marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 36: ความรักของเรา ( End part Choi eaun sa)

ชื่อตอน : ตอนที่ 36: ความรักของเรา ( End part Choi eaun sa)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36: ความรักของเรา ( End part Choi eaun sa)
แบบอักษร





image



ผมยืนอยู่ในโบสถ์ด้วยตวามรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยไม่นิดแล้วละเหงื่อในมือชุ่มไปหมด....ก็คนมันตื่นเต้นจะได้เห็นหน้าเจ้าสาวแล้วถึงจะเห็นกันทุกวันก็เถอะแต่หลังจากที่ผมแพ้ท้องแทนเมียละเราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเท่าไหร่เพราะเธอต้องไปนู้นไปนี้เตรียมงานแต่งกับยัยโซกับเร....ผมนอนอยู่บ้าน ==!!!!

“จะขาสั่นทำไมเนี่ยพี่!!!” อึนโฮพูดขึ้นหลังจากที่มองดูอาการผม

“กูตื่นเต้น!!!” ผมตื่นเต้นจริงๆเพราะผมไม่เคยเห็นมึนมึนของผมลองชุดให้ดูเลยสักครั้ง

“ทำอย่างกับไม่เคยเห็นเมียตัวเองให้ตายเถอะ” ผมอยากจะตบปากไอ้น้องเวรนี้จริงๆให้ตายเถอะ

“วุ่นวาย!!” ผมหันหน้าหนีไอ้น้องเวรทันทีด้วยความรำคาญใจให้ตายเถอะคนอุตส่าห์ตื่นเต้นจะกระแหนะกระแหนทำไมว่ะ....

“เจ้าสาวมาแล้ว” ผมมองตามเสียงกระซิบก็เห็นร่างบางของคนตัวเล็กเดินเข้ามาด้วยความสง่างามราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย (ชมเมียออกนอกหน้ามากกกกกก) สองตาผมเบิกโพลงด้วยความตะลึง...

“สวยยยย...”

“พี่มินสวยเนอะรู้งี้ผมน่าจะตามจีบพี่มินจริงๆ” ผมหันไปมองค้อนกับคำพูดของไอ้โฮให้ตายสิผมเกลียดมันจริงๆกล้าพูดต่อหน้าผมได้ไงว่าจะจีบเมียผมถ้าตอนนั้นมีนคิดจะจีบจริงๆนะผมจะดักตีมันจริงๆด้วย...

“นี่มันงานแต่งงานฉันว่ะไม่อยากให้มีคนตายแกรีบหุบปากแกเลยไอ้โฮ” ผมกัดฟันพูดพร้อมกับยิ้มให้คนตรงหน้าแต่ดูเหมือนน้องชายผมจะไม่สนใจอะไรเพราะมันจ้องเมียผมด้วยสายตาหวานหยดเยิ้มมากดกดก

“โอ๊ย!! อะไรของพี่เนี่ยแค่มองเฉยๆโว้ยจะหยิกทำไมรู้แล้วน๊าาาว่าเมียพี่!! จิ๊!! แค่มองยังขี้งกโว้ยย!!” ผมไม่สนใจสิ่งที่มันบ่นแค่มองคนตรงหน้าที่ค่อยๆก้าวเดินมาใกล้ๆผมเรื่อยๆจนเธอมายื่นข้างๆผม

“วันนี้คุณภรรยาสวยมากเลยครับ” ผมกระซิบบอกเธอเบาๆ

“คุณสามีก็หล่อมากเลยค่ะ” เธอยิ้มอายๆให้ผมเล็กน้อยให้ตายสิเมียใครน่ารักโคตรเลยโว้ยยยยย

งานแต่งของเราดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแขกทั้งหมดที่มาก็เข้ามาอวยพรกันอย่างล้นหลามเสียงปรบมือดังขึ้นอย่างต่อเนื่องมีงานโชว์ของเพื่อนๆที่มาร่วมยินดีกับงานแต่งมากมายรอยยิ้มจากคนตัวเล็กคือสิ่งที่สวยงามที่สุดของงานวันนี้....ผมอยากจะรักษารอยยิ้มนี้ไว้ตราบชั่วชีวิตของผม....

“เหนื่อยหรือเปล่าค่ะ” ตอนนี้เราสองคนก็กลับมาถึงบ้านของเราเรียบร้อยไม่ใช่ห้องนอนที่โรงพยาบาลนะแต่เป็นบ้านของผมที่ใช้เป็นเรือนหอของเราสองคนมี่พ่อผมยกให้หลังหนึ่ง....

“พี่สิต้องถามเธอว่าเหนื่อยหรือเปล่าเรานะเป็นคนท้องนะ”

“เหนื่อยนิดหน่อยคะแต่พี่เป็นคนแพ้ท้องนิวันนี้ไม่เห็นมีอาการอะไรเลยเนอะ” พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ก็นึกขึ้นได้ว่าใช่จริงๆด้วยวันนี้ผมไม่มีอาการแพ้หรืออะไรเลย...

