marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7: แผนการป่วนรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 7: แผนการป่วนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7: แผนการป่วนรัก
แบบอักษร




image


“แอรอน!!!” ผมตะโกนหาแอรอนอย่างหงุดหงิดลูกน้องคนสนิทของผมก็รีบวิ่งเข้ามาทันทีหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานเพราะผมส่งเขาไปดูงานที่ต่างประเทศแทนผมส่วนผมก็อยู่ที่นี่กับบางคน

“ครับนาย”

“ตอนนี้เรดาร์เป็นไงบ้าง” ผมถามถึงบางคนที่นับตั้งแต่วันนั้นที่ห้องเธอผมก็ยอมถอยออกมาเพราะผมรู้สึกว่าต่อให้พูดอะไรไปตอนนั้นมันก็เหมือนแก้ตัวทั้งๆที่ผมก็จะแก้ตัวจริงๆ หลังจากนั้น เธอก็ไม่ค่อยพูดหรือสบตากับผมอีกเลยไม่คุยกับผมนอกเหนือจากเรื่องงานไม่มาเจอผมไม่ไปกินข้าวด้วยไม่ยิ้มหรืออะไรทั้งนั้น!!!!! ผ่านมาสองอาทิตย์ละที่เป็นแบบนี้!!!!

“คุณเรดาร์กำลังจะกลับแล้วครับเธอบอกว่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว”

“เฮ้อ!!!! จะเอาดีว่ะ!!!” ผมนั่งกุมขมับอย่างปวดหัวให้ตายสิ!!!!

“ถ้านายชอบคุณเรดาร์จริงๆก็บอกเขาไปสิครับ” ผมเงยหน้ามองแอรอนอย่างโมโห

“แกคิดว่าเธอจะเชื่อฉันหรือไงอุตส่าห์ชนะใจได้บ้างละเพราะวันนั้นวันเดียวจริงๆให้ตายสิ”

“แต่นายไปกับคนอื่นเองนะครับ” ผมถอนหายใจออกมาอย่างเคืองๆ

“เออรู้แล้ว!!! แกรีบออกไปเลยก่อนฉันจะไล่แกออกเพราะมายืนกวนอารมณ์ฉัน!!!!”

“แหม่!! ทำตัวเองยังจะมาพาลใส่คนอื่นไม่มีภาวะความเป็นผู้นำเลยนะครับ”

“แกอยากตกงานจริงๆใช่ไหม”

“ไม่คร้าบบบบผมไปแล้ว” สุดท้ายไอ้ลูกน้องบ้าก็ยอมออกไปผมนั่งพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า

“เอาว่ะ!!! ยังไงก็ต้องคุยด้วยให้ได้” พอคิดได้แบบนี้ผมเลยตัดสินใจกดปุ่มเรียกคนตัวบางที่นั่งหน้างออยู่หน้าห้องให้เข้ามาทันทีเธอเดินจ้ำอ้าวเข้ามาอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่ดูจากสีหน้าอยากเดินไปจูบปากงอๆนั้นสักทีให้ตายเถอะ!!!!

“มีอะไรหรือเปล่าค่ะคุณแอรีส” ฮึ่ย!!! ดูคำพูดสิฟังละโคตรห่างเหินเลยโว้ย!!!!!

“ผมว่าผมจะสอนงานคุณเกี่ยวกับสิ่งที่ผมทำอยู่แล้วเพราะคุณคงเรียนรู้เรื่องงานเอกสารหมดละ” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ไม่ยอมสบตาผม

“แค่นี้ใช่ไหมค่ะ”

“ครับ...ผมจะเริ่มพรุ่งนี้” ฉันจะหาทางให้เธอหยุดทำหน้างอแบบนี้ให้ได้เห็นละขัดใจตลอด!!!

“ค่ะ” พูดจบเธอก็หันหลังจะเดินออกไปผมจึงตะโกนตามหลังเธอ

“กินข้าวเยอะๆหน่อยคุณผอมลงไปมากแล้ว” เธอชะงักเล็กน้อยแต่ไม่ยอมหันกลับมาแล้วก็เดินออกไปอย่างไม่สนใจผมอีกครั้งเฮ้อ!!! ให้ตายเถอะทำไมสมองผมตอนนี้มันคิดถึงแต่ใบหน้าเล็กนั่นตลอด...

“สงสัยต้องย้ายโต๊ะเธอเข้ามาข้างในละ” พอคิดได้ดั่งนั้นผมก็โทรสั่งลูกน้องผมว่าหลังเลิกงานวันนี้ให้จัดโต๊ะในห้องทำงานของผมเพิ่มโต๊ะหนึ่งเพอแอรอนได้ยินแบบนั้นหมอนั่นก็ขำผมใหญ่เลยให้ตายเถอะลูกน้องจริงๆใช่ไหมทำไมถึงกวนตีนอย่างนี้!!!!



