้ายิ้มเต็มใบหน้า กำลังจะวาดท่อนแขนไปโอบร่างหอมๆเข้ามากอด ทว่าก็ต้องชะงักมือเมื่ออยู่ๆใครบางคนก็เดินมาหยุดที่โต๊ะของเขาพร้อมกับเอ่ยทักทาย

          “บังเอิญจัง ไม่คิดว่าจะเจอปุ่นที่นี้”

          “สวัสดีครับพี่แอน / สวัสดีครับพี่แอน”

          คิงกับโฟมเอ่ยทักทายผู้มาใหม่พร้อมกับ ส่วนลิลิที่อึ้งไปครู่หนึ่งพอตั้งสติได้ก็ยกมือขึ้นมาไหว้ผู้หญิงที่อายุมากกว่าเธอตรงหน้าเสียงแผ่ว

          “สวัสดีค่ะ”

          แอนคลี่ยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสวยเฉี่ยวจ้องหน้าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆร่างสูงของปุ่นอย่างพิจารณา ก่อนจะตอบรับกลับไป

          “สวัสดีจ๊ะ”

          บรรยากาศพลันอึมครึมขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อแอนนั่งลงตรงข้างปุ่นพร้อมกับเอ่ยถามด้วยคำถามที่ไม่ควรจะถาม

          “คนนี้ เด็กใหม่เหรอ”

50%

สีหน้าของปุ่นราบเรียบ ไม่ได้เอ่ยตอบคำถาม นัยน์ตาไร้คลื่นปรายมองเจ้าของร่างเย้ายวนที่นั่งเบียดอยู่ข้างกาย แอนเป็นคนประเภทเข้าใจยาก ที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะคบใคร อีกฝ่ายก็ไม่เคยห้าม แถมยังคอยตอกย้ำสถานะระหว่างเขากับเจ้าตัวว่าเป็นเพียงคู่นอน เพื่อนแลกเปลี่ยนประสบการณ์บนเตียง ในตอนนั้นเขาพยายามจะขยับความสัมพันธ์เข้าไปใกล้ แต่แอนก็คอยถอยหนีและปุ่นก็รู้เหตุผลดี เพราะใจของแอนไม่เคยเปิดให้เขาเข้าไป ทว่ามาวันนี้แอนกลับกำลังทำตัวเหมือนพวกกลืนน้ำลายตัวเอง หายออกจากชีวิตเขาไปเกือบสามปีแล้วแท้ๆ แต่พอกลับเข้ามาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะพาเรื่องยุ่งยากเข้ามาด้วย

          “ไม่ใช่”

          น้ำเสียงเย็นชาของปุ่นเอ่ยตอบ แอนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางที่มุมปาก

          “รีบตอบจังนะ”

          “ก็ผมแคร์เขา”

          รอยยิ้มของแอนจืดเจือนเมื่อได้ฟังเหตุผลของปุ่น เธอเคยเป็นที่หนึ่งมาตลอด ไม่ว่าเวลาไหนหรือแม้ว่าปุ่นจะอยู่กับผู้หญิงคนไหน หากเธอก้าวเข้าไปแทรก ปุ่นจะเลือกเธอเสมอ มันเลยทำให้แอนคิดมาตลอดว่าปุ่นรักเธอ พอเจอเหตุการณ์เหมือนตัวเองถูกลดความสำคัญแอนเลยผิดหวัง ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากยอมรับ

          “เอาคืนที่พี่ทิ้งนายไปอยู่เหรอเด็กน้อย”

          แอนว่าพลางยกมือขึ้นไปหมายจะแตะปลายคางของร่างสูง ทว่ามือข้างนั้นกลับถูกจับเอาไว้ สายตาที่ใช้มองเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน กระทั่งน้ำเสียงก็ยังเหินห่าง เหมือนยิ่งพยายามเข้าใกล้ ปุ่นก็ยิ่งถอยหลังห่างเธอออกไปไกล

          “อย่าทำแบบนี้ ผมไม่ชอบ”

