matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2558 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 14
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 14 -

 

หลังจากที่แยกกับเลิฟปอก็เดินมาส่งปรางที่หน้าคณะเพราะเป็นห่วงน้องสาว ตอนปรางเดินเข้ามาพวกผู้ชายที่คณะนี่มองตามแทบคอหักไหนจะแหกปากแซวอีก อย่างว่าละครับพวกวิศวะเถื่อนๆนานๆจะมีสาวสวยเดินหลงเข้ามาที่คณะ (คือยัยปรางเป็นสาวสวยอันดับต้นๆของมหา'ลัยไอ้กิงมันบอกมา) แล้วก็ยิ่งโคตรเด่นเพราะเดินมาหาไอ้แว่นแบบเขาที่นั่งอยู่ สายตาแต่ละคนแม่งบอกเลยว่าอิจฉาสัสๆ

 

 

วันนี้ยัยปรางอุตส่าห์ลงทุนเดินมาหาเขาที่คณะ เพราะไอ้ป้องมันโทรมาบอกให้เอากุญแจรถของมันมาให้เขาใช้ (เห็นว่าตาแก่ที่บ้านหงุดหงิดพอสมควรที่ไอัป้องให้เขายืมรถ) ตอนแรกยัยปรางว่าจะกลับเลยพอรู้ว่าเขารอกินข้าวกับไอ้เลิฟ เจ้าตัวเลยไม่ยอมกลับจะรอกินข้าวด้วย ไม่รู้จะชอบอะไรไอ้เลิฟขนาดนั้น

 

 

เขานั่งรอไอ้เลิฟอยู่กับยัยปรางซักพักพวกไอ้กิงก็ตามมา ปรางมันโดนไอ้กิงหยอดขนมจีบแซวไปเรื่อย ไอ้กิงมันโรคจิตครับชอบโดนไอ้ปรางด่า พอโดนด่าแม่งก็นั่งหัวเราะมีความสุข (สองคนนี้มันสนิทกันครับ) รอเกือบบ่ายก็ยังไม่เห็นไอ้เลิฟมันลงมา จนไอ้ฝุ่นที่นั่งฝั่งตรงข้ามชี้มือไปที่ด้านหลังของเขา  พอหันไปมองตามเจอ ไอ้เหี้ยโชนเอามือแตะหน้าผากไอ้เลิฟอยู่ กำลังจะลุกไปหามันที่โต๊ะอยู่แล้ว แต่ไม่ทันยัยปรางที่จัดการลากแขนเขาลุกไปเลย พวกไอ้กิงก็เลยไม่มีใครถามอะไรซักคน

 

พอเห็นหน้าไอ้เหี้ยโชนใกล้ๆแบบนี้ เขานี่แทบจะควักลูกตาแม่งออกสายตาโคตรจะท้าทาย มือมันก็เหมือนกันอยากเอาแม่งมาตัดทิ้งฉิบหาย ชอบจับดีนักวันนั้นในห้างก็ทีนึงละ ถ้าไม่ติดว่าไอ้ต้าเคยขอไว้กูกระทืบแม่งตั้งแต่เปิดเทอมละ

 

หันกลับมาหาไอ้ตัวดีที่ปล่อยให้เขานั่งรอกินข้าว แต่ตัวเองเสือกมานั่งอ่อยคนอื่นอยู่นี่ กะว่าจะจัดการไอ้เลิฟก่อนคนแรกแต่พอเห็นหน้ามันชัดๆ เล่นเอาเขาไม่กล้าทำอะไรต่อหน้ามันซีดยิ่งกว่าเมื่อเช้าอีก สายตาที่แม่งมองมาที่เขานี่โคตรจะน้อยใจ แล้วแม่งน้อยใจอะไรกูล่ะวะครับ เขาเลยบอกให้มันนั่งรอแทน เดี๋ยวค่อยกลับมาเคลียร์ครับขอไปหาอาจารย์ก่อน

 