วันต่อมา


วันนี้ผมมาถึงบริษัทแต่เช้านั่งรอร่างบางอย่างจดจ่อเมื่อคืนแทบนอนไม่หลับเพื่อนชวนไปเที่ยวผมยังไม่สนต่อให้บอกว่าสาวสวยแค่ไหนก็เถอะแต่คนที่ผมกำลังงอนะสวยกว่าเยอะแน่ๆผมมั่นใจจนไม่นานร่างระหงก็เดินเข้ามาห้องผมด้วยท่าทางหงุดหงิด....

“คุณแอรีสนี่มันอะไรกันค่ะทำไมคุณแอรอนถึงนั่งทำงานตรงนั้นแล้ว...” ผมเงยหน้ามองเธอก่อนเธอจะเบือนหน้าหนี

“ผมย้ายให้คุณมานั่งข้างในกับผมเพราะต่อจากนี้ผมจะให้คุณเรียนรู้งานจากผมโดยตรงไม่ว่าผมจะทำอะไรคุณก็จะได้ทำ” เธอหันหน้ามามองผมอีกครั้งด้วยแววตาแข็งกร้าว

“แต่ฉันนั่งข้างนอกก็ได้” ผมนึกอยู่แล้วว่าเธอต้องไม่ยอมง่ายๆ

“ได้ไงละนั่งข้างในสบายกว่าเยอะ...นั่งได้แล้วผมกำลังอ่านเอกสารเตรียมประชุมอยู่ผมเตรียมอีกส่วนไว้ให้คุณบนโต๊ะแล้วถ้าคุณยังยืนทำหน้างอตรงนี้คุณอาจไม่เข้าใจก็ได้นะ” ผมเฉไฉนั่งอ่านเอกสารแต่แอบมองเธอเป็นบ้างครั้งเธอกำมือแน่นก่อนจะยอมกระแทกเท้าเดินไปนั่งโต๊ะที่ผมเตรียมไว้ให้....แผนหนึ่งสำเสร็จ!!!

หลังประชุมเสร็จก็เที่ยงพอดีที่จริงผมเป็นคนยืดเยื้อเวลาจนมาถึงตอนนี้เองฮึๆๆๆ

“แอรอนสั่งอาหารขึ้นห้องฉันสองที่ด้วยนะ” ผมหันไปสั่งแอรอนที่ตอนนี้เดินตามหลังผมส่วนร่างบางเดินอยู่ข้างหลังสุดแต่เอาเถอะผมเดินขึ้นห้องไปนั่งรอเธอไม่นานเธอก็เดินเข้ามาและทำท่าจะเก็บกระเป๋าออกไปข้างนอกจนผมต้องทักขึ้น

“จะไปไหนเหรอครับ” แต่เธอไม่ตอบให้มันได้อย่างสิ

“พอดีผมมีเอกสารให้คุณดู” เธอหันหน้ามามองผมจนผมต้องพูดขึ้นอีก

“คุณต้องเรียนรู้งานจากผมถ้าผมทำงานอยู่คุณจะออกไปจริงๆนะเหรอ....”

“แต่มันเที่ยงแล้ว”

“ผมสั่งอาหารขึ้นมาให้แล้วและนี่คือสิ่งที่คุณต้องอ่านบ้างครั้งเราไม่สามารถพักได้เพราะมันสามารถทำให้เราสูญเงินไปหลายล้านได้ง่ายๆ” เธอยืนนิ่งมองผมอย่างโมโห

“แต่..” เธอไม่ทันพูดก็มีคนนำอาหารขึ้นมาให้เราสองคนผมจึงตัดบทเธอไป

“นั่นไงอาหารมาพอดีกลับไปนั่งที่ได้ละ” เธอทำหน้าฮึดฮัดมองผมก่อนจะกระแทกเท้าเดินกลับไปนั่งโต๊ะของตัวเองพร้อมกับอ่านเอกสารรายงานที่ผมเอาให้ผมลอบมองเธออย่างยิ้มๆให้ตายเถอะไม่เคยคิดจะเลยว่าจะได้มานั่งกินข้าวกับเธอแบบนี้...

“ไงผลรายงานเป็นยังไงบ้างคุณคิดว่ามันคุ้มค่าหรือเปล่า” หลังจากที่กินข้าวเสร็จเธอก็นั่งอ่านต่อจนผมเดินไปถามเธอ

“ก็คุ้มอยู่นะแต่แค่เอกสารพวกนี้อ่านตอนไหนก็ได้นิ”

“ไม่ใช่แค่เอกสารพวกนี้แต่ผมจะให้คุณดูนี่ด้วย” ผมเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับโน้มตัวลงใกล้ๆร่างบางทำท่าจะเบือนหนีผมจึงขำออกมาเล็กน้อยพร้อมกับกดเปิดคอมพิวเตอร์ของเธอ

“คุณเป็นอะไรหันมาดูหน้าจอนี่สิเบือนหน้าหนีทำไม” เธอทำหน้าเหลอหลาหันมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้แสดงเส้นกราฟหุ้นอยู่...

