ภัคร์ภัสสร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนจากนักอ่านทุกคนค่ะ ขอบคุณเงินสมทบทุนค่าอาหารน้องหมาแมวของไรต์เอง แล้วจะขยันปั่นเรื่องใหม่มาเสิร์ฟความฟินเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณค่ะ ^-^

ฝากรักไว้ในรอยแผล(เป็น) 2

ชื่อตอน : ฝากรักไว้ในรอยแผล(เป็น) 2

คำค้น : นิยายสนุก ฟิน น่ารัก พระเอกหื่น เอาแต่ใจ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2558 01:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝากรักไว้ในรอยแผล(เป็น) 2
แบบอักษร

 

 

ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ร่างบางค่อยๆได้สติ ฟื้นขึ้นมา พบว่ามีคนมากมาย หมอ พยาบาล และธีร์จุฑา ผู้ชายที่เธอต้องการพบมากที่สุดตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเจ็บร้าวไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว หนุ่มผิวขาวร่างสูงโปร่งเจ้าของใบหน้าหล่อแบบลูกครึ่ง ลักษณะแบบนี้เขาน่าจะเป็นลูกครึ่งอิตาลี แต่ตาคมที่ซ่อนความหวานคล้ายๆเชื้อชาติอินเดีย แต่จะชาติไหนก็ช่างเถอะ พิมพ์พิชชาไม่สนใจนักหรอก เธอต้องการมาเจรจากับเขามากกว่ามาเคลิ้มหลงความหล่อเหลาที่เป็นแค่เปลือกนอกนั้น

“คุณฟื้นแล้วเหรอ?”เขาถาม จะว่าห่วงอาการของหญิงสาวแปลกหน้านี่ก็ได้ แม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเขาก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องเจ็บหรือสูญเสีย

“ฉะ... ฉันอยู่ที่ไหนคะ?”เสียงหวานเอ่ยถาม ไม่คิดว่ารู้สึกตัวขึ้นมาจะเจ็บร้าวไปทั่วทั้งตัวแบบนี้ เธอพลาดอะไรไปนะ ทำไมมันเกิดเรื่องมาไกลเกินคาดแบบนี้ล่ะ สรุปเขาคงเบรกไม่ทันที่เธอพุ่งตัวเข้าขวางสินะ! แต่รึเพราะเขาไม่เบรกกันแน่

คนหน้าตาดีสะอาดสะอ้านอย่างเขาเนี่ยเหรอจะเหยียบคันเร่งชนคนให้ตายเลยรึไง ทั้งที่เขายังไม่รู้ว่าเราเป็นใครด้วยซ้ำ หญิงสาวคิดทบทวนแต่ร่างกายก็ยังเจ็บและราวจนไม่อยากขยับทำอะไร

“โรงพยาบาลราษฎร์ฤทัยครับ” เขาหยุดจ้อง “เป็นโรงพยาบาลเอกชนในเครือบริษัทของผมเอง” เขาหยุดจ้องหญิงสาวก่อนถามถึงอาการเจ็บของหญิงสาว “ว่าแต่คุณรู้สึกยังไงบ้าง?”

“ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ”หญิงสาวตอบสีหน้ายังคงซีดเผือดจนอีกฝ่ายก็อดห่วงไม่ได้

“คุณนี่เดินยังไงนะ ทำไมไม่ระวังเลย ตัวก็เล็กนิดเดียว ร่างกายเป็นเหล็กหรือไงถึงบอกว่าไม่เป็นไร” เขาเอ็ดสายตาคมมองร่างบอบบางอย่างเป็นกังวล

“คุณ... ธีร์จุฑาใช่มั้ยคะ? หญิงสาวเอ่ยถาม เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มบ่นอะไร สิ่งที่เธอเริ่มเอ่ยปากถามนั้นทำเอาเขาหยุดกึก มองจ้องหน้าสวยนั้นอย่างมีเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า แต่แล้วจู่ๆ เหตุการณ์ที่เลขานุการสาวบอกกับเขาว่ามี ผู้หญิงมาเฝ้ารอพบเขาวันนี้แต่เขาบอกว่าคงให้พบไม่ได้เพราะมีประชุมต่อ แค่นั้นเขาก็เริ่มปะติดปะต่ออะไรได้ขึ้นมา.... หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะคือคนเดียวกันที่มาขอเข้าพบเขาเมื่อช่วงบ่ายแต่สีหน้าเขาเครียดขรึมและมีประกายที่ไม่เป็นมิตรเลยเมื่อมองมาที่เธอ

