LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ตอนพิเศษ...วันว่างๆ ของหมาเเมว

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ...วันว่างๆ ของหมาเเมว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ...วันว่างๆ ของหมาเเมว
แบบอักษร


ตอนพิเศษ...วันว่างๆของหมาเเมว🐕💞🐈

ถ้าคุณมีเเฟนที่ติดเกมเหมือนผม  ขอให้คุณทำใจไว้เลยนะครับ ถ้าวันไหนมันว่าง หรือไม่ได้ทำอะไรให้ทำใจไว้เลยว่าวันนั้นคุณจะเป็นอากาศสำหรับมันไปทันที -*-!!


เฮ้ออ


ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เเล้วเดินถือจานข้าวเข้ามาในห้องนอนที่มีไอ้หมาบ้าไม่รู้จักโตนั่งหมกหมุ่นอยู่กับเกมของมันอยู่เเบบนั้นมาตั้งเเต่เช้า


“เอ็ม ลุกมากินข้าวก่อน”

“มึงกินก่อน กูละไม่ได้”ดูข้ออ้างมันนะครับ


อันที่จริงมันก็ไม่ได้พึ่งมาหมกตัวอยู่กับเกมของมันตั้งเเต่เมื่อเช้าหรอกครับ เพราะอันที่จริงเเล้วมันเป็นเเบบนี้มาตั้งเเต่เมื่อวาน--  


ได้เกมมาใหม่เเละน่าจะสนุกมากจนมันไม่เป็นอันทำอะไร วันนี้ก็ถึงขนาดขอปิดร้านหนึ่งวันเพื่อที่จะได้มานั่งเล่นเกมอยู่เเบบนี้


ชิ! ที่ตอนมาขอผมซื้อเกมอันนี้ก็บอกผมอย่างดิบดีเลยนะว่า จะเล่นเป็นเวลา--


ผมเดินถือจานข้าวทั้งของตัวเองเเละของมันเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆมันที่ยังสนใจเกมตรงหน้าอยู่ ผมหยิบจานข้าวของตัวเองขึ้นมาตักกินไปพลางๆ ดูมันเล่นไปพลางๆด้วย...เหมือนมันจะเล่นเกมสืบอะไรสักอย่างเนี่ยเเหละ คืออะไรก็ไม่รู้หรอกเเต่เท่าที่ผมฟังบทสนทนาในเกมเหมือนจะเป็นเกมที่เราต้องเเก้ปัญหาเเล้วพาหุ่นยนต์ผู้หญิงคนนี้พาเด็กผู้หญิงคนนี้หนีออกจากบ้านอะไรเเบบนั้น...


“คำนึงดิ”มันหันมามองหน้าผม ก่อนจะใช้ข้อศอกสะกิดให้ผมหันไปสนใจมัน

“...อ้า~”ผมทำท่าอ้าปาก ส่งเสียงบอกให้ไอ้เอ็มมันทำตาม

“อ้า”มันก็ยอมอ้าปากตาม เเต่ไม่ได้หันมาทางผมหรอกนะครับ ผมเลยต้องเป็นคนเอาข้าวในช้อนไปยัดปากมันเเทน พอข้าวถึงปากมัน ไอ้เอ็มมันถึงได้หันมาฉีกยิ้มให้ผมเเล้วหันกลับไปเล่นเกมต่อ


เฮ้ออ...นี่กูเลี้ยงลูกหรือเปล่าเนี่ย--


พอข้าวในปากของมันหมด ไอ้เอ็มมันก็จะสะกิดให้ผมป้อนมันอีก เลยกลายเป็นว่าผมทั้งต้องตักกินเองเเละเอื้อมไปป้อนมันที่ยังคงจริงจังกับเกมตรงหน้า


นี่มึงคิดว่าตัวเองเป็นลูกนกหรือยังไงไอ้หมา! ถึงต้องรอคนมาป้อนอาหารเเบบนี้เนี่ย!


“กูเอาจานลงไปเก็บนะ”ผมพูดขึ้นหลังจากข้าวในจานทั้งสองหมดไป

“เออ ฝากหยิบน้ำในตู้เย็นมาขวดหนึ่ง”


มันพูดกับผมเเค่นั้นเเล้วก็เล่นเกมต่อ ผมเลยลงไปข้างล่างเเละขึ้นมาวางขวดน้ำข้างๆมัน จนผมเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอนมันก็ยังสนใจเกมของมันเหมือนเดิม


ไอ้สัสหมา! รักเเท้เเพ้เกมเหรอวะ-^-!


