พาราแรว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

C13 : คนนี้แหละ! [100%]

ชื่อตอน : C13 : คนนี้แหละ! [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 384

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2562 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
C13 : คนนี้แหละ! [100%]
แบบอักษร

:: Pitcha Talk ::

ฉันมีอะไรกับฮายต่ออีกครึ่งชั่วโมงอย่างเมามันส์ หลังจากนั้นก็ไปอาบน้ำพร้อมกัน ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่เผลอตัว เผลอใจไปมีอะไรกับคนแบบฮายอีกแล้ว โชคดีที่ครั้งนี้เขาใส่ถุงยางป้องกันไม่งั้นฉันจะต้องประสาทเสียแน่ๆ หมอไม่ให้ทำหมันด้วยเพราะว่าเพิ่งจะคลอดลูกคนแรก ให้ตายเถอะ! ไม่รู้มดลูกฉันแข็งแรงหรือน้ำเชื้อเขาดีถึงได้ติดลูกง่ายขนาดนั้น เอาเถอะ! จะอะไรก็ช่าง ครั้งเดียวมันก็ท้องได้เว้ย! ให้อภัยตัวเองเดินหน้าต่อไป คิดซะว่าเรื่องเซ็กส์เป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเองในขณะที่มองดูฮายใส่เสื้อผ้าอยู่

“ไม่แต่งตัวหรอ ไหนบอกว่าจะไปรับลูกไง” ฮายถามฉันขณะติดประดุมเสื้อ

“แต่ง แต่ขอนั่งคิดอะไรแปบนึง ฉันไม่ออกไปส่งนะ หวังว่าคุณจะกลับเองได้” ฉันพูดพร้อมกับกระชับผ้าเช็ดตัวที่รัดอยู่ที่หน้าอกและก้มลงมองพื้นแทน

“เป็นอะไรไป” ฮายเดินมานั่งข้างๆและจับไหล่ฉันให้หันหน้าไปหาเขา

“หยุดแตะตัวฉันซะทีเถอะ” ฉันสะบัดตัวออกจากฮาย แล้วก็ลุกไปนั่งอีกมุมให้ห่างจากเขา คนอันตราย! ฉันได้ยินเขาบ่นฉันชัดเจน ‘เป็นอะไรวะเนี่ย เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย แม่งเอ้ย!!’

“โกรธผมหรอ เรื่องอะไรไหนบอกผมมาซิ๊”

เขาก้มลงนั่งยองที่ปลายเท้าของตัวเองที่หน้าฉัน พร้อมกับเอาข้อมือฉันไปจับไว้แบบหลวมๆทั้งสองข้าง ฉันไม่อยากให้ฮายมาถูกเนื้อต้องตัวฉันอีก ฉันรู้สึกผิดกับตัวเองชะมัด!

“เดทที่เหลืออีก 2 ครั้ง ยังจะมีเรื่องพวกนี้อีกไหม” ฉันสบตากับฮาย และได้ยินเสียงความคิดที่ดังขึ้นมาว่า ‘เรื่องนี้นี่เอง งอนเป็นหน้าปลาทูเชียว’

“ถ้าโคอาลาไม่อยากมี ผมไม่ทำก็ได้ กินข้าว เที่ยว ดูหนังแบบที่คุณต้องการก็ได้” ฮายพูดพร้อมกับดึงมือฉันไปจับอีกครั้ง “เอาที่โคอาลาสบายใจ แต่วันนี้ไหนๆก็มีไปแล้ว ก็ช่างมันเถอะ! อย่าคิดมากเลยนะ” ฮายยื่นมือเรียวยาวมาสัมผัสแก้มฉัน ดูท่าทางและแววตาเขามันละมุนมากจริงๆ ผสมกับรอยยิ้มบางๆของเขาแล้ว เล่นเอาฉันใจเต้นไม่หายจึงทำท่าลุกขึ้นจะไปแต่งตัว

หมับ!

“ไปไหน!” ฮายกอดฉันไว้แน่น

“ไปแต่งตัวรับลูกไง” ฉันตอบพร้อมกับพยายามผละคนหน้าด้านอย่างเขาออก

“แล้วเดทต่อไปเราจะติดต่อกันยังไง เอาไลน์โคอาลามาสิ” ฮายโน้มตัวมากระซิบข้างหูฉัน

“ก่อนหน้านี้ติดต่อมายังไง ก็ติดต่อมาทางนั้นแหละ” ฉันตอบและใช้แรงที่มีอยู่ผละเขาให้ไกลห่าง

“ทำไมไม่ให้ไลน์ผม ผมจะได้ติดต่อคุณได้ง่ายขึ้น” นึกว่าฉันไม่รู้แผนของนายหรือไงฮาย นายมันชั่วร้ายขนาดไหน เกี่ยวกับเรื่องผู้หญิง หวังจะได้ไวน์ฉันมาเมสเสจหาไม่เลิกสินะ ลืมแม้กระทั่งว่ามีไลน์ฉันเลยหรอ หึ!

