นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

หึง NC นิดหน่อย(อัพครบ)

ชื่อตอน : หึง NC นิดหน่อย(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 11:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
หึง NC นิดหน่อย(อัพครบ)
แบบอักษร

​17:00 น.

​เมเปิลกำลังเตรียมตัวจะไปงานวันเกิดหลานสาว ที่บ้านไม่มีใครไปด้วย น้องชายก็ไม่ไปครั้นจะชวนพ่อแม่ ก็บอกว่าคุณย่าไม่ค่อยสบาย เธอเลยหอบของขวัญไปคนเดียว แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเธอไปไหนมาไหนคนเดียว อยู่บ่อยครั้งสบายตัวล่ะไม่ว่า

"แม่ขาถ้าเปลี่ยนใจก็ตามไปนะคะ"

"เวย์..ทำไมไม่ไปกับพี่เมย์ เผื่อพี่เขากลับดึกจะได้ช่วยขับรถไง"

"ไม่ฮะแม่..เวย์มีงานต้องทำ โปรเจคใหญ่อีกอย่างงานไม่เสร็จ มันไม่สนุกครับแม่งั้นฝากของนี่ให้เจ้าตัวแสบด้วยนะฮะ บอกว่าพี่เวย์ฝากให้"

"โอเค..ได้เลยแน่ใจนะว่าจะทำงาน อย่าให้พี่รู้ว่านายแอบเล่นเกม ไม่งั้นจะฟ้องพ่อ"เมเปิลเย้าน้องชาย

"ไม่เหฟ็นต้องแอบเลย แค่เล่นเกมพ่อเขารู้น่าว่าเวย์ทำอะไร เจ้ไปเถอะเดี๋ยวจะดึกก่อน"

"โอเคจ่ะน้องชาย"

​ปริ้นๆๆ

​"เฮอะ...นั่นไงเพื่อนร่วมทาง เหมือนมีพรายกระซิบนะ เวย์ไม่อยากบอกเลยว่ามีคนจุดธูปเรียกมา"

​"เวย์..ไม่เอาน่าถ้าเขาได้ยินมันจะไม่ดีนะ เมย์แม่ว่า ลูกคุยกับเขาหน่อยเถอะนะ มีอะไรก็เคลียร์กันให้เข้าใจ คบกันเป็นเพื่อนก็ได้นี่ลูก"

​"หวัดดีครับ เมย์ คุณแม่ นายเวย์"

"จ่ะ..แล้วฌอห์นกลับมาเมื่อไหร่ แม่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"ชายหนุ่มหันไปสบตาแฟนสาว นี่เธอคงไม่ได้บอกเรื่องเขา ให้มารดาเธอรู้สินะ

​"เมย์ไม่เล่าหรอครับ ว่าผมกลับมาหลายวันแล้ว เมย์ไม่รับสายผม แถมยังปิดมือถืออีกฮะ"

​"แม่ไม่รู้เรื่องเลย แล้วเมย์ก็ไม่เคยเล่าอะไรด้วย"

"แล้วนี่เมย์จะไปไหน ผมไปส่งนะ"

"ไม่เป็นไรเมย์ไปเอง ไม่รบกวนคุณหรอกไม่ค่อยว่างไม่ใช่หรอคะ มีงานก็ไปทำเมย์ไปเองได้"

"เมย์..ไม่เอาน่าอย่างอนสิ ตอนนี้ว่างแล้วเลยรีบมาหาเมย์ไง แล้วนี่จะไปไหนกันเห็นมีของขวัญ"

​"วันเกิดน้องเดียร์จ่ะ คุณย่าไม่ค่อยสบายแม่ก็เลย ต้องฝากของขวัญไปให้หลาน พ่อยังไม่กลับมา"พอได้ยินว่าวันเกิดน้องเดียร์ นั่นคือลูกของโจนาธาน คนนั้นแหละที่แม่เธอจะให้หมั้นหมายกัน

​แค่ได้ยินชื่อความหึงหวง เข้าครอบงำจิตใจของชายหนุ่มทันที ไม่อยากคิดต่อไปว่ามันเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาไม่รู้

​"เมย์ไปเลย ขอตัวนะฮะแม่"

