นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ซึ้ง NCนิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : ซึ้ง NCนิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 07:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ซึ้ง NCนิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

วันต่อมา ​สนามบิน JFK นิวยอร์ก

​กว่า6ชั่วโมงที่นั่งอยู่บนเครื่องบิน จากซีแอตโทลมาที่นิวยอร์ก ฌอห์นกับน้องสาวกำลังรอรับกระเป๋า อยู่ที่สายพานลำเลียงแต่ครั้งนี้ แต่ครั้งนี้ต้องบอกว่า เสียดายที่พ่อแม่ไม่ได้มาด้วย

​"เฮีย..หนูปวดฉิงฉ่องขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

"เร็วนะ..มันจะบ่ายสามโมงเย็นแล้ว เดี๋ยวไม่เจอเมย์"

"รับทราบเจ้าค่ะ ใจร้อนนะเราเนี่ย"

"เร็วเถอะอย่ามัวมาพูดเล่นอยู่"ฌอห์นสั่งน้องสาว ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางสองใบ ออกมาที่ด้านนอก ตอนนี้ผู้คนเดินกันให้ขวักไขว่ ไม่รู้จะไปไหนมาไหนกันบ้าง

"ทำไมคนเยอะจัง คิวยาวซะด้วยสิ โอ้ยย!เมื่อไหร่จะว่างว๊ะ?"สาวน้อยขยับขาไปมา ก่อนจะตัดสินใจวิ่งเข้าห้องน้ำชาย

​"เฮ้ย..คุณๆๆ นี่มันห้องน้ำชายนะ"

​"ก็ห้องน้ำหญิงคนเยอะนี่ ขอใช้หน่อยออกไปสิห้ามใครเข้ามาด้วย"

​คลิ๊ก!!

​เสียงล็อกประตูดังขึ้น นั่นก็แสดงว่าหมดสิทธิ์ที่คนข้างนอกจะเข้ามา 

​"เฮ้อ..ค่อยชั่วหน่อย ห้องน้ำสะอาดจังขอบคุณนะที่อำนวยความสะดวกให้ มันเยี่ยมมากเลยซาร่า"

เด็กสาวเปิดประตูห้องน้ำออก ต้องตกใจเพราะเธอล็อกประตูใหญ่ คนอื่นต้องยืนรอด้านนอกกันยาวเหยียด เด็กสาวส่งยิ้มหวานให้ทุกคน 

"อุ้ยยย!..ขอโทษนะคะคือฉันๆๆ..เอ่อเป็นโรคขัดเบาน่ะค่ะ ถ้าฉันรอนานๆมันจะทำให้ปวดท้องมาก แล้วก็อาจจะมีโซเดี้ยมในท้องมาก อันตรายถึงตายเลยล่ะค่ะ ขอบคุณนะขอบคุณๆ หวัดดีค่ะ"

เด็กสาวซอยเท้าออกไปจากบริเวณนั้น อย่างรวดเร็วอายก็อาย แต่ทำไงได้ปวดปัสสาวะแทบกลั้นไม่อยู่

​"เฮ้ยย..รีบไปไหนเนี่ย คนหรือช้างวะ?"ด้วยความรีบร้อน เด็กสาวปะทะเข้าอย่างจัง กับร่างใครคนหนึ่ง อยากจะบอกว่าเป็นยักษ์ ก็ไม่ปานจนร่างบางเซถลา

​"ว่าไงนะนายหาว่าฉันเป็นช้างหรอ แค่ชนนิดชนหน่อย ทำเป็นขึ้นเสียงแต่งตัวก็ดี สงสัยจะเป็นบ๋อยที่โรงแรมแถวนี้สิท่า หลีกไปสิ"

"เดี๋ยว..ยัยเด็กน้อยไม่คิดจะขอโทษกันหรือไง"

"ก็ได้..ขอโทษ นายเองก็ซุ่มซ่ามเดินสะเปะสะปะนะลุงน่ะ แก่แล้วก็แบบนี้แหละ"เบ็กกี้รีบเดินออกจากตรงนั้นไป ชายหนุ่มเดินตามแต่ไม่ทันแล้ว เด็กอะไรกวนประสาทจริง

​"ยัยเด็กปีศาจเอ้ย..เข้าห้องน้ำก็ผิดแล้วยังเฮี้ยนอีก มันวันอะไรวะอย่าให้เจอนะจะจับมาฟาดก้นเลย"ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าตัวเอง เพื่อความเรียบร้อย แถมบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย

​"เบ็กกี้ทำไมนานจัง"

"เฮ้อ..ก็คนมันเยอะนี่นา เค้าก็เลยเข้าห้องน้ำผู้ชายนะสิ"

​"อะไรนะ?"

