NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23 รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23 รัก
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 23​ รัก

WRITER  TALK

@ห้องนอน CENTER

14.35น.

 “อ่ะ!!! โอ้ยยยย!!!” เซ็นเตอร์สะดุ้งตื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องของร่างบางดังโอดโอย เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะกระโจนลงไปข้างเตียงกว้าง ที่คนตัวเล็กนั่งแบะขาอยู่กับพื้น

“เจ็บมากมั้ยครับ” เซ็นเตอร์รู้ได้ในทันทีเพราะเหตุใด เม่นน้อยของเขาถึงได้นั่งแบะขาอยู่กับพื้นแบบนี้ ครั้งสุดท้ายที่เขาถอดถอนแก่นกายใหญ่ออกมา มันก็เช้าพอที่จะทำให้เขาเห็นตรงนั้นของร่างบาง มันทั้งบวมและแดงจนทำให้เขาตกใจ เซ็นเตอร์ยังนึกโทษตัวเองอยู่ไม่น้อย ที่เขาทำให้คนที่เขารักเป็นเช่นนี้  

(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)

มินิไม่ได้ตอบ เธอเพียงพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะกระชับผ้าห่มผืนหนาให้แน่นขึ้น แล้วก้มหน้าลงต่ำซ้อนความเขินอาย เพราะเธอดันคิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่เธอเป็นฝ่ายรุกเขาก่อน แถมตอนนั้นยังรู้สึกดีมากๆด้วย ไม่เหมือนกับตอนนี้ ที่ทั้งเจ็บทั้งระบมตรงนั้นไปหมด 

“แล้วทำใมไม่ปลุกพี่ละครับ” เซ็นเตอร์พูดพลางเอื้อมมือไปลูบไล้พวงแก้มขาวเนียน ที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ ก่อนที่มินิจะพูดด้วยเสียงเบาหวิวตอบกลับ แต่มันกลับทำให้คนตรงหน้าได้ยินอย่างชัดเจน

"ก็ไม่อยากปลุกนิคะ เดี๋ยวตื่นขึ้นมาก็หื่นอีก" เซ็นเตอร์ยิ้มอ่อน นึกเอ็นดูร่างบางตรงหน้า พลางคิดในใจว่าเขาหื่นขนาดนั้นเลยหรอ? คนอย่างเขาเนี้ยนะหื่น!!! ไม่จริงอ่ะ!!! ทำใมเขาไม่เห็นรู้ตัวเลยล่ะ(¬‿¬)  

 “ว๊ายยย!!! ไอพี่บ้า!!! ไอพี่หื่น!!! อย่ามาดึงผ้าออกสิคะ!!! หนูอายนะ!!!”  มินิร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆเซ็นเตอร์ก็ดึงผ้าห่มผืนหนาออก  ก่อนที่จะช้อนร่างบางเดินโท่งๆเข้าไปที่ห้องน้ำ ส่วนคนตัวเล็กที่ทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่ใช้มืออันน้อยนิดปิดส่วนล่างและส่วนบนของตัวเอง เพื่อให้พ้นจากสายตาของคนหน้ามึนที่เอาแต่จ้องเธอไม่หยุด ‘คนบ้า!!! ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย’  มินิได้แต่ค่อนขอดในใจ ถึงเธอจะพูดอะไรออกไป คนหน้ามึนอย่างเซ็นเตอร์ ก็คงจะไม่ฟังเธออยู่ดี

“ใครหื่นกัน” เซ็นเตอร์พึมพำในลำคอพลางวางมินิลงกับพื้น ก่อนที่จะใช้สายตาโลมเลียร่างกายอวบอิ่มที่อยู่ตรงหน้า ‘แม่งนมใหญ่จังวะ!!!ไม่ได้ๆ ห้ามมอง!!! มองแล้ว ด...เดี๋ยวของขึ้นอีก ห้ามมองๆ

“อึก!!!” เสียงร่างหนาที่เผลอกลืนน้ำเหนียวๆลงคอ เมื่อสายตาที่หนีจากส่วนบน ก้มต่ำลงมาเจอส่วนล่างที่มีขนอ่อนโผล่พ้นออกมาจากฝ่ามือน้อยๆที่ปิดตรงนั้นแทบไม่มิด  ‘ไม่ๆๆ ผมไม่หื่นซะหน่อย ผมจะรังแกน้องได้ยังไง น้องเจ็บอยู่’  

ถึงเซ็นเตอร์จะปฏิเสธว่าเขาไม่ได้หื่นเพียงใด แต่ร่างกายของเขากลับมีปฏิกิริยาตอบสนองกับภาพตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด ลำเอ็นอวบของเขาเริ่มพองตัว แถมตอนนี้มันยังผงกหัวหงึกๆอยู่เบื้องล่าง มันกำลังดิ้นรนทุรนทุรายอยากจะเข้าไปชิ้มน้ำหวานที่อยู่ตรงหน้าเสียให้ได้

“ว๊ายยย!!!”