ทีจริงเมื่อกี้ว่าจะจับตัวแม่งดูหน่อยนะครับว่าตัวร้อนมั้ย แต่มันเสือกสะบัดหน้าหนีเขา กูเลยไม่จับแม่งเลยครับ อยากทำเหี้ยอะไรปล่อยแม่งทำค่อยเคลียร์

 

“พี่ปอไปไหนต่อป่ะพี่” เสียงอิ๊กถามปอหลังจากออกมาจากห้องอาจารย์

 

“มึงมีไร”

 

“ว่าจะชวนพี่ไปกินเหล้าเดี๋ยวไปชวนพวกพี่กิงด้วย”

 

“โทษทีว่ะพอดีกูมีธุระ” ปอว่าอิ๊กก็พยักหน้ารับรู้แล้วเดินไป

 

อิ๊กเรียนสาขาเดียวกันกับปอเป็นรุ่นน้องที่สนิทกันกับพวกกิง ทีแรกอิ๊กกับเพื่อนก็เป็นอีกหนึ่งกลุ่มที่ไม่ชอบปอ คอยหาเรื่องในมหาลัยตลอดจนปอทนไม่ไหวเลยจัดการเคลียร์กันไปเรียบร้อย ได้แผลกันไปบางนิดหน่อยประดับเกียรติยศ

 

 

หลังจากนั้นพวกไอ้อิ๊กมันเลยเคารพเขาเหมือนพี่คนนึง มีใครมาหาเรื่องเขาก็ลากออกไปเคลียร์นอกมหาลัยหมด ไม่ต้องรอให้มาหาเรื่องเขาหลายๆรอบ ถ้าจะมีใครที่เขาไม่เคยจัดการอะไรเลยก็คงมีแค่ไอ้เลิฟเนี้ยแหละ แถมมันไม่เคยจะรู้ตัวเลยว่าหวุดหวิดจะโดนตีนพวกไอ้อิ๊กหลายรอบแล้วเพราะมาแกล้งเขา

 

“มันไปไหน” ปอหันไปถามพีทกับนาว เพราะเขาเดินกลับมาหาไอ้เลิฟที่เดิมแล้วไม่เห็นมัน

 

            “ไปแล้วพี่” พีทตอบส่งยิ้มแหยๆให้ปอ

 

            “ไปกับใคร” ปอถามเสียงเย็น

 

            “ไปกับพี่โชน”

 

 

            “...............”

 

 

            “เห็นว่าจะไปกินไอติมแต่ไม่รู้ว่าไปกินที่ไหนกันอ่ะพี่” พีทกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ไอ้นาวที่นั่งข้างๆก็ไม่คิดจะช่วยกันตอบคำถามอะไรเลย ถ้าพี่ปอกระทืบเขาแก้โมโหจะทำไงวะ ดูพี่แกทำหน้าดิอย่างเหี้ยม

 

            ปอกำมือตัวเองแน่นจนรู้สึกเจ็บเส้นเลือดที่ขมับเต้นดังตุ๊บๆ กูบอกให้แม่งรอไม่ใช่หรอวะ แต่ไปแดกไอติมกับไอ้โชนนี่คือยังไง จะลองดีรึไงวะถึงกล้าขัดคำสั่ง แล้วเสือกไปทั้งสภาพแบบนั้น แม่งไม่รู้รึไงว่าไอ้โชนชอบมันอยู่ ถ้าไอ้โชนจะลากไปทำห่าอะไรไอ้เลิฟไม่มีทางสู้แน่ๆ แม่งเถียงเก่งอย่างเดียว

 

            เอามือล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรตามก็ชะงักไปนิดนึง เห็นเบอร์ไอ้เลิฟโทรมาไม่ได้รับเกือบสิบสายเมื่อตอนเที่ยง เขาปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่วันศุกร์แล้ว มัวขลุกอยู่กับมันนั้นแหละเลยลืมเปิด เพราะงี้รึเปล่าวะมันถึงทำหน้าแบบนั้นใส่เขางี่เง่าฉิบหายเหอะ