​"เฮีย..เบาสิอายเขา"

"แล้วเข้ายังไง อย่าบอกนะว่าไปนั่งชักโครกอะ ตายแล้วยัยตัวแสบ แม่ต้องด่าเฮียแน่ ที่ปล่อยลูกสาวไปเข้าห้องน้ำชาย ตายๆๆไอ้ฌอห์นยัยตัวแสบนี่หาเรื่องแล้ว"

"ก็เค้าปวดมากนี่นา ไปเถอะเฮียเสียเวลาเยอะแล้ว"เบ็กกี้ลากแขนพี่ชายตรงไปที่รอแท็กซี่ แล้วที่เธอพูดเมื่อกี้ก็ไม่รู้ถูกผิด แต่เพราะปวดมากเลยต้องยกเหตุผล ทางวิทยาศาสตร์มาอ้าง เพื่อกันคนออกจากห้องน้ำให้หมด

"เฮียแต่เขาไม่ได้นั่งหรอก"

"อย่าบอกนะว่ายืนฉี่น่ะ"

"แฮะๆไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละ ก็ไม่อยากเข้าบนเครื่องนี่ คนข้างนอกก็มีมันนั่งไม่สนิทใจอ่ะ"

"แล้วที่เราเข้าห้องน้ำชายมันสนิทใจงั้นสิ? ไปเถอะแท็กซี่มาแล้ว"

"โอเค..เค้าไปรอเฮียที่คอนโดนะ เฮียจะได้เอารถไปด้วยไงแล้วอย่าลืมที่บอกล่ะ ง้อ ตื๊อ เท่านั้นที่ครองโลกจำไว้"

"แก่แดดเหลือเกินนะเรา"

"เขาเรียกว่าการเรียนรู้ค่ะ มีอะไรให้กินมั้ย?"

"ที่ห้องนะหรอ?"

"อืม../ไป..panatown..ok ขึ้นเลยหนู"

"ได้เลยเฮีย..หิวจังแต่หนูทำอาหารเองได้ แต่รับรองว่าไฟไม่ไหม้ห้องเฮียแน่ อย่าบอกนะว่ามีไข่ มีน้ำมีเบียร์กระป๋องน่ะ"

"เฮอะ..ห้องหนุ่มโสดก็มีอยู่แค่นั้นแหละครับ"

"ว้า..แต่แถวนั้นมีร้านสะดวกซื้อนี่ หนูจัดการเองแต่อย่ากลับดึกนะ กลับเช้าเลยเค้าไม่ฟ้องแม่หรอก"

"ไม่เกินเที่ยงคืนหรอกน่า"

"แน่นะ?"

"ชัวร์.."

เบ็กกี้ไม่ใช่มานิวยอร์กครั้งแรก เรื่องการเดินทางไปมาแล้วหลายที่ ด้วยความที่ชอบศึกษาเส้นทางไปที่ไหน เธอจะรู้บ้างอาศัยรถไฟฟ้าหรือรถใต้ดินดีที่สุด

​20นาทีต่อมา

​"เฮ้อ..ถึงซักทีเฮีย อยากนอนยาวๆแบบทิ้งร่างลงไป ในที่นอนนุ่มๆจัง แล้วเขาทำความสะอาดมั้ยอ่ะ?"

"ทำสิเค้านี่แหละทำ ทำก่อนจะกลับบ้านเข้าไปแล้วก็ทำให้ด้วย เก็บของให้เข้าที่เฮียขออาบน้ำก่อนนะ แล้วห้ามไปเดินเพ่นพ่านด้วย แถวนี้ไม่ใช่บ้านเรานะ"

ฌอห์นสั่งราวกับว่าน้องสาวเพิ่งอายุ7-8ขวบ เธออายุย่าง20แล้ว ย่อมรู้อะไรเป็นอะไร เด็กสาวเดินสำรวจทั่วห้อง ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เธอหยิบเครื่องดูดฝุ่นขนาดเล็กออกมา ก่อนจะเริ่มงานแจ๋วที่เคยทำอยู่บ่อยๆ

"เฮีย..โอ้..แม่เจ้าหล่อมาก ถ้าจะไปรบต้องบอกว่าขอให้ได้ชัยชนะกลับมา แต่ถ้าจะไปง้อสาวล่ะก็ขอให้ เธอหลงรักเฮียหัวปักหัวปำ เดินทางปลอดภัยนะ"

"โอเค..หึหึไปนะ อย่าเปิดประตูรับใคร"

