จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับของตำราทั้งสี่เล่ม

ชื่อตอน : ความลับของตำราทั้งสี่เล่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับของตำราทั้งสี่เล่ม
แบบอักษร


ความตายเป็นสิ่งที่กัษษากรเคยเผชิญมาแล้ว..

มันไม่เคยเจ็บปวด..ไม่เคยทรมาณ..และมันมาถึงเพียงแค่แว้บเดียว..

แต่ใครจะทราบ..มันไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ..

กรงเล็บของเทวีแวมไพร์ตะปบเข้ามา..สามารถทะลุร่างเธอได้เหมือนดาบเล่มหนึ่ง..

กัษษากรหลับตา..

แต่ความตายก็ยังไม่ได้มาถึง..

ดาบเล่มหนึ่ง..ขวางกรงเล็บนั้นไว้..

ดาบอีกเล่มแทงตามติด..อ่อนพลิ้วดุจสายน้ำ..

“.นายแม่..คิดจะทำอะไรนายแม่ของฉัน..”เสียงเด็กหนุ่มที่ดูจะเป็นเด็กอยู่มากผิดกับวัยที่ปรากฏดังขึ้น..

กระสุนลำแสงพุ่งใส่ไม่หยุดยั้ง..

เทวีแวมไพร์เรนี่ผละจากร่างของกัษษากร..สร้างม่านมิติดูดกระสุนลำแสงจนหมดสิ้น..

พร้อมกับร่างของลูนาร์วูแมนถูกกระชากออกไป...

สองเทพหนุ่มสาว..ธีร์กับไอ..ขวางหน้า..

คิตตี้ประคองร่างกัษษากร..น้ำตาไหล..แต่ไม่สะอื้น..

เวลานี้..กำลังทั้งหมดได้ปรากฏขึ้นแล้ว..

ทั้งหนึ่ง..เดือน..สอง..ป้อน..ธีร์..ไอ..คิตตี้..ดิน..และศิษย์สูญญตาที่เหลือ..

คิตตี้พูดขึ้นกับคนรัก..

“.กัสจัง..ทำไมถึงทำแบบนี้..”

กัษษากรยิ้มเล็กน้อย..

อาการบาดเจ็บเริ่มดีขึ้น...และหายดี..

ก่อนจะลุกขึ้น..พูดขึ้นว่า..

“..นั่นเป็นกำลังอึดสุดท้ายของพลังอมตะของการข้ามมิติ..คิตตี้..ฉันไม่ใช่อมตะอีกแล้ว..”

คิตตี้ผวาเข้ากอด..

“..บ้า..ทำอย่างนี้ทำไม..”

แต่ก็กอดสามีอย่างเต็มตื้น...

ไม่ตายก็ดีแล้ว..ดีแค่ไหนแล้ว...

“..ฉันจะเป็นคนที่ไม่เป็นอมตะอีก...”กัษษากรพูด..

พูดจบก็ลุกขึ้น...

คิตตี้ตวัดดาบนกคุ้ม..กัษษากรกุมกระชับดาบราชินี..

คนอื่น ๆ มองคู่รักทั้งสองอย่างตื้นตัน..

สองกับป้อนสบตากัน..ป้อนเริ่มร้องเพลงเทพส่งวิญญาณบทที่สี่..ทำให้สองแปรเปลี่ยนเป็นร่างปีศาจสูงสุด..

หนึ่งถือดาบครุฑแดง..พูดขึ้นว่า..

“..ต่อให้เปลี่ยนแผนบ้างก็ไม่เป็นไร..กัสจังถ่วงเวลาเทวีแวมไพร์เรนี่..ให้เราจัดการบริวารระดับสูงของนางได้หมด..เหลือแต่เผ่าพันธุ์แวมไพร์ที่เป็นบริวารย่อยเล็กน้อย..ตรงนี้..อสูรของคิตตี้กับศิษย์สูญญตาช่วยกันรับมือได้..”

เดือนกระชับดาบเสี้ยวจันทร์ร้อยโซ่พร้อมจะใช้ดาบวายุจันทราเต็มที่..

“...มาสะสางบัญชีกัน..เรนี่..พวกเราทั้งหมดจะจัดการเธอเอง..”

เทวีแวมไพร์มองทุกคนที่รายล้อมก่อนจะหัวเราะ..

“..เข้ามาพร้อมกันนั่นแหละ..พวกแกจะกี่คนก็ต้องตายเพราะข้า..เวลานี้ไม่มีเทวีแห่งสงคราม..พวกแกไม่มีทางชนะข้าได้..”

ดินในฐานะเจ้าชายหมาป่ายกบางอย่างขึ้น..นั่นคือปืนบรรจุกระสุนระเบิดแสงอุลตร้าไวโอเลต..

