คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลิขิตรัก :: 38

คำค้น : ลิขิตรัก กับดักซาตาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 916

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2562 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลิขิตรัก :: 38
แบบอักษร

คำร้องขอจาก ‘คนสำคัญ’ ทำให้ร่างสูงตัดสินพาร่างบางไปจากบ้านน้อยหลังนี้ ทั้งที่ไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านั้นเฉิงซินพยายามไล่อาเชอร์ไปไกลๆ วันนี้กลับเป็นฝ่ายร้องขอให้พาหนีจากครอบครัวตน อาเชอร์พาร่างบางกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามความจริงด้วยซ้ำ แม้เฉิงซินยอมกลับมาด้วย ใช่ว่าอาเชอร์จะได้รับการให้อภัย ร่างบางไม่สบตาแถมไม่ยอมพูดคุยอีกด้วย มันไม่ได้ต่างจากการเห็นอาเชอร์เป็นเพียงธาตุอากาศเลยสักนิด ร่างสูงให้แม่บ้านขึ้นมาจัดห้องให้เฉิงซินติดกับห้องนอนของตน หากเกิดอะไรขึ้นกลางดึกจะได้ถึงตัวอีกฝ่ายได้เร็วขึ้น

ร่างบางเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ในฐานะผู้อาศัย อาเชอร์เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถพาหนีจากพ่อแม่ได้ อาจกลายเป็นลูกอกตัญญู เพื่อชีวิตน้อยๆที่จะลืมตาดูโลก เฉิงซินต้องเนรคุณท่านทั้งสอง เด็กคนนี้ไม่ได้ทำอะไรผิดและไม่ควรจากไปแบบนั้น ร่างบางเข้ามาในห้องนอนห้องใหม่ด้วยจิตใจอันบอบช้ำ ค่อยๆนั่งลงปลายเตียงแล้วร้องไห้เงียบๆเพียงคนเดียว โดยไม่รู้เลยว่าอาเชอร์นั้นแอบฟังตนอยู่ แทบขาดใจที่เข้าไปปลอบคนตัวเล็กไม่ได้ เวลานี้เฉิงซินคงต้องการใครสักคน ความผิดติดหลังขนาดนี้ทำให้อาเชอร์ไม่มีความกล้ามากพอที่จะทำผิด หากผิดอีกครั้งเฉิงซินคงหนีไปแน่ๆ เฉิงซินร้องไห้จนผล็อยหลับไปในที่สุด ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ อาเชอร์จึงแอบเข้ามาในยามที่ร่างบางไม่รู้สึกตัว

ไม่มีใครรู้ว่าความสุขครั้งสุดท้ายของเฉิงซินหมดไปตั้งแต่เมื่อไร อาเชอร์รู้เพียงแค่ว่าตนเป็นผู้มอบความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสให้ร่างบาง ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำความผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกทุกอย่างมันตีขึ้นมาจุกบริเวณลำคอจนแทบหายใจไม่ออก มันทรมานแบบนี้สินะ ทรมานแทบขาดใจตายเลยทีเดียว อาเชอร์ตั้งใจจะดูแลร่างบางและลูกน้อยให้ดีที่สุด ต่อให้เจออุปสรรคมาขวางกั้นก็ตาม อาเชอร์ตั้งใจทำให้เด็กคนนี้เกิดมา มันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดเหมือนอย่างที่หลายคนเข้าใจ มือหนาค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าหวานอย่างเบามือเพราะกลัวทำให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาเสียก่อน

“ผมสัญญาจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด”

รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหล่อที่ดูโทรมในขณะที่เฉิงซินกำลังพักผ่อนอยู่นั้น อาเชอร์จึงลงมาสั่งงานแม่บ้านให้เตรียมอาหารบำรุงครรภ์ เด็กจะต้องเกิดมาสมบูรณ์และแข็งแรงที่สุด ในตอนนี้ยังไม่มีอะไรสามารถเยี่ยวยาจิตใจของเฉิงซินได้ แต่อย่างน้อยสุขภาพควรมาก่อน หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วอาเชอร์จึงกลับขึ้นมาพัก ที่ผ่านมาร่างกายแทบไม่ได้พักผ่อน หากไม่ดูแลตนเองแล้วจะดูแลเฉิงซินกับลูกน้อยได้ยังไง แพรขนตายาวปิดลงพร้อมจมดิ่งสู่ห่วงนิทรา ต่อจากนี้ไม่ต้องกังวนอะไรอีกแล้ว ความหวังเดียวที่อาเชอร์ต้องการคือการอภัยจากเฉิงซินเท่านั้น