“ไม่แน่ในไลน์ของคุณอาจจะมีไลน์ฉันอยู่ก็ได้ ใครจะไปรู้” ฉันตอบแบบกวนๆไป ทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะไม่มีไลน์ของฉัน เพราะมันก็ตั้ง 5 ปีก่อนที่เคยแอทกัน และเคยเมสเสจหากัน เขามีหรือจะไม่เปลี่ยน ID ไลน์เพราะหนีสาวๆไม่ก็ลบ ID ฉันไปนานแล้ว ไม่งั้นก็คงตอบเมสเสจฉันกลับมาแล้วหละ

“ผมจะมีไลน์คุณได้ยังไง ในเมื่อวันนั้นผมไม่เคยขอไลน์คุณเลย”

“คุณจะเดทกับผู้หญิงทั้งที ไม่มีความสามารถติดต่อผู้หญิงหรอคะ ครั้งแรกยังทำได้เลย ครั้งที่ 2 ก็คงไม่ยากเท่าไหร่หรอกมั้ง” ฉันตอบก่อนที่จะเดินไปแต่งตัวห้องผ้า ส่วนฮายนั้นก็เดินตามมาวอแวไม่เลิก กว่าจะยอมออกบ้านเช่นเล่นเอาเกือบค่ำมืด ฉันต้องไปส่งเขาที่หน้าบ้านอีก ไม่อย่างนั้นจะไม่ยอมกลับ เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย

ฉันมาบริษัทเพื่อมารับโปรแกรมกลับบ้าน

“มามี๊มาแล้ว” โปรแกรมวิ่งมาหาฉันหลังจากเจอฉันเดินเข้าไปในห้อง Kids Play

“หูวว สนุกไหมครับเล่นจนหัวเปียกเลย” ฉันกอดลูกชายที่วิ่งเล่นรอบห้องกับเพื่อนๆ จนผมเปียกไปหมด ปกติเขาจะอยู่กับเด็กคนอื่นๆแล้วจะนิ่งๆ ไม่ค่อยชอบวิ่งเล่นซน หรือพูดคุยแบบนี้เท่าไหร่ แต่ถ้ามาที่ทำงานโปรแกรมจะร่าเริงเป็นพิเศษเพราะมีเพื่อนและมีของเล่นเยอะ ลูกๆของพนักงานมักชวนกันวิ่งเล่นไล่จับไม่ก็เล่นปาลูกบอลในห้องบอล ถูกใจเค้าเลยหละ! ถึงอยากมาที่ทำงานทุกวัน

“สนุกมากครับ เมื่อกี้ผมวิ่งเล่นกับมาริโอ้ ชิน แล้วก็ฮานะ ด้วยนะ”

“เก่งมากครับ ไปกินข้าวกันเถอะลูก แล้วก็ไปลาเพื่อนๆ กับพี่ๆที่ดูแลลูกด้วย”

“ครับ”

โปรแกรมวิ่งไปลาเพื่อนๆและสวัสดีน้องๆที่มาดูแลห้อง Kids Play ซนเป็นลิงจนพี่ๆปวดหัวแล้วมั้งเนี่ย!

“เค้าซนไหม” ฉันเดินไปถามพนักงานพาร์ททาม ที่มารับกะกลางคืน

“ตามประสาเด็กๆทั่วไปค่ะ วิ่งเล่นกับเพื่อนๆใหญ่ มอาทิตย์แรกๆหนูจำได้เลย นั่งมองเพื่อนวิ่งเล่น เดี๋ยวนี้ เพื่อนวิ่งไม่ทันแล้ว”

“555555+ เค้าเป็นแบบนี้แหละ เข้าคนยากชอบ Keep Look แต่พอได้สนิทและวางใจนะ ปล่อยพลังเต็มที่”

ตอนแรกว่าจะไปเคลียร์งานที่ห้อง แต่ดูเวลาแล้วเกือบๆ 1 ทุ่ม ก็เลยตัดสินใจไม่ขึ้นไปเคลียร์งานค่อยทำพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวลูกทานข้าวดึกเกิน จึงตัดสินใจพาโปรแกรมมาทานข้าวและพาโปรแกรมมาเลือกซื้อเปียโนตามที่สัญญากับเค้าเอาไว้ และให้ทางร้านจัดส่งไปที่บ้านในวันถัดมา แต่ฉันโกหกลูกว่าจะได้เปียโนอาทิตย์หน้า ซึ่งโปรแกรมก็เชื่อสนิทใจ

เช้าวันถัดมาหลังจากฉันไปส่งโปรแกรมที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วก็กลับมาที่บ้านเพื่อรอทางร้านเอาเปียโนมาส่ง ฉันให้วางใกล้ๆกับกำแพงซูเปอร์ฮีโร่ของลูก โดยซอนมินเองก็เอาเอกสารที่ฉันต้องสะสางมากองเต็มโต๊ะกินข้าว แถมยังมาช่วยฉันสูบลมใส่ลูกโป่ง ตกแต่งบ้านต้อนรับนักดนตรีตัวจิ๋วด้วย วันนี้ฉันแกล้งบอกลูกว่าติดประชุมให้ลูกขึ้นรถโรงเรียนกลับบ้านและมาลงที่หน้าหมู่บ้าน โดยฉันก็จะไปยืนรอรับลูกที่หน้าหมู่บ้าน กะจะเซอร์ไพรซ์ลูกสุดๆ โดยดู GPS ตลอดเวลาว่าลูกใกล้ถึงหรือยังจะได้ออกไปรอหน้าหมู่บ้าน แล้วจะแกล้งทำเป็นซื้อข้าวที่ขายหน้าหมู่บ้านเข้าบ้าน ทีแรกโปรแกรมก็งอแงเพราะอยากไปเล่นของเล่นที่ทำงาน สุดท้ายเลยบอกว่าถ้างอแงมากมามี๊จะไม่ซื้อเปียโนให้ เขาจึงยอม หึ! ฉันก็เป็นแม่ที่แสบไม่เบาเหมือนกันนะ

:: Hyunbin || High Talk ::

วันนี้ผมคิดแต่เรื่องของโคอาลาทั้งวัน ยัยนั่นป่วนหัวผมเล่นชะมัด! อยากจะติดต่อไปแทบขาดแต่ก็ติดต่อไม่ได้ อะไรนะ? ‘ก่อนหน้านี้ติดต่อมาทางไหน ก็ติดต่อทางนั้นนั่นแหละ หรอ?’ เหอะ! ผมให้พี่กงซูติดต่อซอนมินเรื่องภาพว่าจะได้วันไหน ก็ได้รับคำตอบว่าอีก 2 วันโดยประมาณ เงินผมก็ให้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลืออีกครึ่งก็ตอนที่ภาพมาส่งที่บ้าน ไม่รู้หละยังไงซะวันนี้ผมก็จะต้องไปหาเธอที่บ้านให้ได้ ผมจะลงแดงตายอยู่แล้ว!