ก่อนจะยิงใส่เป็นการเปิดเกม..

เทวีแวมไพร์หัวเราะ..กระสุนระเบิดหายไปในม่านมิติที่สร้างขึ้นรับมือ..

ธีร์กับไอสบตากัน..สองเทพแทงสองดาบของคุณย่าแคท..นั่นคือดาบอัศวิณีกับดาบสายธารา..

เทวีแวมไพร์ตะปบสองดาบด้วยมือเปล่า..ตวัดต้านรับดาบตัดพสุธาของสองที่กลายร่างเป็นปีศาจขั้นสูงสุด..

ก่อนจะสะบัดมือเหวี่ยงทุกคนกระเด็นไป..

เสียงครืน ๆ ของกำลังแม่พระธรณีที่แผ่ออกมา..

กัษษากรปราดเข้ามาพร้อมกับคิตตี้..ดาบหนึ่งแข็งหนึ่งอ่อน..ทั้งฟันและแทงใส่เทวีแวมไพร์..

เทพเจ้าสูงสุดแห่งแวมไพร์เพียงแค่ตบสองมือ..ร่างของสองสาวก็กระเด็นไปอย่างง่ายดาย..

ไม่มีใครต้านทานนางได้..

หนึ่งกับเดือนสบตากัน..พูดถึงกำลัง..ทั้งสองดูจะน้อยกว่าทุกคน...

หนึ่งพูดขึ้นว่า..

“..ไม่มีทางชนะเลย..นางแข็งแกร่งเกินไป..”

“..มีแต่จิตแห่งเทวีสงครามจึงจะต้านทานได้..เพียงแต่..แคทก็ละทิ้งมันไปแล้ว..”

หนึ่งถอนหายใจ..

“..มันต้องไม่เสียเปล่านะ..เดือน..”

พอดีธีร์กระเด็นมาทางนี้..หลังจากบุกเข้าไปอีกครั้ง..

เดือนประคองหลาน..

“..ลุกขึ้น..ธีร์..หลานต้องชนะนางให้ได้..”

ธีร์เห็นคุณยายประคอง..ก็พูดว่า..

“..คุณยาย..คุณยายเป็นราชินีหมาป่า..ศักดิ์ศรีไม่ใช่ธรรมดา..เผ่าหมาป่าเรา..เวลานี้..คงเหลือหมาป่าขนสีเงินที่กำลังสูงสุดก็เฉพาะคุณยายเท่านั้นนะครับ..”

เดือนยิ้ม..หลานชายแม้จะเป็นหลาน..แต่จิตสำนึกของเทพประจำเผ่าหมาป่า..ก็ทำให้รู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าปีศาจเผ่านี้ได้ดีกว่าทุกคน..

“..ธีร์..ทำให้ยายเป็นหมาป่าได้ไหม..”

ชาวเผ่าหมาป่า..สามารถกลายร่างในวันเวลาที่เหมาะสม..และต้องอาศัยแสงจันทร์..

เพียงแต่เวลานี้..แม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่มี..เวลาก็ไม่เหมาะสม..

ธีร์ขบคิด..

ตาของเทพแห่งหมาป่าจุติมีสีแดงฉานขึ้น..

เดือนในฐานะราชินีหมาป่าเมื่อสบตากับแววตาคู่นั้น..สภาพร่างกายก็เปลี่ยนไป..กลายเป็นหมาป่าสีเงินตัวใหญ่ที่มีพลังมากกว่าสภาพที่เป็นร่างมนุษย์..

ดินในฐานะเจ้าชายหมาป่าที่อยู่ไม่ห่างก็อุทานขึ้น..

“..แม่..”

“..ลุงดิน..เป็นหมาป่าไปสู้กับนางเถอะ..”ธีร์ร้อง..

เทพทีวูแห่งเผ่าหมาป่าจุติสบตากับดินซึ่งเป็นพี่ชายของศศินา..แม่ของธีร์..

ร่างของดินก็แปรเปลี่ยนเป็นหมาป่า..

ธีร์เองก็แปรสภาพตัวเองเป็นหมาป่าเช่นกัน..

หนึ่งอุทานออกมา..เขาเป็นคนธรรมดา..ไม่สามารถแปลงร่างเป็นหมาป่าได้..

หมาป่าทั้งสามที่มีขนสีเงินปกคลุมกาย..และตัวใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดา..ถึงกับใหญ่จนเหมือนสิงโต..คำรามโหยหวน..พร้อมกับกระโจนเข้าหาเทวีแวมไพร์อย่างกล้าหาญ..