​"ฌอห์นค่อยคุยกันนะ แม่ขอร้องนะอย่าใช่อารมณ์ ไม่งั้นคุณพ่อไม่ยอมแน่"

"ผมรับปากครับ ไปเลยขึ้นรถเดี๋ยวผมไปด้วยเมย์"ชายหนุ่มฉุดเมเปิลขึ้นรถไปกับเขาทันที ชายหนุ่มดึงเข็มขัดมาคาดให้เธอ

​"ผมใจดีมามากแล้วเมย์ ต่อไปผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นแน่ อย่าฝันว่าจะได้ไปเจอกิ๊กเก่าแน่ อื้ม..."

ปากหนาบดจูบที่กลีบปากอิ่มนั้น อย่างกักขฬะ หญิงสาวผลักอกเขาออกห่าง ชายหนุ่มยิ้มเยาะคนตรงหน้า ตอนนี้อารมณ์หึงหวงจนควันออกหูแล้ว เขามีดีกว่าที่เธอคิดไว้เยอะ เขาจะไม่มีวันยอมให้เธอคิดมีคนอื่น อย่างเด็ดขาดเขาเคยได้ยินมาบ้าง ว่ามีคนมาจีบเธอแต่เป็นแหล่งข่าว ที่เชื่อถือได้ยาก

​เพี้ยะ!

ชายหนุ่มชาไปทั้งแก้ม เมื่อฝ่ามือบางตบหนัก เข้าที่หน้าเขาเกือบจะบอกว่าเห็นดาว เลยทีเดียว

"นี่..สำหรับความถ่อยของนาย ปล่อยฉันจะลง"หญิงสาวฮึดฮัด

​"ถ่อยหรอ?..ลองมีผัวถ่อยๆหน่อยมั้ยดีมั้ยมันจะได้สะใจคุณไง?"เขากระชากรถออกไปอย่างรวดเร็ว 

"จะรีบไปตายหรือไง?"

ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอแว๊บหนึ่ง ก่อนจะเร่งเครื่องเร็วกว่าเดิม หญิงสาวกลัวสุดขีดซุกหน้าลงกับเบาะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นเธอนึกสภาพไม่ออก ว่าศพจะเป็นยังไงคงเละไม่มีชิ้นดีแน่

"ทำไมมันกระอักกระอ่วนมากใช่มั้ย ทำไมคุณเปลี่ยนไปเมย์ อ้อ!หรือว่าไอ้CEOนั่นมันยังตามจีบคุณอยู่? อย่างนั้นใช่มั้ยบอกมา มีกี่คนกันแน่ที่มาจีบคุณเมย์?"

"..."

"อย่าท้าทายผมนะ คุณก็รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันไม่รู้หรอกมันจะเกิดอะไร แต่นายขับรถแบบนี้ มันกำลังจะพาให้เราตายเร็วขึ้น นายมันบ้าๆๆฉันเกลียดนายไอ้บ้า/แต่ผมรักคุณๆๆได้ยินมั้ย?"

ชายหนุ่มทุบกำปั้นลงที่พวงมาลัยรถ หลังสิ้นเสียงตะโกนแข่ง กับความเร็วของรถคันหรู ก่อนที่ฌอห์นจะลดระดับ ความเร็วของรถลงเป็นปกติ 

"เมย์..คุณไม่เป็นไรนะ"หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรนอกจากนิ่งเงียบ

"เมย์..คุณเมย์เหตุผลหน่อยสิ ผมอยู่กลางทะเลเฝ้าแต่คิดถึงคุณ นับวันเวลาจะได้หยุด อยากกลับบ้านอยากกลับมาหาคุณ แทนที่จะไปซีแอตโทล แต่ผมก็เลือกที่จะมาหาคุฯนะ"

"เฮอะ!..มันน่าเชื่อนักนี่ คุณพูดไปเถอะฉันไม่เชื่อคุณหรอก"ฌอห์นยิ้มเยาะตัวเอง เขาคงไม่น่าเชื่อถือแล้วสินะ เมเปิลคือผู้หญิงคนเดียวที่เขารัก แต่เธอคิดอยู่แต่ว่าเขามีคนอื่น

"เมย์..ผมต้องทำไงคุณถึงจะเชื่อ ว่าผมมีคุณคนเดียว เอาหละผมไม่อยากแก้ตัว เพราะพูดไปก็เท่านั้นคุณอาจจะไม่มีใจแล้ว ทำไมหรือว่าโจนาธาน เขาให้ความหวังอะไรกับคุณ?"