“เป็นอะไรฮาย นั่งนิ่งคิ้วขมวดนานแล้วนะ ลูกอมที่กินมันไม่อร่อยหรือไง” พี่กุงซูทักผม เมื่อผมเอาแต่ก้มหน้าไถไอจีหาไอจีของยัยโคอาลา แล้วก็กินจูปาจุ๊บ

“เปล่าครับ”

“แล้วเป็นอะไร เครียดหรอ? ที่โดนตัดงานออกไป”

“ไม่เครียด ผมสบายดี งานน้อยก็ดีผมจะได้พักผ่อน” ผมว่าแล้วก็นอนราบไปกับเก้าอี้ยาวไถมือถือต่อ

“พี่ฮายไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” บีโฮทักพร้อมกับตีขาผม จนผมกระตุกขาไปเตะมันกลับ

“...”

“อะไรเนี่ยพี่ เตะผมกลับทำไม” ผมมองหน้ามันที่ทำหน้ากวนประสาทใส่ผมแล้วก็เอาแต่ยิ้มร่า

“วันนี้ CEO อย่างนายไม่ไปทำงานหรือไง ถึงได้เข้าออฟฟิศมาเนี่ย” ผมแซวมันที่เปิดร้านธุรกิจเกี่ยวกับอาหารและขนมหวาน

“CEO ทำงานทุกเวลาอยู่ที่ไหนก็ทำได้ ว่าแต่พี่เถอะทำอะไรหนะ”

“ยุ่ง!” ผมติดคำนี้มาจากพิชชาเฉยเลย 555

“นั่งไถไอจีหาผู้หญิงไทยคนนั้นทั้งวัน มีตอนไม่ไถก็ตอนอัดเพลงแค่นั้นแหละ ยังไม่พอนะถ้าว่างเมื่อไหร่ก็นั่งดูแต่หวกหนังซูเปอร์ฮีโร่ เมื่อก่อนไม่เห็นจะสนใจเลย เดี๋ยวนี้อะไรๆก็ซูเปอร์ฮีโร่ อย่างกับเด็ก”

ผมไม่สนใจของคำพูดพี่กุงซู แต่ลุกขึ้นจะกลับบ้านแทน

“แล้วนั่นจะไปไหน”

“กลับบ้าน พี่จะไปด้วยไหมหละ” ผมตอบกลับแต่ตาก็ยังคงมองที่มือถืออยู่

“พี่เค้าเป็นเอามากนะเนี่ย” ผมได้ยินบีโฮพูด จึงเดินไปตบหัวมัน 1 ที กวนตีนนัก!

“โอ้ย!! แล้วนี่พี่มาตบหัวผมทำไมเนี่ย” บีโฮพูดพร้อมกับลูบหัวป้อยๆ ใบหน้าส่งผ่านรอยยิ้มกวนประสาทส่งมาให้ผม

“ก็หมั่นไส้แกนั่นแหละ”

“อ่าว พี่จะกลับแล้วหรอ” มาอีกคนแม็กเวล

“อืม กลับแล้ว อัดเพลงเสร็จแล้วไม่มีอะไรแล้วหนิ”

“ไม่มีอะไรหนะใช่แต่นี่เพิ่งจะ 4 โมงเองนะ ไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าพี่จะกลับไวขนาดนี้”

ผมกลับไวมันแปลกตรงไหนวะ ผมเงยหน้ามาจากหน้าจอมือถือ พร้อมกับมองแม็กเวลอย่างสงสัยแต่ก็ไม่พูดอะไร และก้มลงไถมือถือทำท่าจะเดินต่อ

“เดี๋ยวพี่”

“อะไรอีกวะ จะกลับบ้าน”

“นั่นมันกระเป๋าผม” ผมมองดูมือตัวเอง เออหวะ หยิบกระเป๋าบีโฮมาเฉยเลย

“พี่เค้าเป็นอะไรหนะ ทำไมดูสนใจแต่มือถือจนเหม่อๆ แถมยังรีบกลับบ้านอีก” แม็กเวลหันไปถามบีโฮ ส่วนผมก็เดินไปสลับกระเป๋ากับบีโฮที่วางบนโต๊ะ

“วันหลังนายอย่าใช้สีดำเหมือนฉันเซ้” ผมว่าพร้อมกับเอากระเป๋าฟาดที่หลังของบีโฮ

“พี่เค้าตามหาไอจีผู้หญิงไทยคนนั้นไม่เลิก ก็เลยมีอาการแบบที่เห็น” บีโฮตอบ

“ผ่านมา 2-3 อาทิตย์แล้วนะ ยังไม่เลิกตามอีกหรอพี่” แม็กเวลถาม

“ยุ่งจริงๆ พวกนี้” ผมว่าเสร็จก็เดินออกห้องมาเลย โดยไม่สนใจฟังเสียงคำนินทาของพวกมัน