"รับทราบครับผม ถึงไม่บอกก็ไม่มีวันเปิดอยู่แล้วน่า"เบ็กกี้ยืนมองตามหลังพี่ชาย ที่ออกประตูไปจนเขาหายเข้าไปในลิฟท์ เธอส่งแรงใจไปช่วยเพราะถ้าไม่ใช่เมเปิล เธอก็ไม่รู้ว่าจะมีใครมั้ย ที่จะมาเป็นพี่สะใภ้เธอได้

​ครึ่งชั่วโมงต่อมา

​ฌอห์นไม่ได้บอกเมย์ว่าเขาจะมา ตอนนี้ยังไม่5โมงเลยแต่ถ้าเมย์ไม่อยู่ ก็แสดงว่าเธอกลับบ้าน

​ก๊อกๆๆ

​"เชิญค่ะ..วีด้ามีอะไรหรอ เมย์ทำงานยังไม่เสร็จเลย อย่าเพิ่งไล่นะถ้าจะกลับก็กลับเลย เดี๋ยวเมย์ล็อกห้องเอง"ไม่มีเสียงตอบรับ แต่คนตรงหน้าเดินอ้อมมา คุกเข่าลงกับพื้นข้างเก้าอี้เจ้าของห้อง พร้อมดอกไม้ช่อใหญ่

​"เมย์..ผมมาหาคุณ เพราะคิดถึงคุณมาก ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมขอโทษที่ผ่านมาผมงี่เง่าเอง"

"ฌอห์น..คะ-คุณมาได้ไง..ฮือๆๆคนบ้าๆๆคุณมันบ้ารู้ตัวหรือเปล่า อือๆ"ชายหนุ่มรวบร่างสั่นเทาของคนรัก เข้ามาในวงแขนกำปั้นเล็กทุบเขาไม่ยั้ง แต่ความเจ็บปวดนับว่าน้อยเกินไป 

"เมย์..?ที่รักไม่ร้องนะ ผมมาแล้วและผมจะไม่ยอมปล่อยคุณไปไหนอีก ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน"

"อึกๆ..แต่คุณก็ทิ้งฉัน"

"เปล่านะที่รัก ผมกลับไปตั้งหลักใหม่ต่างหาก ผมเพิ่งมาถึงยัยตัวแสบนั่นตามมาด้วย จุ๊ฟ คิดถึงผมมั้ย?"ไม่มีคำตอบจากคนในอ้อมกอด มีแต่ความโหยหาซึ่งกันและกัน 

"อื้ม อื้อ"

ปากอิ่มถูกจุมพิตอย่างอ่อนหวาน นุ่มนวลไม่เหมือนวันก่อน หญิงสาวเคลิ้มตามแล้วยังยอมให้เขาจูบเธอแต่โดยดี แถมยังตอบโต้เขาอีกต่างหาก

"ชะ-ฌอห์น พอแล้ว"

"ครับ..เมย์คิดถึงผมมั้ย?"

"ค่ะ..เมย์คิดถึงคุณ อาทิตย์หน้าเมย์จะกลับเมืองไทยกับน้องชาย นายเวย์บอกว่าคุณจะต้องมาไม่ช้าก็เร็ว คุณคุยกับเวย์หรอคะ?"

"เปล่าเลย..แล้วทำไมไม่อ่านข้อความผม"

"เมย์..ไม่ใช้มือถือมาเป็นอาทิตย์แล้วค่ะ"

"ทำไมล่ะ หรือว่าคุณไม่อยากให้ผมมาที่นี่ หรืออยากให้มาบอกสิที่รัก คุณคิดอะไรอยู่สองปีที่เราคบกัน ผมมัวแต่ทำงานคิดว่าคุณรอผม ตกลงรอมั้ย?"

"ต้องให้บอกอีกหรอคะ?"

"งั้นก็ไม่ต้องบอก เอาเป็นผมเหมารวมว่าคุณรองั้นแต่งงานกับฌอห์นนะ ผมคิดมาหลายวันแล้วไม่ใช่พูดเพราะสนุกปาก แต่ตอนนี้ผมพร้อมแต่งงานกันนะที่รัก"

ชายหนุ่มหยิบกล่องกำมะหยี่ สีแดงออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเปิดออกแหวนเพชรเม็ดย่อม ส่องประกายแวววาวเขาบรรจง สวมเข้ากับนิ้วเธอพอดิบพอดี หญิงสาวน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง ฌอห์นรั้งร่างแฟนสาวเข้ามากอด จุมพิตหน้าผากนวลนั้นอย่างสุดรัก 

"ขอบคุณนะ"

"ผมรักคุณ รักหมดหัวใจ"

"ซึ้งจังนะคะ เมย์ก็รักคุณค่ะ เราไปหาพ่อกับแม่กันนะคะ"

"ไปสิ..แต่ว่า.."