 

            แล้วนี่เขาก็เป็นห่าอะไรได้เปิดซิงไอ้เลิฟคนแรกแค่นี้ ทำยังกับไม่เคยเปิดซิงใคร ทำไมต้องหวงต้องห่วงมันด้วยก็ไม่รู้ ทั้งๆที่แต่ก่อนแม่งก็ไม่เป็นสับสนชีวิตฉิบหายตอนนี้

 

            “(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่.....)” เสียงปลายสายที่ตอบกลับมา ทำให้ปอกดตัดทิ้งแล้วโทรซ้ำอยู่อย่างงั้น ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็โทรไม่ติดแต่เขาก็โทร อย่าให้กูเจอนะว่าอยู่ไหนกูเอาแม่งตายทั้งคู่ ปอวางสายแล้วตัดสินใจโทรหาอีกคนที่จะช่วยเขาตามหาไอ้เลิฟได้

 

            “มึงอยู่ไหน”

 

 

            “(สนามแข่งมีไรวะ)”

 

            “เด็กมึงมันเอาเด็กกูไป”

 

            “(เด็กกู?เด็กมึง?ใครวะ)”

 

            “ถ้ามึงไม่อยากให้กูกระทืบเด็กมึงตาย มึงไปลากแม่งออกไปให้ไกลๆเด็กกูเดี๋ยวนี้”

 

            “(เฮ้ยๆเดี๋ยวมึงใจเย็นๆก่อนเด็กมึงคนไหนวะแล้วเด็กกูคนไหนที่ไปยุ่งกับเด็กมึง)”

 

            “ไอ้โชน”

 

            “(...............)”

 

            “หามันให้เจอก่อนที่กูจะกระทืบมัน” ปอว่าเสียงเย็น

 

 

            “(เออเดี๋ยวกูจัดการให้)” แล้วปลายสายก็กดตัดไป

 

เขาพยายามจะไม่สนใจเรื่องไอ้โชนแล้ว แต่แม่งวอนตีนเหลือเกินหาเรื่องเขาตลอด มันคงคิดว่าเขาไม่กล้าทำอะไรมันถ้าไม่เพราะถูกขอไว้ เขาลากมันไปกระทืบหลายรอบแล้ว ตั้งแต่เปิดเทอมมามันชอบหาเรื่องเขาตลอด ยิ่งไอ้เลิฟมาวุ่นวายกับเขาแม่งยิ่งหาเรื่องเขาหนัก ถ้ามันรู้ว่าเขาได้ไอ้เลิฟแล้วแม่งคงบ้าหนักกว่านี้

 

            ปอมองโทรศัพท์ในมือเล็กน้อยก่อนจะยัดลงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นไปขึ้นรถแล้วขับออกไปเลย ทิ้งให้นาวกับพีทมองตามหายใจไม่ทั่วท้อง

 

            ซวยแล้วไอ้เลิฟ พีทคิดในใจอย่างเป็นห่วง

 

ส่วนนาวก็พยายามโทรหาเลิฟรู้ว่ามันปิดเครื่องแต่ก็ยังโทร เผื่อเลิฟมันเปิดเครื่องจะได้เตือนมันว่าให้หาทางหนี ทั้งๆที่พี่ปออาจจะตามหามันไม่เจอก็ได้ แต่ถ้าให้เดามันก็อยู่ที่ห้างใกล้มหาลัยเนี้ยแหละชัวร์ๆ นาวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพี่ปอต้องโมโหขนาดนั้น คือไม่เข้าใจอะไรซักอย่างเลยตอนนี้

...

...