รถของผมขับแล่นมาเรื่อยๆจนถึงทางจะเข้าหมู่บ้าน ซึ่งเป็นจังหวะที่ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์พอดี ทำให้เจอเด็กชายตัวน้อยกำลังแบกเป้และเดินอยู่ข้างถนนกำลังจะเดินเข้าหมู่บ้าน โปรแกรมนี่นา ทำไมพิชชาชอบปล่อยให้ลูกกลับบ้านคนเดียวตลอดเลยวะ! ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆแต่ก็ไม่เป็นห่วงเด็กหน่อยหรือไง อายุเท่าไหร่เองเนี่ย ตัวก็เล็ก โดนลักพาตัวจับไปจะทำยังไง

“จอดรถข้างหน้าหน่อยครับพี่” ผมบอกพี่คนขับรถ

พอรถจอดข้างทางได้ก็ใส่แว่นตาเดินไปหาเด็กน้อยที่กำลังเดินจะเข้าหมู่บ้าน

“ทำไมถึงมาเดินคนเดียวแบบนี้ แล้วเพื่อนฝรั่งคนนั้นไปไหน” เด็กน้อยเงยหน้ามองผม พร้อมกับขมวดคิ้ว หัวเต็มไปด้วยเหงื่อ หึ! ผมทำไมรู้สึกถูกชะตากับสายตาคู่นี้จังวะ แม้จะชอบทำหน้านิ่งๆ เซงๆใส่ผมก็เถอะ

“พี่มาได้ไง”

“ก็ทางกลับบ้านของพี่หนิ” ผมนั่งยองๆพูดด้วย

“ผมจะเข้าหมู่บ้านแล้ว มามี๊ผมรออยู่” เด็กชายตอบพร้อมกับเอามือผมที่แตะที่บ่าของเขาออก มามี๊รออยู่หรอ งั้นเดี๋ยวไปเซอร์ไพรซ์ยัยโคอาลาดีกว่า

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่! ไม่ได้นะ ห้ามไปส่งเด็ดขาด” เด็กน้อยเดินถอยหลังออกจากตัวผม ทำไมต้องทำท่ากลัวผมขนาดนั้นด้วยวะเนี่ย

“อ่าว! ทำไมหละ วันนั้นเรายังกินไอศกรีมด้วยกันอยู่เลยนะ แล้วนี่พี่ก็ไปดูซูเปอร์ฮีโร่แบบที่เราบอกมาแล้วด้วย แก๊งไอทีมแมนของเราไง”

“ไม่เอา ผมไม่อยากไปกับคนแปลกหน้า วันนั้นมามี๊ลงโทษผม ผมไม่ทำอีกแล้ว”

“อ่าว นายโดนแม่ลงโทษหรอ”

“ใช่ มามี๊บอกว่าอันตราย อย่าไปกับคนแปลกหน้า” เด็กชายพูดจบก็เดินถืออะไรบางอย่างในมือเข้าหมู่บ้านไป ผมจึงเดินตามเขาไปจากนั้นก็จับตัวโปรแกรมให้หันหน้ามาคุยกับผม

“เดี๋ยวก่อนสิ แล้วนี่มามี๊อยู่ไหน”

“อย่าตามมานะ ไม่งั้นผมจะฟ้องยามหน้าหมู่บ้านว่าคุณบุกรุก” เด็กน้อยชี้หน้าผม ท่าทางเหมือนพิชชาชะมัด ติดกันมาหรือไง “ยามครับมีโจรบุกมาในหมู่บ้านของเรา” เด็กน้อยวิ่งไปหายามที่ป้อม เมื่อยามเดินออกมาดูก็พบว่าเป็นผม จึงหัวเราะแล้วบอกว่า ผมอยู่ในหมู่บ้านนี้แหละ ไม่ใช่โจร แล้วก็แนะนำผมให้กับโปรแกรมรู้จัก ผมเลยเดินไปซื้อไอกรีมที่ร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้านมานั่งกินเล่นที่สวนหน้าหมู่บ้าน

“เป็นไงอร่อยไหม”

“อื้มอร่อยครับ ว่าแต่พี่เป็นดาราจริงๆหรอ” ยามแนะนำดีงามมาก ผมเลยซื้อไอศกรีมเลี้ยงไปคนละแท่ง

“อื้ม ก็ใช่หนะสิ นี่ดูนี่” ผมเอารูปที่ผมแสดงละครและขึ้นคอนเสิร์ตให้เด็กน้อยดู

“ว้าว!! น้าของผมก็เป็นนักดนตรีนะ เล่นดนตรีเก่งมากเลย ยังสอนผมเล่นคีบอร์ดแล้วก็กีต้าด้วย” พูดมานี่โม้เปล่าวะ แต่ก็ช่างเถอะฟังเด็กคุยแล้วก็สนุกดี

“จริงหรอ! แล้วนี่เราเล่นได้หรือยัง”

“ผมกำลังเล่นเปียโน มามี๊บอกว่ามามี๊ขายรูปได้เงินมา มามี๊ก็เลยพาไปซื้อเมื่อวาน” เด็กหนุ่มพูดด้วยแววตาที่สดใสพร้อมกับเลียไอศกรีมที่มือกินอย่างเอร็ดอร่อย ผมฟังเด็กน้อยเล่าแล้วก็เผลอหลุดยิ้มออกมาอีกแล้ว เงินที่ไปซื้อก็เงินผมสินะ มาต่างประเทศแบบนี้คงต้องใช้เงินเยอะ บ้านก็คงต้องเช่าอีก คนต่างชาติคงไม่มีใครมาซื้อบ้านกันหรอกนอกจากเช่า แต่ก็ต้องแพงน่าดูก็แสดงว่าเธอคงพอมีเงินบ้างแหละมั้ง