"คะ..?"

"เช็ดน้ำตาก่อน เดี๋ยวพ่อตาแม่ยายจะหาว่าผมรังแกลูกสาว เดี๋ยวอดได้เป็นลูกเขยพอดี"เธอมองค้อนเขาไปวงใหญ่

"พอหรอยัง"

"ยัง.."

"อะไร?"

"ผมอยากจูบคุณอีก นะที่รักแค่จูบเดียว"

"แน่นะ"

"ชัวร์เลย.."

ริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดจูบอย่างหนักหน่วง เธออยากจะห้ามปราม แต่คนตรงหน้าคงไม่ฟังเธอเลยต้องปล่อยให้เขาจูบจนพอใจ ฌอห์นค่อยๆผละออกอย่างเสียดาย

"ไปได้แล้ว ชอบเอาเปรียบ"

"ไม่นะ..ผมให้จูบคืนเอาเลยที่รัก"

"บ้านะสิ.."

"ผมรักคุณจัง แล้วถ้าผมแต่งงานแล้ว ผมควรลาออกจากงานดีมั้ย หรือคุณคิดยังไงเมย์ตอบหน่อย"

"ค่ะ..เมย์ว่าค่อยคิดดีกว่า เราจะแต่งงานกันหรอคะ มันระ-เร็วไปหรือเปล่า?"

"คุณ..เราคบกันมาสองปีแล้วนะ แล้วมันครบวันนี้พอดีหรือคุณไม่เคยนับ ใช่มั้ยเมย์?คุณรู้มั้ยว่าทุกนาทีสำหรับคุณ มันมีค่ากับผมแค่ไหน?"

"นั่นสิแล้วมันแค่ไหนล่ะ?"เธอย้อนถาม นี่หละคือเมเปิลคนเดิม ช่างยอกย้อน แล้วก็เถียงคำไม่ตกฟาก แบบนี้ดีกว่าเธอนิ่งเงียบ ทำให้เขาเข้าหน้าเธอไม่ติดเลย

​"มันทุกอย่างรวมกัน ประเมินไม่ได้หรอกจนเกือบจะเสียคุณไป"

​"ฌอห์น..คุณแคร์ฉันหรอ?"

"ใช่สิ..เมื่อก่อนผมคิดว่า ผู้หญิงคนนี้ที่เป็นแฟนเรา และหลังจากนั้นเธอจะหยุดอยู่ที่เรา ผมเพิ่งรู้ว่าความรักก็เหมือนต้นไม้ เราต้องรดน้ำพรวนดินเอาใจใส่ ต้นไม้ถึงจะเจริญงอกงาม ต้องใส่ปุ๋ยต้องคุยกับเขา ที่ผ่านมาเราไม่ได้คุยจนกระทั่งคุณบอกเลิก ก่อนที่แอนนี่จะแต่งงาน ผมได้ข่าวมีนักบินมาจีบคุณ ตอนนั้นผมโมโหมาก อยากจะมาตั้งแต่วันนั้น แต่พายุเข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด"

"ฌอห์น..พอเถอะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว ในเมื่อตอนนี้คุณรู้แล้วต่อไปคุณต้องดูแลฉัน ต้องใส่ใจฉันให้มากกว่านี้ ไม่งั้นฉันจะให้นายนักบินนั่นมาจีบ"

​"แล้วคุณคิดว่า มันจะง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง ข้ามศพฌอห์นไปก่อนมั้ยครับทูนหัว ไม่มีวันผมบอกเลย มันไม่ตายดีแน่เชื่อผมสิ อย่าแม้แต่จะคิดเลย"

​"หึงหรอ?"

"ทั้งหึง ทั้งหวงบอกเลย"

"คุณก็ด้วย อย่าให้รู้ว่าจีบสาวอื่น ฉันเอาคุณตายแน่คนเราฆ่าได้ แต่ห้ามหยามเข้าใจมั้ย?"

"ครับผม..เมียเรานี่หึงแรง แต่ฌอห์นชอบนะ ที่คุณหึง มันแสดงให้เห็นว่าคุณรักผมใช่มั้ยยาหยี?'

"เอ่อ..รักสิ"

"ฟอดดด ก็แค่นั้นแหละ ไปเร็วเดี๋ยวพ่อกับแม่กลับบ้านก่อน"

"ค่ะ.."

