นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

อยู่กับมันให้ได้ (อัพเครบ)

ชื่อตอน : อยู่กับมันให้ได้ (อัพเครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 07:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
อยู่กับมันให้ได้ (อัพเครบ)
แบบอักษร

​สัปดาห์ต่อมา

​ฌอห์นกลับมาอยู่บ้านที่ซีแอทโทล แต่ความสุขเหมือนจะหายไป ชายหนุ่มอยู่ในอาการเหม่อๆ ตื่นเช้ามาออกกำลังกาย แบบเอาเป็นเอาตายกินข้าวอย่างกับแมวดม ทั้งพ่อทั้งแม่และน้องสาวต่างก็เป็นห่วง กลัวว่าเขาจะล้มป่วยลงจีน่าให้กำลังใจลูกชาย พยายามปลอบใจสารพัดซ้ำยังบอกว่า ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ให้กลับไป ตามหาหัวใจตัวเองให้พบเธอรู้ว่าลูกชาย รักเมเปิลมาก

"พ่อคะ..เฮียคุยอยู่กับหมานะคะพ่อ หนูกลัวว่าเฮียจะคุยกับคนไม่รู้เรื่อง สงสารเฮียจังนี่แหละนะเขาว่า ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์"สาวน้อยวัย19 รู้สึกสงสารพี่ชายเหลือเกิน แต่ไม่รู้จะช่วยยังไงดี

"ฌอห์นต้องอยู่กับมันให้ได้ แต่ถ้าเขาอยู่ไม่ได้เขาก็จะบอกเราเองแหละ เฮ้อ!..ไม่รู้ว่าเจออะไรมาถามก็ไม่ยอมบอก แล้วลูกล่ะปิดเทอมเมื่อไหร่กัน?"

"พ่อถามเหมือนกับว่า จะพาหนูไปเที่ยวอย่างนั้นแหละค่ะ พ่อขาหนูไม่อยากไปญี่ปุ่นแล่ว ขอไปเมืองไทยได้มั้ยคะ เราไปกันทั้งครอบครัวเลย หนูอยากเห็นเมืองไทยบ้างอ่ะ เราไปมาหมดแล้วนะคะยกเว้นที่เมืองไทย พ่อกับแม่บอกว่าจะพาเราสองคนไป ตอนนั้นหนูอายุ15 ตอนนี้หนูจะ20แล้วนะคะพ่อ"

"นั่นสิ..ตอนนี้น่าเที่ยวนะคุณ"

"ไว้ค่อยคุยกันนะ ตอนนี้เราต้องดูเฮียเขาหน่อย พ่อกลัวว่าพี่ชายเราจะเป็นบ้าไปซะก่อน"

"เฮียเขาเก่งค่ะ ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก พ่อเคยบอกว่ามีเพื่อนอยู่เมืองไทยนี่นา จริงมั้ยคะแม่"

"จริงจ่ะ..แม่เคยไปมาแล้ว เพราะนั่นเพื่อนแม่เหมือนกัน เราเคยไปอยู่ที่ดูไบด้วยกัน เราไปกันตอนนั้นเขาแต่งงาน หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก แต่ก็ส่งข้อความหากันบ่อยๆจ่ะ"

"ค่ะ..เราควรพาเฮียไปพักผ่อนบ้างนะคะ เผื่อว่าบางทีเขาอาจจะดีขึ้นบ้าง หนูสงสารเฮียค่ะเครียดเรื่องงาน แล้วยังมาเครียดเรื่องแฟนอีก ดีนะที่หนูยังโสด555"สาวน้อยวัยสดใส หัวเราะเบาๆ ด้วยเธอมีสายเลือดอเมริกันบวกกับญี่ปุ่น ที่พ่อเป็นญี่ปุ่นแต่แม่เป็นอเมริกัน 

"ดีจ่ะ..เพราะอายุอย่างเราต้องขยันเรียน ก่ิจจะคิดเรื่องอื่นนะจ๊ะสาวน้อย แต่ถ้าปิดเทอมนี้ลูกไม่กลับไปหาคุณปู่คุณย่า แล้วลูกจะแก้ตัวว่ายังไงหรือเบกกี้

