marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1: แรกพบสบตา

ชื่อตอน : ตอนที่ 1: แรกพบสบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2562 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1: แรกพบสบตา
แบบอักษร




image


“หูยยยยย....วันนี้มินมินของเราสวยมากอ่ะ” เสียงของโซราเอ่ยชมภรรยาของพี่ชายดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย

“ใช่...เหมาะกันสุดๆยิ่งตอนที่อยู่ข้างๆกันนะ” ฉันมองชายหญิงตรงหน้าอย่างปลาบปลื้มที่ทั้งคู่ลงเอยกันได้สักทีเรื่องต่างๆที่ผ่านมามันทำให้ทั้งสองคนเจ็บปวดมามากพอแล้วพวกเขาควรจะมีความสุขกันได้แล้วเสียงปรบมือแสดงความยินดีดังไปทั่วห้อง...

“เร...เราไปหาไรกินกันเถอะฉันหิวไส้จะขาดละ” โซราพูดขึ้นทันทีที่งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้น

“ก็ได้เธอเนี่ยนะไม่รู้จักกินอะไรรองท้องมาก่อนเลยตลอดอ่ะโซ” ฉันหันไปบ่นลูกพี่ลูกน้องคนสวยที่ตอนนี้ทำหน้าหงิกใส่ฉันเพราะหิวข้าว

“ก็คนมันลืม ==!!!!” นี่แหละนิสัยโซราขี้ลืมๆๆๆๆ

“จ้าๆๆๆ...ตักอาหารได้แล้ว” พอถึงโต๊ะโซก็ไม่พูดอะไรกับฉันเดินไปถือจากตักนู้นตักนี้กินเพลินไปเลยจ้าาาส่วนฉันแค่ถือแก้วเตกีล่าอยู่ในมือเท่านั้นไม่ได้กินหรอกเอาไว้ชนกับคนอื่นอิอิ...ในขณะที่มองไปรอบๆแต่จู่ๆสายตาของฉันก็ไปประสานกับผู้ชายคนหนึ่งชึ่งค่อนข้างจะมั่นใจว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้ว...

ผู้ชายตรงหน้าใบหน้าคมเข้มจมูกโด่งรับกับใบหน้าของเขาริมฝีปากเรียวเล็กเวลาที่กีดยิ้มออกมาดูมีเสน่ห์อย่างมากมาย.....ฉันหรบสายตาเขาก่อนจะหันหลังเดินไปดึงแขนโซกลับที่นั่งของตัวเองทุกก้าวที่เดินหันหลังออกมาก็สัมผัสได้ว่าเขายังคงมองตามฉันอยู่!!!! แต่พอหันไปมองเขาอีกทีเขาก็ส่งยิ้มให้อีกครั้ง...ไอ้โรคจิตนี่หน้าคุ้นๆจริงๆ

“เรดาร์เป็นอะไรดูทำหน้าเครียดๆ” โซถามขึ้นหลังจากที่เห็นฉันนั่งขมวดคิ้ว

“โซ...ฉันมีเรื่องจะบอกแต่อย่าพึ่งทำตัวมีพิรุธนะ” พอฉันพูดแบบนี้โซเข้าใจความหมายที่ฉันสื่อทันทีจึงนั่งท่าปกติ

“โอเคเล่ามา” ฉันเล่าเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้ให้เธอฟังลูกพี่ลูกน้องคนสวยของฉันก็ขมวดคิ้วทำหน้าไม่เข้าใจทันทีก่อนเธอจะทำท่าหันไปมองรอบๆแล้วพูดขึ้น

“อ้อ!! ผู้ชายคนนั้นเองเหรอเร...นี่เธอจำคนที่ตัวเองด่าทุกวันไม่ได้หรือไงทุกครั้งที่มีข่าวเขาเปลี่ยนคนควงเธอนั่งด่าเขาตลอดว่าก็ไม่ได้หล่ออะไรมากทำเป็นควงผู้หญิงราวกับกระดาษชำระบราๆๆๆ”

“นี่อย่าบอกนะว่า!!!!”

“ใช่นั้นคือคุณนิคาขิโอ้ แอรีส คนที่ถูกเรียกว่าพ่อมดผู้ขับเคลื่อนเงินตรามหาเศรษฐีท็อป3ของโลกไงละตัวจริงเขาหล่อเนอะไม่เหมือนในรูปเลยสงสัยเขาไม่ขึ้นกล้องแน่ๆ” พอได้ยินโซพูดแบบนั้นฉันก็นั่งนิ่งทันทีปกติเห็นแค่รูปแอบถ่ายของเขามันไม่ได้ดูดีขนาดนี้แต่ตัวจริงต้องยอมรับเลยว่าหล่อจริงๆแต่สำหรับฉันเขามันก็แค่ไอโรคจิตที่ฉันเกลียด!!!!