“เออ...ถอยออกไปได้แล้ว”

“ถ้าผมถอยไปผมจะอธิบายให้คุณฟังได้ไงถ้าผมไม่เห็น” ผมพยายามโน้มตัวลงต่ำที่สุดเพื่อจะได้ใกล้เธอกลิ่นน้ำหอมจากตัวเธอทำให้ผมอยากกอดชะมัด!!! ใบหน้าของเธอกับผมห่างกันแค่คืบเดียวเธอเบือนหน้าหนีผมไม่ยอมหันมามองหน้าจอคอมสักนิด

“คุณช่วยถอยออกไปหน่อยได้ไหม”

“ทำไมต้องถอยละ”

“มันใกล้เกินไปแล้วฉันเคยพูดแล้วด้วยคุณแอรีส” คำพูดของเธอดูห่างเหินอย่างมากจนผมไม่ชอบใจ

“เรียกผมพี่นิคสิเรดาร์”

“ฉันจะเรียกอะไรก็เรื่องของฉันเราไม่ได้เป็นอะไรกันไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น” ผมอยากจะจับคนตัวบางกดลงตรงนี้เลยจริงๆให้ตายสิทำไมถึงชอบน้อยใจแบบนี้นะผมถอยออกจากตัวเธอก่อนจะหันเก้าอี้กลับมาหาผมแล้วนั่งลงตรงหน้าของเธอ

“เรียกผมพี่นิคสิเรอย่าทำห่างเหินแบบนี้” คนตัวบางไม่ยอมตอบผมเธอหันหน้าไปมองทางอื่นเฉยเลยผมจึงเอื้อมไปจับหน้าเธอหันมา

“คุณทำให้ผมเป็นบ้าได้นะรู้ตัวไหม”

“คนอย่างฉันคงทำอะไรคุณไม่ได้หรอกมีแค่คุณนั่นแหละที่ทำตัวเอง”

“เรไม่เอาแบบนี้สิ”

“ไม่เอาแบบนี้แล้วจะเอาแบบไหนคุณต้องการอะไรอีก!!!!” พอเธอยอมสบตาผมน้ำตาของเธอก็เอ่อล้นออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้เป็นแบบครั้งนั้นแน่ๆ

“เรื่องวันนั้นคุณโกรธอะไรคุณร้องไห้ทำไมบอกผมได้ไหมครับ...ผมไม่รู้จริงๆ” ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของเธอเบาๆ

“ไม่มีอะไรหรอก...ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่แล้ว”

“ทำไมจะไม่มี...คุณมีอิทธิพลกับผมมากเลยนะตอนนี้คุณรู้ไหมว่าผมแทบบ้าตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาคุณไม่ยอมคุยไม่ยอมพูดด้วยไม่เข้าใกล้ไม่สบตามันทำให้ผมจะบ้าตายอยู่แล้วและนับวันความรู้สึกนี้ยังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆผมจะบ้าตายอยู่แล้วเรดาร์” ผมค่อยๆโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอก่อนจะกดริมฝีปากเข้าหาคนตัวบางค่อยๆมอบสัมผัสจูบที่อ่อนโยนให้เธอผมค่อยๆโกยเอารสหวานในปากของเธออย่างอ้อยอิ่งเพราะตอนนี้ร่างบางตอบสนองผมมาบ้างแล้ว...

ผมซ้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไปที่โซฟาโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระพอไปถึงโซฟาผมก็วางเธอลงอย่างแผ่วเบาพร้อมกับคร่อมร่างของเธอไว้ผละริมฝีปากออกมองหน้าเธอเล็กน้อยก่อนจะกดลงไปอีกครั้ง....

“คุณเป็นคนแรกในหลายๆเรื่องของผมนะผมเคยบอกไปแล้ว.....” แต่สุดท้ายผมยอมถอนริมฝีปากออกเพราะไม่อยากให้ทุกอย่างมันเกินเลยไปกว่านี้ครั้งแรกของผมกับเธอต้องไม่ใช่ที่ห้องทำงานสิ!!!

“ออกไปจากตัวฉัน!!!” พอร่างบางได้สติเธอก็ผลักตัวผมออกทันทีผมยอมลุกขึ้นอย่างทรมานใจเพราะตอนนี้ผมปวดหนึบตรงความเป็นชายของผมมันแข็งตัวอย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ!!!

“คุณมันคนโรคจิต!!!” เธอตะโกนด่าผมก่อนจะรีบไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันมามองผมสักนิด...

“เฮ้อ!!! อย่างน้อยก็หายคิดถึงนิดหน่อยต่อไปจะไม่ปล่อยไปจริงๆละนะเรดาร์อย่าเผลอละอยากได้ความชัดเจนเดี๋ยวพี่จัดให้!!”




มีแผนอะไรอีกแล้วนะผู้ชายคนนี้ร้ายกาจริงๆเลยฮ่าๆ

เป็นไงบ้างเรื่องนี้คอมเมนท์บอกไรท์ได้นะจะพยายามปรับปรุงขึ้นตอนนี้ก่อนจะอัพไรท์ก็นั่งอ่านสามสี่รอแก้คำผิดถ้ายังเห็นตรงไหนผิดบอกด้วยนะบางทีตาลายอ่ะ

ความคิดเห็น