"นั่นสิคะพ่อขาช่วยหนูคิดหน่อย เราจะพูดยังไงที่ไม่ทำให้คุณย่าของหนูงอนคะ พ่อแนะนำสิคะ"

"การโกหกผู้ใหญ่มันบาป ยิ่งนั่นคือคุณปู่คุณย่าด้วยแล้ว บาปหนักเข้าไปอีกก็บอกท่านไปตรงๆ ว่าเราจะไปเมืองไทยก่อน แล้วขากลับจะแวะที่บ้านคุณย่า แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็แค่นั้นเอง"

"พ่อมีเหตุผลค่ะ..แม่เฮียมาแล้ว เหงื่อโทรมมาเลยเดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะ เฮียทางนี้ค่ะ"

"ชุมนุมอะไรกันครับแม่ พ่อหรือว่ามีอะไรที่ผมไม่รู้ครับ?"หมาตัวใหญ่ตามเจ้าของมา ลงมานอนแผ่แบบไม่อาย

"เห็นเจ้ายุ่นแล้ว ก็อดสงสารไม่ได้นะรู้มั้ยว่ามันคิดถึงฌอห์นมานะ พอลูกกลับไปทีไรดูมันจะเหงาๆนะ"

"หนูว่าเฮียก็เหงานะใช่มั้ย เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำผลไม้มาให้นะเฮีย"

"อืม..ขอบใจ ตกลงมีอะไรกันครับพ่อ เหมือนกำลังวางแผนอะไรกันอยู่ฮะ"

"ใช่..แม่กับพ่อกำลังคิดว่า เราจะไปเมืองไทยกันตอนนี้ลูกกลับมาพัก เราก็ควรจะไปเที่ยวกันบ้าง พ่อมีเพื่อนอยู่ที่เมืองไทย เราคุยกันบ่อยๆแต่ก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว เขามีลูกสามคนๆโตเป็นผู้หญิงอีกสองคนเป็นชายแล้วก็หญิง ฌอห์นปีนี้ลูกอายุเท่าไหร่?"

"25ครับ..คนไทยบอกว่าเบญจเพศใช่มั้ยฮะ?"

"ใช่..มีทั้งดีและไม่ดี พ่อว่าเราควรเจอแต่เรื่องดี คิดดี ทำดี ทุกอย่างก็จะดีเชื่อมั้ยเมือตอนที่พ่อกับแม่ ทำงานเหมือนลูก มันมีทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี งานที่ลูกทำกับพ่อแม่ทำ เหมือนกันเป็นบริษัทแม่ลูกกัน นานเหมือนกันที่เราทุ่มเทให้เขา นายวินส์พูดถูก เขาบอกว่าขาดเราเขาก็อยู่ได้ เพื่อนพ่อเลยเลือกที่จะลาออก เพื่อไปอยู่กับครอบครัวที่เมืองไทย"

"แล้วตอนนี้เพื่อนพ่อทำอะไรฮะ?"

"เปิดร้านกาแฟ แล้วก็ทำเบเกอรี่ขายดีที่สุดในย่านนั้น มีลูกสาวน่ารักมากๆเลยทีเดียว ว่าแต่ลูกเถอะ หนูเมย์ว่ายังไงบ้างเล่าให้เราฟังหน่อยสิ"

"ครับ..ได้ฮะ"

"มาแล้วค่ะเครื่องดื่มร้อนๆ เพราะอากาศเย็นของแม่โกโก้ร้อน แล้วของพ่อกับเฮียม้อคค่าร้อน ตามด้วยแคร็กเกอร์กรอบๆ ทานให้อร่อยนะคะ"

"ขอบใจนะ ว่างหรือไงเรา?"

