OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 34 คำสัญญา

ชื่อตอน : บทที่ 34 คำสัญญา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 72

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 34 คำสัญญา
แบบอักษร

บทที่  34  คำสัญญา


“จี!!”                 

จีหันควับมามองตามเสียงที่เรียก  หัวใจที่เต้นระทึกเมื่อสายตาสบเขากับดวงตาคู่คุ้นเคย จียกยิ้มกว้าง วิ่งโผเข้าหาอ้อมกอดของพี่ชาย                

“พี่ชาย!  ทำไมท่านมาอยู่ที่นี้”  น้ำเสียงที่ตื่นเต้นและดีใจ                

เอสหัวเราะก่อนจะโยกตัวจีในอ้อมกอดไปมา   “เรื่องมันยาว   เอาเป็นว่าพี่จะค่อยๆเล่าให้เจ้าฟัง  ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี้”                 

จีมองอย่างเจ้าเล่ห์  “เรื่องมันยาวเหมือนกัน”                 

เอสมองก่อนจะยิ้มลูบหัวหญิงสาวที่ย้อนเขากลับ  ร่างทั้งสามเดินเข้ามา ลีมองจ้องเอสพร้อมกับโอมา ด้วยท่าทางหวาดระแวง  คีย์จึงเดินนิ่วหน้ามาหาพร้อมกับบอกทั้งสองคน                

“เอาล่ะ  ไม่ต้องมองขนาดนั้นเรื่องมันยาวมากข้าจะเล่าให้ฟังเอง”  คีย์หันไปทางเอส “ แต่ว่าพี่ชายเห็นท่านหมอไหม  ข้าพาคนมาให้รักษา”                 

เอสพยักหน้าก่อนจะบอกว่าอยู่ทางด้านหลังกระท่อม  คีย์เดินไปด้านหลังพร้อมกับเสียงหัวเราะและการคุยกระเซ้ากันจนจีต้องลอบมองโดยไม่รู้ตัว                 

จนเอสก้มลงกระซิบ “ถ้ากังวลเจ้าก็เดินตามไปซิ”                 

จีหันมาทำตาดุใส่พี่ชาย “ไม่ใช่เรื่องซักหน่อย”                 

เอสพยักหน้าล้อ “แต่ว่าท่านหมอสวยมากนะ”                 

“ช่างเถอะ!!!”  จีโกรธก่อนจะเดินนำเอสออกไป ไม่เข้าใจตนเองว่าทำไมต้องหงุดหงิดอารมณ์เสีย                   

“นี้พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ  แค่บอกเล่าให้เจ้าฟัง”  เอสพูดไล่ตามหลังไป ก่อนจะยกยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางนั้นของน้องสาวตนเอง และเดินตามไป                  

จีที่เดินหนีออกมาไม่ตอบคำถามพี่ชาย  ก่อนจะทรุดนั่งลงที่ใต้ต้นไม้  เอสเดินมายืนมองตรงหน้า                

“ถึงพี่จะไม่เคยผ่านเรื่องของความรักมา   แต่พี่ว่าเจ้ากำลังมีอาการ.....”  เอสแกล้งทำหน้าครุ่นคิด  และสบตาน้องสาวของตนที่นั่งหน้ามุ่ย “หึงนะ!!”                   

จีตวาดพี่ชาย “ไม่ใช่!!!  พี่ชายอย่ามามั่ว  ข้าไม่ได้....ไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย”                 

เอสมองจีตรงหน้าก่อนจะขำและทำให้นึกถึงอาการดื้อดึงในตอนเด็กๆ  เอสทรุดนั่งลงข้างๆก่อนจะยอมือวางบนศีรษะของจีและโยกไปมา  จีนิ่งก่อนจะซบที่ไหล่ของพี่ชาย               

“พี่ชาย”                 

“ฮื่อ”                 

“พี่ชายว่า  เราจะได้มีชีวิตที่สงบไหม”                 

“มีซิ  พี่จะพาเจ้าไปเที่ยวให้ทั่วพื้นดินนี้  เจ้าอยากทำอะไร  อยากไปที่ไหน  ข้าจะพาเจ้าไป”  เอสหันมามองน้องสาวที่เอนพิงไหล่ตนก่อนจะวางคางที่ศีรษะของนางและ ถามออกมาแผ่วเบา  “เจ้าว่าดีหรือไม่”                  

