chinain (มัทรินทร์)
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​บทที่ 1 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 1 (100%)
แบบอักษร

​บทที่ 1 (100%)





23.00 น.

ลานน้ำพุหน้าห้างสรรพค้าชั้นนำขนาดใหญ่ถูกดัดแปลงให้เป็นงานเลี้ยงแชมเปญบรรยากาศผ่อนคลายเพื่อตอบแทนพนักงานที่ทำงานอย่างหนักมาตลอดทั้งปี นอกจากห้างของแพทริค ทอม จะขายของทั่วไปแบบห้างอื่นๆแล้วจุดเด่นอีกอย่างของห้างนี้ก็คือการเปิดสถาบันสอนพิเศษภายในชื่อของห้างเอง และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเหล่าติวเตอร์ถึงได้รับเชิญมางานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วย



เจสัน ลูกชายเจ้าของห้างยืนจิบไวน์อยู่กับเพื่อนสนิทอีกสองคนนั่นก็คือ ทิมและมาร์คัส สายตากรุ้มกริ่มของสองหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทจ้องมองสาวๆที่มาร่วมงานตาเป็นมัน เพราะแต่ละคนช่างแต่งกายล่อเสือล่ะตะเข้ชนิดที่มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าในร่มผ้านั้นมีอะไรซุกซ่อนอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าลูกชายเจ้าของห้างที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อจะไม่สนใจกับอาหารตาเหล่านั้นสักเท่าไหร่


“ทำไมแกดูเนือยๆไม่ค่อยสบอารมณ์เลยวะเจสัน แกควรจะฮึกเหิมดิเว้ยเพื่อน สาวๆโชว์นมกันเกลื่อนงานขนาดนี้เนี่ย” ทิม สถาปนิกหนุ่มผู้ออกแบบห้างนี้ตบบ่าเจสันเพื่อปลุกความฮึกเหิม แต่นอกจากจะปลุกไม่ขึ้นแล้วเจสันยังกระดกแก้วไวน์ขึ้นจิบแบบเนือยๆอีกต่างหาก


“มันจะมีอะไรให้น่าฮึกเหิมวะ แต่ละคนแต่งตัวเปิดเผยจนไม่มีอะไรให้ลุ้น”



เจสันตอบเพื่อนสนิทไปตามสิ่งที่เขาคิด สาวๆแต่ละคนแห่กันสวมชุดเกาะอกโชว์เนินอกที่ดันมาจนแทบจะหลุดมาทั้งยวง บางคนโชว์บนไม่พอยังโชว์ด้านล่างอีกต่างหาก หมายถึงโชว์เรียวขาน่ะ เดรสเกาะอกปกติก็โป๊อยู่แล้วแต่ถ้าเป็นเดรสสั้นเกาะอกที่ปิดแก้มก้นโชว์เรียวขาแล้วล่ะก็ ความแพงจะหายไปทันทีเพราะมันทำให้เจสันรู้สึกว่าผู้หญิงที่แต่งโชว์ขนาดนี้ นอกจากเทสห่วยแล้วยังดูไม่น่าตื่นเต้นอีกต่างหาก



“นมทะลักกันขนาดนั้นแกไม่ตื่นเต้นเลยเหรอวะเจสัน” คราวนี้มาร์คัส ทันตแพทย์หนุ่มถามขึ้น


“แน่นอนว่าไม่ เอาจริงนะเว้ยฉันเห็นผู้หญิงแก้ผ้ามาเยอะ แต่มันจะน่าสนใจก็ต่อเมื่อพวกเธอเปิดให้ฉันเห็นบนเตียงเท่านั้น ไม่ใช่โชว์เกลื่อนเหมือนเต้นจ้ำบ๊ะตามงานวัด”


“แรงเว้ยเฮ้ย” ทิมแซวแต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย


“แต่ดูเหมือนว่านักเต้นจ้ำบ๊ะที่แกว่ากำลังเดินมาทางนี้หรือเปล่าวะเจสัน แกรู้จักหรือเปล่าวะ” มาร์คัสบอกให้เจสันหันไปดูผู้หญิงในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีน้ำเงินแปร๋นที่เดินส่งยิ้มปรายตาให้เจสัน