เลิฟนั่งซึมกระทือตักไอติมในถ้วยเล่นไปเรื่อยๆ จริงๆก็แอบกลัวเหมือนกันนะที่ขัดคำสั่งไอ้ปอแบบนี้ แต่ทำไมเขาต้องฟังมันละ ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย คิดถึงตรงนี้ใจมันก็โหวงๆเจ็บขึ้นมาดื้อๆ  

 

ไม่รู้มันจะโมโหรึเปล่าที่เขาหายมาแบบนี้ แต่ให้เดามันคงไม่รู้สึกอะไรหรอก ก็เขาไม่ได้เป็นอะไรกับมันนอกจากคนที่มันนอนด้วย และก็คงมีคนแบบเขาอีกเป็นสิบนั้นแหละ ทั้งๆที่ก็เข้าใจแต่ทำไมมันต้องรู้สึกแย่ๆแบบนี้

 

“ไอติมไม่อร่อยหรอครับ” โชนที่นั่งสังเกตุเลิฟมาสักพักถามขึ้น

 

“เปล่าครับแค่อิ่ม” เลิฟส่งยิ้มให้โชนจางๆ

 

“อิ่มอะไรกันครับยังไม่เห็นกินซักคำเอาแต่ตักเล่น หรือว่าเบื่อที่ต้องมากับพี่”

 

 

“ขอโทษครับพอดีเลิฟรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย” เลิฟเงยหน้ามองโชนอย่างสำนึกผิด นี่เขาทำพี่โชนเสียความรู้สึกอีกแล้ว

 

“ไม่สบายแล้วทำไมไม่บอกพี่ละครับไปหาหมอมั้ย” โชนถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

“นอนพักกินยาเดี๋ยวก็หายครับ”

 

Tru…Tru…Tru…

 

ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของโชนก็ดังขึ้น เขาก้มมองเบอร์ที่โทรเข้าแล้วกดตัดสายทิ้งอย่างไม่สนใจ สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก เขาเลยตัดสินใจกดปิดเครื่อง

 

โชนพาเลิฟออกมากินไอศครีมในห้างแถวมหาลัยเนี้ยแหละ จริงๆตอนที่เขาเดินไปชวนน้องเลิฟที่โต๊ะไม่ได้คิดว่าน้องจะมาด้วย แต่น้องดันลากเขาออกมาซะงั้น มองดูก็รู้ครับว่าประชดไอ้มหาปอแน่ๆ เขาไม่รู้ว่าน้องกับไอ้ปอเป็นอะไรกัน แต่ไอ้ปอมันออกอาการหวงน้องแบบเห็นได้ชัด เผลอๆไอ้รอยแดงๆที่คอก็ฝีมือไอ้ปอมัน

 

เขาตามจีบน้องเลิฟก็จริงแต่ถ้าน้องมีแฟนแล้วเขาก็ไม่ยุ่ง แต่ที่ยังวุ่นวายกับน้องเพราะเขาเป็นห่วงและน้องก็นิสัยน่ารักดี ยอมรับนะครับว่าตัวเองจงใจกวนตีนไอ้ปอ คือหมั่นไส้แม่งครับทำเป็นหวงน้องเขาไว้ ทั้งๆที่แม่งก็ไม่ได้เป็นอะไรกับน้อง(ถ้าน้องยังไม่บอกว่ามันเป็นอะไรกับน้องเขาก็ไม่นับ)

 

 

หลายครั้งที่เวลามองหน้าไอ้ปอแล้วเขารู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเจอมันที่ไหนมาก่อน แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก เขาเลยชอบเข้าไปหาเรื่องมันมันก็คงคิดว่าเขาไม่ชอบมัน(ซึ่งก็เป็นเหตุผลส่วนนึง) แต่จริงๆเขาแค่อยากไขข้อสงสัยของตัวเอง ลักษณะท่าทางแบบนี้หน้าตาแนวๆนี้เขาเคยเจอที่ไหน

 

“พี่โชนเป็นอะไรครับคิ้วขมวดกันเป็นปมเลย” เลิฟถามขึ้นเพราะเห็นว่าจู่ๆโชนก็เงียบไป

 

“โทษครับพี่แค่คิดอะไรเพลินๆน่ะ” โชนว่าแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวเลิฟจนผมกระจาย ก่อนจะกลับไปนั่งตักไอศครีมกินต่อ