จียกยิ้ม “ดี  ดีมากๆ  ข้าอยากไปท่องโลกกว้าง  พี่ชายข้าอยากไปดูภูเขาหิมะด้วย  แล้วข้าก็อยากไปที่ดินแดนมหาสมุทร  และบินผ่านปุยเมฆบนท้องฟ้าแข่งกับนก    พวกเราจะไม่พรากจากกันอีกแล้วใช่ไหม”  ประโยคสุดท้ายที่ถามออกมาแผ่วเบา  จีเอื้อมมือไปจับแขนพี่ชายจนแน่น  ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้จะหายไปอีก                 

เอสพยักหน้า “พี่สัญญาจะพาเจ้าไปทุกที่ที่เจ้าต้องการ  พี่จะปกป้องเจ้า  และถ้าจะตาย  พี่จะตายก่อนเจ้า”         

จีส่ายหน้า “ไม่ได้!!  เราจะตายพร้อมกันต่างหาก  เพราะเราจะไม่ทิ้งกันจะไม่ทิ้งให้อีกฝ่ายเจ็บปวด  ข้ารู้ว่าเพราะข้าพี่ชายเจ็บปวดมากมาย  ข้าเองก็ไม่อยากเจ็บปวดเช่นกัน  พี่ชายสัญญากับข้าซิ”                 

เอสพยักหน้า  “ได้!!  ถ้าจะตาย  เราจะตายพร้อมกัน   จะไม่ทิ้งใครเอาไว้”  จียิ้มก่อนจะหลับตาลง ยกยิ้ม ปากก็พึมพำ                

“ท่านสัญญากับข้าแล้วนะ”                

เอสมองน้องสาวของตนเองก่อนจะโอบกอดร่างนั้นเอาไว้จนแน่น  ครอบครัวคนเดียวของเขา  เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้าย  ไม่ยอมให้ใครมาพรากพวกเขาสองคนพี่น้องออกจากกันอีก   


“ลมอะไรหอบเอาเจ้ามาหาข้า”  ท่านหมอซูถามออกมา  เมื่อเห็นร่างของสหายเดินเข้ามาหาตนเอง                 

คีย์ยิ้มประจบเอาใจ  “ลมอยากจะให้ช่วยเหลือนะซิ”                 

“ใครละที่จะให้ช่วย  แต่ข้าว่าเจ้าควรจะดูหัวใจของเจ้าก่อนดีกว่าไหมนะ”   ซูเหล่มองอย่างมีความหมาย            

คีย์ยกมือกุมหัว  “นี้หยุดอ่านความคิดของคนอื่นและเอามาพูดมั่วๆ นะซู”                 

หญิงสาวขำ  “ก็ได้ๆ  เอาเป็นว่าข้าจะเลิก  เฉพาะตอนที่มีเจ้าละกัน”                 

คีย์แยกเขี้ยวก่อนจะเดินนำซูออกไป  คีย์แนะนำให้ทั้งลีและโอมารู้จักซู                 

ซูเลิกคิ้ว  “แล้วอีกคน..”                 

“รายนั้นเป็นลูกเหง่ติดพี่อยู่” คีย์บอกออกมาอย่างหงุดหงิด  ซูยังขำกับท่าทางของคีย์    พร้อมเอ่ยเชิญทั้งหมดเข้ากระท่อม โอมาอยู่รั้งท้ายก่อนจะดึงคีย์เอาไว้                

“เจ้าควรจะเล่าเรื่องมาทั้งหมดเดี๋ยวนี้เลยนะคีย์  ทำไมราชาอสูรถึงมาอยู่ที่นี้ได้”                 

คีย์มองโอมา และถอนหายใจออกมา “เจ้าไปถามจากปากราชาอสูร”                 

โอมานึกถึงภาพวันต่อสู้ “ไม่เอาหรอก  ข้าไม่กล้าน่ากลัวจะตาย”                 

คีย์ขำ “เมื่อก่อนใช่   แต่ตอนนี้ไม่แล้ว  เอาเถอะน่า  อย่างน้อยเราก็ได้แรงเสริมที่จะมาช่วยต้านไอราอีกคน”  โอมามองอย่างไม่เชื่อก่อนจะพยักหน้าและเดินหายเข้าไปในกระท่อม       