“ใครสนกันละ...เฮอะ!!! ทำตัวเป็นเพลย์บอยขนาดนั้นติดโรคอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้อย่าชมเขามากสิโซฉันเกลียดหมอนั่นเธอก็รู้ผู้ชายเจ้าชู้มักมาก!!!” พูดละขึ้นจริงๆ

“แหม่ๆจ้าๆๆๆไม่พูดละขี้เกียจเถียงด้วยว่าแต่เขามางานแต่งพี่ซาสงสัยต้องรู้จักพี่ซาแน่ๆ” ฉันเหลือบตาไปมองเขาอย่างเกลียดชังอีกครั้งก่อนจะสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ชอบใจ!! ให้ตายเถอะฉันเกลียดคนอย่างหมอนี่จริงๆนะถึงไม่รู้ว่าทำไมถึงเกลียดก็เถอะแค่รู้สึกว่าไม่ถูกชะตาก็แค่นั้น!!!!!


นิค


“เฮ้ยๆ!! พี่นิคดูสองสาวที่เดินมาด้วยกันนั้นสิสวยว่ะ!!!” ผมหันไปมองตามเสียงพูดของชิโก้สะกิดผมให้มองตามผมหันไปมองก็เห็นผู้หญิงสองคน คนหนึ่งน่ารักดูสดใสมากส่วนอีกคนเธอทำให้ผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลยร่างบางระหงดูมีเสน่ห์มากมายมหาศาลไม่ว่าเธอจะเคลื่อนตัวทำอะไรทุกอย่างมันน่ามองไปหมด....

“สวย...”

“สนใจเหรอพี่” ชิโก้พูดขึ้นหลังจากที่ได้ยินผมพูด

“ก็นะสวยขนาดนั้น” ในขณะที่พูดผมยังคงมองเธอจนมีแวบหนึ่งที่เธอหันหน้ามาทางผมสายตาของเราประสานกัน....ให้ตายสิเธอดูน่าค้นหาชะมัดจนผมต้องยกแก้วในมือพร้อมกับยิ้มให้เธอแต่ร่างบางระหงไม่สนใจเดินหันหลังหนีผมไปดื้อๆไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธผมเลยนะให้ตายสิ

“ฮ่าๆๆๆ หน้าแตกแล้วว่ะพี่”

“ฮึ!! ช่างเถอะ” ยังไงวันนี้ผมก็ได้สาวควงกลับโรงแรมอยู่ดีไม่สนก็ไม่ง้อนะ...แต่ไอ้สายตาบ้านี่ก็ละออกจากเธอไม่ได้เลยจริงๆจนเธอหันหน้ามามองผมอีกรอบผมก็ยังส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง...

“มองใครอยู่เหรอพี่นิค” จู่ๆไอ้แอลฟ่าก็เดินเข้ามาทันตามมาด้วยไอ้แม็กม่า

“สแกนหาสาวอยู่เหรอไงพี่นิค” ไอ้สองแฝดนี้มันรู้ทันผมตลอดจริงๆๆผมรู้จักพวกนี้ตอนเรียนอยู่อเมริกาพร้อมๆกับไอ้ซาเจ้าของงานแต่งครั้งนี้เราสนิทกันมากเพราะมีอะไรหลายๆอย่างคลายกันแต่พวกนี้เป็นทายาทของมาเฟียอันนี้ผมไม่ใช่นะ...

“อื้อพี่นิคมองสาวโต๊ะนั้นอยู่แต่เธอไม่สนใจว่ะฮ่าๆ”

“ไหนๆใครว่ะที่ไม่สนใจพี่ชายกู” ไอ้แม็กถามขึ้นจนไอ้ชิโก้ต้องชี้ให้ดูสองแฝดต้องขมวดคิ้วมองหน้าผมทันทีที่เห็นเธอคนนั้น

“อะไรว่ะพวกแกสองคนมองหน้าฉันทำไม”

“คนนี้คงไม่ได้ว่ะพี่” ไอ้แอลพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

“สองคนบนโต๊ะนั้นห้ามสนใจเลยพี่” ไอ้แม็กพูดขึ้นอีกคนจนผมต้องขมวดคิ้วมองหน้าพวกมัน

“ทำไมว่ะ...หรือของพวกแกสองคน” ไอ้ชิโก้ก็ถามขึ้นทันทีดูท่ามันจะสนใจผู้หญิงอีกคนไม่ใช่น้อย

“เฮ้อ!!! ผมไม่อยากให้น้องผมเจอคนอย่างพี่เลยว่ะ”

“ไม่ว่ายังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด!!! พี่ไปสนใจคนอื่นเลยยัยเรดาร์กับยัยโซราผมให้ไม่ได้” ผมยืนนิ่งมองหน้าสองคนนั้นคิดสักพักก่อนจะเรียบเรียงความคิดได้

“แกจะบอกว่านั่นน้องสาวแกที่ฉันขอดูหน้าตลอดแต่แกไม่ยอมให้ดูใช่ไหม”

“ก็ใช่” สองคนนั่นยักไหล่ตอบแบบง่ายๆแต่สายตาจ้องเหมือนกินเลือดกินเนื้อให้ตายสิน้องสาวมีนสวยชะมัด