เทวีแวมไพร์กำลังติดพันกับการรับมือแวมไพร์บอดี้การ์ดในร่างปีศาจอย่างสอง..ลูนาร์วูแมนอย่างกัษษากรที่เร่งกำลังแม่พระธรณีเต็มที่..สาวเสียงอสูรอย่างคิตตี้ที่มีวิชากระสุนแสงแห่งจิตสูญญตา..และเทพีไอซิสจุติอย่างไอ..

ครั้นสามหมาป่ากระโจนเข้าร่วมวง..นางถึงกับหัวเราะ..

“..ดี..มีอะไรก็ใช้ออกมาให้เต็มที่นั่นแหละ..ไม่มีเทวีแห่งสงคราม..ข้าก็ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น..”

นางแผ่ขยายสองปีกขึ้นมา..แสดงอานุภาพแห่งเทวีสูงสุดของเหล่าแวมไพร์..

ไมมีใครชนะนางได้..

ดูจะไม่มีทางเลยกระมัง..

....

มิติอันไกลโพ้น..

ในที่สุด..หนังสือที่จินดาพิสุทธิ์และอจินไตยช่วยกันคัดลอกก็เสร็จสิ้น..

อจินไตยปิดเล่มตำราจริง..คืนให้แก่หัวหน้าองครักษ์วิหคไฟ..

“..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์กระทำตามข้อตกลงเรียบร้อย..เพียงอ่านหนึ่งครั้งเท่านั้น..”

หัวหน้าองครักษ์วิหคไฟพยักหน้า..

“..นี่แปลว่า..เราสามารถเลิกแล้วต่อกันได้..”

อจินไตยพยักหน้า..ก่อนจะหันหน้าไปทางเจ้าชายอนันตรัยที่บัดนี้แล้วยังไม่ถูกแก้มัด..

“..ข้าคงไม่มาให้ท่านเห็นหน้าอีกแล้ว..อนันตรัย..ลาก่อน..”

บริวารทั้งสี่ของจินดาพิสุทธิ์ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ..

สองปีศาจแห่งอนันตกาล..แพคเกจกับศศินาก็เข้ามาสมทบ..

หัวหน้าองครักษ์วิหคไฟสบตากับวาหุ..

“..หากมีโอกาส..ข้าขอท้าท่านประลองอีกครั้ง..”

วาหุพยักหน้า..สีหน้ายังคงขรึมเคร่ง..

“..หากมีโอกาสข้าจะไม่รั้งรอ..”

ทั้งสองยอมรับนับถือกันอยู่ในที..จึงเหมือนลูกผู้ชายให้สัจจะวาจาต่อกัน..

จินดาพิสุทธิ์เห็นทุกคนเรียบร้อยดีแล้ว..ก็พูดขึ้นว่า..

“..หากมีวาสนา..จะเข้ามาพานพบทุกท่านที่ตำหนักชิงพลบอีก..จินดาพิสุทธิ์ขอลาทุกท่าน..”

ด้วยวิชาอากาศมนตรา..นางสามารถหาช่องว่างแทรกมิติ..และพาทุกคนหายวับไป..

ก่อนหน้ายังคลายมัดให้เจ้าชายอนันตรัยด้วย..

........

จินดาพิสุทธิ์พาทุกคนมาถึงวังสนธยาอีกครั้ง..อจินไตยให้ทุกคนมายังห้องที่เหมือนเป็นห้องประชุม..วางตำราของราชาแวมไพร์เล่มที่สี่ลงบนโต๊ะ..

จินดาพิสุทธิ์วางตำราเล่มที่สาม..

“..ในโลกของฉัน..เวลานี้..เทวีแวมไพร์คงกำลังทำศึกกับชาวสูญญตาอยู่..”นางถอนหายใจ.. “..เราต้องไปเอาตำราอีกสองเล่มที่วังจันทรา..ที่ท่านแม่โสมมวดีเก็บรักษาไว้..แต่..จะทันท่วงทีหรือไม่นะ..”

จิตของนายแม่ทั้งสองยังคงเฝ้าตามติดริต้าของพวกเธออยู่ไม่ห่าง..ฟังคำรำพันของลูกสาวคนเล็ก..ก็อดวิตกไม่ได้..แม้จะเป็นเพียงจิตก็ตาม..

อจินไตยกลับหัวเราะ..

“..ว่ากันตามจริง..ตำราอีกสองเล่มที่วังจันทรา..ฉันส่งคนไปเอามาแล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

“..อจินไตย..เธอ..”

“..การแทรกมิติเคลื่อนไหวภายนอกแคว้น..พวกเราชาวสนธยาทำได้อยู่แล้ว..และก็เร็วมากด้วย..”

ขาดคำ..ทหารองครักษ์วังสนธยาก็ผลักประตู..โค้งคำนับ..และเดินนำเอาตำราสองเล่มมาวางเคียงกับตำราเล่มที่สามและสี่..ก่อนจะโค้งอีกครั้ง..และเดินจากไป..