“ไม่รู้จักว่ะ แต่แต่งตัวขนาดนี้ถ้าเป็นพนักงานขายเสื้อผ้าฉันคงต้องส่งไปอบรมใหม่แล้วล่ะมั๊ง” เจสันว่าพลางหยิบมือถือมากดเล่นไม่ได้สนใจชวัลภาที่เดินมาหาเลยแม้แต่น้อย


“เห้ยๆ ฉันว่าแกต้องสนใจซะหน่อยแล้วว่ะไอ้เจสันเพราะเขาจ้องแกอย่างกับจะงาบ”


สิ้นคำพูดของมาร์คัสชวัลภาก็เดินมาหยุดตรงหน้าสามหนุ่มทันที สองมือเรียวยกพนมขึ้นระดับอกก่อนที่เสียงหวานซึ่งถูกดัดจนสูงลิ่วจะเอ่ยทักทายออกมา



“สวัสดีค่ะคุณเจสัน คุณทิม คุณมาร์คัส”


ทั้งสามหนุ่มหันมองชวัลภาพร้อมๆกันด้วยความตกใจที่เธอรู้จักพวกเขาอย่างดิบดี สงสัยคงศึกษามาดี


“สวัสดีครับ” สามหนุ่มเอ่ยไปตามมารยาท

“ดิฉัน ชวัลภาเป็นติวเตอร์สอนภาษาไทยฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”



เจสันหันมองชวัลภาตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวแอ่นอกจนหน้าอกเกือบกระแทกหน้าเจสันอยู่รอมร่อ เพราะหลงดีใจนึกว่าเขามองด้วยความเสน่หา ชวัลภาจึงจือปากเซ็กซี่สุดฤทธิ์ แต่เจสันกลับส่ายหน้า


“เป็นถึงครูบาอาจารย์แต่แต่งตัวซะดูน่าเกลียด”

“คะ?” ชวัลภาเลิกคิ้วสงสัย ไม่แน่ใจว่าได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า


“ผมจะบอกอะไรให้นะคุณ ถือว่าเป็นการสอนพนักงานไปในตัว ผู้หญิงน่ะถ้าโชว์บนต้องปิดล่าง ถ้าโชว์ล่างต้องปิดบน ถ้าโชว์ทั้งบนทั้งล่างมันดูโลว์เทส และอีกอย่างนะคุณเดรสสีน้ำเงินแสบตาขนาดนี้ไม่ควรคู่กับลิปสติกสีแดงสดมันไม่ไหวจริงๆ แต่ว่าอันที่จริงคุณไม่ควรเลือกชุดสีนี้ด้วยซ้ำ”



แล้วเจสันก็เดินออกไปปล่อยให้ชวัลภาหน้าเหวอ หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ หญิงสาวกำหมัดแน่นมองตามร่างสูงอย่างอาฆาตแค้น



“หนอย…คิดว่าตัวเองดีนักหรือไงถ้าไม่หล่อไม่รวยฉันไม่แต่งมาขนาดนี้หรอกย่ะ”  หญิงสาวบ่นกับตัวเอง แต่ดูเหมือนเสียงบ่นจะดังเข้าหูดาริญญา ติวเตอร์สาวร่างบางเดินเข้ามาหยุดเบื้องหน้าชวัลภา


“นี่ขนาดขอตัวกลับก่อนเวลาเพื่อไปเลือกชุด แต่เลือกได้แย่จนผู้ชายเมินเลยเหรอจ๊ะชวัล น่าสงสารเธอจริงๆ”


ชวัลภามองดาริญญาที่อยู่ในเดรสเข้ารูปสีไข่มุก ชุดที่ดาริญญาเลือกใส่เป็นแขนลูกไม้ยาวมาจนถึงเนินอก เผยให้เห็นทรวงอกอิ่มวับๆแวมๆดูน่าสนใจ เดรสตัวยาวเข้ารูปที่เลยเข่าลงมาผนวกกับการแต่งหน้าโทนชมพูหวานเข้ากันอย่างไม่มีที่ติ แต่คนจะติมันก็หาที่ติจนได้