          แม้ปุ่นจะไม่ได้ด่าทอหรือโวยวายใส่ ทว่าน้ำเสียงไร้อารมณ์ก็ไม่ต่างจากน้ำเย็นๆที่สาดใส่ใบหน้า แอนรู้สึกว่าหน้าของตัวเองชายิ่งนักกับการกระทำของปุ่น เจ็บในใจไม่น้อยเมื่อปุ่นปล่อยมือเธอและหันไปถามคนข้างๆแทน เป็นคำถามที่ทำเอาแอนแอบกำมือแน่นด้วยความโมโห

          “ถ้าแอนนั่งด้วย หนูโอเคไหม”

          “เราโอเค”

          คนตัวเล็กตอบพลางยิ้มให้กันน้อยๆ ปุ่นเอื้อมมือไปบีบปลายจมูกของเจ้าตัวด้วยความเอ็นดู ความจริงก็ไม่ได้อยากให้แอนนั่งด้วยเท่าไหร่ แต่เพราะรู้นิสัยไม่ยอมใครง่ายๆของแอนดี เลยปล่อย อยากนั่งก็นั่งไป เขาไม่ได้สน เพราะคนที่เขาสนคือลิลิคนเดียว

          ไม่นานอาหารมากมายก็เสิร์ฟลงบนโต๊ะ ปุ่นไม่ได้คุยอะไรกับแอนอีก มีเพียงคิงกับโฟมเท่านั้นที่ชวนอีกฝ่ายคุยเพื่อไม่ให้เสียมารยาทและบรรยากาศ ในขณะที่เด็กน้อยของเขาก็เฝ้าแต่จดจ่ออยู่กับหม้อไฟที่กำลังเดือดปุด เดี๋ยวอ้าปาก เดี๋ยวพองแก้ม จนบางทีปุ่นก็สงสัยว่าเขามีเมียเป็นเด็กมหาลัยฯหรือประถมกันแน่

          “อ่ะ เราให้”

          กุ้งตัวโตที่แกะเปลือกแล้วอย่างดีถูกคีบออกจากหม้อมาวางที่ถ้วยของเขา ปุ่นยิ้มน้อยๆกับความใส่ใจของลิลิ เขาจำได้ว่าตอนสั่งอาหารไอ้คิงมันบอกลิลิว่าจะแย่งกินกุ้งของเขาให้หมด

          “เดี๋ยวพี่คิงแย่ง”

          “ไรอ่ะลิ”

          คิงโอดครวญ ทำไมลูกสาวเขาทำแบบนี้ กุ้งตัวเบ่อเริ่มที่อุตส่าห์สั่งมา ลูกสาวคนสวยดันคีบให้ไอ้เพื่อนหน้าหล่อคนแรกเฉย เห็นสามีดีกว่าพ่อได้ไงกัน

          “พี่คิงในหม้อก็มี”

          มะลิยิ้มขำให้กับใบหน้าที่พยายามแกล้งงอนของพี่คิง เธอกำลังจะเอ่ยหยอกล้อกับพี่คิงตามที่เคยเล่นด้วย ทว่าเสียงของใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆพี่ปุ่นก็แทรกขัดขึ้นมา

          “เด็กปุ่นเนี่ยน่ารักจังเลยนะ”

          “แอน”

          ปุ่นปรามแอน เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะทำเสียบรรยากาศอีกครั้ง

          “แตะไม่ได้?”

          “ใช่ ไม่ได้”

          “ยังไม่หายโกรธพี่เรื่องที่กาสิโนของปอนอีกเหรอ”

          “ไม่เกี่ยว”

          “เกี่ยวสิ นายหนีหน้าพี่ หลบพี่...”

          “หยุด!”

          ปุ่นเผลอขึ้นเสียง ดีที่ในร้านคนยังไม่เยอะเท่าไหร่และโซนที่พวกเขานั่งยังไม่มีลูกค้าโต๊ะอื่นเลยไม่มีคนอื่นนอกจากคนในโต๊ะได้ยิน แอนหน้าเสียไม่น้อย แต่ก็ยังเชิดหน้าใส่คนอายุน้อยกว่าที่กล้าตะคอกใส่กันอย่างอวดดี ส่วนคิงกับโฟมได้แต่นั่งมองเงียบๆ ไม่กล้ายื่นมือเข้าไปยุ่ง

          “พี่ปุ่น ใจเย็น”