"เอ้านี่มันวันหยุดหนูนะคะเฮีย หนูจำได้เมื่อตอนเด็กๆแม่ส่งพวกเราไปเรียนพิเศษ เพราะอยากให้เราเข้ามหา'ลัยดีๆ ของที่นี่แต่เฮียดันไปเรียนที่อื่นอ่ะ"

"โธ่เอ้ย..ก็เฮียอยากให้เราโตเป็นผู้ใหญ่นี่ แล้วตอนนี้เป็นยังไงพอจะได้เกียรตินิยมมั้ย?"ฌอห์นโยกศรีษะน้องสาวไปมา

​"เฮียดูปากหนูนะคะ เกียรตินิยมที่ใครๆอยากได้ มันไม่ได้หมายถึงว่าเราจะทำงานเป็น ไม่ได้หมายความว่า จะทำงานอย่างมีความสุข หนูไม่อยากได้เกียรตินิยม แต่ทำงานไม่เป็นคนดูถูกเปล่าๆ แต่ก็ไม่ขี้เหร่นะคะ3.25 ดูผลการเรียนที่แม่ได้เลย แม่บอกว่าให้ลูกเรียนอย่างมีความสุข นั่นก็คือสิ่งที่หนูต้องการ แต่ที่หนูมีความสุขมาก ก็คือได้เกิดมาเป็นลูกคุณโลฮาลกับคุณจีน่า มิตซูฮาโต้นี่ล่ะคะ แถมมีพี่ชายน่ารักแบบนี้ ขอสามพันนะเฮีย..555"

​"ว่าแล้ว..ระวังนะแม่ไอ้นี่มันโจรปล้นเงียบ เดี๋ยวให้นะ ไอ้ตัวแสบเผลอไม่ได้เลยสิน่า"มารดาเพิ่งสังเกตเห็น รอยยิ้มของบุตรชายเพราะตั้งแต่มาถึง เธอยังไม่เห็นฌอห์นยิ้มเลย

​"ฌอห์น..ลูกทะเลาะกับหนูเมย์ใช่มั้ย มีอะไรทำไมไม่คุยกันให้เข้าใจ?"

​"เมย์หาว่าผมมีคนอื่น ผมพูดแล้วบอกเธอแล้วแต่เมย์เหมือนจะเข้าใจ หรือไม่เข้าใจผมพยายามแล้วแม่ พอได้พักก็รีบบึ่งไปหาเธอ แต่เธอก็ยังบอกอีกว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะผมไม่ตอบข้อความเธอ"

"แล้วลูกรักเมย์มั้ย?"

​"ครับแม่ ผมรักเธอและรักมากด้วย"

​"ส่งข้อความไปสิลูก วันก่อนกับวันนี้ต่างกันนะ การที่เราได้อยู่คนเดียว บางครั้งอาจจะนึกถึงวันดีๆแม่กับพ่อก็ชอบเมย์นะ แม่ยังนึกไม่ออกว่าถ้าไม่วช่เมย์แล้วแม่จะยอมรับใคร มาเป็นสะใภ้ได้บ้างฌอห์นลูกต้องรู้ ว่าใจลูกมีใครถ้ามีแต่เมย์ ลูกต้องทำตามที่แม่บอก นอกเสียจากว่าลูกมีคนอื่น ก็ไม่ควรไปรบกวนเธอ"

"ไม่ฮะ..ผมรักเมย์คนเดียว และจะรักเธอคนเดียวตลอดไป"

"แปะๆๆๆ เยี่ยมค่ะ หนูอยากให้พี่เมย์ได้ยินจังหนูเชียร์นะเฮีย คนนี้ที่ครอบครัวเราโอเคที่สุด"

"อย่าแก่แดดน่า"

"อะไร..เค้าอายุ20แล้วนะ ไม่ใช่เด็กสาวอายุ18ซะหน่อยนี่คะ"

"ลูกจะอยากโตไปทำไมกันนะ พ่ออยากให้ลูก3ขวบเหมือนเดิม จะเป็นหนูน้อยเบ็กกี้ที่น่ารักของพ่อเสมอล่ะ"สาวน้อยเข้าไปนั่งแทรก ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ เบ็กกี้ประจบพ่อทันที

"ขี้ประจบตามเคย"

"เปล่านะเค้าไม่ได้ประจบ พ่อขาพ่อหนูนะหล่อที่สุดเลย แม่ว่าจริงมั้ยคะแล้วทำไม ต้องมาแต่งงานกันด้วยอ่ะ บอกหน่อยค่ะจีบกันยังไงหรอ"

"ไม่ได้จีบหรอกจ่ะ แม่เคยบอกแล้วตั้งแต่ลูกอายุ15ยังจะให้เล่าอะไรอีกล่ะ ไม่เอาไม่เล่าหรอกขี้เกียจเล่า ให้พ่อเล่าสิเขาเป็นเริ่มทุกอย่างเองนี่"

"จริงหรอคะพ่อ?"