“ฉันมีธุระจะต้องพบคุณ... ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแสดงเจตนา

“คุณนั่นเอง” ธีร์จุฑาเหวอเล็กน้อย และแล้วสิ่งที่เขาคาดเดาก็กลายเป็นจริง หญิงสาวคนนี้คือผู้หญิงที่พยายามมาพบเขา แต่เธอได้รับการปฏิเสธทุกครั้ง เขาคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอมแบบนี้จะใจเด็ดถึงขนาดว่าเอาตัวเองกระโดดขวางรถสปอร์ตส่วนตัวของเขา เพียงเพื่อจะได้พบและเจรจากับเขา

“พระเจ้า!!” เขาอุทานออกมาด้วยความทึ่ง แต่ก็ไม่พอใจนักที่หญิงสาวใช้วิธีนี้ ถ้าหล่อนพลาดพลั้งถึงขั้นเสียชีวิตขึ้นมา เขาจะไม่กลายเป็นคนบาปทำให้ผู้อื่นถึงแก่ชีวิตโดยประมาทหรือไงกัน

ผู้หญิงอะไรบ้าเลือด! เกิดมาไม่เคยเจอ!

“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณค่ะ คุณธีร์จุฑา” หญิงสาวเอ่ย สายตาคมสวยจ้องหน้าเขานิ่ง

ใบหน้าคมเข้มหล่ออย่างหนุ่มลูกครึ่งไทย- อิตาเลียน ด้วยมีเชื้อสายจากฝั่งบิดาที่มาทำธุรกิจที่เมืองไทยจนพบรักกับมารดาสตรีไทยแท้ที่ในเวลานั้นเป็นไฮโซสาวสวยในวงสังคมชั้นสูง เมื่อความรักของพวกท่านสุกงอมก็ให้กำเนิดทายาทที่รูปหล่อแบบเขาเพียงแต่ใช้ชื่อไทยเท่านั้นตามความประสงค์ของคุณตาของเขาเมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ธีร์จุฑาเกิดและเติบโตที่เมืองไทยพอเข้าสู่วัยรุ่นจึงไปเรียนต่อที่อเมริกา แต่หลังจากเรียนจบจากเมืองนอกเขาก็กลับมาช่วยบริหารธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของตระกูล

ชายหนุ่มที่กำลังมองจ้องตาเธอตอนนี้ จัดว่าเป็นผู้ชายที่รูปลักษณ์หล่อเหลาน่าหลงใหล ราวเทพบุตร แต่นั่นมันแค่เปลือกเท่านั้น เพราะสิ่งที่เขาก่อไว้มันยากเกินที่เธอจะอภัย

“พวกแกออกไปก่อน” เขาสั่งการ์ดสองคนที่อยู่ในห้องพยาบาล ไม่นานห้องพักผู้ป่วยก็เหลือเพียงเขาและเธอ

“คุณมีอะไรก็ว่ามา”น้ำเสียงเขาช่างเรียบขรึม แปลกตรงที่สิ่งนั้นมันทำให้เธอรู้สึกประหม่าเกรงกลัวเขาอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันมาขอร้อง...” เขาหยุดจ้อง สายตาของเขาพิจารณาหน้าหวานสวย ตาโตร่างเล็กบอบบาง แต่ดูเหมือนจะซ่อนรูปบางสิ่งเอาไว้อย่างชวนค้นหา แต่ช่างเถอะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากรู้ในตอนนี้ นอกเสียจากว่า เรื่องอะไรที่ทำให้ยัยตาโตนี่ถึงขนาดเอาร่างตัวเองเข้าแลก เพื่อการได้พบกับเขา