          ฝ่ามือเล็กแตะเบาๆที่ต้นแขนแข็งแรงของคนตัวโต ปุ่นขบสันกรามแน่น เขาไม่ใช่คนหลุดแสดงอารมณ์ง่ายๆ แต่เพราะความขุ่นมัวที่มีต่อแอนมันมากเกินไป เลยพาลให้ระงับอารมณ์หงุดหงิดไม่อยู่

          “ห้ามมีเรื่อง เราขอ”

          เขาหันไปมองใบหน้าน่ารักของลิลิ สายตาของเจ้าตัวเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและมันก็ทำให้เขาใจอ่อนง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อ

          “ครับ”

          “เราว่าเธอคงมีเรื่องจะคุยกับพี่ ไปคุยก่อนดีไหมคะ แล้วค่อยมากิน เดี๋ยวเราต้มกุ้งไว้รอพี่เยอะๆ”

          เด็กน้อยของเขาใจกว้าง แต่ไม่คิดว่าจะกว้างขนาดที่จะยอมให้เขาคุยกับผู้หญิงอีกคนได้ ปุ่นสบตาอีกคนอย่างชั่งใจ พยายามมองลึกลงไปหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ แต่นอกจากความจริงใจของเจ้าตัวแล้วเขาก็ไม่พบอะไรอีก

          น่าผิดหวังชะมัด...นึกว่าจะเจอความหึงหวงสักหน่อย

          “รู้นะว่าคิดอะไร”

          มะลิเอ่ยเบาๆพยายามให้ได้ยินกันสองคน ก่อนจะคว่ำปากใส่ร่างสูงตรงหน้าที่ยกยิ้มชวนให้ใจสั่นใส่กันดื้อๆ

          “แล้วคิดไหม”

          “คิด”

          ร่างบางขยับไปกระซิบที่ข้างหูของคนข้างๆ

          “หึงนะ รีบๆคุยแล้วกลับมาหาเรา”

          พูดจบก็รีบถอยกลับไปนั่งตัวตรง เพ่งความสนใจทั้งหมดให้กับหม้อชาบูและเตาปิ้งย่างทั้งที่แก้มแดงปลั่ง ไม่คิดจะหันไปมองว่าคนตัวโตกับผู้หญิงคนนั้นลุกออกไปตอนไหน จนได้ยินเสียงกระแอมของพี่โฟมเธอถึงได้เลิกทำเป็นบำเพ็ญสมาธิกับชาบู

          “ใจกว้างไปหรือเปล่าเราอ่ะ”

          พี่โฟมถามยิ้มๆ มะลิส่ายหน้าพลางบอกเหตุผล

          “เราเปล่าใจกว้างนะพี่โฟม เราแค่อยากเชื่อใจพี่ปุ่น”

          “เห็นไหม ลูกกูอ่ะแม่พระ”

          พี่คิงเสริมขึ้นมาขึ้นที

          “แบบนี้แหละถึงจะเอาไอ้ปุ่นอยู่หมัดได้”

          “พี่คิงพูดอะไรก็ไม่รู้”

          “อย่ามาใสซื่อครับคุณลูก คิดว่าพี่ไม่เห็นไอ้รอยแดงๆที่คอเราเหรอ”

          มะลิรีบจับคอเสื้อดึงขึ้นทันควัน การกระทำเลิกลักนั่นทำเอาคิงกับโฟมถึงกับขำเสียงดังลั่น ยิ่งเห็นหน้างอๆของเมียเด็กเพื่อน พวกเขาก็ยิ่งขำหนักเข้าไปใหญ่

          “คราวหน้าบอกมันอย่าทำสูง” โฟมว่า

          “เพลาๆลงหน่อย” คิงต่อ

          “อย่าแกล้งเรา ฮื่ออออ”


*******************************

​ขอโทษนะคะที่มาต่อให้แค่นิดเดียว พอดีเราปวดหลังน่ะค่ะ ทรมานจากที่ทำงานมาทั้งวัน

เลยไม่อยากนั่งนานเท่าไหร่ ประจำเดือนมาด้วยเลยพาลไม่สบาย 

เม้น ไลท์ เป็นกำลัวให้ไรท์ด้วยนะคะ


รักนะคะ / เป้จ้า

ความคิดเห็น