จินดาพิสุทธิ์อุทานออกมาเบา ๆ พร้อมกับสองนางกำนัล..

“..ท่านแม่โสมมวดีไม่มีทางให้ตำราสำคัญมาได้ง่าย ๆ แน่นอน..”

“..ก็ไม่ควรหรอกนะ..เพียงแต่..พูดชื่อเดิมของเธอ..องค์ราชินีก็เข้าใจแล้ว..เพราะไม่มีใครทราบชื่อเดิมของเธอแน่..นอกจากคนที่รู้จักสนิทสนมจริง ๆ ..และเอ่ยถึงนายแม่ของเธออีก..เรื่องพวกนี้..ไม่มีใครในแผ่นดินรู้ใช่ไหม..”

อจินไตยยิ้มเล็กน้อย..เมื่อพูดจบ..เล่นเอาจินดาพิสุทธิ์อึ้งไปพักใหญ่..

สองนางกำนัลปักษา มีนา..ต่างก็หัวเราะ..

“..เจ้าหญิงอจินไตยนี่ปรนนิบัติองค์หญิงดีกว่าพวกเราอีก..”ปักษาพูด..

มีนาก็หัวเราะเช่นกัน..

“..ท่านขบคิดได้ละเอียดยิ่งนัก..องค์หญิงอจินไตย..”

อจินไตยยิ้มรับคำชม..มองดูจินดาพิสุทธิ์ด้วยความรู้สึกที่รักจนยากจะประมาณได้..

จินดาพิสุทธิ์รู้สึกเก้อเขิน.แต่ก็พยายามนึกถึงสิ่งสำคัญสิ่งสุดท้ายที่ควรจะกระทำให้เสร็จ..

“..เรื่องราวต่อไปนี้..ท่านวาหุท่านสินธุ..รวมทั้งปักษากับมีนา..คงไม่อาจจะยุ่งเกี่ยวแล้ว..เชิญพวกท่านทั้งสี่พักผ่อนตามสบาย..ข้าจะขอขบคิดร่วมกับท่านหมาป่า ท่านค้างคาว..กับอจินไตยเอง..”

สี่องครักษ์และนางกำนัลสบตากัน..ต่างทราบดีว่า..ตัวเองทั้งสี่ไม่อาจจะยุ่งเกี่ยวเรื่องราวต่อไปได้อีก..เพราะไม่มีความรู้ใด ๆ จะช่วยได้..ต่างก็โค้งคำนับและล่าถอยออกมา...

จินดาพิสุทธิ์ยื่นตำราให้แพคเกจกับศศินาคนละเล่ม..

“..พยายามหาความลับจากตำราทั้งสี่เล่ม..ช่วยกันหน่อย..เราต้องรีบนะพี่นา..แพค..”

ศศินากับแพคเกจรับตำรามาคนละเล่ม..ศศินาพลิกเปิดตำรา..ก่อนจะเบ้หน้า..รวมถึงแพคเกจด้วย..

“..ริต้า..”ศศินาเรียกชื่อเดิมของญาติผู้น้อง.. “..พี่อ่านภาษาของแวมไพร์ไม่ออก..”

แพคเกจก็เช่นกัน.

“..อย่าคิดว่าฉันเป็นแวมไพร์..แล้วจะอ่านออกนะ..เพราะฉันมันแวมไพร์ไร้การศึกษาน่ะริต้า..”

จินดาพิสุทธิ์เกาหัว..ตัวเองก็ไม่ต่างจากสองคนนั้น..

อจินไตยหัวเราะ..

“..ชาวสนธยามีความพิเศษ..และนั่นรวมถึงการสื่อสารได้ทุกภาษาด้วย..แม้ฉันจะสูญเสียพลังของชาวสนธยาไป..แต่ก็ไม่ได้สูญเสียความรอบรู้ด้านนี้..”

แพคเกจกับศศินามองหน้ากัน..

“..พลังแบบนี้มีด้วยหรือ..”แพคเกจถามพึมพำ

“..ในคัมภีร์ทางศาสนาพุทธที่เป็นต้นแบบของคำสอนทางสำนักสูญญตา..มีพระอรหันต์ประเภทปฏิสัมภิทาญาณ..มีอำนาจพิเศษที่สามารถสื่อสารได้ทุกภาษาด้วยนะ..”จินดาพิสุทธิ์ซึ่งเคยเป็นศิษย์สายอารามขาวสำนักสูญญตา..ย่อมจะเคยอ่านตำราต่าง ๆ ในคำสอนทางพุทธศาสนาเป็นอย่างดี..

ศศินาเป่าปาก..