"คิดบ้าๆนายโจเป็นเพื่อนฉัน เขาแต่งงานแล้วมีเมียแล้ว ฉันไม่เลวขนาดต้องไปตีท้ายครัวเมียเขาหรอก คิดเลวๆอย่างนายคิดได้ยังไง นายบอกนายรักฉัน แต่นายก็ดูถูกฉันไอ้คนบ้าสาระเลวที่สุด"ต่อให้เธอด่าว่าเขายังไง ฌอห์นก็ไม่เคยโกรธยังดีกว่าเธอ มึนตึงกับเขาซะอีก

"เมย์..เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ ผมจะฟังคุณทุกอย่าง ผมอยากพาคุณไปหาพ่อกับแม่ ท่านคงดีใจท่านอยากเห็นหน้าคุณ"

"ไม่อ่ะ..ไม่ใช่ตอนนี้"

"ได้ผมจะรอ..แล้วของขวัญนั่นให้ใครหรอ?"

"บอกไปแล้วไง ความจำนายเสื่อมงั้นหรอ"

"หึหึ..เวลาคุณงอนเวลาคุณโกรธ รู้มั้ยว่ามันเหมือนทะเลคลั่ง ไม่รู้ว่าพิโรธอะไรบางวันผมก็เสี่ยง ว่าจะได้กลับมาหาคุณหรือเปล่า คุณรู้มั้ยเพื่อนพ่อแม่ผมลาออก ต้องกลับไปอยู่เมืองไทย เพราะอยู่กลางทะเลเป็นแรมเดือน พ่อแม่ผมลาออกเพราะเบื่อ บางทีนะถ้าคุณแค่พูด ผมจะทำเพื่อคุณนะเมย์"เสียงของเขาอ่อนโยนลง ผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

​"ไม่อ่ะ..นั่นคืองานที่คุณรัก ถึงห้ามก็คงเหมือนเสียงลมพัดผ่าน ฉันไม่ได้สำคัญกับคุณขนาดนั้นหรอกมั้งฌอห์น คุณรักงานนั้นมาก"

"แต่ผมรักคุณมากกว่านะเมย์"

​"อ่อ..เรอะ แล้วที่ไม่ส่งข้อความ ไม่ตอบกลับ มันคืออะไร จะให้ฉันเชื่ออย่างนั้นหรอ ไปหลอกเด็กเถอะนะ"

"แต่ผมก็ตอบกลับ มันอาจจะช้าหน่อยเท่านั้นเอง ผมตอบข้อความคุณมากกว่า ตอบกลับน้องสาวผมอีกนะ เมย์..ผมไม่เร่งรัดคุณหรอก เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ผมจะกลับเข้าฝั่งมาทำงานที่ออฟฟิต ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณเพื่อเรา"เมเปิลเบะปาก เธอไม่เคยหวังในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด  แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงยอมมากับเขาด้วย

"เมย์..ผมไม่เร่งรัดคุณหรอกนะ เอาที่คุณสบายใจแต่อย่านานนักนะ ผมใจร้อนแม่บอกว่าอยากอุ้มหลานแล้ว หรือว่าคุณจะรอให้ท้องก่อน แล้วเราค่อยแต่งงานกันผมก็โอเคนะ ได้หมดแหละแต่ผมอยากให้คุณเป็นเจ้าสาว ที่สวยที่สุดยืนเคียงข้างกับผม ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น เข้าใจนะ?"

"รอไปเถอะ"

"อะไรนะ?ได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย พูดดังหน่อย"

"ฉันบอกว่าให้คุณขับรถไป อย่ามัวแต่พูดมันเสียเวลาได้ยินหรือยัง พูดอะไรมากมายไร้แก่นสาร"

"หึหึ...คิดดูให้ดีนะเมย์ เราใจตรงกันเชื่อผมสิ"

"เหรออออ??..."