“สงสัยคุณลูกสาวตัวเล็กจะปราณีพ่อละมั้ง”

“ฮ่าๆๆ...นั้นสินะ” ผมมองหน้าภรรยาของผมอย่างเอ็นดู

“วันนี้สวยมากจริงๆ....สวยจนพี่ไม่อาจละสายตาจากเราได้เลย” ผมพูดจริงๆนะว่าผมมองแค่เธอไม่สามารถมองผู้หญิงคนไหนได้สวยกว่าเธอเลย...ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้และนี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้หัวใจของผมมีแค่เธอคนเดียวตลอดมา...

“วันนี้พี่ก็หล่อมากจริงๆ.....สามขใครน้อหล่อขนาดนี้” เธอพูดยิ้มๆพร้อมมองหน้าผม

“คุณนายชเวครับ...พูดแบบนี้วันนี้ขอต่อแขนต่อขาให้ลูกหน่อยละกันนะ”

“อร้ายยยเดี๋ยวสิค่ะขออาบน้ำก่อน~~~”

“ไม่ทันละ...ขอเอาก่อนละกัน” สิ้นสุดเสียงพูดผมก็จู่โจมเธอทันทีเสียงหวานๆของคนตัวเล็กดังระงมไปเกือบทั้งคืนถ้าไม่ติดว่ามีลูกนะไม่ได้นอนแน่นอน...



เช้าวันต่อมา



ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาจากความเหนื่อยล้าเมื่อคืนกระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กที่นอนข้างๆเข้ามาหาผมนอนมองหน้าเธออย่างอารมณ์ดี....ผมค่อยๆเอื้อมมือไปลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆที่ผ่านมาเราสองคนผ่านบททดสอบมามากมายความห่างไกลของเราทำให้ผมกลัวอยู่เสมอแต่ตลอดเวลานั้นผมก็มีความเชื่ออย่างหนึ่งคือ....เราจะต้องกลับมาพบกันอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสมแล้วกเป็นดังคิดเรากลับมาเจอกันอีกครั้งพร้อมกับความรัก....

“ขอบคุณนะครับที่ยังรอผู้ชายคนนี้ตลอด12ปีที่ผ่านมา” หากผมเป็นเธอผมคงถอดใจไปแล้วแต่เธอก็ยังรอผมอย่างเชื่อหมั้นนั้นทำให้ผมยิ่งรักเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

“ขอบคุณค่ะที่ยังรักกันมาตลอด12ปี” คนตัวเล็กพูดขึ้นทั้งที่ตายังหลับอยู่...

“ไม่รักได้ไงหัวใจของพี่โดนผู้หญิงตัวอ้วนคนนั่นขโมยไปตั้งแต่วันที่โดนเธอด่าที่ดาดฟ้าแล้ว” หัวใจของผมตกเป็นของเธอมานานแล้วไม่ว่าผมจะเจอผู้หญิงที่สวยมากแค่ไหนผมก็ไม่สนใจะวกเธอเลยกลายเป็นว่าผู้หญิงตรงหน้าผมเป็นผู้หญิงที่สวยสำหรับผมทีทสุดในโลกนี้แล้วจริงๆ

“ระยะทางและระยะเวลาพิสูจน์ความรักของเรามามากพอแล้วไงค่ะ” เธอลืมตาขึ้นมายิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

“นั่นสินะ....จากนี้จะไม่ปล่อยให้ห่างอีกแล้ว” ผมกระชับคนตัวเล็กเข้ากับอกแกร่งของผม....จากนี้ไปผมสัญญาว่าจะปกป้องเธอด้วยความรักของผม.....

“พี่รักเธอนะ...มึนมึน”



6 เดือนต่อมา


“แง้ๆ แง้ๆ แง้ๆ” เสียงของเด็กหญิงชเวกาอินร้องไห้ดังลั่นออกมาหลังจากที่เธอได้ลืมจาขึ้นมาดูโลกใบนี้....

“เด็กผู้หญิงค่ะ” ผมกำมือมินไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ...

“ลูกของเราออกมาแล้วมิน”

“จะร้องไห้เป็นคุณพ่อขี้แยทำไมค่ะอิอิ...”

“พี่รู้ว่ามินเจ็บแต่พี่ไม่รู้จะช่วยไงเห็นมินเจ็บพี่ก็เจ็บพี่ร้องไห้เพราะพี่ดีใจ...”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ....สำหรับลูกมินทนได้อยู่แล้ว”

“ขอบคุณครับที่รักขอบคุณครับ” แม้เธอจะพูดแบบนั้นผมรู้ว่าเธอเจ็บและทรมานแค่ไหนตอนที่เห็นเลือดของเธอออกผมแทบจะทนไม่ไหว...ทำได้แค่ยืนกุมมือเธอข้างๆเท่านั้น....ในชีวิตนี้ผมไม่เคยคิดว่าผมจะรักใครได้มากมายขนาดนี้เท่าผู้หญิงคนนี้จริงๆ....

‘คิมโชมิน’



End Part!!!!

จบไปแล้วเรื่องของซา~~

จากนี้ไรท์จะเปิดเรื่องของคนต่อไปต่อจากเรื่องนี้เลยนะคะยังไม่มีตอนพิเศษเพราะตอนพิเศษทั้งหมดจะหลังจากที่จบเรื่องของทั้ง5คนอิอิ

ความคิดเห็น