“..งั้นต้องพึ่งแต่อจินไตยของเธออ่านให้ฟังแล้วล่ะ..”

อจินไตยพยักหน้า..

ตนเองลงมืออ่านตำราทีละเล่ม..และแปลให้ฟัง..

ปัญหาคือ..เมื่อไหร่ถึงจะรู้ว่า..คำตอบปริศนาของการล้มเทวีแวมไพร์อยู่ตรงไหน..

.....

นานจนอจินไตยเริ่มเสียงแหบ..

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..แพคเกจกับศศินาถึงกับอยากจะอ้วกออกมา..

เพราะยิ่งขบคิดยิ่งไม่เข้าใจ..

“..ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเทวีแวมไพร์เลย..”ศศินาร้อง.. “..นี่มันเรื่องโกหกหรือเปล่า..”

จินดาพิสุทธิ์ส่ายหน้า..

“..นายแม่ต้องไม่โกหกริต้า..แถมความตายของพี่นากับแพคเกจ..ก็ไม่ควรจะสูญเปล่าจากมิติของโลกของเรา..”

แพคเกจอดถามไม่ได้..

“..อจินไตย..ไม่มีข้อความที่เกี่ยวข้องกับเทวีแวมไพร์เลยหรือ..”

อจินไตยส่ายหน้า..

“..ทีแรกที่ฉันคัดลอกตำราเล่มที่สี่..โดยเชื่อมโยงจิตกับริต้า..ก็ยังแปลกใจที่มันไม่มีอะไรกล่าวถึงเทวีแวมไพร์เลยแม้แต่น้อย..นอกจาก..พูดถึงในตอนเปิดเล่มเท่านั้นเอง..เหมือนเป็นการสรรเสริญเทพตามปรกติ..ทีแรกก็นึกว่า..มันต้องอยู่ร่วมกับตำราอีกสามเล่ม..และมีอะไรที่แอบแฝงเป็นนัยยะอยู่..แต่ด้วยสติปัญญาของฉัน..ยังไม่พบความเชื่อมโยงของตำราทั้งสี่เล่มเลย..”

จินดาพิสุทธิ์ถามว่า..

“.ตอนเปิดเล่มกล่าวถึงเทวีแวมไพร์ว่าอย่างไรบ้าง..”

“..ถ้าจะแปลให้ฟังนะ..อย่างเล่มที่สี่นี่..”อจินไตยเปิดหน้าตำรา.. “..ราชาแวมไพร์แต่งไว้ว่า..ข้าแต่เทวีเรนี่..เทวีแห่งแวมไพร์ทั้งหลายผู้ทรงอานุภาพแผ่ไพศาลในโลกแห่งแวมไพร์เป็นใหญ่ทั้งปวง..ข้าราชาแวมไพร์รุ่นที่สาม..ขอบันทึกความรู้ของอาณาจักรของข้าไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์สัญลักษณ์แก่ความยิ่งใหญ่ทั้งปวง..ในเล่มสุดท้ายดังนี้...”

แล้วอจินไตยก็ส่ายหน้า..

“..จากนั้นก็ไม่ได้กล่าวถึงอีก..”

แพคเกจยื่นตำราอีกเล่มหนึ่งให้..

“..นี่ล่ะ..เล่มที่สอง..”

อจินไตยพูดว่า..

“..ขึ้นต้นเหมือนกันเลย..เพียงแต่วรรคสุดท้ายบอกว่า. ฯสัญลักษณ์แก่ความยิ่งใหญ่ทั้งปวง..ในเล่มที่สอง..ดังนี้..”

ศศินาครางอือม์..

“..แปลว่า..อีกสองเล่มก็น่าจะคล้ายกันสินะ..”

จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก..

“..หรือมันจะมีกลบทไว้..เช่น..มีการจัดเรียงแบบพิเศษเป็นรหัส..ต่าง ๆ ..”

อจินไตยส่ายหน้า..

“..เรื่องเหล่านี้..ไม่เกินความสามารถของพวกเราชาวแคว้นสนธยาไปได้หรอก..แต่ฉันก็ยังไม่เจออะไรแบบนั้น..”

การใช้ความคิดที่หนักหนา..ทำให้อจินไตยเริ่มมีอาการวิงเวียนศีรษะ..

จินดาพิสุทธิ์รีบประคองนางไว้เมื่อเห็นนางจะล้มลง..

“..อจินไตย..เธอเป็นอะไรไปไหม..”

เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาส่ายหน้า..

“..คงเครียดไปน่ะ..ริต้า..แต่..”อจินไตยยิ้มออกมา.. “..เธอห่วงฉัน..ก็รู้สึกดีมาก ๆ แล้วนะ..”