ผมเดินมาทิ้งตัวลงข้างๆมัน ไอ้เอ็มเหลือบมามองนิดหน่อยก่อนจะส่งยิ้มมาให้หนึ่งทีเเล้วหันกลับไปตามเดิม...ยังอีก! ยังจะสนใจมันมากกว่ากูอีกนะ!


ผมนั่งมองมันอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ถ้าเกมที่มันเล่นอยู่นี้คือผู้หญิงผมคว่ำเเมร่งทิ้งไปเเล้วอะ  เวลาจะอยู่ด้วยกันก็ไม่ค่อยมีเพราะผมยังต้องไปเรียนอยู่ ส่วนมันก็ต้องทำงานที่ร้านของมัน พอวันนี้ผมหยุดมันหยุดเเมร่งเสือกหมกตัวเล่นเกมอย่างเดียวเลย…


“เอ็ม”

“หืม?”

“เย็นนี้ไปเดินตลาดนัดกันมะ”ผมเริ่มพูดหยั่งเชิงมันดู

“ร้อน ไว้ไปมืดๆ”เเล้วมืดๆมึงเนี่ยมันกี่โมง ตลาดนัดไม่เลิกใช่มะ--

“งั้นไปเดินห้างก็ได้”

“สิ้นเดือน คนเยอะ”

“งั้น...ไปทำบุญกันมะ”ผมเริ่มหน้ามุ่ย น้ำเสียงเริ่มเหวี่ยงนิดหน่อยจนต้องรีบสงบสติของตัวเอง

“ไม่อยากว่ะ”

“เเล้วมึงอยากทำไร”

“กูอยาก..”

“เล่นเกม?”ผมตอบเเทนให้ก็ได้- -

“กูขอวันเดียว”มันหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง ปนออดอ้อนให้ผมเห็นใจ


เฮ้อ!


เออๆ กูยอมมึงเลย เเมร่ง!


แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ผมถอนหายใจออกมา  ผมนั่งกอดอกมองตรงไปด้านหน้าอย่างอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไร ทั้งน้อยใจ ทั้งเซ็ง เเต่ก็ทำห่าอะไรไม่ได้


"โอ้ๆ น้อยใจเหรอ"พอผมทำเเบบนั้น มันถึงได้ยอมกดหยุดเกมเเล้วเปลี่ยนมาโอบไหล่ผมเข้าไปหา ดันหัวของผมให้ซบลงบนไหล่ของมัน

"เออ...ก็มึงอะ เอาเเต่เล่นเกม--!"

"เออกูขอโทษๆ...งั้นเราออกไปข้างนอกกันก็ได้...มึงอยากไปไหน"มันถามผม พร้อมกับลูบหัวของผมไปด้วย


....อันที่จริงก็ไม่ได้มีที่ไหนที่อยากไปอะ เอาไงดี??


“งั้น..กูเล่นด้วยดิ”เพราะผมเเค่ต้องการใช้เวลากับมันเท่านั้น

“เล่นเกมเนี่ยนะ?”มันทำหน้าประหลาดใจ ผมเลยพยักหน้าเเทนคำตอบ  ถึงจริงๆเเล้วผมไม่ได้อยากเล่นเกมหรอก

“เเต่เกมนี้เล่นได้คนเดียว”

“มึงก็เปลี่ยนเป็นอันที่เล่นสองคนได้ดิ”ผมเสนอวิธีให้มัน

“....”