“อยากรู้ไหมว่ามามี๊เอาเงินมาจากใคร”

“ลูกค้าของมามี๊” เด็กน้อยพูดพร้อมกับเลียไอศกรีมที่เลอะมืออย่างน่าเอ็นดู จนผมต้องเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากให้

“นี่ไง” ผมส่งรูปให้เด็กน้อยดู เป็นรูปที่พิชชากำลังเขียนตัวอักษรอยู่นั่นเอง

“มามี๊” เด็กตัวน้อยเอานิ้วเล็กๆจิ้มที่หน้าจอมือถือผม

“ใช่แล้ว เชื่อหรือยังว่าพี่รู้จักมามี๊ เพราะพี่เป็นคนสั่งรูปมามี๊เอง”

เด็กน้อยมองหน้าผมพร้อมกับผงกหัวให้ผม

“ผมก็วาดรูปเก่งเหมือนมามี๊”

“เฮ้ย นายโม้หรือเปล่า” ผมพูดพร้อมกับเอามือไปลูบผมเด็กตัวเล็กที่ทำหน้าอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นเขาก็ยื่นสมุดเล่มบางๆใหญ่ๆที่เขาถือติดมือมาตลอดให้ผม ผมเปิดดูข้างในอย่างสงสัย เป็นรูปวาดไอรอนแมน เหล่าซูเปอร์ฮีโร่ ถึงจะไม่ได้เหมือนมาก แต่ก็ถือว่าฝีมือดีมากสำหรับเด็กตัวเล็กแค่นี้

“นี่นายวาดเองเลยหรอโปรแกรม”

“ใช่ ผมวาดเอง แล้วมามี๊ก็ให้ดาวตรงนี้” นิ้วเล็กๆจิ้มไปที่รูปดาว 5 ดวงที่อยู่มุมภาพ

“เก่งมาก!!” ผมเอามือลูบหัวเด็กน้อยที่มีเหงื่อออก เหงื่ออกง่ายจังแฮะ ขนาดกินไอศกรีมอยู่นะเนี่ย จะว่าไปผมเองก็เหงื่ออกง่ายเหมือนกัน

“พี่ห้ามบอกมามี๊นะว่าผมมากับพี่ แล้วก็มานั่งกินไอศกรีมด้วย”

“มามี๊ชอบด่านายหรอ ทำไมถึงดูกลัวจัง” ผมถามอย่างสงสัย

“มามี๊ดุแล้วก็ทำโทษถ้าผมทำผิด”

“เช่นอะไรบ้าง ตีตูด งดจ่ายเงินไปโรงเรียน แบบนี้หรอ” ผมหลอกถามเล่นๆ

“เข้ามุม วิดพื้น ซิดอัพ ยกของไว้บนหัว แล้วก็วิ่งรอบสนาม”

“ฮ๊ะ?? กับเด็กตัวแค่นี้เนี่ยนะ แสดงว่านายดื้อมากเลยใช่ไหม” ผมอึ้งกับคำตอบของเด็กน้อย

“ใช่ครับผมดื้อ มามี๊ก็เลยลงโทษ เจ็บมากเลย ผมทำจนผมนอนหลับไปเลย”

“นายโม้หรือเปล่าเนี่ย?” ผมทำหน้าขมวดคิ้วถาม ใครกันจะไปลงโทษลูกตัวเล็กแค่นี้ได้โหดอย่างกับนักกีฬาแบบนั้นวะ

“ผมพูดจริงๆนะ” เด็กน้อยทำหน้ายืนยัน

ไม่นานนักสัญญาณสีเขียวที่ข้อมือก็ดังขึ้นจากนาฬิกาของเด็กน้อย เล่นเอาโปรแกรมทำหน้าตกใจแล้ววิ่งเอาไอศกรีมไปทิ้งถังขยะแล้วเดินไปล้างมือ

“อ่าว เอาทิ้งทำไม นายยังกินไม่หมดเลยนะ”

“มามี๊เรียกให้กลับบ้าน พี่กลับบ้านพี่เลยไม่ต้องไปส่งผม” เด็กน้อยก้มบ้วนปาก เด็กตัวเท่านี้เอาตัวรอดเก่งจังรู้ด้วยว่าต้องล้างหน้าบ้วนปากไม่ให้แม่เห็นคราบไอศกรีม ผมเดินกลับมาที่รถที่จอดรอผมอยุ่หน้าหมู่บ้าน ส่วนโปรแกรมนั้นเดินกลับไปที่ป้อมยายแล้วนั่งรอแม่ของเขา นั่นหมายความว่าเดี๋ยวยัยโคอาลาจะต้องเดินออกมารับลูกแน่นอน เป็นไปตามคาดเมื่อผมเห็นเธอเดินออกมาจากซอยเมื่อรถของผมจอดที่หน้าบ้าน

“ว้าวว!! โลกกลมจังเลยนะ”

เธอทำท่าตกใจเมื่อเห็นผมลงรถมา

“นายมาทำอะไรที่นี่”

“เอ้า ก็นี่บ้านผม แล้วผมมาทำอะไรหละ”

“นี่บ้านนายหรอ” เธอชี้ไปที่บ้านของผม

“ใช่สิ” ผมเดินไปใกล้ๆเธอ แล้วพูดเสียงเบาๆให้ได้ยินกัน 2 คน ส่วนคนขับรถก็เอารถไปเก็บแล้ว “บอกให้เรียกว่าแร็กคูนไม่ใช่หรอไง ลืมหรอจ๊ะโคอาลา สงสัยต้องมีกฎใครไม่เรียกต้องโดนลงโทษด้วยการ” ผมทำปากจู๋ทำท่าจะจูบเธอจนเธอเบี่ยงหลบ

“อย่ามาทำอะไรบ้าๆแถวนี้นะ วันนี้เราไม่ได้เดทกัน ไม่จำเป็นต้องเรียก วันนี้ฉันรีบขอตัวก่อน”

“รีบไปไหน นัดกิ๊กไว้หรือไง” ผมแซวเธอเล่นทั้งที่ในใจก็รู้ว่าเธอเดินไปรับลูก

“ยุ่ง!!”