จินดาพิสุทธิ์เวลานี้ใจว้าวุ่นอย่างมาก..

ประตูห้องเปิดออก..ราชาอสงไขย..พ่อของอจินไตยเดินเข้ามา..พร้อมกับหญิงรับใช้ถือถ้วยใส่ยาร้อน ๆ ถ้วยหนึ่ง..

ทุกคนนอกจากอจินไตยลุกขึ้นคารวะตามมารยาท..

ราชาอสงไขยถอนหายใจ..

“..ลูกพ่อ..เจ้าเร่งเร้าใช้ร่างกายมากไป..เดิมจะมีชีวิตอยู่ในแคว้นสนธยาได้เจ็ดวัน..นี่กลับทำให้เจ้าผู้สูญพลังแห่งชาวแคว้นสนธยา..เร่งวันตายให้เข้ามามากขึ้น..”

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..

“..ท่านพ่อ..นี่หมายความว่าอย่างไร..”

จินดาพิสุทธิ์เวลานี้..ได้รับการยอมรับจากชาวแคว้นสนธยาอย่างมาก..นั่นรวมถึงราชาอสงไขยก็ยอมรับในตัวนางว่าเป็นคู่รักของอจินไตยด้วย..

“..จินดาพิสุทธิ์..อจินไตยเสียพลังชาวสนธยา..แต่ต้องใช้ความสามารถราวกับยังมีพลังของชาวสนธยาอยู่..นี่ก็ทำให้ร่างกายของนางอ่อนแอขึ้นทุกวัน..เจ้าอาจจะปิดบังคนนอกแคว้นได้..แต่สำหรับข้าซึ่งเป็นราชาของแคว้นสนธยา..เรื่องล่วงรู้จิตใจและความจริง..ย่อมเหนือกว่าทุกคนอยู่แล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์ว้าวุ่นใจยิ่งนัก..

“..อจินไตย..ไม่ต้องแล้ว..ฉันจะไม่ยอมให้เธอตาย..”

เหมือนอจินไตยจะไม่พอใจพ่อ..แต่ทำอย่างไรได้.พ่อก็ยังเป็นพ่อ..ที่ห่วงลูกสาวเสมอ..

ราชาอสงไขยส่ายหน้า..รับถ้วยยาจากนางกำนัลรับใช้..

“..เรื่องของเจ้าและจินดาพิสุทธิ์..พวกตำหนักชิงพลบก็รู้สึกละอายนัก..เจ้าเมฆแดงจึงประทานยาปรุงพิเศษมาให้เจ้า..อย่างที่ทราบ..ตำหนักชิงพลบมีของล้ำค่าอยู่มากหลาย..หนึ่งในจำนวนนั้น..คือยาชื่อเกตุกำพล...ซึ่งจะทำให้พลังอำนาจของชาวสนธยากลับคืนมา..เจ้าเมฆแดงประทานยานั้นแก่เจ้า..รับประทานยานี้แล้ว..ร่างกายจะฟื้นคืนดังเดิม..”

อจินไตยอุทานออกมา..

“..ยาล้ำค่า..ท่านลุงประทานให้กับลูกเลยหรือนี่..”

“..เจ้าเมฆแดงรู้สึกละอายเรื่องของอนันตรัยเป็นอย่างมาก..เจ้ากินยาที่ลุงเจ้ามอบให้เสียเถิดอจินไตย..มันมีเหตุผลอันคู่ควรอยู่นะ..”

อจินไตยเหลือบมองคนรัก..เห็นริต้าของเธอมีประกายตายินดีก็แทบจะกรอกยาเข้าปากทันทีเดี๋ยวนั้น..

ขอให้เธอสุขสบายดี..กับคนที่รัก..เพียงเท่านี้ก็มีความสุขมากมายมหาศาลแล้ว..

ความสุขและความปลอดภัยของเธอ..คือความสุขของริต้าของเธอด้วย..

อจินไตยไม่ทันจะรับยา..แต่จินดาพิสุทธิ์ชิงรับมาเสียก่อน..เปิดฝาถ้วย..และเป่าไอร้อนออกไป..

ราชาอสงไขยเห็นคนที่ได้ชื่อว่าลูกเขยเอาใจใส่ดูแลลูกสาวของตนขนาดนั้น..ข้อติดค้างที่อาจจะตระหงิดใจอยู่บ้างที่จินดาพิสุทธิ์เป็นหญิงเช่นเดียวกับบุตรสาว..ก็เหมือนหายไปโดยสิ้นเชิง..

ไม่มีเพศสำหรับความรัก..

ขอให้รักเช่นนี้..ลูกของข้ามีความสุขเช่นนี้..ข้ายังจะต้องการอันใดอีก..

จินดาพิสุทธิ์ป้อนยาให้อจินไตยอย่างทะนุถนอมแสนรัก..