"แต่คืนนี้ผมอยากพาคุณไปดินเนอร์ ใต้ท้องฟ้าโปร่งๆ ผมให้คุณเลือกเราไปไหนกันดี?"

"คอนโดคุณไง"

"ถ้าไปคอนโดผม คุณอาจจะไม่ได้กลับบ้านนะ"

"ทำไมอ่ะ?"

"ก็คุณบุกถ้ำเสือ แล้วเสือที่ไหนจะปล่อยให้คุณออกมาล่ะจริงมั้ย?"ชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มย่อง เมเปิลคิดว่าอีตานี่ คงรู้จักเธอน้อยไปแล้วเขาคิดว่าเขาคือเสือหรือ แต่เธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นแมวมากกว่า

​"ก๊อกๆแม่ขาเมย์เองค่ะ"

​"เข้ามาสิลูก...ฌอห์น..ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะ? เมย์ มันยังไงบอกแม่สิจ๊ะ?"

​"หวัดดีครับแม่ ผมมาขอโทษเมย์แล้วก็ขอเธอแต่งงาน เมย์ยอมแต่งงานกับผมแล้ว และผมก็สวมแหวนให้เธอแล้วด้วยฮะ"กานพลูรอฟังคำอธิบายจากบุตรสาว

​"ค่ะแม่..วันนี้ครบรอบสองปีที่เราคบกัน ที่ผ่านมาเราต่างก็งี่เง่าด้วยกันทั้งคู่ ฌอห์นเขาอยากแต่งงานแต่เมย์ว่า ไม่ใช่ตอนนี้หรอกค่ะ เมย์อยากให้เวลาเราสองคน ได้คุยกันได้ศึกษากันให้มากกว่านี้ค่ะ แม่จะว่าไงคะ?"

"เราสองคนโตแล้ว เรื่องตัดสินใจเป็นเรื่องของเราทั้งคู่ แต่พ่อคงไม่ยอมถ้าฌอห์นจะเป็นเหมือนเดิม อย่าลืมว่าเมย์มีพ่อมีแม่มีครอบครัว ถ้าเมย์ต้องเจ็บปวด แม่ว่าแดเนียลคงไม่ปล่อยฌอห์นแน่นอนจ่ะ"

คำพูดของแม่ยาย กับรอยยิ้มที่แสนจะเยือกเย็นนั้น ทำไมมันถึงทำให้เขาร้อนวูบวาบ ไปถึงกระดูกสันหลังเลยทีเดียว นี่ถ้าเมย์เสียน้ำตาคงหมายถึงเขาต้องโดนกระทืบ ไม่มีชิ้นดีแน่นอนเลย

​"ครับ..ด้วยเกียรติผมรับปาก ว่าเมย์จะไม่มีวันร้องไห้อีก ผมสัญญาครับคุณแม่ แต่วันนี้ผมจะชวนเมย์ไปกินมื้อค่ำ ถ้าจะต้องค้างที่คอนโดคุณแม่คงไม่ว่า เพราะน้องสาวผมมาด้วยฮะ ตอนนี้เธออยู่คนเดียว"

​"งั้นก็ไปหาพ่อก่อนแล้วกัน เข้าตามตรอกออกตามประตูจะดีกว่านะ"

"ครับ..เชิญฮะ"ฌอห์นจับมือแฟนสาวแนบแน่น เขาจะไม่ยอมปล่อยมือเธออีกแล้ว ไม่ว่าพ่อตาจะว่ายังไงก็ตาม เข็ดแล้วกับเวลาที่ผ่านมาเกือบจะเสียเธอไป

​"พ่อขามีคนอยากจะคุยกับพ่อค่ะ"แดเนียลกำลังปิดประตูห้องทำงาน ขณะที่คนขับรถรับกระเป๋าไปแล้ว

​"ฌอห์น..ตั้งแต่วันนั้นไม่เจออีกเลย แล้วจะไปไหนกัน?"

"ครับ..ผมจะขออนุญาตพาเมย์ไปกินมื้อค่ำฮะ"

"เอาสิ..อย่ากลับดึกนักล่ะ"

"คือว่า..เมย์จะค้าที่คอนโดผมครับ แต่เบ็กกี้ก็อยู่ฮะคุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ผมให้เกียรติเมย์ครับ"

​"อันนี้แหละที่สำคัญ แล้วตกลงกันว่ายังไงบ้างล่ะ จะคบกันต่อไปหรือจะเป็นเพื่อนกัน เอาให้แน่จะได้ไม่คาราคาซัง"