มันก็นิ่งไป ก่อนจะลุกเดินไปตรงชั้นใส่เกมของมันที่สูงเกือบถึงเอวของมันนั้นเเหละ ผมบอกเลยว่าในนั้นมีเกมเยอะมากเลยครับ


“เกมเเข่งรถไหม? หรือ ต่อสู้?”มันหันกลับมาถามผม

“มีเเค่สองอันเหรอ”

“เออ...เเล้วก็มียิงซอมบี้อีกอันเเต่กูเล่นจบเควสเเล้ว..เเต่มันเริ่มใหม่ได้...เอาอันไหน”มันชูเกมทั้งสามเเผ่นขึ้นมาเเล้วมองหน้าผมเหมือนรอคำตอบ

“...เอาเเข่งรถก็ได้”

“โอเค”ไอ้เอ็มมันรับคำ ก่อนจะจัดการเกมที่มันเล่นอยู่เเล้วเปลี่ยนเเผ่นมาเป็นอีกเกมหนึ่งที่เล่นสองคนได้


มันนั่งทำอะไรอยู่สักพักก็เดินกลับมาพร้อมจอยเกมอีกอันหนึ่งซึ่งคนละสีเเละดูเก่ากว่าอันที่ปกติมันใช้เล่น


“มึงใช้อันนั้นไป เดี๋ยวกูใช้อันนี้เอง”มันพูดเเล้วพยักหน้าไปทางจอยเกมที่วางนิ่งอยู่บนพื้นข้างๆผม

“อาเค”ผมรับคำอย่างว่าง่าย เเล้วหยิบจอยเกมของมันมาถือเอาไว้อย่างงงๆ

“ก็เหมือนขับรถนั้นเเหละ เวลาจะเลี้ยวก็ทำเเบบนี้..เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา”มันพูด เเล้วจับมือผมให้เอนไปซ้ายขวาเหมือนกำลังเลี้ยวพวงมาลัยรถอยู่

“เเล้วทำไงต่อ”

“เวลาเร่งเครื่องกดเอ เวลาใช้ไนโตเจนกดย้ำๆที่บี เวลาเบรกกดอันนี้”มันพูดเเล้วชี้มือบอกผมไปทีละจุด

“ไนโตรเจนคืออะไร?”ผมถามออกไป เมื่อเจอคำที่ตัวเองไม่เข้าใจ

“...มันทำให้รถเร็วขึ้น”มันอธิบายให้ผมเข้าใจด้วยศัพท์ง่ายๆที่คิดว่าผมจะเข้าใจ

“อ่อ..เเล้วเเข่งกับใครอะ กับมึงเหรอ?”

“เออ หรือจะเอาคนอื่นด้วยจะได้ออนไลน์”

“ทำได้เหรอ?!”ผมถามมันอย่างตื่นเต้นเป็นเด็กๆ ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเหมือนกัน--

“หึหึ...เออ...งั้นเเข่งกับกูไปก่อน เล่นคล่องเเล้วค่อยออนไลน์”

“เอาเเบบนั้นก็ได้”ผมพยักหน้ารับ เเล้วก้มมองจอยเกมตรงหน้าเเล้วทวนคำพูดของมันไปพลางๆ


กดเอเร่งเครื่อง  กดบีใช้ไนโตเจน กดอันนี้คือเบรก…


อาเค!!


พร้อม!!!


...10 นาทีผ่านไป


“คุณมองทางดิ! เดี๋ยวรถคว่ำ”ทั้งๆที่ผมกำลังเเข่งกับมัน เเต่มันก็ยังไม่วายต้องมาค่อยบอกผมไปด้วย


คงเพราะผมเอาเเต่มองปุ่มในจอยว่าต่อไปจะต้องกดอะไรนั้นเเหละ...เเฮะๆ ก็คนพึ่งเคยเล่นอะ!


...30 นาทีผ่านไป


“ไอ้เอ็มตามมาเร็วๆสิ เดี๋ยวเเพ้น่าาาา~”ผมพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี หลังจากสามารถพารถของตัวเองเเซงรถของไอ้เอ็มมาได้ เเถมยังทิ้งระยะห่างมันไปไกลอีกด้วย

"รอก่อนเถอะ!!"มันพูดเขนเขี้ยวก่อนจะรีบเร่งเครื่องของมันขึ้นมาจี้ตูดรถของผม เเต่เเน่นอนว่าผมไม่ยอมให้มันเเซงหน้าผมได้เเน่


...2 ชั่วโมงผ่านไป


“เอ็ม! ไอ้นี้มันทำไมใช้ไนโตเจนได้นานวะ!! ที่กูเเป๊ปเดี๋ยวหมด!”ผมพูดออกมาอย่างหงุดหงิด มองภาพที่เเสดงตรงหน้าอย่างไม่พอใจที่รถของตัวเองถูกคู่เเข่งเเซงขึ้นไปเป็นที่หนึ่งเเทนที่ผมได้

