marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6: ความรู้สึกที่สับสน

ชื่อตอน : ตอนที่ 6: ความรู้สึกที่สับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6: ความรู้สึกที่สับสน
แบบอักษร




image



“เรดาร์วันนี้คุณไปทานข้าวกลางวันก่อนเลยนะพอผมมีนัดแล้ว” เขาเดินออกมาบอกฉันพร้อมกับทำท่าท่าทางรีบร้อน

“คะ...งั้นขอตัวก่อนค่ะ” พูดจบฉันก็เดินหันหลังเดินไปที่ลิฟต์เพื่อจะไปกินข้าว!!! แต่เขาจะรู้ไหมว่าฉันไม่มีรถฉันไปไหนไม่ได้ให้ตายสิ!! ฉันเป็นเลขาเขามาสองเดือนละนะ และ ดูเหมือนทุกอย่างมันก็เริ่มเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว อคติที่เคยมีต่อเขานับวันมันก็ยิ่งน้อยลงเรื่อยเพราะทุกอย่างที่เขาทำมันทำให้ฉันหวั่นไหวไปหมด...แต่เขาทำแบบนี้มาสองครั้งจนฉันชินละครั้งแรกก็ตกใจนิดหน่อยที่จู่ๆจะได้ไปกินข้าวคนเดียวแต่พอมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยฉันก็รู้แล้วว่าต้องทำไง

“เออ...เร...คือ...คุณจะไปกินข้าวที่ไหน” เขาถามขึ้นในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าลิฟต์

“ไม่ใช่ธุระของคุณค่ะเชิญคุณไปตามนัดของคุณได้ละ” ฉันเดินเข้าลิฟต์อย่างไม่สนใจที่เขาพูดอีกถึงในใจมันจะโหวงแค่ไหนก็ตาม...เขาคงมีนัดกับสาวๆละมั้ง!!!!


ติ๋ง!



พอลงมาถึงชั้นล่างฉันก็รีบเดินออกจากบริษัทก่อนจะโบกแท็กซี่ไปร้าน เดอะ รีเวอร์ส ทันทีพร้อมกับโทรหาใครบางคนให้ออกมาหา....

“มากี่ท่านค่ะ” พอฉันก้าวเท้าเข้ามาในร้านพนักงานต้อนรับก็ถามขึ้น

“สองค่ะ”

“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” ฉันเดินตามเธอไปจนไปถึงที่นั่งตรงริมหน้าต่างที่เห็นวิวข้างนอกถ้าเป็นตอนกลางคืนคงจะสวยกว่านี้แต่วันนี้อะไรก็ไม่สวยไปหมดสำหรับฉัน.....

“ไง...เรดาร์ทำไมนั่งหน้าหงอยเหมือนหมาโดนทิ้งแบบนี้” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นฉันจึงหันไปมองอย่างเซ็งๆ

“ไง เดวิดไม่เจอตั้งนานปากนายนี่ยังเหมือนเดิมเลยนะ”

“น่ากัดใช่ไหม”

“ปากหมาเหมือนเดิมนะสิ!!”

“อะไรว่ะคนอุตส่าห์ออกมาหาพูดแบบนี้ได้ไง” เดวิดทำหน้างอใส่ฉันแต่เวลานี้ไม่มีอารมณ์จะคุยกับเพื่อนจริงๆให้ตายสิ!!!!!

“เฮ้อ!!! สั่งอาหารเถอะฉันเบื่อจริงๆ” เดวิดยักไหล่อย่างไม่สนใจก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับบริกรราวกับคนไม่ได้กินข้าวมาเป็นอาทิตย์...

“สรุปเป็นอะไร” พอเดวิดจัดการทุกอย่างเสร็จก็ปิดเมนูแล้วถามฉันขึ้น..

“เปล่าแค่ไม่อยากกินข้าวคนเดียว” ฉันหันหน้าเหม่อไปข้างนอกอย่างเซ็งๆนี่ฉันเป็นบ้าอะไรไปนะทำไมถึงเป็นแบบนี้!!!!