​"ผมอยากแต่งงานกับเมย์ครับ รอให้เมย์พร้อมแต่วันนี้ผมจองเมย์ไว้ก่อนนะครับ ผมสวมแหวนให้เธอแล้ว ขอโทษนะครับที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน"

"ก็สวมไปแล้วนี่ จะมาขอทำไมไม่มีประโยชน์แล้ว แต่ก็เอาเถอะพ่อจะถือว่าฌอห์นมีความพยายาม มันจะปังหรือพังก็อยู่ที่เราสองคน ไว้ไปคุยกันที่บ้านนะ เพราะเรามีเรื่องต้องคุยกัน"

"ครับพ่อ..หวัดดีครับ"

แดเนียลสอดมือล้วงกระเป๋า พอใจในระดับหนึ่งที่ฌอห์นยังเข้าหาพ่อแม่ นับว่าแมนเหมือนกัน เมเปิลกับฌอห์น เดินมาส่งพ่อแม่ขึ้นรถกลับบ้าน ก่อนจะขึ้นรถแดเนียลยังหันมา ฝากฌอห์นให้ดูแลบุตรสาวให้ดี เพราะเขาคงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าทำให้บุตรสาวคนเดียวต้องเสียใจ

​"นับว่าเป็นคุณพ่อสายโหด นี่ถ้าผมทำให้คุณอกหักรับรองว่า พ่อตากระทืบผมตายแน่นอนเลย"

​"ในเมื่อรู้แล้วก็อย่าทำสิ"

"ครับ..ไม่คิดจะทำอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นโทรฯหาเบ็กกี้ก่อนแล้วกัน บ่นหิวตั้งแต่ลงจากเครื่องแล้ว ไม่รู้ว่าได้กินอะไรหรือยัง หรือว่าเราจะไปกันสองคน"

"อย่านะคะ เรายังมีเวลาอีกเยอะเมย์ว่ารับเบ็กกี้ไปด้วยจะดีกว่าค่ะ ป่านนี้น้องคงหิวแล้ว"

"เอางั้นก็ได้ คุณไม่ลำบากใจนะเพราะยัยตัวแสบนั่น แสบใช่ย่อยถ้าคุณรู้พฤติกรรมเธอแล้วคุณจะอึ้ง"

"น้องคงเหมือนคุณ"

"ไม่เลย..แสบกว่าผมอีกหลายเท่านัก"

"จริงหรอคะ ไม่น่าเชื่อเธอออกจะน่ารัก แต่เมย์ว่าเธอซนมากกว่าค่ะ"

"ใช่ซนมากแอบไปเข้าห้องน้ำผู้ชาย ที่สนามบินแล้วยังล็อกประตูไม่ให้ใครเข้าอีก แล้วก็เดินออกมาหน้าตาเฉย..คุณขำหรอเรื่องแบบนี้?"

"ฌอห์นคะ..ครั้งหนึ่งเมย์ก็เคยทำค่ะ"

"เข้าห้องน้ำชายเนี่ยนะ?"

"ค่ะ..แล้วเมย์ยังเอาป้ายมาแขวนไว้ด้วยนะคะว่า'ห้องน้ำชำรุดค่ะ' ก็ปวดท้องมากนี่คะ แล้วห้องน้ำหญิงก็เต็มค่ะ"

"ให้มันได้แบบนี้สิ แสบเข้าเส้นเลยนะคุณ"

"ยังมีอีกที่คุณไม่รู้ เมย์ร้ายกว่าที่คุณคิดนะคะอย่าได้ประมาทเชียว จะหาว่าไม่เตือน"เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอไปหอม ไม่ว่าเธอจะร้ายแค่ไหนเขาก็จะรัก เพราะเขาเลือกเธอ และเธอก็เลือกเขาแล้ว

​panatown

​"ทำไมเมย์ไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่คะ เพราะเลยไปอีหน่อยนั่นก็เพนเฮาส์แอนนี่แล้วนะคะ คุณก็รู้ใช่มั้ยฌอห์น?"

"ครับ..ไปเถอะลิฟท์มาแล้ว ผมอยู่ชั้น8นั่นความหมายดีมาก"

"อินฟินิตี้ ไม่สิ้นสุดคืออะไรๆที่คุณต้องการไม่สิ้นสุด"

"ผมชอบศึกษา ผมทำงานเกี่ยวกับปิโตรเลี่ยม ผมชอบเรียนรู้เรื่องน้ำมัน แต่ตอนนี้ขี้เกียจแล้ว"

"ทำไมล่ะคะ?"