“ไม่ยุ่งไม่ได้ด้วยสิ ลืมหรอว่าเราเคยทำอะไรกันมา” ผมเดินเข้าไปใกล้

“นายอย่ามาพูดจาเลอะเทอะแถวนี้นะ เป็นดาราไม่ใช่หรือไง ไม่กลัวคนอื่นได้ยินและเห็นมาเดินกับฉันหรอ”

“หมู่บ้านเราปลอดภัยจะตาย ไม่รู้หรอ? ไม่ใช่ว่าใครก็เข้ามาง่ายๆ” ผมตอบกลับ

“แต่ใครยากๆที่นายว่า อาจจะเป็นนักสืบขั้นเทพก็ได้ ใครจะไปรู้” เธอตอบจากนั้นก็กอดอกและหันหน้าไปทางถนน ผมเห็นแล้วหละว่าโปรแกรมกำลังเดินตรงมา พิชชาหันหน้ามามองผมอย่างตกใจ

“นายรีบๆเข้าบ้านไปสิ”จากนั้นเธอก็ผลักผมให้เข้าบ้าน แต่ผมมันพวกคนดื้อ ยิ่งไล่ก็ยิ่งไม่ไป อยากอยู่ต่อกวนประสาทเล่น ก็ดีเหมือนกัน โปรแกรมก็จะได้ไม่กลัวผมเพราะรู้ว่าผมกับแม่ของเขาสนิทกัน จะได้เปิดเผยให้ลูกบุญธรรมเธอรู้ไปเลย

“ไม่ จะยืนตรงนี้ทำไม”

“ฉันขอหละ เข้าบ้านไปก่อนได้ไหม” เธอพูดพร้อมกับผลักผมติดประตูทางเข้าบ้าน

“มีอะไร” ผมทำท่ากวนตีนโดยการชะเง้อหันหน้าไปมองทางถนน ที่เด็กตัวน้อยกำลังสะพายเป้เดินมา

“ลูกฉันกำลังเดินมา ฉันไม่อยากให้เค้าเห็นว่าฉันอยู่กับคุณ เข้าบ้านไปได้แล้ว”

“ถ้าผมเข้าบ้านคุณจะให้อะไรผม” ผมถามอย่างหยั่งเชิง และมองเธอด้วยสายตาที่เว้าวอน จูบดูดดื่ม 1 ทีผมอยากจูบปากเรียวนั้น

“เข้าบ้านไปก่อนเดี๋ยวให้”

“อะไร” อะไรวะ ให้อะไร? จะให้จูบผมไหมวะ

“เข้าบ้านไปก่อนสิ”

“ไม่บอกจนกว่าจะรู้ว่าจะให้อะไร”

“จะให้ฉันจูบโชว์คนอื่นตรงนี้ใช่ไหม” อะไรนะนี่ผมหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย จะจูบผมจริงๆหรอ รอช้าอะไรหละครับ เปิดบ้านต้อนรับเลยสิ พอประตูบ้านเปิดออก ผมก็โดนโคอาลาจอมคึกจู่โจมกดผมชิดกับประตูบ้านแล้วก็ประกบปากกับผมทันทีแถมยังจูบดูดดื่มด้วย กำลังเคลิ้มบีบสะโพกเธอได้ที่เลยเธอก็ผละออก

“ฉันไปหละ” อะไรวะ แค่นี้เองหรอ

“เดี๋ยวสิ”

“อย่าเรื่องเยอะ”

ปั๊กกกก อ๊ากกก จุก!!! ผมโดนยัยนั่นต่อยอัดเข้าที่ท้องเต็มแรง แรงเยอะชะมัด! ผมถึงกับงอตัวชิดกำแพงเลย พอจะจับมือยัยหมีโคอาลาตัวแสบก็สะบัดออกแล้วก็เตะมาที่เป้าผมเต็มๆจากนั้นก็เปิดประตูออกบ้านไป ทิ้งไว้แต่ความเจ็บปวดให้กับผมที่เคาะประตูบ้านดังโป้งๆ ผมนั่งจุกอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นเดินได้ก็พักใหญ่เลย แม่งเอ้ย!! ขณะที่เปิดเพลงฟังและจิบไวน์ชิวๆอยู่ในบ้านแล้วก็มองภาพที่ซื้อมาและหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมต้องมานั่งมองทุกวันๆแบบนี้ กับอีกแค่รูปเล็กๆ ที่มีผู้หญิงกอดเงาสีขาว เสียงไลน์ก็ดังขึ้น