"ใช่..พ่อกลัวลุงนิ้คจะแย่งจีบไง พ่อเลยต้องจีบแม่ของเราก่อน ในสายตาพ่อแม่เขาเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด และตอนนี้เขาก็ยังสวยเสมอลูกว่าจริงมั้ย?"

"ค่ะ..หนูเชื่อ เฮีย..เราจะไปเที่ยวเมืองไทยกัน เฮียสนมั้ย?"ฌอห์นจิบกาแฟพราหันมาตามเสียงน้องสาว

"กาแฟนี่อร่อย ฝีมือไม่ตกเลยนะเรา"

"เฮียอ่ะ..ตอบไม่ตรงคำถามเลย"น้องสาวหน้าง้ำ

"พรุ่งนี้เฮียจะไปนิวยอร์ก มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะไป ถ้าเมย์ปฏิเสธเฮียก็จะยอมรับไม่เซ้าซี้เธออีก"

"ฌอห์น..แม่ว่าคงไม่เลวร้ายขนาดนั้นมั้ง ค่อยๆคิดนะลูกอย่าลืม ว่ายังมีแม่มีน้องทุกคนอยู่ข้างลูกเสมอ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามงั้นพ่อกับแม่จะไปด้วย"

"หนูด้วยค่ะ"

"ต้องอย่างงั้นสิ หลายหัวดีกว่าหัวเดียวครับแม่ ขอตัวนะฮะ"

"เฮียจะไปไหนหรอ?"

"จะว่ายน้ำให้เลือดลมมันวิ่งพล่าน ดีหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวเฮียคลั่ง"เบ็กกี้มึนงง เมื่อกี้พี่ชายทำหน้าเหมือนหมาเหงา ตัวโตที่กำลังเดินตามเจ้าของต้อยๆไป

"น่าสงสารเฮียนะคะแม่"

"เขาต้องแก้ปัญหาเองจ่ะ เราเอาใจช่วยเขาดีกว่า พรุ่งนี้ถ้าเขาอยากให้เราไปด้วยก็ไป แต่ถ้าเขาบอกว่าไม่ ก็คือไม่จ่ะลูกสาว"

"ว้า..อดไปเลยนิวยอร์ก"เบ็กกี้บ่นอย่างเสียดายก่อนจะหันมาสนใจ ภาพยนต์แอ็คชั่นบนจอทีวีตรงหน้า เด็กสาวล้มตัวลงนอนหนุนตักมารดา ด้วยความเคยชินที่ทำอยู่บ่อยๆ จนเป็นเรื่องปกติ

​ซานโฮเซ่ โฮเทล นิวยอร์ก

​"คุณเมย์คะ นี่เอกสารพนักงานที่ลาคลอด เธอเพิ่งโทรฯมาเมื่อเช้า"

เลาขายื่นแฟ้มให้เจ้านายของเธอ เมเปิลหยิบมาวาง สายตาเหม่อลอยไม่ได้สบตาเลขาเลยสักนิด

"ขอบคุณ เดี๋ยวเมย์เซ็นต์เช็คให้เลย ดูด้วยนะว่าเวลาเธอเก็บของ"เลขาทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเจ้านาย

​"พักนี้คุณเมย์ดูเหม่อๆนะคะ นิลินเธอลาคลอดค่ะคุณเมย์ เธอไม่ได้ลาออกไม่ต้องจ่ายเช็คล่วงหน้าหรอกค่ะ เพราะสวัสดิการเรามีอยู่แล้ว"

​"เอ่อ..งั้นหรอวีด้า เมย์พูดอะไรไปหรอ?"