"เอ้าจริง..ผมจะรอ"

รถยนต์คันหรูแล่นมาถึงอพาร์ทเมนต์ เมเปิลโทรฯหาแอนนี่ บอกว่าเธอมาถึงแล้ว แต่อาจจะมีคนแปลกหน้าตามมาด้วย ชายหนุ่มข้างกายทำไม่รู้ไม่ชี้ เขาไม่ย่อท้อที่จะต้องตามง้อเธอต่อไป คราวนี้เขาไม่รามือแน่ๆ

​"แอนนี่..คิดถึงจัง"

​"หวัดดีค่ะพี่เมย์ แล้วเป็นพันธมิตรกันแล้วหรอคะ อย่างอนกันบ่อยนะคะ มันเสียสุขภาพจิตค่ะ"

​"ครับเฮียก็คิดแบบนั้น แต่เมย์กลับคิดว่าเป็นเรื่องสนุก"

​"พูดมากถือของนี่ไปสิ เป็นสุภาพบุรุษหน่อยได้มั้ย?"เมเปิลยัดกล่องของขวัญขนาดย่อม ใส่มือให้ฌอห์นก่อนที่ทั้งสามคน จะเดินจะเดินเข้าลิฟท์ไป

"แอนนี่ดูสวยขึ้นนะ ขอโทษที่เฮียไแม่ได้มางานแต่ง เพราะมัวไปจับกุ้งหอยปูปลากลางทะเล มีอยู่วันหนึ่งคลื่นสูงมาก เฮียเกือบเอาชีวิตไม่รอด"

​"จริงหรอคะเฮีย?"

​"ใช่..ฝนตกหนัก เหมือนพายุเลยพวกเราภาวนาให้มีชีวิตรอดกลับมา อุปกรณ์เสียหายเยอะเหมือนกัน"ฌอห์นเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมา เมเปิลรู้สึกใจหาย แต่เขาทำไมไม่เล่าให้เธอฟังนะ มันน่าเคืองจริงไม่เล่าให้เธอฟัง แต่กลับไปเล่าให้คนอื่นฟัง หรือว่าเขาน้อยใจที่ก่อนหน้านี้เขาโทรฯมา แต่เธอไม่รับ

"ถึงแล้วค่ะ"

"ครับ"

"แอนนี่เข้าไปก่อนเลย"

"ค่ะพี่เมย์"แอนนี่เดินนำเข้าไปก่อน เมย์ดึงเสื้อฌอห์นไว้ เมื่อเขากำลังจะออกจากลิฟท์

​"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

​"ตอนนี้หรอเมย์?..ไว้ก่อนก็ได้ผมไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าเรา กำลังทะเลาะกันอยู่"

"โอเคแต่ฉันจะไม่ยอม สิ่งที่นายปิดบังอยู่แน่ฌอห์น"

"ไว้เสร็จงานนี้ก่อนนะ ผมยินดีให้คุณซักฟอกได้เสมอจะนานแค่ไหน หรือทั้งคืนก็ได้ที่รัก"

"เลี่ยน.."

"ไม่เอาน่า..เมื่อก่อนผมบอกรักคุณบ่อยๆ คุณยังชอบเลยหรือว่ามีคนบอกรักคุณ ที่พูดหวานหูกว่าผมหรือไงเมย์?"

"เงียบ...ไฮ..หวัดดีค่ะทุกคน"

"อาเมย์มาค่ะ.."

"ใช่เลยหนูน้อย สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะขอให้เป็นเด็กดี แล้วเรียนหนังสือเก่งๆนะ นี่จ่ะของขวัญจากคุณยาย ของอาเมย์ แล้วก็พี่เวย์นะ"

"ขอบคุณค่ะ"

"จ่ะ..โจ พิมพ์วันนี้เมย์มีคนมาด้วย แต่ระวังหน่อยนะอาจจะได้ กลิ่นทะเลเค็มๆติดมาด้วย"

"โอเค..ฌอห์นตัวนายคล้ำไปนะ"

"ออกทะเลหาปลาก็แบบนี้แหละครับ นี่อย่าบอกนะว่านายกำลังจะมีเบบี๋อีกคนโจ..เฮ้ยได้ไงเราจะตามทันมั้ยเนี่ย แล้วคนนี้คือ...?"