“ฮ่าๆๆๆ...ทำหน้าเหมือนลูกหมาโดนทิ้งเลยเรสงสารว่ะ” เดวิดหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเบาๆ

“หยุดเลยไอ้บ้าหัวยุ่งหมดละ” ฉันปัดมือเดวิดออกอย่างรำคาญก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามาดูเพราะรู้สึกจะมีข้อความเขาแต่ไม่ดังฉันปิดเสียงไว้เอง..

ท่านประธาน

‘อยู่ไหน’

ฉันมองดูข้อความของเขาอย่างไม่สนใจ และ ไม่คิดจะตอบด้วยจิ๊!!! แต่ไม่ทันจะเก็บโทรศัพท์ไว้ตามเดิมก็สั่นขึ้นมาอีก

‘จะไม่ตอบจริงๆเหรอครับ’ ฉันล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางไว้ข้างๆฉันไม่อยากคุยกับเขาตอนนี้!!!

ครืดดดด ครืดดดด ครืดดดดดด

“นี่เรฉันว่าแกตอบข้อความแฟนแกเถอะ” เดวิดพูดขึ้นหลังจากที่เห็นโทรศัพท์สั่นอย่างบ้าครั่ง

“ไม่ใช่แฟนสักหน่อยแค่เจ้านาย”

“เจ้านาย??? เรดาร์ เคนดริก เนี่ยนะมีเจ้านาย???” เดวิดถามขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเองนี่ขนาดฉันยังไม่เชื่อเลยว่าจะยอมเป็นลูกน้องเขา

“อื้อ!!” จากนั้นฉันก็เล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เดวิดฟังหมอนั่นหัวเราะฉันอย่างเดียวเลยให้ตายเถอะ!!!

“ฮ่าๆล้อเล่นใช่ป่ะ” เดวิดขำออกมาเหมือนเป็นเรื่องตลกก็ใครจะไปคิดว่าคุณหนูอย่างฉันจะยอมทำแบบนี้

“หยุดขำสักทีฉันไม่ตลกด้วย!!” หมอนั่นกลั้นขำพร้อมกับจะเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเหมือนที่ชอบทำ

“โอ๋ๆๆๆ...ไม่เอานะ...โอ๊ะ!” แต่ไม่มันเดวิดจะเอื้อมมือมาถึงจู่ๆก็มีใครบางคนจับแขนหมอนั่นไว้เราสองคนจึงหันไปมองเจ้าของร่างใหญ่ที่ยืนทำหน้าตาไม่พอใจมองเราสองคน...เขาจึงยอมปล่อยแขนของเดวิด

“ไงเรดาร์...” ไงเรดาร์??? เขาทักฉันแบบนี้เพื่อ?? อะไรยังไงไม่เข้าใจ!!!!

“นิคค่ะคุณเป็นอะไรจู่ๆก็ลุกขึ้นมาหาเรื่องพวกเขา” แต่ไม่ทันจะตอบอะไรจู่ๆก็มีผู้หญิงอีกคนเดินมาเกาะแขนเขาฉันมองหน้าเขาอย่างโมโห!!! ฉันโกรธ ฉันเกลียดคนอย่างเขาเพราะแบบนี้ไงละเพราะเขามันมักมากแบบนี้แต่ดูเหมือนครั้งนี้ความรู้สึกเกลียดของฉันมันจะรุนแรงมากกว่าทุกครั้ง...ก็พอจะรู้ว่าเขามีนัดกับผู้หญิงของเขาแต่พอเห็นด้วยตาตัวเองละมันมีความรู้สึกแปลกๆไปหมด!!!!

“เรดาร์เป็นอะไรร้องไห้ทำไม” ฉันหันหน้าไปหาเดวิดด้วยแววตาพร่ามัวเพราะตอนนี้ก็รู้สึกว่าหน้ามันจะเปียกๆไปละนี่ฉันร้องไห้เพราะเกลียดเขามากใช่ไหม...ฉันเกลียดเขามากจนฉันร้องไห้ใช่ไหม!!!!