"คุณเมย์บอกว่า ถ้าเธอเก็บของให้ดูด้วย แถมยังจะจ่ายเช็คล่วงหน้าให้เธออีกนะคะ ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะนะคะ เดี๋ยววีด้าช่วยเองค่ะ"

"ขอบใจนะ ไปเถอะไม่มีอะไรแล้วละ"

"ค่ะ..หวัดดีค่ะบอส"

"หวัดดีจ่ะ..เมย์แม่เอาซุปไก่มาให้ พักนี้ลูกดูเหนื่อยๆนะ มานี่สิกำลังเย็นๆคงอร่อย ถ้าหายเย็นแล้วมันจะไม่น่ากินนะ"เมเปิลลุกจากเก้าอี้ มาทรุดนั่งที่โซฟาข้างๆมารดา เธอพิงศรีษะกับไหล่มารดาเหมือนคนหมดแรง พร้อมยกขวดซุปไก่ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

"ขอบคุณค่ะแม่ ฟอดด หนูรักแม่จัง"

"แม่ก็รักลูก ทุกคนรักลูกคุณย่าถามว่าเมย์ไปไหน แม่บอกว่าเมย์เป็นหวัด เลยไม่อยากให้เข้าไปหาคุณย่า ลูกจ๋ามันถึงเวลาที่เมย์ต้องตัดสินใจ ว่าเมย์จะเอายังไงฌอห์นไม่ใช่คนเลว เขารักลูกสาวแม่นะ"

"หนูรู้ค่ะเพราะเขาบอกหนู"

"นั่นแหละ มันคือสิ่งที่ลูกต้องตัดสินใจ แม่ว่าฌอห์นต้องมาหาลูกอีก ไม่ช้าก็เร็วเมย์ลูกโตแล้ว พ่อกับแม่เชื่อว่าลูกตัดสินใจได้ ค่อยๆคิดทบทวนก่อนตัดสินใจนะ ทุกอย่างมีเหตุและผลเมื่อก่อนพ่อก็มีผู้หญิง มาอ่อยเยอะแยะแต่พ่อเขาไม่เล่นด้วย"

"แล้วแม่ทำไงคะ?"

"แม่บอกว่าแม่จะเลือกให้เขาเอง โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์ว่าจะเลือกใคร คุณปู่คุณย่าอยู่ข้างแม่เราต้องเข้มแข็ง พ่อต้องยอมไม่งั้นเขาต้องออกไปอยู่ที่อื่น"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?"

"พ่อไม่เคยเกี่ยวข้องกับใครอีก เพราะแม่ไม่ยอม คุณตาคุณยายก็ไม่ยอม นานแล้วนะกระทั่งลูกโตพ่อเขาก็ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงอีกเลย แล้วป๋าคินก็โทรฯมาด่าทุกวัน พ่อเขาเชื่อป๋ามากจ่ะ"

"คิดถึงอันนานะคะ แม่คะหนูจะไปเมืองไทยสักครึ่งเดือน แม่อนุญาตมั้ยคะ?"

"เมย์..ลูกโตแล้ว ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ไหน จะหนีไปให้ไกลแสนไกล แต่ลูกก็หนีหัวใจตัวเองไปไม่ได้หรอกนะ ไตร่ตรองให้ดีก่อนนะจ๊ะฌอห์นเป็นคนดี แม่ยืนยันจ่ะ"

"ค่ะแม่.."

"นอนพักก็ได้นะ ได้นอนพักสักหน่อยแม่ว่าทึกอย่างจะดีขึ้น"

"ค่ะ..หนูรักแม่นะคะ"

"แม่ก็รักลูกจ่ะ"สองแม่ลูกสวมกอดกันกลม เมเปิลรู้สึกอบอุ่น ที่ทุกคนในครอบครัว คอยเอาใจใส่เธอตลอดมา ไม่เคยปล่อยให้อ้างว้างแก้ปัญหาอยู่คนเดียว

​"ฮัลโลพี่สาว..นี่มีอะไรจะอวดครับผม"

​"อะไรหรอ..แล้วนี่ไปไหนมา?"