สิ้นเสียงมินิ คนไม่หื่นอย่างเซ็นเตอร์ก็ทนต่อความต้องการของตัวเองไม่ไหว เลยจัดการสอนบทเรียนรัก บทใหม่ให้กับร่างบาง ที่ยืนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า  เสียงครางกระเส่าของทั้งสองได้ดังขึ้นครั้งแล้วและครั้งเล่า.... จบจากห้องน้ำก็ต่อด้วยห้องนอนอีกหลายบท จนคนตัวเล็กสลบไสลไปพร้อมๆกับความเสียว 


@ห้องอาหารชั้นที่ 35

20.15น.

‘อู้ย!! ดูสิแก!!! ช่างเหมาะสมกันอย่างกิ่งทองใบหยกแนะ’ >>>แม่ครัว 1

‘มิน่าหล่ะ!!! ทำใมท่านประธาน​ดูรักคุณเขาขนาดนั้นเนอะ’ >>>แม่ครัว 2

‘เห็นแล้วอิจฉาจริงๆเลยอ่ะ ดูสิ ท่านประธาน​ประคองไม่ห่างเลยอ่ะ อร๊ายยย’ >>>แม่ครัว 3

‘เมื่อไหร่ฉันจะมีวาสนาได้เจอผู้ชายหล่อๆ แบบท่านประธาน​บ้างนะ’ >>>แม่ครัว 2

‘ตื่นๆๆ หยุดฝัน  แล้วไปเตรียมอาหารได้แล้ว’ >>>หัวหน้าเชฟ

เสียงซุบซิบที่ดังขึ้นมาจากห้องครัวถึงมันจะเบา แต่มินิก็สามารถได้ยินมันได้อย่างชัดเจน ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มขึ้นสีเล็กน้อยเพราะความเขินอายที่มีคนเอ่ยชมเธอแบบระยะเผาขนขนาดนี้

แต่คงมีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนไม่รู้ ว่าที่พี่เซ็นเตอร์คอยประคองเธอไม่ห่างเพราะว่าตอนนี้ขาของเธอไร้ซึ้งเรี่ยวแรงก้าวเดิน  เพราะอะไร?  หึ!!! มันจะมีเรื่องอะไร...นอกเสียจากเรื่องหื่นกามของคนบางคนที่คอยแต่รังแกเธอไม่หยุดหย่อน คนหน้ามึนไม่ยอมปล่อยเธอให้ได้พักหายใจหายคอเลยด้วยซ้ำ เขามัวแต่ทำเรื่องอย่างว่าตั้งแต่เมื่อคืนยั้นไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา นี้ถ้าเธอไม่ขู่เขา เธอคงไม่ได้ออกมาจากห้องของเขาเป็นแน่

ส่วนเซ็นเตอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางกระชับเอวคอดให้แน่นขึ้นกว่าเก่า ‘คนนี้แระแม่ของลูกผมครับ~’

เซ็นเตอร์อย่าจะตะโกนก้องให้ทุกคนได้รับรู้ ในที่สุดคนอย่างเขาก็มีเมียเป็นตัวเป็นตนสักที  และวันนี้เขาก็เตรียมการวางแผนพาเธอมาดินเนอร์สุดหรูเพื่อที่จะขอมินิแต่งงานอีกครั้ง  

คราวนี้เซ็นเตอร์ไม่ได้ลงมือจัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่เขาได้โทรสั่งให้เลขาคนสนิทอย่างธี จัดเตรียมความเรียบร้อยไว้ให้ เพราะตัวของเซ็นเตอร์เองนั้นแทบไม่มีเวลาว่างลงมาจัดการเองเลย มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาสอนบทรักเร้าร้อนให้กับร่างบางในอ้อมแขนของเขาอยู่  

เมื่อมาถึงโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ เซ็นเตอร์ก็จัดแจงลากเก้าอี้ออกให้ร่างบางในอ้อมแขนนั่ง ก่อนที่จะเดินมาฝั่งตรงข้ามแล้วหย่อนก้นนั่งตามร่างบางติดๆ