ความนุ่มนวลเอาใจ..ทำให้อจินไตยมีความสุข..

ริต้า..แม้เธอจะอยู่ในสภาวะเครียดประมาณนี้..เธอก็ยังดูแลฉัน..

“..ยามีรสขมเล็กน้อย..ลุงเจ้าฝากบอกมา..”ราชาอสงไขยพูด..แต่อจินไตยกลับไม่แยแส..

“..ข้าไม่รู้สึกขมเลยท่านพ่อ..ยาอาจจะขมสำหรับคนอื่น..แต่หากเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ป้อนให้ข้า..ทะนุถนอมกับข้าเช่นนี้..มันก็เท่ากับหอมหวานยิ่ง..”

แพคเกจกับศศินาสบตากัน..แพคเกจถึงกับครางออกมา..

“..โอย..หวานเว้ย..นี่ถ้าไม่มีพี่นาอยู่ด้วยนะ..ฉันคงตาร้อนจนนอนไม่หลับแน่นอน..”

ศศินาส่ายหน้า..

“..นี่ยังจะเล่นอยู่อีก..ริต้าเค้าต้องดูแลอจินไตย..เพราะอจินไตยร่างกายเสียหายมาก..แต่เรายังไม่เป็นไร..รีบคิดกันก่อนเถอะน่า..ที่บ้านเรารอช้าไม่ได้นะ..”

แพคเกจถูกดุก็จ๋อยไป..

ในขณะที่อจินไตยดื่มยาจนหมด..รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง..มีความรู้สึกเหมือนสิ่งที่ขาดหายไปกำลังจะกลับมา..

“..ท่านพ่อ..”อจินไตยร้อง.. “..ข้าจะกลับเป็นชาวสนธยาได้อีกครั้งแล้วใช่ไหม..”

พละกำลังเพิ่มพูน..ความรอบรู้..และหลายสิ่งหลายอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง..

มีหยดยาเล็กน้อยเหลือติดถ้วย..

จินดาพิสุทธิ์เหมือนอยากรู้บางสิ่ง.จึงใช้ลิ้นแตะหยดยานั้น..ก่อนจะทำหน้าพิกล..

อจินไตยเห็นหน้าคนรักเหยเกก็นึกขำ..เจ้าหญิงแห่งจันทราอุทานออกมา..

“..ขม..รสชาติแย่มาก..เธอกินเข้าไปได้อย่างไรนี่..อจินไตย..”

“..มันอาจจะขมจนกินแทบไม่ได้นะริต้า..แต่ถ้าเธอป้อนฉัน..ใส่ใจฉันขนาดนี้..มันก็ไม่ขมล่ะ..แต่หากฉันให้คนอื่นป้อนหรือกินเอง..ดีไม่ดีกินไม่ลงด้วยซ้ำ..”

สีหน้าจินดาพิสุทธิ์เปลี่ยนไป..

อจินไตยดูจะแปลกใจเล็กน้อย..

ราชาอสงไขยเห็นลูกสาวสุดที่รักสดใสดูดีขึ้น..ก็วางใจ..บอกว่าไม่กวนล่ะ..แล้วก็พานางกำนัลออกจากห้องไป

ทุกคนโค้งคารวะ..

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือสีหน้าของจินดาพิสุทธิ์..

อจินไตยมีสติปัญญากว่าทุกผู้คน..ยิ่งเวลานี้..กลายเป็นอจินไตยที่เป็นชาวสนธยาอย่างสมบูรณ์อีกครั้ง..ยิ่งฉลาดปราดเปรื่อง..

“..ริต้า..เธอคิดอะไรออกหรือ..”

“..เมื่อสักครู่..เธอบอกว่า..ยาเกตุกำพลอะไรนั่น..มันจะไม่ขมถ้าฉันป้อน..แต่ปรกติมันขมใช่ไหม..”

“..ใช่..เพราะฉันรักเธอไงริต้า..และเธอก็รักฉันด้วยใช่ไหม..แต่มันเกี่ยวอะไรกับสิ่งที่เรากำลังคิดอยู่หรือเปล่า..”

“..เกี่ยวสิ..เพราะจริง ๆ ..มันขึ้นกับสภาวะแวดล้อมใช่ไหม..ที่ทำให้เธอกินยาขม ๆ นั่นได้..”

แพคเกจศศินาเริ่มชะงัก..

อจินไตยตากระจ่าง..

“..หรือว่า..”

“..ถ้าสภาวะแวดล้อมหนึ่ง..เธอจะกินยานั่นแทบไม่ได้เพราะมันจะขม..และไม่มีกำลังใจ..ไม่มีความรักให้..แต่ในอีกสภาวะหนึ่ง..ฉันป้อนยาให้เธอ..ใส่ใจเธอ..ต่อให้ขมก็กินได้อย่างไม่ขม..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..พูดอีกว่า..