"เอ้า..มีเป้แบบนี้ก็ไปมหาวิทยาลับมาสิครับคนสวย แล้วนี่ผลการเรียนของกระผม 3.12ไม่เลวใช่มั้ยครับ?"เวย์ยื่นแผ่นกระดาษให้พี่สาว

"เวย์..กอดหน่อยสิ"

"เจ้..เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเหมือนจะเหนื่อยๆนะ"เวย์สวมกอดพี่สาวหลวมๆ ก่อนจ้องหน้าเธอสังเกตจาก แววตาเหมือนมีเรื่องในใจไม่รู้ว่า เขาเดาผิดหรือเปล่าถ้าจะบอกว่า เป็นเรื่องของหัวใจ

"ใช่..เจ้เหนื่อย ว้าวุ่นในใจ"

​"นั่งก่อนนะ ถึงผมจะไม่เคยมีความรัก แต่ผมก็พอจะเข้าใจว่าเจ้สับสน เพราะเจ้ไม่แน่ใจใช่มั้ย ว่ารักหรือไม่รักถามหน่อย แล้วช่วยตอบคำถามตรงๆด้วย เริ่มนะเอาจากใจสบตาน้องไว้"

​"ถามมาสิ อย่าโยกโย้"

"ข้อ1ถ้าเฮียฌอห์นมาหาเจ้ตอนนี้ เจ้จะทำไงตอบ"

"อืม..พี่ต้องคุยกับเขา แต่เขาคงไม่มาหรอก"

"ตกลง..อยากให้เขามามั้ย?"

"ไม่รู้อ่ะ..อย่างเร่งสิ"

"ผ่านไป..คิดก่อน แล้วค่อยย้อนมาตอบใหม่ชักช้าจริง ข้อ2..ผู้ชายที่เจ้เจอในงานแต่พี่แอนนี่ กับเฮียฌอห์น เจ้ชอบใคร?"

"ก็ชะ-ฌอห์นสิ"

"ข้อ3ถ้าเขาเดินกับผู้หญิงคนอื่น รู้สึกยังไงหึงมั้ย?"

"ก็..ก็..เอ่อ..."

"เจ้..อย่าอ้ำอึ้งสิ ตอบตามที่ใจคิด แบบนี้มันก็วิเคราะห์ไม่ได้ ตกลงหึงเขามั้ย?"

"หะ-หึงสิ.."

"ข้อ4คิดถึงเขามั้ย ตอนนี้ตอบมาเลยอย่าคิดนาน"

​"เวย์..ทุกอย่างที่เวย์ถาม มันโดนหมด แล้วพี่ต้องทำยังไง อึกๆ"

​"ไม่เอาน่าอย่าร้องไห้ แค่บอกว่าเจ้รักเขาแค่นั้นก็จบแล้ว นี่มันยุคไหนมันไม่เสียหายหรอก ถ้าเจ้จะบอกว่าเจ้รักเขา เพราะมันไม่ใช่เพิ่งคบกันแค่เรื่องที่ ไม่เข้าใจกันนิดหน่อย ทำให้คิดมากอย่าคิดเยอะ คนที่จะอยู่กับเจ้ตลอดไปคือครอบครัว แต่คู่รักถ้าแต่งงานไป ก็จะเป็นครอบครัวที่แยกย่อยไปอีก" 

"อึกๆ"

"แต่พวกเราก็ยังรักเจ้เหมือนเดิมนะ พอแล้วไม่ถามต่อ เพราะที่ตอบมาคือเจ้ยังรักเขา อย่าสร้างกำแพงกันเขาและตัวเอง เพราะมันจะทำให้เป็นทุกข์ น้องพูดถูกมั้ยถ้าทฤษฎีนะผมชัวร์แต่ปฏิบัตินะไม่รู้ ตกลงจบนะคุยกันถ้าเขาโทรฯมาก็รับ ถ้าเขามาหาก็คุยกัน อย่าหลบเพราะเฮียฌอห์นเขาต้องพยายามให้ถึงที่สุดแน่ เชื่อผมสิ"

"โอเค..พี่อ่อนแอเกินไปใช่มั้ยเวย์?"

"ไม่ใช่อ่อนแอ แต่เจ้ไม่กล้ายอมรับความจริงมากกว่า อย่าลืมนะว่ารักแท้ นั้นมีได้แค่ครั้งเดียว"

"แหมๆๆเก่งเหลือเกินนะ เหมือนว่าตัวเองกำลังประสบอยู่เลย จริงมั้ยพ่อหนุ่มแก่แดด"

"ทุกคนเขารักเจ้นะ อย่าปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป โดยที่เราไม่ได้แก้ไข ถ้าเฮียฌอห์นเขามาก็คุยกันดีๆ หรือว่าเจ้มีคนใหม่ ก็บอกเขาไปนะจะได้จบ"

"ไม่มีหรอกน่าแต่ว่าเจ้..."