“แหม…แล้วหล่อนล่ะยะนังฝ้าย เลือกชุดได้เชยสมหนังหน้าเลยนะ แบบนี้อย่าว่าแต่ผู้ชายเมินเลยเหอะ แค่เดินเฉียดไปใกล้ผู้ชายก็ร้องยี้แล้วหล่อนน่ะ”


“เหรอจ๊ะชวัล…ฉันว่าฉันเห็นด้วยกับคุณเจสันเข้าแล้วล่ะว่าแกควรไปอบรมแต่งตัวซะใหม่จริงๆ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้แล้วกันว่าสวยแบบมีระดับโชว์นิดหน่อยๆให้น่าลุ้นมันกระตุกความสนใจของผู้ชายได้มากกว่าชุดผ้าโหลสีแปร๋นโชว์นมโชว์ขาของหล่อน”


“กรี๊ดดดด ยัยฝ้าย!!”


ดาริญญาไม่สนใจหัวหน้าฝูงแรดปริญญาที่ดิ้นเหมือนเจ้าเข้า ร่างบางเดินไปทางเจสันที่กำลังยืนคุยอยู่กับเพื่อนทั้งสองคน แต่ดาริญญาไม่ได้เดินไปหาแบบตรงๆ หญิงสาวเลือกที่จะเดินไปหาบริกรที่กำลังเสิร์ฟไวน์อยู่ข้างๆสามหนุ่มแทน


“น้องคะ พี่ขอไวน์องุ่นหนึ่งแก้ว”


เสียงหวานธรรมชาติที่ห่างไกลคำว่าดัดจริตกระตุกความสนใจของทั้งสามเข้าอย่างจัง สามหนุ่มหันมองดาริญญาตาเป็นมันโดยเฉพาะเจสันที่ทำหน้าเบื่อหน่ายตลอดงานกลับยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้เจอผู้หญิงที่ถูกใจเขา


ดาริญญายกไวน์ขึ้นจิบก่อนจะหันหลังเพื่อทำเป็นเดินกลับ จังหวะที่ร่างบางหมุนตัวนั่นเองเจสันก็ได้เห็นเรือนร่างได้สัดส่วนโดยเฉพาะช่วงเอวคอดกับสะโพกงอนงามที่ตรึงเขาให้หยุดมองไม่ได้


ชุดของดาริญญาห่างไกลคำว่าโป๊ ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นแต่นี่แหละคือความพอดี ผู้หญิงน่ะเพียงแค่ออกกำลังกายให้หุ่นกระชับแล้วเลือกชุดเข้ารูปมานี่แหละกระชากใจผู้ชายได้สุดๆแล้ว เจสันไม่รอช้าแย่งมือถือของทิมมาไว้ในมือแล้วรีบเดินไปดักหน้าดาริญญา


“เดี๋ยวก่อนครับ ผมว่าคุณคงทำโทรศัพท์ตกไว้”



เจสันชูไอโฟนสีขาวที่เพิ่งฉกของเพื่อนสนิทไปตรงหน้าดาริญญา หญิงสาวรู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ตกบ่วงมารยาหญิงของเธอเข้าแล้ว


“ไม่ใช่ของฉันหรอกค่ะ ขอตัวนะคะ”


ดาริญญาแกล้งทำเป็นไม่สนใจเพื่อลองเชิงดูว่าเจสันจะยื้อเธอไว้หรือไม่ ถ้าเขายื้อก็แปลว่าภารกิจเธอสำเร็จไปหนึ่ง ถ้าไม่ก็แสดงว่าเขาทักผิดจริงๆ


แต่แล้ว…..



“กระโปรงของคุณเลอะน่ะครับ”



เย่ส! นั่นไงเล่าเขาติดบ่วงเธอแล้วจริงๆเป็นอย่างไรล่ะยัยชวัลทีมแรดปริญญา ชุดเชยๆที่หล่อนว่าน่ะตกผู้ชายได้เชียวนะ แถมยังเป็นผู้ชายที่ชะนีไทยเกือบทั้งห้างหมายปองอีกด้วยแหละ





*********************************************************************************************


เปิดมาตอนแรกอิพี่เจสันก็ปากเสีย ปากร้ายแซวสาวจนเสียเซลฟ์ไปแล้วจ้า

มารอติดตามกันว่าดาริญญาจะรับมือคนปากเสียอย่างนี้ได้ไหมนะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น