มินิที่ปลายตามองไปรอบๆห้อง ก่อนจะเอ่ยถามเซ็นเตอร์ที่นั่งยิ้มหน้าบานอยู่ตรงหน้า

“ทำใมไม่เห็นมีคนเลยล่ะคะ”  ตั้งแต่เธอเดินเข้ามา เธอเห็นแต่พนักงานของโรงแรม ไม่เห็นจะมีแขกเลยสักคน เพราะเธอก็พอรู้มาบ้างว่า โรงแรมของเซ็นเตอร์นั้นดังไม่น้อย แถมอาหารของที่นี้ยังขึ้นชื่อถึงขนาดถ้าไม่ได้จองก่อนล่วงหน้าก็จะไม่ได้เข้ามานั่งทานอาหารของโรงแรมนี้ เพราะส่วนใหญ่โต๊ะจะเต็มหมดเสียก่อน

“วันนี้เป็นวันพิเศษครับ คนเลยไม่มี” เซ็นเตอร์ตอบพลางยิ้มหวานให้คนตรงหน้า หากจะถามมินิว่าเธอเข้าใจในคำตอบของเซ็นเตอร์มั้ย เธอคงตอบได้ทันทีเลยว่าไม่ จะให้เธอถามเซ็นเตอร์อีก ก็คงจะได้คำตอบไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก หากเขาไม่อยากจะบอก เธอก็ไม่อยากจะซักไซ้เขาเหมือนกัน

ไม่นานนักพนักงานก็เดินเข้ามารินไวน์พร้อมนำอาหารมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

มินิที่อดอยากปากแห้งมาตั้งแต่เมื่อคืนแถมยังโดนคนตรงหน้าสูบพลังงานไปจนหมด ก็ไม่รีรอที่จะลงมือโซ้ยอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างคนตายอดตายอยาก จนคนตรงหน้าเอ่ยแซว

“หิวขนาดนั้นเลยหรอครับ?” 


MINI TALK


“หิวขนาดนั้นเลยหรอครับ?”  ชิ...ถามมาได้ ก็ตั้งแต่เมื่อวาน ฉันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแถมยังต้องมาเสียพลังงานไปกับเรื่องแบบนั้นอีก ตอนนี้ ถ้าให้ฉันกินควายทั้งตัว ฉันยังกินได้เลย~

“ค่ะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรพี่เซ็นเตอร์มากนัก เพราะตอนนี้ฉันกำลังก้มหน้าก้มตากินกุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่ๆ เนื้อแน่นๆอยู่  มันอร่อยซะจนฉันไม่อยากหยุดเชียวหล่ะ ‘มินิฟินม๊ากกกกก~’ヾ(≧∇≦)ゞ

“นึกว่า....กินพี่มาทั้งคืน จะอิ่มแล้วซะอีก~”

แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก~

ฉันถึงกับสำลักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของคนหน้ามึนตรงหน้า  ฉันอยากจะถามพี่เซ็นเตอร์จริงๆเลยยยย!!!  ว่าใครกินใครกันแน่มิทราบ​ ‘ไอคนหื่นเอ้ย!!!’ T///T  

“ไม่ตอบ~  แสดงว่าคืนนี้อยากจะกินพี่อีก~”

“อ่ะๆ เดี๋ยวพี่ยอมเสียสระตัวเองนอนเฉยๆให้เม่นน้อยกินก็ได้นะคร้าบบบ~ ไม่ต้องจ้องพี่ขนาดนั้นก็ได้...พี่เขิน~”   พี่เซ็นเตอร์พูดพลางบิดตัวไปมา  ‘อร๊ายยยย~ ไอพี่บ้า!!! กินบ้ากินบออะไรกัน!!! พูดเสียงดังไปแล้ว ดูสิ!! พนักงานมองกันใหญ่เลย!!!’

“หยุดเลยนะคะ ถ้าพี่จะพูดเรื่องแบบนี้อีก หนูจะกลับ!!!”  ฉันบอกเขาเสียงจริงจัง แต่ก็ไม่ได้ดังมากเพราะเห็นพนักงานในครัวจ้องมองพวกเราอยู่

“โอ๋ๆๆ อย่างอนนะครับ พี่แค่พูดเล่นเอง~” พี่เซ็นเตอร์พูดพลางเอื้อมมือมาจับมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะไปกุมไว้ พลางลูบที่หลังมือของฉันเบาๆ  

“ไม่ได้งอนซะหน่อย” ฉันพูดพลางหลบสายตาของพี่เซ็นเตอร์เล็กน้อย  เพราะเวลาเขาจ้องมองฉันที่ไร มันรู้สึกเขินๆทุกที

พรึบ!!!

“ว๊ายยย” 

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เมื่ออยู่ๆ ไฟในห้องอาหารก็ดับลง แต่สักพักมันก็กลับมาเป็นอย่างเก่า

พรึบ!!!