​"ก็ผมอยากจะทำงานโรงแรมนะสิ พอจะมีตำแหน่งว่างมั้ยครับที่รัก จุ๊ฟ"เขารั้งเธอมาจุมพิตที่หน้าผาก

​"ฌอห์น..คุณล้อเล่นใช่มั้ย?"

"ไม่อ่ะ..ผมเอาจริงผมไม่อยากจากคุณไปไหนอีก บอกเลยว่ามันทรมานโคตรๆเลยล่ะ"เขาสารภาพกับเธอตรงๆ

"แล้วคุณย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมคุณไม่เล่าให้ฉันฟังคะ?"

"พ่อกับแม่เห็นว่า อยากให้ผมมาอยู่ใกล้ๆคุณ พ่อก็เลยซื้อที่นี่ต่อจากเพื่อน เมื่อ6-7เดือนก่อน ผมส่งไลน์บอกแล้ว แต่คุณไม่ยอมอ่านเลย เมย์คุณไม่รู้หรอกว่าผมเสียใจ"

"เมย์ขอโทษนะคะ ต่อไปจะอ่านทุกอย่างค่ะ"

"ไม่ต้องแล้ว..ไปเถอะถึงแล้ว"ทั้งสองคนเดินออกจากลิฟท์ ตรงไปที่ห้องพัก

"ฌอห์น..คุณยังไม่ตอบฉันเลยนะ ที่ฉันถามเมื่อกี้นี้"

"ก็..ต่อไปนี้ผมไม่ต้องไลน์หาคุณแล้ว เพราะผมจะบอกกับคุณทุกอย่าง ด้วยคำพูดของผมเองที่รักคุณไม่ต้องทำซึ้งขนาดนั้นก็ได้ มันทำให้ผมเข้าข้างตัวเอง ว่าคุณรักผม"

"ก็มันจริงนี่คะ ฉันรักคุณ"

"ไว้บอกคืนนี้ก็ได้ ผมจะเป็นเด็กดีเชื่อคุณทุกอย่างเลย ผมก็รักคุณ"

​ปิ้งป่องๆๆ

​เสียงกดกริ่งที่หน้าห้อง ทำเอาคนที่นอนเหยียดยาวอยู่ตรงโซฟา ต้องงัวเงียลุกไปดูว่าใครมา

"เฮีย..พี่เมย์เชิญค่ะ"

"หลับหรือไงเรา?"

"ค่ะ..ก็เค้าง่วงนี่นา ตามสบายนะคะ"

"เบ็กกี้จะไปไหนจ๊ะ?"

"ก็..เข้าไปนอนต่อค่ะ พี่เมย์มีอะไรจะคุยกับหนูมั้ยคะ?"

"มีสิ..เราจะไปกินมื้อค่ำข้างนอก พี่อยากให้หนูไปด้วยจ่ะ"คำว่าอาหารมื้อค่ำ ทำเอาสาวน้อยถึงกับตาโต ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งเลย

​"งั้นขอหนูอาบน้ำก่อนนะคะ ขอเปลี่ยนเสื่อผ้าด้วยค่ะ"

​"จ่ะ..ครึ่งชั่วโมงพอมั้ย"

"โอ้ยย..เหลือเฟือค่ะรอสักครู่นะคะ"

"จ้าสาวน้อย ไม่ต้องรีบนะพี่รอได้จ่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

เด็กสาววิ่งหายเข้าไปด้านใน เธอหิวจนแสบไส้แล้ว ขณะที่รอเด็กสาวเบ็กกี้อาบน้ำ เมย์เดินสำรวจรอบๆห้อง ข้าวของทุกอย่างถูกวางอย่างเป็นระเบียบ ไม่รู้ว่าฝีมือของฌอห์นหรือน้องสาวเขากันแน่

"ผมว่าคุณมาตรงนี้ดีกว่า แล้วคุณจะทึ่ง"

"อะไรคะ?"

"มาเถอะน่า.."ฌอห์นจูงมือแฟนสาวเข้ามาให้ห้องนอน เขาเปิดประตูกระจกออกไปตรงระเบียง ที่ค่อนข้างกว้างทำให้มองเห็น วิวทิวทัศน์รอบๆอย่างชัดเจน

"ดีจัง..ไม่น่าเชื่อนะคะว่าเราจะมองเห็น อีกมุมหนึ่งของนิวยอร์กได้ เมย์มัวทำแต่งานไม่เคยรู้เลย แล้วถ้าสูงกว่านี้ต้องเวียนหัวแน่ๆ"

ฌอห์นโอบกอดเธอจากด้านหลัง เขาเกยคางอยู่ที่ไหล่บอบบางนั้น จนได้กลิ่นหอมเย้ายวน ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงที่ซอกคอขาวๆของเธอ