แม็กเวล: พี่ยังอยากได้ไอจีผู้หญิงไทยคนนั้นอยู่ไหม

เชวฮยอนบิน: ยังอยากได้ นายถามทำไม

แม็กเวล: เหมือนผมจะเจอไอจีเธอ แต่ไม่แน่ใจใช่เธอหรือเปล่า เลยจะให้พี่ดูก่อน

เชวฮยอนบิน: นายเอามาจากไหน ส่งมาดิ๊

แม็กเวล: แต่เธอ Log IG นะ ขึ้น Private

เชวฮยอนบิน: อืมไม่เป็นไร ส่งมา

ไม่นานนัก แม็กเวลก็แคปรูปไอจีมาให้ผม พร้อมกับชื่อไอจีที่ชื่อว่า 4pfamily ซึ่งดูยังไงผมก็ดูไม่ออกว่าใช่เธอหรือเปล่า รูปที่ใช้เป็น profile คือรูปมือเด็กแรกเกิดกุมนิ้วก้อยของผู้หญิง อัพรูป 3,251 กว่ารูป Follower อยู่ที่ 543 คน และ Following อยู่ที่ 100 คน เขียนแนะนำโปรไฟล์ว่า Program is my (innovation) world. 4P Family แค่นี้ แล้วแม็กเวลไปเอามาจากไหนเนี่ย แน่ใจหรอวะว่าใช่ยัยโคอาลาของผม

เชวฮยอนบิน: เดี๋ยวนะแม็กเวล โปรไฟล์รูปมือ รูปที่โพสก็ไม่มีให้เห็น คำแนะนำตัวก็อะไรไม่รู้ ไม่สื่อถึงตัวบุคคลเลยสักนิด นายไปเอาอะไรมามั่นใจว่าเจอไอจีของเธอ

แม็กเวล: ผมเอามาจากไอจีเชวอูบิน ญาติของพี่ที่พี่ไม่ชอบหน้าเขา 55555+

เชวฮยอนบิน: อูบิน ลูกอาเขยฉันหรอ?

แม็กเวล: ใช่ ดูเหมือน 2 คนนี้จะมีซัมติงกัน

เชวฮยอนบิน: นายตามมันอยู่ใช่ไหม งั้นส่งไอจีมันมาให้หน่อย

แม็กเวล: ใช่ครับ ผมตามพี่เค้าเพราะว่าผมใช้บริการเสื้อผ้า และสกรีนนิ่งต่างๆจากบริษัทพี่เค้า

เชวฮยอนบิน: บริษัทพ่อมันล้มละลายไปแล้วหนิ เหมือนจะมีคนซื้อต่อไป

แม็กเวล: ใช่ครับเหมือนจะมีบริษัทใหญ่ซื้อไป แต่ตอนนี้พี่เค้าขึ้นมาเป็นผู้บริหารแล้วนะ ใช้ชีวิตหรูหราเหมือนเดิมแล้ว พี่เป็นญาติเขาไม่รู้เลยหรอ

เชวฮยอนบิน: ไม่สนใจ!! รีบส่งไอจีมันมาสักที ก่อนที่ฉันจะคลั่ง

แม็กเวล: ครับๆ ใจเย็นๆ

ตอนเด็กผมกับอูบินเรา 2 คนสนิทกันมาก แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งก็คือช่วงที่ผมเข้าวงการใหม่ๆนี่แหละ ที่ผมทะเลาะกับมัน เป็นเพราะว่าผมมารู้ทีหลังว่ามันมาคบแฟนเก่าของผม ถึงมันจะมาทีหลังผมแต่มันก็ไม่ควรมายุ่งกับของญาติตัวเองปะวะ ถึงผมจะเลิกเธอไปเพราว่าเข้าวงการแต่ผมก็ยังรักเธออยู่ ตอนนั้นผมโกรธมันมาก พอถามมันก็บอกว่าก็ผมเป็นคนทิ้งเธอแล้ว มันก็มีสิทธิ์ มันเป็นคนที่รู้ดีกว่าใครว่าผมรักเธอแค่ไหน แต่ที่ผมต้องเลิกกับเธอเพราะว่าเธอบอกให้ผมเลือกระหว่างความรักกับความฝัน ซึ่งผมก็เสี่ยงที่จะเลือกความฝันและปล่อยให้เธอมีอนาคตตามแบบที่เธออยากเป็น เธอเองก็โกรธผมมากแต่ก็อวยพรให้ผมประสบความสำเร็จและเธอจะมองดูอยู่ห่างๆ แต่ไม่นานนักผมก็มารู้ข่าวว่าอูบินคบกับเธอเป็นแฟนแล้ว ไม่ว่ากี่คนต่อกี่คนที่ผมคบหรือจีบ จำเป็นจะต้องมีอูบินมาเกี่ยวข้องตลอด มันเป็นบ้าอะไรของมันวะ!! ถึงได้มายุ่งวุ่นวายกับคนของผมไม่เลิกแล้วนี่ยังจะมายัยโคอาลาอีก แถมมีไอจีตัดหน้าผมด้วย แม่งเอ้ย!! หงุดหงิด

ไม่นานนักแม็กเวลก็ส่งชื่อไอจีของอูบินมาให้ผมพร้อมกับแคปรูปมาถาม

แม็กเวล: ผู้หญิงที่พี่ตามหาใช่คนนี้หรือเปล่าหละ

ผมเห็นรูปเล็กๆที่แม็กเวลส่งให้ผม ผมก็รู้เลยว่าใช่ยัยโคอาลาแน่นอน แม้ว่าผมจะยังไม่กดเปิดเข้าไปดูก็ตาม

เชวฮยอนบิน: คนนี้แหละ!