 

เลิฟนั่งมองโชนกินไปแล้วก็นั่งถอนหายใจ เขาโชคดีที่พี่โชนไม่ถามอะไรเลย แอบเห็นนะว่าพี่โชนมองมาที่คอของเขาบ่อยๆ คือแค่มองก็รู้ว่ามันเป็นรอยอะไรอ่ะครับ แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือที่คอของพี่โชนเองก็มีรอยแดงๆแบบที่คอเขาเหมือนกัน แค่มันน้อยกว่าและจางๆไม่ชัดเหมือนเขา

 

แล้ววันนี้พี่โชนก็ดูแปลกๆหลายคนอาจจะมองว่าเหมือนเดิม แต่เขารู้ว่ามันไม่ใช่พี่โชนยิ้มแต่ตาพี่โชนเศร้าๆ เหมือนพี่โชนมีอะไรในใจแต่พยายามฝืนให้ตัวเองเป็นปกติ เขาอยากถามแต่กลัวจะโดนหาว่าเสือกก็เลยเลือกที่จะไม่ถาม

 

 

“น้องเลิฟอิ่มยังครับ” โชนถามหลังจากที่นั่งกินของตัวเองจนหมด

 

“อิ่มแล้วครับ”

 

“อิ่มได้ไงพี่ไม่เห็นเรากินซักคำ”

 

“พี่โชนอ่ะ” เลิฟหน้าแดงนิดๆเพราะโดนแซว

 

“ฮ่าๆพี่ล้อเล่น คราวหลังไม่อยากมาก็ปฏิเสธพี่ตรงๆก็ได้ไม่ต้องเกรงใจ”

 

“ขอโทษครับ”

 

“ขอโทษอีกแล้วพี่ไม่ได้ว่าแค่บอกให้รู้เฉยๆ” โชนว่าอย่างเอ็นดู

 

“ครับ” เลิฟพยักหน้ารับรู้

 

“ดีมาก” โชนว่าแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวเลิฟเล่นอีก ไม่รู้ทำไมชอบขยี้หัวน้องเลิฟเล่น

 

“กลับกันเลยมั้ยเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วเราจะได้ไปพักผ่อนด้วย”

 

“กลับเลยก็ได้ครับ”

 

“ว่าแต่เราไหวนะไม่ต้องไปหาหมอแน่นะ” โชนถามย้ำอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง เพราะหน้าเลิฟดูซีดๆตัดสินใจเอื้อมมือไปจับหน้าผากตัวก็ไม่ร้อน มันจะไม่เป็นอะไรจริงๆหรอ

 

“ไหวครับเดี๋ยวเลิฟแวะซื้อยาที่ร้านขายยากินเอาก็ได้ครับ” เลิฟว่า โชนเลยพยักหน้าก่อนจะเรียกพนักงานมาเก็บตัง

...

...

ปอตัดสินใจขับรถมาตามหาเลิฟที่ห้างใกล้ๆมหาลัย เมื่อกี้เขาพึ่งรับโทรศัพท์จากเพื่อน มันบอกว่าโทรหาไอ้โชนแล้วแต่ไอ้โชนก็ปิดเครื่องเหมือนกัน มันเลยบอกว่าจะขับรถตามมาที่นี้ แม่งปิดโทรศัพท์ทั้งคู่แบบนี้มันทำเหี้ยอะไรกันวะ ไปแดกไอติมถึงไหนทำไมต้องปิดโทรศัพท์ด้วยวะ  

ปอรู้สึกร้อนรนแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพยายามที่จะไม่คิดอะไร แต่เรื่องเหี้ยๆแม่งผุดขึ้นเต็มหัวไปหมด ยอมรับว่ากลัวครับเขาได้ไอ้เลิฟมาง่ายๆ กลัวว่าคนอื่นแม่งจะได้ไปง่ายๆเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไอ้เลิฟมันใจง่ายแต่มันหัวอ่อน ทั้งๆที่กัดกับเขาจะตายตะล่อมมันนิดเดียวเขายังมันเลย แล้วกับคนอื่นจะต่างหรอวะ ยิ่งคิดแม่งยิ่งเครียด