"น้องเขยฉันไง สามีแอนนี่อย่าบอกว่าไม่รู้"

"ยินดีครับ..คุณอาหวัดดีครับ"ฌอห์นทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง 

"ตามสบายนะจ๊ะ อาอยู่ด้านโน้นตามประสาผู้สูงวัยแล้วคนนี้น้าพรรณ แม่ของพิมพ์มาจากเมืองไทยจ่ะ"

"หวัดดีครับคุณน้า"

"จ่ะ..ตามสบายนะคะ ขาดเหลืออะไรก็บอกอาหารมื้อนี้เราทำเอง เพื่อหลานสาวคนสวยจ่ะ"

"ขอบคุณครับ อบอุ่นดีจังฮะ"ฌอห์นรู้จักคนบ้านนี้เกือบทุกคน เคยเจอกันบ้างแต่นานมาแล้ว เขามัวแต่คิดว่าโจนาธาน ยังมีเยื่อใยกับเมเปิลอยู่ แต่พอได้เห็นแบบนี้ เขาก็หมดความกังวลแล้ว

"ฌอห์น..นายมีอะไรในใจบอกฉันได้นะ"

"ฉันมัวแต่หึงเมย์จนหน้ามืด คิดว่าเมย์ยังมีเยื่อใยกับนายอยู่ ขอโทษนะบางทีอารมณ์ก็อยู่เหนือเหตุผล ต่อไปฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเธอบ้าง ฉันอยากจะขอเธอแต่งงาน แต่พักหลังเราไม่เจอกันนาน ไม่รู้ว่าเมย์มีคนอื่นหรือเปล่า?"

"ถ้านายมั่นใจในตัวเมย์ ก็บอกเธอไปฉันกับเมย์เราเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก จะบอกว่าเป็นพี่น้องกันยังได้ เรื่องคิดเป็นอย่างอื่นไม่มีแน่ นายตัดปัญหาไปได้เลยฌอห์น ตอนนี้พิมพ์ท้องจะเดือนที่5แล้ว ฉันต้องดูแลเมียกับลูกอีก2คน อีกไม่นานก็จะได้เห็นหน้าเขาแล้ว ถ้านายรักเมย์นายควรจะทำให้เธอมั่นใจ ว่านายมั่นคงกับเธอจริงๆ"

"ใช่..ฉันรักเมย์ ฉันมัวแต่บ้างานอยากจะทำตามฝันของพ่อแม่ แต่ลืมไปว่าเราต้องอยู่กับใคร ฉันอยากจะคุกเข่าขอโทษเธอจริงๆ แต่ทำแน่พร้อมกับขอเธอแต่งงาน"

"เฮ้ย..เอาจริงหรอ?"

"ใช่..เมย์ดูมีความสุขนะ ที่มาเจอเพื่อนๆ"

"ใช่เมย์กับเมียฉันเข้ากันได้ดี แล้วเจ้าตัวเล็กก็รักอาเมย์ด้วยนะ"ฌอห์นได้เห็น ตามที่โจนาธานพูด เขามั่นใจว่าจะหยุดอยู่ที่เธอแน่นอน

"ปะป๋าขา..หนูจะเป่าเทียนแล้วค่ะ"

"ได้เลยครับ ลูกต้องอธิษฐานก่อนนะคะ ว่าลูกอยากได้อะไร แล้วลูกจะสมหวังค่ะ"โจนาธานอุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้ในวงแขน 

"ค่ะ..ไปค่ะ"

"ระวังนะครับ เดี๋ยวหน้าจะทิ่มเข้าไปในก้อเค้ก เดี๋ยวคนอื่นก็อดกินพอดี"