“..อจินไตย..ลองอ่านบทที่เกี่ยวกับเทวีแวมไพร์ในตำราสักเล่มหนึ่งซิ..”

“..มันมีแค่ส่วนต้นในตำรานิดเดียวนะ..นั่นคือ..”อจินไตยพลิกตำราเล่มสุดท้ายอ่านอีก.. “..ข้าแต่เทวีเรนี่..เทวีแห่งแวมไพร์ทั้งหลายผู้ทรงอานุภาพแผ่ไพศาลในโลกแห่งแวมไพร์เป็นใหญ่ทั้งปวง..ข้าราชาแวมไพร์รุ่นที่สาม..ขอบันทึกความรู้ของอาณาจักรของข้าไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์สัญลักษณ์แก่ความยิ่งใหญ่ทั้งปวง..ในเล่มสุดท้ายดังนี้...”

แล้วนางก็ตากระจ่าง..ทวนประโยคหนึ่งอีกครั้ง..

“....เทวีแห่งแวมไพร์ทั้งหลายผู้ทรงอานุภาพแผ่ไพศาลในโลกแห่งแวมไพร์เป็นใหญ่ทั้งปวง...”

แพคเกจศศินาสบตากัน..ศศินาอุทานเบา ๆ ..

“..ใช่..ในโลกของพวกมัน..ในโลกของฉันที่จากมา..มันจะทรงอานุภาพแผ่ไพศาล..แต่หากอยู่ต่างโลกล่ะ..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..ในมิติเร้นแห่งเทพอสูร..แคว้นสนธยา..หรือว่า..ช่องว่างระหว่างมิติที่เธอช่วยเหลือคิตตี้พี่สาวฝาแฝดฉันไว้..เทวีแวมไพร์อยู่คนละสภาพแวดล้อม..ยังคงจะใหญ่ได้อีกไหม..มีอานุภาพแผ่ไพศาลได้อีกไหม..”

พูดจบ..เหมือนชายแพรทั้งสี่ชายกระพือขึ้น..

“..ให้มันมาเจอกับวิชาอากาศมนตรากับแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกในแคว้นสนธยานี้..หรือมิติเร้นแห่งเทพอสูร.คิดว่า..มันจะยังทรงอานุภาพได้อีกแค่ไหนกัน..”

ศศินากับแพคเกจรู้สึกสยิวกาย..

คิดก็ไม่อยากคิด..ว่าถ้าริต้าเจอกับเทวีแวมไพร์จะเป็นอย่างไร..

จินดาพิสุทธิ์เหมือนตกอยู่ในอีกภวังค์จิตหนึ่ง..

เพราะเวลานี้..จิตของนายแม่ทั้งสองล่วงรู้ทุกอย่างด้วยเช่นกัน..และลูกสาวสุดที่รักกำลังสื่อสารถึงตนอยู่..

“..นายแม่ตึกแดง..นายแม่อารามขาว..นี่คงเป็นความลับของการจัดการกับเทวีแห่งแวมไพร์..พานางมาในที่ที่ไม่ใช่ที่ของนาง..ริต้าจะจัดการเอง..”

แคทนายแม่ตึกแดงที่เชื่อมโยงจิตอยู่พยักหน้า..และหันมาทางออย..

“..คิดว่า..ถ้าพานางมาที่แคว้นสนธยาที่ริต้าอยู่ในตอนนี้ได้..นางก็คงไม่มีอานุภาพเท่ากับที่โลกของเราแน่..”

“.ปัญหาคือ..เราจะพานางมาได้อย่างไร..”

“..ถ้ารวมพลังทั้งหมด..โดยที่ให้ธีร์กับไอเป็นกำลังหลัก..ควรจะทำได้..สองคนนั่นก็คือเทพเช่นกัน..”

“..มีพลังอสูรของคิตตี้..เพลงเทพส่งวิญญาณของพี่ป้อน..กำลังแม่พระธรณีของกัสจัง..เราก็ใช้อำนาจจิตสูญญาตาช่วยผลักดันอีกทาง..”

สองนายแม่แห่งสำนักสูญญตาหันมาสบตากับจินดาพิสุทธิ์..

“..ถ้านี่คือวิธีเดียวที่จัดการกับเทวีแวมไพร์..”แคทพูด.. “..เตรียมรอนางได้เลย..”

ออยพูดขึ้นว่า..

“..เราจะสู้กับนางในที่ของลูกนะริต้า..ทุกคนจะรวมตัวกันเพื่อสู้กับนางในที่ของลูก..”

......

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น