 

ปอเดินวนหาเลิฟรอบห้าง มองตามร้านอาหารทุกร้านไม่ใช่แค่ร้านไอศครีม เผื่อพวกแม่งเปลี่ยนใจไงครับ แวะไปถามหามันที่ร้านดอกไม้มาด้วย

 

 

แล้วสายตาของปอก็ปะทะกับร่างสองร่างที่เขารู้จักดี ปอยืนมองภาพตรงหน้าผ่านกระจกเข้าไปในร้านด้วยสีหน้าดุดัน ฝ่ามือกำแน่นทั้งสองข้างจนเส้นเลือดขึ้น

 

เขายืนมองภาพไอ้เลิฟกับไอ้โชนนั่งหยอกล้อกันด้วยความโมโห ในอกมันเดือดไปหมดยิ่งเห็นไอ้โชนเอามือขยี้หัวไอ้เลิฟจับหน้ามัน แถมไอ้เลิฟเสือกยิ้มกว้างหัวเราะมีความสุขเขายิ่งโมโห

 

 

ที่จริงมันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่นอนด้วยกันครั้งสองครั้งเขาไม่ควรโมโหขนาดนี้ แต่ถ้าเขายังไม่เบื่อแล้วไม่เป็นคนปล่อยมือเอง มันก็ไม่มีสิทธิ์ไปหัวเราะมีความสุขกับไอ้เหี้ยหน้าไหนทั้งนั้น!!

 

“กูเจอมันแล้วที่ร้านxx ชั้นx” ปอโทรบอกเพื่อน

 

“(เออๆกูถึงแล้วเดี๋ยวตามไปอย่าพึ่งมีเรื่องนะไอ้เหี้ย)”

 

5 นาทีกูทนได้แค่นั้น” แล้วปอก็กดตัดสายไปเลย

 

เขายืนอยู่หน้าร้านซักพักพยายามข่มความโมโห ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในร้าน ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่เสียงหัวเราะของไอ้เลิฟยิ่งชัด มีความสุขจังนะมึงกูอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าเห็นหน้ากูมึงจะทำหน้ายังไง

 

 

ปอเดินเข้ามาเรื่อยๆจนถึงโต๊ะของเลิฟ โชนที่นั่งพูดแหย่เลิฟอยู่ถึงกับชะงักเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มนิดๆแล้วยักคิ้วกวนประสาทส่งมาให้ปอที่ยืนอยู่ข้างหลังเลิฟ

 

ส่วนเลิฟที่เห็นว่าจู่ๆโชนก็เงียบไปเลยขมวดคิ้วสงสัย กำลังจะหันหลังกลับไปมองเพราะเห็นว่าโชนจ้องไปที่ข้างหลังตัวเอง ก็ต้องชะงักเพราะเสียงที่ดังขึ้นด้านหลังซะก่อน

 

“กินไอติมอร่อยมั้ย” ปอก้มลงถามเลิฟข้างๆหูเสียงเย็น

 

“ปอ...” เลิฟครางชื่อปอออกมาเบาๆ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครแล้วเขาก็ไม่กล้าหันกลับไปมองด้วย เพราะฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่ามันทำหน้ายังไง

 

เขาไม่ชอบเวลามันทำเสียงแบบนี้เลยจริงๆ

 

 

2 Be Con...

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

ขออภัยที่หายไปหลายวัน

ต้องขอโทษด้วย พอดีว่าช่วงนี้ยุ่งๆ

ตอนนี้ก็เรื่อยๆไม่มีอะไรมาก

ใครที่คาดหวังอะไรไว้ต้องขออภัย

รักคนอ่านนะคับ ^^

 

           

 

            

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}