“ฉันอยากขอให้คุณช่วยถอนแจ้งความที่คุณจับน้องชายของฉัน” เธอเอ่ย ทันใดนั้นสีหน้าที่หล่อเหลาของเขาเครียดขึงและดูดุดันขึ้นมาทันที สมองของเขาประติดประต่อเรื่องราวขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“คดีอาญามันถอนได้ที่ไหนกันคุณ ผมว่าคุณนี่พูดไม่รู้เรื่องนะ” เขาต่อกรเสียงดุดวงหน้าคมหล่อมองพิมพ์พิชชาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดูเย็นชา และเริ่มมีแววตาที่ปราศจากความเป็นมิตรทันทีที่หญิงสาวเปิดเผยฐานะตัวเองว่าเป็นพี่สาวของไอ้ไก่อ่อนเลวๆ พันธุ์นั้น คนที่มันมาตอแยหลานสาวของเขา!

“แต่น้องชายของฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งหมดเป็นเพราะความเข้าใจผิดของคุณต่างหาก คุณต้องแก้ปัญหานี้นะคะ”หญิงสาวที่เจ็บร้าวไปทั้งตัวยังไม่เลิกตื้อ แน่ล่ะเธอมาวันนี้เพื่อขอร้องเขา เพื่ออิสรภาพของน้องชายเพียงคนเดียวที่เธอมี แม้ต้องแลกด้วยอะไรเธอยินดีจะทำ

“ผมไม่อยากคุยกับคุณแล้ว ต่อไปไม่ต้องพยายามมาหาผมอีก ผมไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณ” เขาสรุปก่อนหันหลังเดินจากไปอย่างเย็นชา

“ไม่นะ! คุณจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ ตัวเข้าใจผิดเอง จะทิ้งปัญหาให้คนอื่นยังไง” พิมพ์พิชชากระโดดลงจากเตียงคนไข้รีบมาคว้าแขนของเขาไว้อย่างไม่ยอมแพ้

“เรื่องแค่นี้เองเหรอที่เธอถึงกับใช้ร่างกายสกปรกๆของเธอกระโดดขวางรถของฉัน เพื่อที่จะได้ต่อรองเรื่องบ้าๆนี่น่ะ?” วาจาของเขานั้นช่างเหยียดหยันจนหญิงสาวรู้สึกปวดร้าวถึงหัวใจ

“ฉันมีน้องชายเพียงคนเดียว และตอนนี้เขากำลังจะมีอนาคตที่สดใส ฉันมาขอร้องเพราะเขาไม่ได้ทำอะไรเสื่อมเสียอย่างที่คุณกล่าวหา”เสียงหวานสาธยายด้วยน้ำเสียงประนีประนอม

“ไม่มีทาง เธอรักน้องชายเธอ แล้วยัยฟ้าหลานสาวของฉันล่ะ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอคิดว่าใครเสียหายมากกว่ากัน” เขาหยุดสบตากร้าว “หลายสาวของฉันกับน้องชายของเธอ ตอบสิ ใครเป็นฝ่ายเสียหายกันแน่ฮึ?” เขาตาพราว

“แต่น้องชายของฉันบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้เจตนาร้ายอย่างที่คุณกล่าวหา หรือว่าคุณใช้มาตรฐานต่ำๆของตัวเองตัดสินคนอื่น อย่าคิดว่าผู้ชายคนอื่นๆ จะเลวเหมือนคุณสิคะ!

“หุบปากเธอเดี๋ยวนี้!”  เขาตวาดดุดัน “ถ้าเธออยากจะเอาตัวเข้าแลก ฉันแนะนำว่าแลกด้วยวิธีอื่นดูสิ เผื่อว่าฉันจะใจอ่อน” เขามองเรือนร่างที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยก่อนเขยิบเข้ามาใกล้ และสำรวจสายตาคู่คมมาหยุดตรงส่วนอวบอิ่มซ่อนรูปของหญิงสาวอย่างไร้มารยาท

“เลว! คุณมันเลว”

“แน่นอน ผมรู้ว่าควรเลวกับใครต่างหากล่ะ”เขามองสำรวจหญิงสาวอีกครั้งอย่างละเอียดลออจนใบหน้าของหญิงสาวเห่อร้อนด้วยความอาย

“ถ้าเปลี่ยนใจอยากเอาตัวเข้าแลกในแบบที่ผมต้องการ...เพื่ออิสรภาพของน้องชายคุณก็บอกนะ ผมยินดีจัดให้”

เผี๊ยะ!!