“ฮ่าๆๆๆๆแล้วคนไหนเรดาร์คนไหนโซรา” ไอ้ชิโก้ถามขึ้นชึ่งเป็นสิ่งที่ผมอยากรู้พอดี

“โซราคือคนที่ปล่อยผมยัยนั้นเป็นคนชอบยิ้มโซราเป็นลูกพี่ลูกน้องผมเกิดก่อนผมประมาณสามสี่เดือนมั้งจำไม่ได้”

“ส่วนเรดาร์น้องสาวฝาแฝดผมคนที่ใส่ชุดเปิดไหล่”

“อ้อ!!! คนที่แกบอกว่าเป็นแฝดสามแต่หน้าตาไม่เหมือนกันเพราะไข่คนละใบใช่ไหม”

“อื้อ...แต่ว่าไม่ว่าไงสองคนนี้ห้ามยุ่งเด็ดขาดเลยนะ!!! โดยเฉพาะแกไอ้ชิโก้ฉันไม่อยากได้แกเป็นน้องเขย”

“ฮึ!” ผมมองที่พวกนั้นเถียงกันสักพักหลังจากที่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าผมไม่ควรยุ่งด้วยละแต่เหมือนผมจะหยุดมองเธอไม่ได้จริงๆถึงรู้ว่าเป็นสิ่งต้องห้ามแต่มันก็อยากลองสัมผัสสักครั้ง....

“พี่นิค!!! หยุดมองเลยโว้ย!!!”

“เออๆรู้ละแค่มองจะหวงอะไรหนักหนา!!!” ผมยอมถอนสายตาออกจากเธอแล้วมาสนใจกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าแทนให้ตายสิ...ดันไปสนใจน้องของเจ้าพวกนี้ตนได้!!!



1 ชั่วโมงต่อมา



ผมยืนมองสาวๆที่ไปยืนรอรับดอกไม้จากเจ้าสาวผมเห็นร่างบางระหงของเรดาร์เดินออกไปด้วยผมจึงย้ายโต๊ะไปตรงที่มันเห็นเธอชัดๆดูเหมือนเธอจะไม่สังเกตแล้วว่าผมมองเธออยู่...เธอแค่ยืนยิ้มอย่างน่ารักรอรับดอกไม้จากเจ้าสาว....

“จะโยนละนะ....” เสียงใสของหญิงสาวตัวเล็กในชุดเจ้าสาวดังขึ้นทำให้ทุกคนตื่นเต้น

“1.....2.....3”

พรึบ


เธอหันหลังฌยนลงมาด้วยความแรงจนผมรู้สึกว่าดอกไม้นั้นกำลังมาทางผมแค่ผมก็เห็นร่างบางระหงวิ่งตามมาจนในที่สุดผมก็จนใจยื่นมือเอื้อมขึ้นไปรับดอกไม้ในขณะที่เธอวิ่งจนมาชนใส่อกแกร่งของผมเกือบล้มจนผมต้องใช้มืออีกข้างประคองร่างเธอ...

พรึบ! ปึก!

“โอ้ย!!!”

“เฮ้ย!!!!!”

เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกันมากมายไม่ว่าจะเสียงของเธอหรือเสียงของพี่ชายที่ร้องออกมาพร้อมกันสามคนร่วมถึงไอ้ซาที่ยืนเป็นเจ้าบ่าวข้างบนยังร้องใส่ไมจนดังไปทั่วงาน....

“นี้ดอกไม้...อยากได้ไม่ใช้เหรอที่หลังวิ่งระวังด้วยละเดี๋ยวล้มอีก” ผมเอาดอกไม้ให้เธอในขณะที่กำลังกอดเธออยู่ตัวนุ่มชะมัดแถมหอมด้วยเธอตั้งสติได้ก็ผลักตัวออกจากผมทันทีส่วนผมกดหันหลังเดินออกไปพร้อมกับชิโก้ที่เดินเข้ามาหา

“แหม่...พี่นิคเขาว่ากันว่าถ้ารับดอกไม้ได้จะได้้แต่งเป็นคู่ต่อไปนะ”

“แต่งงั้นเหรอฮ่าๆ...ไร้สาระชิโก้”

“ฮึๆ!! ไม่เชื่อก็คอยดูละกัน” ผมหันไปมองไอ้ชิโก้อย่างนึกขำให้ตายเถอะคนอย่างผมเนี่ยนะจะแต่งงานตอนนี้ฮ่าๆให้ตายสิไม่มีทางหรอก...แต่เมื่อกี้เรดาร์เธอตัวนุ่มจริงๆนะอยากสัมผัสอีกจริงๆแค่นึกถึงร่างบางนั้นลูกชายผมก็พร้อมผงาดจริงๆให้ตายสิ

‘ทำยังไงจะได้สัมผัสอีกนะ’





เปิดเรื่องของนิคมาก็ลุ้นละฮ่าๆเรดาร์เอ๋ยจะรอดเงื้อมมืออินิคหรือเปล่าน้ออออออ

ความคิดเห็น