ซุูตรวจอาการของเชนก่อนจะออกมานั่งรวมที่เตาผิง  จีผุดลุกขึ้นเมื่อเห็นซูเดินออกมาจากห้องพัก  จีมองอย่างกังวล                  

“เป็นยังไงบ้างท่านหมอ”                 

ซูมองจีที่ถามออกมาก่อนจะเหลือบมองคีย์ คีย์แยกเขี้ยวใส่ ซุจึงหันมาตอบจี                

“มาถึงมือข้าแล้วรับรองว่าหาย”                 

เอสส่งเสียง “ฮึ”  ออกมา                

ซูมองเอสและยิ้มเย้ย  “หรือว่าเจ้าไม่เชื่อ ขนาดเจ้าบาดเจ็บปางตาย  ข้ายังรักษาได้เลย”                 

“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร”                

“แต่น้ำเสียงของเจ้ามันเหมือนกับว่า.......”ยังไม่ทันที่ซูจะต่อความกับเอส                

จีก็ยกมือห้ามเสียก่อน “พี่ชาย!  เราควรต้องขอบคุณท่านหมอถึงจะถูกนะ”                 

เอสมองหน้าน้องที่มองมาอย่างอ้อนวอน ทำให้เขาต้องจำใจพูดออกมา                

“ขอบคุณ”  น้ำเสียงห้วนจนสัมผัสได้                 

ซูยิ้ม  “ที่แท้ผู้ชายตัวโต  ก็ต้องยอมแพ้น้องสาว”                 

เอสขุ่นเคืองซูก่อนจะกำหมัด  แต่ติดที่ว่าจีมองมาที่ตนเอง  เขาจึงวางหมัดลงซูได้แต่นั่งยิ้มล้อเลียน  เอสมองอย่างหงุดหงิด                   

“เอาละ   เราควรจะเริ่มเล่าจากตรงไหนดี”                 

จีหันมองหน้าทุกคนก่อนจะเอ่ยเล่าทุกอย่างออกมา  ตั้งแต่เรื่องราวที่ตนเองเป็นชนเผ่าปักษา  และต้องอพยพออกมาจากเผ่า และโดนโจมตีจากเผ่าอสูร พลัดพรากจากพี่ชาย ความจำเสื่อมอยู่เป็นชนเผ่ามังกร                 

ลีมองเอส “ยังไงท่านก็ต้องรับผิดชอบ”                  

เอสมองสบตาอย่างแข็งกร้าว “เจ้าคิดว่าข้าโดนขนาดนี้จะนั่งรออยู่เฉยงั้นหรือไง”                 

ลีไม่ตอบ                 

“แต่ว่าตอนนี้ท่านก็บาดเจ็บ”  โอมาเอ่ยออกมา เอสหันมามองโอมาจนโอมาต้องหลบตา                

“ใช่   บาดเจ็บแต่ว่าไม่ใช่ปัญหาพลังของข้ายังอีกเหลือเฟื้อ”                 

ซูขำก่อนจะเอ่ยออกมาขัด “จริงเหรอ   ข้าเห็นท่านยกถังน้ำยังไม่ไหว”  เอสจ้องซูอย่างดุดันที่นางหักนางเขา พร้อมจะลุกขึ้นพุ่งไปบีบคอนาง  จีร้องห้ามทั้งสองเอาไว้                

“หยุดทั้งสองคน  ท่านหมอข้าขอร้องท่านอย่าได้พูดเหน็บพี่ข้า   และท่านพี่ก็ต้องใจเย็นหน่อยซิ  ท่านหมอคงจะล้อเล่นเท่านั้น”                 

โอมามองจีที่ตอนนี้กลายเป็นคนคุมราชาอสูรไปแล้ว   และไม่น่าเชื่อว่าทั้งสองคนจะเป็นพี่น้องกันได้                 

เอสทรุดนั่งลง “ก็ได้”                 

หมอซูก็เงียบไปเช่นกันและทำให้ทั้งหมดปรึกษากันต่อไป                 

“ข้าไม่เข้าใจ   ไอรารู้วิธีใช้อัญมณีได้ยังไงกัน”                 