“เลว ฉันมาเจรจากับคุณดีๆ แต่คุณกลับพูดจาดูถูกฉัน โดนผู้หญิงตบแค่นี้ยังถือว่าน้อยไป!

“ผมชอบนะ ไอ้การใช้กำลังเนี่ย!” เขาขยับร่างเข้ามาใกล้ จมูกคมโด่งเกือบจรดหน้าสวยอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า ก็แค่ร่างบอบบางของผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง เขาจะทำอะไรกับเธออย่างไรมันก็ได้ทั้งนั้นล่ะ

อย่ายั่วโมโหกันนักสิ รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังท้าทายอยู่กับใคร

“คุณมันก็เหมือนๆ พวกผู้หญิงหิวเงินทั่วๆไปนั่นล่ะ หาทางเข้าใกล้ผมเพราะหวังผลประโยชน์ทั้งนั้น น้องชายคุณก็ไม่ต่างกัน ตอแยยัยหนู คงคิดอยากจะตกถังข้าวสารละสิ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก... คุณ...”เขาคำรามดวงตาดุพราวแต่สายตาไม่รู้จะเรียกผู้หญิงที่ไม่มีคุณสมบัติเป็นสุภาพสตรีสักนิดตรงหน้าอย่างไร

“พิมพ์พิชชา ฉันชื่อพิมพ์พิชชา “หญิงสาวเอ่ยชื่อตัวอย่างกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“พิมพ์พิชชางั้นเหรอ? คราวหน้าถ้าคิดจะเอาตัวเข้าแลก... ก็แลกให้มันถูกที่...ถูกจุดสิครับ” เขาหยุดมองจ้องส่วนอวบอิ่มใต้ร่มผ้าของเธออย่างเสียมารยาท หญิงสาวอับอายถึงกับเบี่ยงลำตัวหลบสายตาอันลวนลามนั้น “แล้วคุณจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”เขาท้าทายอย่างหยามหมิ่น

เพี๊ยะ!!

“นี่เป็นการตอบแทนกับที่คุณดูถูกฉัน กล่าวหาน้องชายฉัน ถึงพวกเราจะไม่ร่ำรวย ไม่มีพ่อ...ไม่มีแม่... แต่พวกเราก็ไม่เคยจะปีนป่ายไปถึงความร่ำรวยด้วยวิธีบ้าๆ แบบที่คุณกล่าวหา...” หญิงสาวพูดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกอีกฝ่ายดูถูก ถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงรวย สวยระดับนางงาม แต่เรื่องศักดิ์ศรี พิมพ์พิชชาไม่น้อยหน้าใครแน่ แต่ใช่ว่าเสียงก่นด่าของหญิงสาวจะทำให้ธีร์จุฑาสะทกสะท้านไม่  เขากลับรั้งข้อมือของหญิงสาวไว้แน่นแล้วกระชากอย่างโหดๆ จนร่างเล็กเซถลาเข้ามาในอ้อมกอดเถื่อนๆ ของเขา หญิงสาวสะบัดข้อมือสุดแรงพร้อมแหงนหน้ามองอย่างขุ่นโกรธเจตนาจะร้องประท้วงคนจอมเผด็จการ แต่ขณะนั้นริมฝีปากหยักหนาได้รูปกลับฉกจูบริมฝีปากอิ่มสีสวยของเธออย่างรวดเร็วราวจงใจลงทัณฑ์

“อือ...” พิมพ์พิชชาพยายามส่งเสียงประท้วง แต่กลายเป็นการเปิดโอกาสให้เขายิ่งแทรกลิ้นร้อนชุ่มฉ่ำเข้ารุกรานเพื่อควานหาความหอมหวานภายในกลีบปากสีกุหลาบแรกแย้มนั้นได้อย่างแสนง่ายดาย

เสียงก่นด่าเงียบสนิทและถูกกลืนหายเข้าไปในริมฝีปากกล้าแกร่งของเขา

จูบแรก! เขาปล้น เฟิร์สคิส ของเธอไป จูบที่ไม่พึงประสงค์สำหรับพิมพ์พิชชา!