"เจ้กลัวจะเสียหน้า แต่เชื่อเถอะเขาอาจจะมีเซอร์ไพรส์ก็ได้ คนอย่างเฮียเล็กๆไม่ใหญ่ๆทำ เค้าเป็นผู้ชายมองตาผู้ชายด้วยกันออก เชื่อน้องนะถึงอายุแค่นี้ แต่ก็มีมันสมองครับ ฉลาดรู้เท่าทันคนรักไม่ยุ่งมุ่งเรียน ไม่ยุ่งเกี่ยวยาเสพติดนะ"

"ชื่นใจเจ้จัง มากอดทีเวย์เป็นน้องที่น่ารักเสมอนะ เจ้คุยได้ทุกเรื่องใช่มั้ย?"สองพี่น้องสวมกอดกันอีกครั้ง 

"สบายใจขึ้นมั้ย?"

"มากเลยหละ"

"งั้นไปที่ร้านสเต็กหน่อย เค้าหิวอุตส่าห์หอบท้องมากินข้าวที่นี่ เพราะประหยัดเงินค่าข้าว ไปเถอะไปนั่งเป็นเพื่อนหน่อย"

"โอเค..เราเป็นเพื่อนกันหรอ เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?"เสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่สองพี่น้องจะควงแขนกัน ออกจากห้องทำงานไปช่างเป็นภาพที่น่ารักเหลือเกิน

​"เขาเศร้าได้ไม่นานหรอก วันต่อไปลูกจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมเชื่อว่าเวลาเยียวยาให้ทุกอย่างดีขึ้น"

​"ใช่..ตามเขาไปหน่อยมั้ย เผื่อลูกอยากมีเพื่อนนั่งกินข้าว"

"ไปสิ..เฮ้อ!อยากให้ลูกกลับมาเป็นเด็กเหมือนเดิม ปัญหาจะได้ไม่มีแบบนี้"แดเนียลเอ่ยกับภรรยา

"เมื่อก่อนพอเขาตัวเล็ก ก็บอกว่าเมื่อไหร่ลูกจะโต คุณจะเอายังไงแดนหรือว่าเข้าสู่วัยทอง เลยจำคำพูดตัวเองไม่ได้ ปลานะกินเข้าไปเยอะๆ"

"อะไรใครวัยทอง ถ้าไม่เชื่อคืนนี้ลองมั้ยฟิตปึ๋งปั๋งนะแม่หมีพู"แดเนียลกระเซ้าภรรยา

"บ้า..อย่ามาทะลึ่งนะไม่อายลูกหรือไงเล่า พูดจาเลอะเทอะ"

พนักงานส่งยิ้มให้สองสามีภรรยา ยิ่งนับวันเจ้านายของเขา ก็ดูจะรักกันมากขึ้นแต่บอสขึ้นชื่อเรื่องกลัวเมีย ทุกวันนี้ก็ยังคงเกรงใจมากขึ้น ให้เกียรติภรรยาเสมอต้นเสมอปลาย แทบจะบอกได้ว่าไม่เคยเปลี่ยนแปลง

​"พ่อ..แม่..นี่ตามหนูกับน้องมาหรอคะ?"

​"เปล่านะ..พ่อก็หิวเหมือนกันเลยชวนแม่เขามาด้วย หรือว่ามีความลับที่พ่อรู้ไม่ได้ล่ะ?"

"เปล่านะฮะ..เชิญครับคนสวย"เวย์เลื่อนเก้าอี้ให้มารดานั่ง

"ขอบใจจ่ะลูกชาย น่ารักแบบนี้ตลอดไปนะ"

"ครับแม่"

สองสามีภรรยาสังเกตบุตรสาว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา กับบ่ายนี้เมเปิลดูสดใสขึ้นยิ้มได้หัวเราะ แดเนียลกับภรรยาเป็นห่วงบุตรสาว ทุกคนก็ห่วงโดยเฉพาะคุณย่า จะคอยถามไถ่เสมอจนเธอไม่อยากเข้าหา เพราะคุณย่าจี้ใจดำทีไรเธอก็แอบน้ำตาซึมทุกที

"น่าอร่อยจัง ลูกสั่งเผื่อหรอจ๊ะ?"