"ค่ะ..ปะป๋ากับแมจ๋าต้องมายืนตรงนี้ค่ะ อยู่ใกล้ๆหนูนะ"น้องเดียร์ตื่นเต้น นี่คือครั้งแรกที่ทุกคนพร้อมจัดงานนี้ให้เธอ เด็กน้อยยิ้มอย่างมีความสุข คุณปู่คุณย่าน้ำตาไหลพราก ที่ความน่ารักสดใสของเธอ ทำให้ทุกคนมีความสุขจริงๆ

เด็กหญิงตัวน้อยอธิษฐาน ตามที่ปะป๋าบอก ก่อนที่เธอจะเป่าเทียนจนดับหมด เพลงพิมพ์จับมือลูกน้อยบรรจงตัดเค้ก เพื่อแจกจ่ายให้ทุกคน

"อันนี้ชิ้นแรกลูกจะให้ใครคะ?"แอนนี่ยื่นจานให้หลาน น้องเดียร์ถือจานเค้กแล้วมองไปรอบๆ เธอเดินผ่านทุกคนเข้าไปด้านใน โจนาธานบีบมือภรรยาไว้แน่น

​"หนูต้องให้คุณทวดก่อนค่ะ เพราะคุณทวดเดินช้าค่ะ"คุณทวดถือจานเค้กมาวางไว้ พร้อมกับรั้งร่างเล็กเข้ามากอด

​"โถ..แม่คุณช่างมีน้ำใจกับคนแก่ ขอบใจลูกขอบใจเจ้ามาก แล้ววันเกิดปีนี้เจ้าสามขวบพอดี เจ้าอยากได้อะไรจากทวดรึ?"

"หนูก็อยากได้ตุ๊กตาค่ะ ทั้งสีฟ้าแล้วก็สีชมพูให้หนู เอาสีฟ้าให้น้องค่ะ"คุณทวดล้วงหยิบเอาของในกระเป๋าเสื้อ ยัดใส่มือน้อยๆให้น้องเดียร์ เด็กน้อยทำหน้างงๆ หันไปสบตาพ่อกับแม่เธอคงจะสงสัย ว่า แผ่นกระดาษที่อยู่ในมือคืออะไร

"เอาไปซื้อตุ๊กตา เจ้าจะซื้อกี่ตัวก็ได้เอาเยอะๆเลย ทวดให้"น้องเดียร์ทำหน้างุนงง

"มันซื้อได้หรอคะ?"

"ได้สิจ๊ะ"

"แล้วตำรวจจะจับมั้ยคะ?"

"จะจับทำไมล่ะ เขาจะจับเราข้อหาอะไรเจ้าตัวแสบ"คุณทวดเจสันขมวดคิ้วหันมามองหลานสาว

"ก็เราไม่เอาเงินไปซื้อ แต่เราเอากระดาษไปซื้อค่ะ"น้องเดียร์พูดตามประสาซื่อ

"โธ่เอ้ย..เจ้าเด็กน้อย อันนี้เขาใช้แทนเงินได้ เก็บไว้นะเอาไว้เป็นทุนการศึกษา"

"ค่ะ..งั้นหนูให้แม่จ๋านะคะ"

"เออ..ดีๆเจ้านี่มันรักแม่จ๋าจริงๆ ขอบใจนะทวดกินคำเดียวก็พอ เดี๋ยวจะอ้วนป้อนหน่อยๆ"

"ค่ะ..อ้าปาก..คิกๆ อ้ำ อร่อยมั้ยคะ?"

"ใช้ได้ๆ..ทุกคนไปสนุกกันเถอะนะ ทวดขออวยพรให้เจ้าเป็นเด็กดีนะ"

"ค่ะ..คุณทวดให้หนูป้อนด้วย มือเลอะเลย"

"นี่จ่ะอาเช็ดให้นะ"แอนนี่หยิบทิชชู่มาเช็ดนิ้วป้อมให้หลานสาว

"แล้วชิ้นต่อไปจะให้ใครหรอคะเด็กน้อย?"