“เรดาร์....”



นิค



“นิคค่ะคุณเป็นอะไรรู้จักสองคนนี้เหรอ” อลิสที่เกาะแขนผมอยู่ข้างๆพูดขึ้นผมจึงดึงตัวเธอออกหันไปมองเธออย่างอารมณ์เสีย

“กลับไปสะ” ผมบอกสั้นๆเธอทำหน้าโกรธเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินจากไปโดยดี จากนั้น ผมก็หันมาหาแม่ตัวดีของผมที่นั่งอยู่กับผู้ชายคนอื่นถ้าสองคนนี้แค่คุยกันธรรมดาผมจะไม่โกรธอะไรเลยแต่ไอ้บ้านี่ดันลูบหัวเธออย่างที่ผมชอบทำตั้งสองครั้ง!!!! ให้ตายสิ!!! แถมตอนนี้เธอยังนั่งร้องไห้อีก

“เรดาร์...เป็นอะไร” ผมถามขึ้นแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กจนผู้ชายข้างๆผมพูดขึ้น

“เรกลับก่อนไหมถ้าไม่ไหว” เธอเงยหน้ามองชายคนนั้นพร้อมพยักหน้าแต่กับผมเธอไม่ยอมพูดอะไรด้วยหมายความว่าไงว่ะ!!!

“เดี๋ยว!!! คุณจะไม่ยอมคุยกับผมจริงๆใช่ไหม” ผมกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ

“พอเถอะครับเรเขาไม่พร้อมที่จะคุยกับคุณปล่อยเธอกลับบ้านเถอะ” พอได้ยินไอ้หน้าอ่อนพูดแบบนี้ผมก็ยืนเป็นไอ้งั่งมองสองคนนั้นเดินออกไปจากร้านจนลับตา

“โธ่โว้ย!!!! ให้ตายสิ!!!!” ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะเดินไปจ่ายเงินแล้วเดินออกไปขึ้นรถ...พร้อมกับความคิดมากมายในหัวนี่มันอะไรกันทำไมผมถึงคิดถึงเธออะไรมากมายขนาดนี้ว่ะ!!!

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาผมกับเธอเราเข้าใกล้กันมากขึ้นจนผมรู้สึกดีที่มีเธอแต่ที่ผมนัดกินข้าวกับคนอื่นผมก็ไม่ใช่คนนัดอะไรเพราะพวกเธอพยายามจะมาหาผมที่บริษัทผมจึงต้องนัดพวกเธอไปที่อื่นเพราะไม่อยากให้เรดาร์เห็น...แต่วันนี้ที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นผมก็ยิ่งไม่ชอบใจจนเผลอเดินไปหาเธอให้ตายสินี่มันเรื่องบ้าอะไรกันว่ะ!!!! แถมตอนส่งข้อความไปหาเธอยังไม่ยอมตอบข้อความผมอีก!!!!

ผมขับรถมาเรื่อยๆจนมาถึงหน้าบ้านของเธอความปั่นป่วนมากมายเกิดขึ้นในหัวจนผมตัดสินใจขับรถเข้าไปในบ้านของเธอ...

“อ้าว!! คุณนิค สวัสดีค่ะมาหาคุณหนูเหรอค่ะพอดีเธอวิ่งเข้าไปในบ้านเมื่อกี้สงสัยขึ้นห้องแล้วมีอะไรกับเธอหรือเปล่าค่ะ” แองจี้แม่บ้านคนสนิทของบ้านนี้ที่รู้จักผมดีถามขึ้นหลังจากที่เห็นผม

“ก็นิดหน่อยครับ..”

“งั้นเดี๋ยวฉันตามคุณหนูมาให้ค่ะ”

“ไม่ต้องครับเดี๋ยวผมขอไปเรียกเธอเอง” เธอทำหน้าลังเลนิดหน่อยก่อนจะยอมตกลง

“งั้นก็ได้ค่ะ...ห้องคุณหนูอยู่ฝั่งช้ายชั่นสองค่ะ”

“ขอบคุณครับ” ผมรีบเดินเข้าไปในบ้านแล้วเดินไปตามที่แองจี้บอกทันทีจนผมมาถึงห้องของร่างบางในเวลาไม่นาน...


ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ


ผมยืนเคาะห้องของเธอสักพักแต่เธอยังไม่ยอมตอบอะไรจนผมตัดสินใจเคาะอีกครั้ง

ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ


“มีอะไรหรือเปล่าค่ะพี่แองจี้” เสียงอู้อี้ดังรอดผ่านประตูออกมาผมไม่ตอบอะไรแต่เคาะอีก


ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ


“แป๊บๆค่ะเดี๋ยวจะเปิดให้” ผมหยุดเคาะแล้วยืนรออย่างจดจ่อไม่นานประตูก็ค่อยๆเปิดออกผมจึงดังเข้าไปทันทีจนเธอร้องออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อย

“อร้ายย!!” ผมดังประตูเปิดเข้าไปก่อนจะปิดพร้อมกับล็อกไว้ทันที ==

“คะ...คุณ! มาทำไม!!!” จากครั้งแรกที่ตกใจพอมองเห็นผมแววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที

“คุณไปที่ร้านนั้นกับใคร” เธอมองผมด้วยสายตาที่ผิดหวังก่อนจะหันหน้าหนี

“ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” ผมดึงแขนเธอเข้ามาหาตัวผมอย่างโมโห

“ผมบอกคุณแล้วนะเรว่าให้เรียกผมว่าพี่...แล้วทำไมมันจะไม่เกี่ยวอะไรกับผม”

“มันเกี่ยวอะไรตรงไหนบอกมาสิเราเป็นอะไรกันทำไมฉันต้องรายงานคุณทุกเรื่อง!!!” ผมปล่อยมือจากแขนเธอพร้อมกับคิดถึงคำพูดของเธอมันก็จริงสินะผมเป็นอะไรกับเธอ...

“ตอบมาสิ!!! คุณนิคาชิโอ้!! ตอบมา!!! เราเป็นอะไรกันนอกเหนือจากเจ้านายกับลูกน้อง และ ฉันก็เป็นแค่น้องสาวของรุ่นน้องของคุณเราเป็นอะไรกันอีก!!!!” เธอกระแทกเสียงออกมาด้วยความโกรธพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายผมทำได้แค่ยืนนิ่งคิดว่าทุกอย่างมันคืออะไรกันแน่ผมมาที่นี่ทำไมผมเป็นอะไรกับเธอผมรู้สึกอะไรกับเธอมากกว่าชอบหรือเปล่า.....

“ถ้าตอบไม่ได้ก็ออกไปจากห้องฉัน!!! แล้วตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปไม่ต้องมารับฉันไปทำงานฉันไปเองได้ไม่ต้องมาทำดีกับฉันนอกเหนือจากเรื่องงานไม่ต้องมาเจอหน้าฉันถ้าไม่ใช่เรื่องงาน!!!! ฉันเกลียดคนอย่างคุณฉันเกลียดที่สุด!!! คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว!!!!” คำต่อว่ามากกว่าที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนตรงหน้าทำให้ผมทำได้แค่ยืนนิ่งมองเธอร้องไห้พร้อมกับทุบหน้าอกผมด้วยความโกรธ

“คือ...ตอนนี้...ผม...ขอโทษ...อย่าร้องเลยนะ” ที่ผ่านมาไม่ว่าใครจะร้องไห้จะเป็นจะตายกับผมตัวผมเองไม่เคยสนใจแต่กับผู้หญิงตรงหน้าแล้วผมรู้สึกปวดใจจริงๆที่ทำให้เธอร้องไห้ขนาดนี้....

“ผมขอโทษเรดาร์....”




**ตอนนี้ทุกคนกำลังสับสนแม้แต่ตัวเรดาร์เองเฮ้อ!!!อินิคหยุดเจ้าชู้สักทีให้ตายสิ**😞

ความคิดเห็น