ผมดูรูปที่แม็กเวลส่งมาให้ดู เป็นรูปยัยโคอาลากำลังปิ้งเนื้อยิ้มๆหัวเราะ แบบเผลอๆ ข้างๆก็มีหนุ่มน้อยหน้าตาคุ้นๆเกาะเสื้อมองดูเนื้อที่ถูกปิ้งแล้วก็แลบลิ้นเลียริมฝีปาก ผมรีบกดไปดูไอจีของอูบินที่ไม่ได้ปิดล๊อกไอจีทันที ผมไล่ดูไอจีของอูบินคร่าวๆ มีรูปพิชชาที่นั่งป้อนไอศกรีมโปรแกรมแบบเผลอๆด้วย แม่ของอูบินหรืออาของผมมาคอมเม้นด้วยว่า โปรแกรมของย่าโตแล้ว ฮ๊ะ? เดี๋ยวนะเรียกแทนตัวเองว่าย่าเลยหรอ ผมไล่ดูรูปไปอีก ก็เจอรูปโปรแกรมยืนถ่ายรูปกับไอรอนแมนโดยมีอูบินยืนข้างๆทำท่าเป็นฮักตามหุ่น อาผมก็เข้าไปคอมเม้นด้วยว่า ‘ทำไมไม่บอกว่าตัวแสบมาเกาหลี’ จากนั้นอูบินก็ตอบกลับอาผมว่า ‘เปล่าครับแม่ ผมมาเที่ยวที่ไทยครับ’ ที่รู้สึกจุกที่สุดก็เป็นรูปยัยโคอาลาใส่ชุดว่ายน้ำถ่ายกับอูบินริมทะเลแบบเผลอๆนี่แหละ แม้ว่าชุดจะไม่โป๊ แต่ผมก็หึงเว้ย!!! นี่มันผู้หญิงของผม!! Caption ใต้ภาพ: Happy birthday and happy valentine day to you และ 4pfamily ก็มาเม้นตอบกลับว่า ‘ขอบคุณมากเพื่อนรัก แต่ช่วยเลือกรูปดีๆลงหน่อยไม่ได้หรอ สาวๆนายเข้าใจผิดไปหมดแล้ว หากสาวๆแวะมาอ่านอยากบอกว่า Just Bestfriend’ และ อูบินก็ตอบกลับไปว่า ‘เอาใจช่วยผมด้วย ผมจีบอยู่’ หึ! แกมันก็แค่จีบอูบิน ฉันทั้งจีบทั้งได้แล้วเว้ย!!!

ผมไม่รอช้ากดเข้าไปที่ 4pfamily ทันทีพร้อมกับส่งเมสเสจไปหาเธอ

ChoiHyunbin_highhh : ผมเจอไอจีคุณแล้ว!! ยัยโคอาลา รับ Request ผมด้วย!

หลักจากนั้นผมก็ส่งคำขอ follow ไป ผ่านไป 15 นาทีก็ยังไม่อ่าน ไม่ตอบซักทีวะ!! ผมเลยกลับไปดูไอจีของอูบินอีกครั้ง เพื่อไปสืบต่อว่ามันไปรู้จักกับโคอาลาของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอกดไปกับพบว่าอูบินอัพรูปเพิ่มซึ่งเป็นรูปของมันกับยัยโคอาลาของผมที่กำลังยืนปิ้งย่างด้วยกัน และมียัยโคอาลากำลังยิ้มป้อนเนื้อให้โปรแกรมแทนอยู่ข้างๆ พร้อม Caption ว่า Nice Day with my girlfriend or my wife in future และมีคอมเม้นกันมาอย่างรัวๆ รวมถึงอาผมด้วย ‘ทำตัวดีๆจะได้จีบสาวติดสักที พรุ่งนี้พาโปรแกรมมาหาแม่ด้วยนะ แม่จะทำขนมรอหลาน’ อูบินก็ตอบกลับไปว่า ‘พิชชาบอกว่า ตกลงครับ เจอกันที่บ้าน’ เดี๋ยวนะ!! ตอบแทนกันขนาดนี้เลยหรอวะ หัวร้อนชิบหาย จะว่าไปสถานที่แล้วก็เสื้อผ้าของยัยโคอาลาและโปรแกรมมันก็คุ้นๆ เหมือนกับว่าตอนสี่โมงที่ผมเพิ่งเจอเธอ เธอจะสวมใส่ชุดนี้อยู่ โปรแกรมก็ด้วย นี่มันดาดฟ้าที่บ้านเธอเปล่าวะ ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งไปที่ดาดฟ้าบ้านผมทันที ซึ่งต้องเดินขึ้นบันไดสูงๆไปโซนดูวิว แม่งเอ้ย!!! ใช่จริงๆด้วย กำลังปิ้งย่างกันอยู่เลย ผู้ชาย 2 คน ผู้หญิง 3 คน เด็กอีก 1 คน หัวร้อนชะมัด!!! ที่ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากดาดฟ้าบ้านหลังนั้นที่อยู่ต่ำกว่าบ้านของผมไป

“โคอาลา โคอาลา โคอาลา!!!!!!!!!!!”

ผมตะโกนไปสุดเสียงเรียกยัยโคอาลาที่กำลังปิ้งย่างกับแก๊งเพื่อนๆของเธอ พอเสียงผมตะโกนออกไป เหมือนเธอจะรู้ตัวแล้วหละ ดูจากปฏิกิริยาที่หันมาทางผมแล้วผมคิดว่าเธอกำลังช๊อกหนัก ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่หันมา เพื่อนทั้งกลุ่มก็หันมาด้วย ซวยแล้วไอ้ฮายเอ้ย!!!!!!!!!!!! ตอนตะโกนไม่คิด ตอนนี้ทำกลัว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น