"ก็ต้องให้คุณปู่ กับคุณย่าแล้วก็แม่ใหญ่ค่ะ"

"เอ้า..ทำไมคะ?"เมเปิลเอ่ยถาม เพราะอยากรู้ว่าเด็กมีเหตุผลอะไร

"ก็เพราะว่า คุณปู่คุณย่า แล้วก็แม่ใหญ่โตที่สุดในบ้านไงคะ แล้วหนูก็จะเอาเค้กให้ปะป๋ากับแม่จ๋า แล้วก็ให้พี่แพทด้วย"เธอตักเค้กให้ปะป๋ากับแม่จ๋า ทุกคนพอเข้าใจแต่บอกให้พี่แพทก่อน แทนที่ จะเป็นอาแอนนี่กับลุงธนา

"แล้วทำไมต้องเป็นพี่แพทล่ะ?"

"ก็พี่แพทอาบน้ำให้ดุ๊กดิ๊กนี่คะ แล้วยังเป็นม้าให้หนูขี่กลับไปแล้วก็กลับมา จนม้าเหนื่อยนอนแอ้งแม้งกับพื้นค่ะ?"

"อะไรคือแอ้งแม้งลูก?"

"อืม..หนูไม่รู้อ่ะ แต่คุณทวดบอกว่าพี่แพทเหนื่อยจนนอนแอ้งแม้งแล้ว"เด็กจำคำพูดผู้ใหญ่ได้หมด แต่ก็ทำเอาทุกคนหลุดยิ้มออกมาได้

"คราวหลังอย่าพูดนะคะ"เพลงพิมพ์กระซิบข้างหูน้องเดียร์เบาๆ

"ค่ะ.."

ความน่ารักสดใสของเด็กหญิงตัวน้อย ทุกคนในบ้านต่างก็ทุ่มเทความรักให้ เพลงพิมพ์มักจะพร่ำสอนลูกน้อยเสมอ เรื่องกิริยามารยาทเพราะถ้าไม่สอนเขาตอนนี้ โตไปก็คงจะสอนกันลำบากแน่ๆ

​2ชั่วโมงต่อมา

​"เมย์..ผมเห็นคุณยิ้มตลอดเวลา เพราะความน่ารักของน้องเดียร์ใช่มั้ย?"ฌอห์นเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ ตั้งแต่ทั้งคู่เดินทางออกจากอพาร์ทเมนต์ของโจนาธาน เมเปิลไม่ได้คุยอะไรกับเขาเลย

"ใช่..เธอน่ารัก เด็กไม่มีเสแสร้งคิดยังไงก็พูดแบบนั้น ไม่เหมือนผู้ใหญ่ตลบแตลงแสดงได้เก่ง"

​"ตลบแตลงหรอ อะไรคือความหมายของคำๆนี้ ช่วยพูดให้ชัดหน่อยสิเมย์ เอาที่มันง่ายๆกว่านี้"

​"ก็...ช่างเถอะฉันเข้าใจคนเดียวก็พอ"

"ไม่เอาสิ..สิ่งที่คุณพูด คุณเข้าใจคนเดียวคิดเองเดาเอาเองว่าผมเป็นแบบนั้น เป็นแบบนี้เมย์คุณฟังผมนะ กลางทะเลไม่มีผู้หญิงให้ผมสนใจหรอก ทุกคนต่างก็เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ภาระกิจจะเสร็จสิ้น จะได้กลับบ้าน ได้กลับไปหาคนที่เรารักสักที"

"หึ..คุณคงชอบสินะ"

"แน่นอน..เพราะผมจะได้กลับมาหาคุณไง ผมรู้นะคุณหึงผม กลัวว่าผมจะมีคนอื่นอย่างนั้นใช่มั้ย"

"นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้ว เพราะเราเลิกกันแล้ว คุณอยากมีคนอื่นอีกกี่คนก็เชิญ ฉันไม่ได้หึงแน่นอน"คำพูดเหมือนหมดเยื่อใย ทำให้ฌอห์นใจหายการที่จะใช้การบังคับข่มขู่ ซึ่งไม่มีวันได้ผลแน่ถ้าเขาแบบนั้น

"โอเค..เมย์ในเมื่อคุณไม่มีใจแล้ว ผมจะไปส่งคุณที่บ้านแต่ผมยังยืนยันว่า ผมรักคุณเสมอไม่เคยเปลี่ยน"เสียงของฌอห์นแผ่วหาย เหมือนสายลม เธอมั่นใจหรือว่าหมดรักเขาแล้ว ไม่ได้คิดถึงเขาอีกต่อไป