                จูบแรกในขณะที่เธอยังไม่ประสีประสา ทำให้หญิงสาวต้องตัวสั่นเทาราวกระต่ายน้อยตื่นป่า สมองหมุนเคว้งคว้าง ตัวเบาราวโลกนี้ไร้ซึ่งแรงดึงดูด หัวใจสั่นหวิวไหว ปลายเท้ายืนไม่อยู่ เมื่อลิ้นร้อนๆ เกี่ยวกระหวัดรุกไล่ได้ใจอยู่ในโพรงปากชุ่มฉ่ำหวานอย่างเหิมเกริม ส่งให้เธออ่อนระทวยลงในอ้อมกอดของเขา หญิงสาวพยายามหาโอกาสหายใจเต็มปอดเมื่อเขาค่อยๆคลายจูบออกไปอย่างช้าๆ ริมฝีปากอิ่มของเธอสั่นระริกและแสนยั่วยวนเขาจนอดไม่ไหวที่จะกลับบดเบียดด้วยจูบร้อนๆอีกครั้งอย่างติดอกติดใจ คราวนี้ไม่จูบเปล่า มือหนาเลื่อนจากต้นคอลงไปยังแผ่นหลัง โอบแนบแน่นที่เอวคอดเล็กของเธอก่อนจะเลื่อนลงต่ำลงไปที่สะโพกกลมกลึงอย่างสนุกใจ

“ไม่นะ ไอ้ลามก!!ร่างเล็กผลักอกแกร่งออกไปสุดแรงจนเขาเซบ้างเล็กน้อย

“หืม” เขากระชากเธอเข้าหาอ้อมกอดของตน และบังคับเธอให้ดิ้นไปไหนไม่รอดจนรู้สึกได้ว่าหายใจลำบาก

“ไม่” หญิงสาวเบือนหน้าหนีรสจูบด้วยความตกใจ สติที่เตลิดหายกลับคืนมาแต่คนตัวโตกลับไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้ผลักไส เขาใช้อีกมือรวบท้ายทอยของเธอให้แหงนเงยรับจุมพิตอันโหดเถื่อนของเขาได้อย่างถนัดแนบชิดขึ้น มือของเขาลูบไล้แผ่นหลังไล้ลงมาบั้นท้ายกลมกลึงอย่างรันจวนใจ

เผี๊ยะ!!

“คนเลว” ร่างบางสะบัดสุดแรงกระทั่งร่างน้อยหลุดจากอ้อมกอดเขาอย่างเป็นอิสระ ร่างบางถอยกรูออกห่างจากเขาจนหลังชิดผนังก่อนที่มือบางจะคว้านิตยสารเล่มหน้าแล้วออกแรงปาไปที่หน้าของเขา

ฟึ่บ! โป๊ก!!

สันนิตยสารเล่มหนาสร้างรอยแผลที่หางคิ้วชายหนุ่มจนเลือดไหลซึมออกมา ส่วนร่างบางหลังจากฝากรักแบบโหดๆ ไว้ที่หางคิ้วของเขาแล้วก็วิ่งออกจากห้องไปอย่างไม่หันหน้ากลับมามองซาตานในคราบพระเอกอีกเลย!

 

“พิมพ์พิชชา... “ เขาพึมพำเอ่ยชื่อหญิงสาวนักตบมือวางอันดับหนึ่ง ก่อนหันไปสั่งกับเลขาฯหนุ่มคนสนิทที่เดินเข้ามาใกล้เขาไม่นานนักว่า“สืบประวัติให้ละเอียดว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน ฉันต้องการด่วนที่สุด” ดวงตาคู่คมและสีหน้าเย็นชาของเขามีประกายวาวขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

 

 

อ่านแล้วสนุกหรือไม่ชอบ ยังไงคอมเม้นท์บ้างน้า... ให้รู้ว่ามีคนมาอ่านนิยายเรานะคะ ขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น