"ค่ะ..มื้อนี้เมย์เลี้ยงเองค่ะ รู้มั้ยคะน้องชายเอาผลการเรียนมาให้ดู พ่อกับแม่เห็นแล้วต้องชมเขาแน่ค่ะ"เมเปิลอวดน้องชาย

"โม้หรือเปล่า นายเวย์เนี่ยนะ?"

"พ่อขา..นายเวย์เขาทำได้ค่ะ รับรองว่าพ่อต้องไม่เชื่อสายตาตัวเองแน่"แดเนียลสบตาภรรยา เขาไม่เชื่อในสิ่งที่บุตรสาวพูด 

"เอ้า..มันแน่นอนอยู่แล้ว ทุกอย่างมันต้องมีหลักฐานประกอบ จะมาพูดลอยๆไม่ได้แน่ จากคะแนนจาก2กว่า ก็คงจะได้เหมือนเดิม หรือต่างกันไม่มาก

​"มาแล้วครับสลัดแสนอร่อย อุ้ยย น้ำสลัดเลอะมือ แผล๊บๆ อร่อยสุดๆ"

"เวย์..น่าเกลียดจังลูก"

​"โธ่แม่..เสียของเวลาเรากินข้าวเหนียวนะครับ เรายังใช้มือกิน ข้าวเหนียวไก่ย่างส้มตำ พูดแล้วคิดถึงคุณยายจัง หน้าบ้านมีรถเข็นส้มตำไก่ย่างรสแซ่บจัดจ้าน ขอไปกับเจ้นะครับอยากไปโดดน้ำคลอง"วานิชยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงสมัยเด็กๆ แล้วชื่อนี่ก็คุณตาคุณยายตั้งให้

"พี่เมย์เขาจะไปเมืองไทย พ่ออนุญาตแต่ผลการเรียนถ้ายังเหมือนเดิม ก็ไม่ต้องไหนทั้งนั้น"เด็กหนุ่มหน้าหมองลงทันที เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า รีบหยิบแผ่นกระดาษยื่นให้พ่อแม่ดู

"แล้วแบบนี้พอจะไปได้มั้ยครับพ่อ"

"อืม..ก็น่าจะไปได้นะ แม่ตัดสินใจดีกว่าถ้าแม่เขาโอเคพ่อก็ว่าตาม ดีเลยเราสองคนจะได้อยู่แบบสองคนผัวเมีย ไร้ลูกกวนใจ"

"พ่อเขาเพ้อนะลูกอย่าไปฟัง"

"ผมชินแล้วฮะแม่"

​"อาหารครบแล้วค่ะ ทานเลยนะคะเวย์ยิ้มทำไมหรอ?"

​"ก็พ่อเขาแปลกใจสิฮะ ไม่คิดว่าลูกชายจะเก่งขนาดนี้แม่ด้วย ยิ้มไม่หุบเลยที่เวย์ทำได้ ไม่ิยากจะคุยว่าทุกอย่าง มันอยู่ที่ใจฮะไม่ต้องแข่งกับใคร แต่แข่งกับตัวเองฮะ ดีที่สุดแล้วจะไม่เครียดด้วยเอ้าดื่มให้กับลูกชายครับพ่อ"

ทั้งสี่คนยกแก้วชนกัน  แต่เป็นน้ำผลไม้ ที่ปราศจากแอลกอฮอร์ ความสุขเล็กกลับคืนมาอีกครั้ง แดเนียลก็หวังว่าวันพรุ่งนี้ คงจะดีกว่าวันนี้เขากับภรรยา คงจะมีความสุขและครอบครัวก็คงจะมีความสุข เมื่อเมเปิลกับฌอห์นแก้ไขปัญหากันให้ได้ ไม่ต้องกลัวเสียหน้า อย่างที่เวย์บอก





​ทุกอย่างกำลังไปได้ดีจ้า ไรท์มาแว้ววว...มาอัพให้อ่านจบอนแล้ว อยากให้ทั้งคู่จูนเข้าหากันให้ได้นะ เฮียฌอห์นสู้ๆนะแต่ชอบเวย์มากจ้า📌📌📌

ความคิดเห็น