​"เมย์...ลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

​"แม่..ทำไมเมย์อ่อนแอจังคะ"กานพลูกอดร่างสั่นเทา ของบุตรสาวเอาไว้เวลานี้เมเปิล คงต้องการอ้อมแขนคนในครอบครัว 

"อะไรกันแม่ลูก มีอะไรที่พ่อยังไม่รู้มั้ย..เมย์?มานั่งนี่มา"

"ค่ะพ่อ.."เมเปิลน้ำตาซึม แดเนียลคว้าตัวบุตรสาวมากอดเอาไว้

​"เมย์..หัวใจเป็นของลูก ในเมื่อหมดรักเราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่ลูกต้องถามใจตัวเองว่า ต้องการแบบนั้นจริงๆ หรือแค่ประชดเขาเท่านั้นฌอห์นเป็นคนหนักแน่น ทุกอย่างอยู่ที่ลูกพ่อแม่แค่มองอยู่ห่างๆ แต่พ่ออยากบอกลูกสักนิด การคิดพิจารณาคน ต้องมองนานๆลูกคบกับฌอห์นมาเกือบจะ2ปีเขาดี หรือเขาเลว ลูกเท่านั้นที่รู้"

​"ค่ะพ่อ"

"ครอบครัวจะอยู่เคยงข้างลูกเสมอ จ่ะ"

"ค่ะแม่..ขอบคุณนะคะที่อยู่ข้างเมย์มาตลอด เมย์รักพ่อกับแม่ที่สุดค่ะ"

"ลูกโตแล้วนะ ไปอยู่กับคุณยายสักพักมั้ย ไปพักผ่อนให้สบาย อันนาคงคิดถึงลูกเมย์ลูกจะหนีหัวใจตัวเอง ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ ลูกไปเถอะจะไปเมื่อไหร่ หรือจะกลับเมื่อไหร่ก็ได้ ส่วนเรื่องงานไม่ต้องห่วง เรามีพนักงานเยอะแยะ ปีนี้เวย์ก็จะรียนจบแล้ว อีกไม่กี่เดือนเองเวย์ทำงานได้จ่ะ"

"แม่กับพ่อให้เมย์ไปจริงหรอคะ?"

"ทุกอย่างแม่พูดจริง ไปพักผ่อนให้สบายใจเถอะนะเมย์ คุณยายคงอุ่นใจที่หลานสาวคนสวยกลับไปเยี่ยม ลูกจะอยู่นานเท่าไหร่ก็ได้นะ เท่าที่ลูกต้องการจ่ะ"

"ค่ะ..เมย์จะไปอยู่ในสวน ที่มีแต่ผักผลไม้ให้เมย์เก็บกินทั้งปี ไปเป็นลิงเป็นค่างก่อน แล้วค่อยกลับมานะคะ กุ้ดไนท์ค่ะ"

สองสามีภรรยายิ้มให้กันเศร้าๆ ไม่รู้ว่าบุตรสาวคิดอะไร ทางครอบครัวไม่ได้รังเกียจฌอห์นเลย ทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่เรียนมหา'ลัย ฌอห์นประกาศตัวชัดเจน ว่าเขาเป็นแฟนกับเมเปิล 

ครอบครัวของเขาเคยมาพักที่โรงแรม เพื่ออยากให้ทั้งคู่หมั้นหมายกัน แต่เมย์ไม่ยอมหมั้น เธอบอกว่าขอคบหาเพื่อดูใจกันไปก่อน จากความเป็นเพื่อนเพิ่งเปลี่ยนมาเป็นแฟน เมื่อตอนเรียนจบฌอห์นอยากทำงานที่ท้าทาย ทั้งคู่เลยห่างกันไป จนเหมือนเลิกรากัน






​คราวนี้เลยไม่รู้ว่าทั้งคู่จะได้คบกันมั้ยนะ อยากให้เฮียคาร์ลมีคู่หรือคะ? แต่ตอนนี้สงสารทั้งคู่เลยนะ..เจอกันตอนหน้าจ้า👌👌👌

ความคิดเห็น