“ก็นางขโมยคัมภีร์มาก็ต้องรู้ซิ” เอสบอกมาอย่างเข่นเขี้ยว                 

“แต่ว่าท่านไม่ได้อ่านข้างใน”                 

เอสส่ายหน้า “ไม่”                 

“ถ้าเรายังแย่งอัญมณีออกมาจากมือของนางไม่ได้  เราก็ทำอะไรไอราไม่ได้”  ลีบอกออกมาอย่างกลุ้มใจ            

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น  ข้าจะจัดการเอง” เอสพูดออกมา                 

ทุกคนจึงหันมามองร้องถามออกมาพร้อมกัน   “วิธีการอะไร”                 

เอสยกยิ้มก่อนจะเอ่ยออกมาให้ทุกคนทรายถึงวิธีการ                 

จีส่ายหน้า  “ไม่ได้นะ  นางต้องวางยาพี่ชายอีกแน่  เพราะนางไม่เคยไว้ใจใคร”  จีบอกอย่างร้อนรนไม่ต้องการให้พี่ชายออกไปเสี่ยง                 

เอสมองจีก่อนจะเลยไปมองซู  “ไม่เห็นเป็นไรเลย   เรามีท่านหมอมือดีอยู่ทั้งคน”                 

ซูพยักหน้าคล้อยตาม  “เพิ่งจะเห็นพูดดีก็วันนี้  งั้นวางใจได้  ข้าจะจัดการเอง  เจ้าโดนอะไรมาข้าจะรักษาเอง”  เอสยิ้ม

ไอราอาละวาดจนห้องพัง อย่างหงุดหงิดใจที่ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นมันไปหลบอยู่ที่ไหน  ไม่ว่าจะตามหายังไงก็ไม่สามารถพบเจอ  ทั้งที่ตนเองใช้พลังดวงตาทิพย์  มองหาก็ยังไม่พบเจอคนพวกนั้น                

“เป็นไปได้ยังไงกัน  เราตามหามันไปทั่วแล้วนี้น่า  มันหายไปไหนกันหมดนะ”  ก่อนจะเรียกพวกทหารเงาเข้ามาและสั่งให้ออกตามล่าทุกคนให้หนักกว่านี้ กระจายพื้นที่ออกไปอีก


เอสมานั่งพิงที่ขอนไม้ก่อนจะเห็นร่างของจีเดินเข้ามา                

“ว่ายังไง”  ใบหน้าที่นิ่งสนิทมีเพียงแววตาเท่านั้นที่อบอุ่นอ่อนโยน                 

จีถอนหายใจออกมา “พี่ชาย   ข้ายังยืนยันว่าไม่อยากให้ท่านไปทำงานนี้”                 

เอสมองใบหน้าเศร้าของน้องสาว                

“เจ้าคิดว่าใครจะไปได้อีก  ถ้าไม่ใช่ข้า”                

 จีนิ่งส่ายหน้า “เราหาวิธีอื่นกันเถอะ”                 

เอสยกมือโยกศีรษะของจี   “เจ้าเคยได้ยินไหม   เรียนผูกต้องเรียนแก้”                 

จีหันมามองนิ่วหน้า “แต่เรื่องนี้ไอราเป็นคนผูก  ทำไมพี่ชายต้องเป็นคนแก้”                 

เอสขำกับใบหน้ามุ่ยของน้องสาว  “ไม่ใช่นางแต่เป็นพี่ต่างหาก  ถ้าพี่ไม่ดึงดันในวิธีของตนเอง  ไอราก็จะไม่มีช่องทางทำร้ายใครและเป็นอย่างนี้”                 

จีนิ่งไปก่อนจะจับมือของเอส “แต่ว่า...ข้าเป็นห่วงพี่ชายนี้น่า”                 

“เด็กโง่   พี่ชายบอกแล้วว่าเราจะไม่แยกจากกันอีก  ถ้าจะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน   ถ้าตายเราจะตายพร้อมกัน”             

จีนิ่งก้มหน้าลง “พี่ชาย   เป็นไปได้ไหมว่า   ถ้าเรื่องทุกอย่างจบลง   เราจะไปหาที่อยู่  ที่แสนไกลพักเรื่องราวแกร่งแย่งชิงดี  อิจฉาริษยากัน  ท่านว่าจะมีแผ่นดินเหล่านี้บนโลกไหม”                 