“ก็เขารอมันเต็มถังถึงใช้ ส่วนมึงขึ้นมาสองขีดก็ใช้เเล้ว”

"เเบบนั้นเอง"


….3ชั่วโมงผ่านไป


ตอนนี้ผมเปลี่ยนเกมเเล้วเพราะหงุดหงิดจากเกมเมื่อกี้เลยให้ไอ้เอ็มมันเปลี่ยนเป็นเกมต่อสู้ให้เเทน เเต่คราวนี้ไอ้เอ็มมันไม่ได้เล่นด้วยเพราะไอ้ลพพึ่งจะโทรตามมันลงไปเช็คของที่เขาเอามาส่ง นี่มันก็ลงไปสักพักเเล้ว เดี๋ยวก็คงขึ้นมา…


ปักๆๆ...

ตุบๆๆ…


มันสนุกเเบบนี้นี่เอง ไอ้เอ็มถึงชอบเล่น!


…1 ทุ่ม


“คุณ กินข้าว”มันเดินถือจานข้าวขึ้นมา หลังจากที่ขึ้นมาเรียกเเล้วผมไม่ยอมตามลงไปกินข้าวเย็น

“ไม่หิวอะ มึงกินเลย”ผมตอบไปเเบบนั้นเเล้วกดจอยรั่วๆ เมื่อสถานการณ์ในเกมผมเริ่มเป็นต่อ ทั้งเตะทั้งต่อยคู่ต่อสู้อย่างหนักหน่วงจนเลือดของอีกฝ่ายลดลงอย่างรวดเร็ว

“มากินข้าวก่อน ทุ่มกว่าเเล้ว"

“เออๆ เเป๊ปนึง”

“เเมว”

“....อื้อ”ผมส่งเสียงตอบรับในลำคอ เเต่ก็ยังจดจ่ออยู่กับเกมตรงหน้า

“เเมวสนใจกูก่อนดิ เเล้วมากินข้าว”มันขยับมานั่งใกล้ๆ จับหน้าให้หันไปหามัน เเต่บอกเลยว่าผมหันไปเเค่หน้าเท่านั้น เพราะสายตายังเหลือบมองหน้าจออยู่ตามเดิม

“เเป๊ปนึงใกล้จบนี้เเล้ว”


เหตุการณ์ในวันนั้นจบลงด้วยการที่ไอ้เอ็มต้องมานั่งป้อนข้าวให้ผมบ้าง มันก็นั่งป้อนไปบ่นไปตามประสาของมันนั้นเเหละ…


“เเมร่ง รู้งี้ไม่สอนให้เล่น”เสียงมันบ่นเบาๆ

“ที่นี้รู้ความรู้สึกกูยัง^^”ผมหันไปยิ้มหวานให้มัน เเล้วหันกลับมาเล่นเกมต่อ


เเต่หลังจากวันนั้นพอผมกลับมาที่ห้อง เครื่องเล่นเกม จอยเกม เเละเเผ่นเกมของมันก็หายไปจากห้องนอนเลย พอผมถามมันก็ตอบว่า…


“ขายให้ไอ้เอก ไอ้ภพไปเเล้ว เอาไว้ไม่ได้เมียไม่สนใจ”มันพูดออกมาเสียงติดตลก ก่อนจะรวบตัวผมไปกอดเอาไว้เเล้วขโมยหอมเเก้มไปหนึ่งที

“...อย่าดิ..เหม็นเหงื่อ”ผมที่ยังคงใส่ชดกิจกรรมของมหาลัยอยู่พูดขึ้น เพราะพึ่งจะกลับมาจากไปรวมกิจกรรมที่มหาลัยมาเเล้วยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

“หอมจะตาย...ฟอดด”

“มึงนี่ก็--!”ผมฟาดมือลงบนเเขนของมัน เเต่ก็ยอมให้มันกอดเอาไว้เเบบนั้น เเละเป็นฝ่ายหันไปสวมกอดมันกลับด้วย

“รักนะเเมว"มันพูดออกมาอีก  เเล้วหอมเเก้มผมอีกครั้ง

“รักมากกว่าวะ..>///<"



BY : ลั้น ลา


รีไรท์จบเเล้วจ้าาา...


ความคิดเห็น