"ฟอดดด เราแต่งงานกันเถอะ ผมรอไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว ต่อไปนี้ทุกวินาทีที่เหลือจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ ผมเลี้ยงคุณได้นะเมย์ ถึงแม้ว่าผมไม่ได้ได้ทำงานที่นั่นแล้ว หรือไม่ได้ทำงานที่โรงแรมคุณ ก็ยังมีหลายที่ๆเขาต้องการผมนะ"

"สองปีที่ผ่านมาเราเจอกันนับครั้งได้ ต่อไปนี้เมย์จะไม่ยอมให้คุณอยู่ห่างเมย์ เราไปช่วยพ่อกับแม่ทัำงานเถอะนะคะ เพราะคุณอาก็รับผิดชอบเยอะแล้ว และอีกอย่างคุณย่าท่านก็ไม่ค่อยแข็งแรง   ฌอห์นถือว่าเมย์ขอร้องพ่อกับแม่คงดีใจ"

"เมย์...แต่ว่าผม.."

"เมย์รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ที่นี่นิวยอร์กนะคะเราทุกคนต่างก็ทำงาน เมื่อตอนที่แม่มาเรียนต่อที่นี่ คุณยายสามารถส่งเสียเงิน ให้แม่เรียนได้แต่แม่ก็ยังทำงานที่นี่ จนเจอกับพ่อแล้วสองคนก็รักกัน แต่งงานกัน ช่วยกันทำงานตอนนี้แม่ยืนหนึ่ง เพราะความละเอียดอ่อนของผู้หญิง มีมากกว่าจนพ่อต้องยอม ศักด์ศรีทุกคนมีแต่กับครอบครัว เราอย่าใช้คำนี้เลยนะคะเมย์ขอร้อง"

​"โอเค..หึหึ นี่ผมต้องเริ่มกลัวเมีย ตั้งแต่ตอนนี้เลยใช่มั้ย ครับผมเวลาอยู่กับเมียศักดิ์ศรีต้องเอาวางไว้ คุณเข้มแข็งจังแล้วที่ผ่านมาคุณคิดถึงผมมั้ยเมย์?"

​"ไว้วันหลังค่อยคุย..น้องหิวข้าวแล้ว"เธอเบี่ยงตัวออกจากวงแขนเขา ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น

"เอ้า..ตอบก่อนสิครับคุณ"

​"หยุด!ห้ามเซ้าซี้ค่ะ"

​"ครับ ดุจัง.."

​"พี่เมย์..ไปไหนกันมาคะ ท้องร้องโครกครากเลยนะคะเนี่ย หิวจนแสบไส้แล้วค่ะ"

​"เรื่องกินของเธอนั่นเรื่องใหญ่เลยละ"

"ใช่ค่ะ..ตามตำราบอกว่าคนเราจะฉลาด ก็ต้องมีอาหารไปเลี้ยงสมอง ไม่งั้นก็คิดอ่านอะไรไม่ออก ความจำก็สั้นเหมือนปลาทองในตู้ของพ่อไงคะ ว่ายน้ำชนตู้จนหัวปูดสมองมันได้รับ ความกระทบกระเทือนมาก ต้องบอกว่ามันพิการทางสมองแล้วค่ะ"

"พูดมากไปได้แล้ว"

"ค่ะ..แต่ขาดเค้าเฮียจะเหงานะ เพราะเค้าพูดแต่เรื่องดีมีสาระทั้งนั้นค่ะ"

เมเปิลแอบยิ้ม ในความน่ารักของเบ็กกี้ เธอช่างเป็นเด็กสาวที่สดใส ใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา เคยเห็นบางคน ที่ไม่ค่อยชอบให้พี่ชายมีแฟน เพราะหวงพี่ชาย แต่สำหรับสาวน้อยคนนี้ กลับไม่รู้สึกแบบนั้น หรือว่าต้องดูกันไปนานๆ...

​ฌอห์น มิตซูฮาร์โต้ อายุ 25ปี

บริทจิส(เบ็กกี้) มิตซูฮาร์โต้ น้องสาวของฌอห์น อายุ 19ปี(ขอบคุณภาพจากgoogleทุกภาพ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนิยายเรื่องนี้ และขอบคุณเจ้าของภาพนี้ด้วยนะคะ)




มาอัพครบจบตอนแล้วนะ รักเฮียฌอห์นขึ้นมาบ้างหรือยังคะ รอตามตอนต่อไปนะว่าคู่นี้จะหวานแหววแค่ไหน บายๆ💝💝💝

ความคิดเห็น