เอสมองก่อนจะดึงร่างของจีมาโอบกอดเพื่อปลอบประโลม                

“อย่าได้ห่วงไป   ต่อไปนี้พี่จะปกป้องเจ้าเอง  และพี่สัญญาว่าจบจากเรื่องนี้   พี่จะพาเจ้าไปให้ห่างไกลจากเรื่องที่เจ้าไม่ชอบ”  จียิ้มก่อนจะกอดพี่ชายเอาไว้               

โอมายืนมองร่างของทั้งสองที่พิงซบกันก่อนจะยิ้มออกมา                

“ดีใจที่จีจะมีความสุขบ้าง   และอย่างน้อยเราก็สามารถดึงให้คนที่หลงผิดกับมาเดินในทางที่ดีได้”                 

ลีพยักหน้า “ไม่น่าเชื่อว่าคนสองคนจะเป็นพี่น้องกันได้”                 

โอมาหันมามองลีที่นั่งเช็คกระบี่อยู่อย่างสงสัย                 

“นั้นซิคนหนึ่งเย็นชา  คนหนึ่งอ่อนโยน”  คีย์เอ่ยแทรกออกมา                 

ลีส่ายหน้า “เปล่าข้าไม่ได้หมายถึงนิสัย  แต่หมายถึงว่ารูปร่างหน้าตาต่างหาก”                 

โอมามองทั้งสองก่อนจะหัวเราะออกมา  “นั้นซิ  ใครจะเชื่อว่าจีจะมีพี่ชายที่รูปงามขนาดนั้น  เพราะว่าตัวเองออกจะเป็นลูกเป็ดขี้เหร่”                 

คีย์ขมวดคิ้วมุ่น “ใครว่า!!  นางมีเสน่ห์ของนางนะ  และพวกเจ้านี้ดูยังไง   ว่าไม่เหมือน  ดูซิไม่ว่าจะท่าเดินหรือการพูดจาห้วนๆเหมือนกัน  หรือว่าดูคิ้วกับตาซิเหมือนกันราวกับถอดมา”  คีย์โวยออกมา                  

โอมาหันมามองคีย์ก่อนจะพยักหน้า “อันนี้เห็นด้วย  แต่อย่างอื่นของจีไม่ติดพี่ชายมาเลยนะ”                 

ลีขำลั่น  “เอาเถอะ  พวกเจ้าว่างมากหรือไง   ถึงมาวิจารณ์พวกพี่น้อง  เรายังมีงานที่ต้องเตรียมอีกมากมายนะ” โอมาหันมาค้อนลีก่อนจะเดินหนีไป


ทั้งหมดนั่งรวมกันในห้องและกางแผนที่ออกมาทั้งหมด  เอสมองก่อนจะกอดอกอธิบายถึงแผนการทั้งหมด 

และมอบหมายงานให้กับทุกคนที่ต้องรับผิดชอบ  และบอกถึงวิธีการส่งข่าวของกันและกัน  ยังคงมีเพียงคีย์ที่โวยวายออกมา                

“ทำไมต้องเป็นข้า”                 

จีมองคีย์ที่เกิดจะดื้อดึงขึ้นมา  เอสใช้สายตาปราบไม่ให้จีเอ่ยอะไร               

“ข้าจะให้จี  ไปกับเจ้าเพราะนางรู้จักที่นั้นดี”  คีย์มองมาทางจีค่อยยิ้มแย้มได้ก่อนจะพยักหน้ารับ   เอสมองมาทางโอมาและองค์ชายน้อย “ส่วนเจ้าคงต้องอยู่ที่นี้เพื่อค่อยเชื่อมข่าวสารของพวกเราทั้งหมดและดูแลเชน”                 

โอมาพยักหน้ารับ  “ข้าทำได้วางใจเถอะ”                 

เอสมองทุกคน  “ส่วนข้ากับหมอซูจะเดินทางวันพรุ่งนี้แล้ว”                 

“ระวังตัวด้วย”  จีบอกออกมาเสียงแผ่วเบา  พยายามไม่ร้องไห้ออกมาต่อหน้าพี่ชายตนเอง                     

หมอซูหันมามองจี   “วางใจเถอะพี่ชายของเจ้าปลอดภัยแน่นอน”  



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น