“ตื่นแล้วเหรอคะคุณเฉิง”

“คะ ครับ”

“เสื้อผ้าชุดใหม่และของใช้จำเป็นอย่างอื่นค่ะ”

“ขอบคุณนะครับ”

ร่างบางส่งยิ้มเล็กน้อยให้แม่บ้าน ก่อนที่เธอและสาวใช้อีกสองคนจะเดินออกจากห้องไป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างมันคือความจริงแม้เฉิงซินไม่อยากเชื่อมันเลยก็ตาม เฉิงซินต้องมาอาศัยอยู่กับผู้ที่ฆ่าพี่สาวอันเป็นที่รัก อาจดูเป็นคนทิฐิกับเรื่องที่ผ่านมา แต่จะให้ทำใจยอมรับมันไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน เฉิงซินลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ลงมาด้านล่างเพื่อสูดอาการบริสุทธิ์ยามค่ำคืน ดวงตาคู่สวยกวาดมองบริเวณรอบๆเพื่อหาร่างสูงของใครบางคน ตั้งแต่ตื่นขึ้นมายังไม่เห็นเขาเลย ไม่ได้เป็นห่วงหรืออะไรทั้งนั้นแหละแค่อยากรู้ว่าเจ้าของคฤหาสน์ไปไหนเท่านั้น

“คุณอาเชอร์พักผ่อนอยู่ด้านบนค่ะ”

“พักผ่อน?”

“ค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องคุณอาเชอร์แทบไม่ได้นอนเลย”

“เหรอครับ”

“นอกจากคุณอาเชอร์แล้ว ไม่มีใครอยู่ค่ะ ตามสบายนะคะคุณเฉิง”

“ขอบคุณครับ”

เฉิงซินถอนหายใจเบาๆอย่างรู้สึกผิด ทั้งที่ไม่ควรรู้สึกแบบนี้เลยแท้ๆ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันมาจากการกระทำของอาเชอร์ทั้งนั้น แต่ทำไมถึงรู้สึกผิดแบบนี้ก็ไม่รู้ แม่บ้านยกขนมของว่างมาให้พร้อมนมหนึ่งแก้ว ทานเล่นก่อนถึงอาหารเย็น เฉิงซินไม่อยากคิดเลยว่าหากอาเชอร์ถอดใจตั้งแต่แรก ตอนนี้ตนจะตกอยู่ในสภาพแบบไหน หรืออาจต้องส่งเด็กคนนี้กลับไปในที่ที่จากมาก็ได้ ไม่ใช่ว่าอาเชอร์ไม่มีความดีเลย เพียงแต่วันเวลาที่ผ่านมันยังทำให้เฉิงซินไม่กล้าวางใจเท่าไร เป็นไปได้ว่าตอนนี้ปีศาจในตัวของอาเชอร์กำลังหลับอยู่ก็ได้ เฉิงซินทานขนมและดื่มนมจนหมดแก้วแล้วเดินออกจากกำลังกายรอบคฤหาสน์ บ้านหลังใหญ่นี้ดูเงียบเหงาพอสมควร อาจเป็นเพราะสมาชิกในบ้านไม่มีใครอยู่

หลังจากที่นอนพักผ่อนเต็มที่แล้วอาเชอร์จึงลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสบายๆ ไม่ต้องออกไปเฝ้าหน้าบ้านของเฉิงซินอีกแล้ว มันเกิดความรู้สึกดีใจเล็กๆขึ้น อาเชอร์ยืนยิ้มกับตนเองหน้ากระจกพร้อมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อาจยังไม่สามารถเข้าใกล้ร่างบางได้แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถดูแลใกล้ๆได้บ้าง สายตาคมกวาดมองรอบๆเมื่อเดินลงมาถึงด้านล่าง ก่อนหันไปเห็นร่างบางที่กำลังยืนจ้องมองผีเสื้อตัวน้อยที่กำลังบินวนดอกไม้แสนสวย สายลมอ่อนๆยามเย็นพัดผ่านช้าๆ อาเชอร์ยืนมองร่างบางด้วยความรู้สึกเอิ่มอิ่ม นานแค่ไหนแล้วที่อาเชอร์ไม่เคยได้สัมผัสความสุขแบบนี้ อาเชอร์เลือกยืนแอบมองแบบนี้ดีกว่าเข้าไปขวางความสุขของเฉิงซิน