ตกใจหมด!!! ไม่คิดว่าโรงแรมระดับห้าดาวแบบนี้จะปล่อยให้ไฟดับได้นะเนี้ยหรือพี่แกไม่ได้จ่ายค่าไฟกันนะ🤭🤭

“ชอบมั้ยครับ”

“คะ?” ฉันเอียงคอสงสัยในสิ่งพี่เซ็นเตอร์ถาม เพราะอยู่ๆเขาก็ถามฉันว่าชอบมั้ย  ชอบอะไรหรอ? บรรยากาศ อาหาร เครื่องดื่ม หรือว่าอะไร? ฉันยังนิ่งไม่ได้ตอบพี่เซ็นเตอร์ไป เพราะฉันยังไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่เซ็นเตอร์ถามฉัน

พี่เซ็นเตอร์ยังจ้องมองฉันแล้วอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะลูบตรงนิ้วของฉันไปมา เขาส่งสายตาเหมือนส่งซิกให้ฉันก้มไปมองที่มือของตัวเอง  ฉันเลยเบนสายตาจากที่มองพี่เซ็นเตอร์เลื่อนมองต่ำลงไป มองที่มือตัวเองที่มีแหวนสวมอยู่  เดี๋ยวนะ​ แ... แหวน!!!!   แหวนยังงั้นหรอ?

เมื่อฉ​ันเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายแล้ว ฉันก็เงยหน้าขึ้นไปมองพี่เซ็นเตอร์อย่างอึ้งๆ ก่อนที่พี่เซ็นเตอร์จะพูดบางอย่างกับฉัน

“เม่นน้อย พี่อาจไม่ใช้ผู้ชายที่ดีที่สุดแต่พี่มั่นใจว่าพี่รักหนูที่สุด พี่มีความสุขทุกครั้งที่เห็นหนูหัวเราะ ใจพี่สั่นทุกครั้งเมื่อหนูยิ้มให้ รู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อได้สัมผัสร่างกายของหนู  ตอนนี้พี่รู้แล้ว ว่าหนูเป็นคนๆเดียวที่พี่อยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย  แต่งงานกับพี่นะครับ”  

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~

ตอนนี้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ มันรู้สึกอึนๆ มึนๆ งงๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นฉันไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าคนอย่างฉันจะมีผู้ชายมาขอแต่งงานแบบนี้ ‘ฉันรักเขา ฉันรักผู้ชายคนนี้ ถึงแม้ว่าสถานการณ์ที่เราเจอกันตอนแรกมันช่างไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็พยายามทำให้ฉันเห็นว่า เขาพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองและเขาพร้อมที่จะหยุดอยู่ที่ฉัน    และฉันคนนี้...ก็อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขาเช่นกัน’

  “อึก!!! ค่ะ”  ฉันบอกพี่เซ็นเตอร์พร้อมกับหยดน้ำตาที่รินไหล  มันตื้นตันใจจนฉันไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้

“ขอบคุณนะครับ” พี่เซ็นเตอร์พูดพลางเดินเข้ามาหาฉันแล้วจับให้ฉันลุกขึ้นยืน ก่อนจะส่วมกอดฉันด้วยความรักใคร่ เขาโยกตัวฉันเบาๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูฉันด้วยเสียงแหบพล่า

“พี่รักหนูนะครับ เม่นน้อยของพี่”  

“หนูก็รักพี่เซ็นเตอร์นะคะ”   

“อืมมม!!!/อืมมม!!!!”

สิ้นเสียงบอกรัก พี่เซ็นเตอร์ก็จับฉันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะประทับริมฝีปากลงมาทาบทับกับริมฝีปากบางของฉัน เขาค่อยๆขยับปากอย่างเนิบนาบละเมียดละไมเต็มไปด้วยความอ่อนโยนมันเป็นจูบที่ไม่หวือหวาหรือเร้าร้อนเหมือนครั้งก่อนๆแต่มันกลับทำให้ฉันอบอุ่นชุ่มฉ่ำหัวใจจนบอกไม่ถูก  ตอนนี้สติฉันคงหล่นหายโลกทั้งโลกตอนนี้มีเพียงแค่เราสอง​ 'รัก' คำๆเดียวสั้นๆที่ฉันรู้สึกได้ในตอนนี้... 


​​+++++++++++++++++++++

ไรท์: ทำใมเฮียน่ารักแบบนี้😍 ไรท์นี้อย่าเสียบแทนมินิเลยจร้า​ //ถึงเฮียหื่นไรท์ก็ร๊ากกกก​  อิอิ

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น