พาร์ทอาเชอร์

ในสายตาของคนสำคัญคุณอยากถูกมองแบบไหนงั้นเหรอ? ผมไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เฉิงซินมองผมแบบไหน ท่าทางของเขายังคงแสดงออกว่ายังไม่ไว้ใจ ผมไม่ได้ว่าอะไรหรอกเพราะมันคือผลจากการกระทำของตนเองทั้งหมด พี่สาวของเขาตายเพราะผม หากคนที่ตายเป็นผมได้มันคงดีกว่านี้ก็ได้ อย่างน้อยพี่สาวของเฉิงซินก็ยังอยู่ ชีวิตผมคนเดียวไม่อาจเทียบกับชีวิตของเฉิงหลิวได้หรอก ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ด้วย นอกจากยอมรับและเผชิญหน้ากับมันเท่านั้น อย่างเช่นวันนี้ที่ผมต้องเผชิญหน้ากับผลที่ตามมา

“ซินอยู่ที่นี้แน่ๆ ปล่อยลูกเราออกมาไอ้ฆาตกร!”

“บุกบ้านคนอื่นแล้วยังว่าคนอื่นเป็นฆาตกรงั้นเหรอ?”

ผมส่งเสียงหึในลำคอพร้อมมองด้วยสายตารังเกียจ มันเป็นการกระทำที่ไม่ควรทำกับผู้ใหญ่ทั้งสอง พวกเขาคือพ่อแม่ของเฉิงซิน หากพวกเขาไม่ยอมรับผมเป็นเขยคงไม่มีทางที่เฉิงซินจะยอมรับผมด้วยเหมือนกัน เมื่อคิดกลับกันถ้าพวกเขาหวังดีกับเฉิงซินจริงๆทำไมจะต้องหนีมาจากที่นั่นด้วยล่ะ แสดงว่ามันเป็นที่ที่อันตรายมากที่สุด ต่อให้เขาต่อว่าให้ผมเป็นฆาตกรก็ตาม เพื่อปกป้องเฉิงซินกับลูก ไม่ว่าอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น

เพี้ยะ!!

“แกฆ่าลูกสาวชั้น ยังมีหน้ามาลักพาตัวซินอีกเหรอ!?”

“ให้มันน้อยๆหน่อย!”

ความอดทนที่มีเริ่มหมดลงเรื่อยๆ เมื่อพ่อของเฉิงซินฟาดมือลงบนแก้ม ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครตบหน้าผมนอกจากพ่อ ถึงเขาจะเป็นพ่อของเฉิงซินก็ไม่มีสิทธิ์! ไม่รู้ว่าตนเองแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป ทั้งสองถึงได้มีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ผมขบกรามแน่นแล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาคนทั้งสอง คนที่พร้อมจะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ตอนนี้กลับกลายเป็นถอยหลังไปเรื่อยๆ จนพากันวิ่งหนีขึ้นรถของตนแล้วขับจากไป ผมถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมยกมือขึ้นลูบแก้ม มันแสบนิดๆทนได้สบายๆ ทันทีที่หันหลังกลับเข้ามาจึงเห็นร่างบางที่แอบอยู่ข้างๆเสาหน้าคฤหาสน์ บ้าจริง! ถ้าพวกท่านเห็นต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ โชคดีของผมจริงๆที่พวกท่านไม่เห็นเข้าซะก่อน ไม่งั้นทุกอย่างคงไม่จบลงแบบนี้แน่ๆ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆทำให้เฉิงซินเดินมาหา

“เจ็บมากมั้ยครับ?”

“เจ็บ?”

ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถาม สบตาคู่สวยที่จ้องมองผมไม่ละสายตา คงเห็นสินะว่าผมโดนอะไรบ้าง ผมแอบยิ้มเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นลูบแก้มตนเองเบาๆโดยไม่พูดอะไร สายตาของร่างบางสื่อให้ผมรู้ว่ากำลังรู้สึกผิด แทนที่จะห่วงตนเองแท้ๆกลับมาเป็นห่วงผมซะงั้น ผมส่งยิ้มเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นโยกศีรษะคนตัวเล็กไปมาเบาๆ เพื่อไม่ให้เฉิงซินกังวน แค่โดนตบครั้งเดียวไม่ได้ทำให้ผมเจ็บอะไรหรอก มากกว่านี้ผมยังเคยโดนมาแล้ว สีหน้าและแววตาของเฉิงซินคลายความกังวนลงไปได้บ้าง ผมชะงักเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าไม่ควรเข้าใกล้เฉิงซินมากไปกว่านี้

“ขอโทษที ชั้นลืมตัว”

“ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร เข้าบ้านเถอะ”

“…”

ผมส่งยิ้มเล็กน้อยและอดคิดไม่ได้ว่าตอนนี้ในสายตาของเฉิงซินผมกลายเป็นคนแบบไหน คนแบบไหนที่เฉิงซินต้องการกันแน่ หากผมรู้สึกนิดคงดีไม่น้อย เพราะอย่างน้อยมันอาจช่วยให้ผมได้ปรับปรุงตัวไปในทางที่ดีบ้าง สิ่งที่ผมเป็นในตอนนี้มันมากพอที่จะให้อีกฝ่ายยกโทษหรือเปล่า หรือในสายตาของเฉิงซินผมเป็นเพียงฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวเขาเหมือนกัน วันๆผมเอาแต่สนใจเรื่องของเฉิงซินจนไม่ได้สนใจเรื่องคนในครอบครัวเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้ทุกคนอยู่ที่ไหน ไม่รู้สิ บางครั้งมันรู้สึกโดดเดี่ยว บางครั้งก็มีความสุขเพียงแค่จ้องมองรอยยิ้มของเฉิงซิน ผมทิ้งตัวลงนอนเหยียดกายบนโซฟาในห้องรับแขก ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยนึกย้อนความหลัง เมื่อไรกันที่ผมเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ เมื่อก่อนเพียงแค่สนุกกับคู่ขาแล้วแยกจากกัน ใครๆก็ทำกันทั้งนั้น

ประโยคที่ว่า ‘ใครๆก็ทำกันทั้งนั้น’ คงใช้ไม่ได้กับผมหรอก เพราะสิ่งที่ทุกคนทำเขาไม่ได้ทำร้ายชีวิตใครเหมือนอย่างที่ผมทำ เป็นเพียงเรื่องสนุกสำหรับผมคนเดียวแต่มันเป็นการทรมานสองชีวิต ทรมานจนเฉิงหลิวทนไม่ไหวแล้วปลิดชีพตนเอง มันเป็นตราปาบที่จะติดตัวผมไปจนตาย ต้องให้ไถ่บาปยังไงก็ไม่มีทางลบเลือนมันได้อยู่ดี ขอเพียงได้รับโอกาสจากเฉิงซินสักครั้ง โอกาสในการปรับปรุงตัว ดูแลและคอยเป็นห่วงในฐานะคนรัก รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางหรอก สิ่งที่ผมทำลงไปทั้งหมดมันไม่ควรค่าแก่การได้รับการให้อภัย ต่อให้รู้ว่าไม่มีทางแต่ผมจะไม่ยอมแพ้ จนกว่าลมหายใจสุดท้ายผมจะหมดลง ผมจะคอยอยู่เคียงข้างเฉิงซินแม้ไม่ใช่ในฐานะคนรักก็ตาม ขอเพียงได้ดูแลเขาและลูกให้ดีที่สุด จะบอกว่าผมยอมแพ้ก็ได้ หากวิธีที่ผมคิดมันสามารถทำให้ผมได้อยู่ใกล้ๆและดูแลทั้งคู่ได้ แค่นี้ผม…..ก็พอใจแล้ว

จบพาร์ทอาเชอร์


TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}