facebook-icon Twitter-icon

พระจันทร์ที่อ่อนโยนและงามสง่า แท้จริงแล้วซ่อนเร้นด้านที่เฉยชาไร้ใจ #จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม

จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.12 (1/2) [ เจ้าวาฬ in a relationship ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

ชื่อตอน : จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.12 (1/2) [ เจ้าวาฬ in a relationship ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

คำค้น : เจ้าวาฬ , YAOI , ธัญล่าฝัน , จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม , ความฝัน , พระอาทิตย์ , พระจันทร์ , ทะเล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.12 (1/2) [ เจ้าวาฬ in a relationship ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์
แบบอักษร

12

เจ้าวาฬ in a relationship

ดอกไม้...

ก่อนจะออกดอกสวย เบ่งบานกลางสายลม พลิ้วไสว

ล้วนแล้วแต่เคยผลิใบ ร่วงโรยหลับใหล...เหลือเพียงลำต้นโดดเดี่ยวเงียบงัน






‘ว.52 เจ้าเก่าเจ้าเดิม เพิ่มเติมคือวันนี้ยิ้มกว้างได้แล้ว

ครั้งหนึ่ง ทะเลของผมเคยเป็นทะเลที่รุ่มร้อน มีเพียงโลมาที่หลงทางและวาฬตัวหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บ

ราวกับทั้งชีวิตมีเพียงความเศร้าที่กัดกินตัวผม ถูกชอนไชจนทะลุเข้าไปทุกส่วนเสี้ยวของวิญญาณ

ผมเคยไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะแหวกว่าย ปล่อยให้ตัวเองถูกพัดพาไป อย่างคนที่ไร้เข็มนำทาง

สามปีที่ทะเลนั้นมืดบอด วันนี้มันจบแล้ว ผมมีดวงดาราส่องชี้ มีประภาคารให้แสงนำทาง

มีพระจันทร์สะท้อนแสงเหลืองนวลจนดวงตาเริ่มมีประกาย

จักรวาลของผมกลายเป็นหลายสิ่งหลายอย่างที่ดีงาม มีพระจันทร์ ดวงดาว สายรุ้ง และก้อนเมฆสีฟ้า

พี่หมอให้ผมหยุดยาแล้ว :)


ผมฟังคำวินิจฉัยด้วยใจสั่นสะท้าน คิดถึงใบหน้าของใครบางคนอย่างสุดหัวใจ ราวกับตื่นจากช่วงเวลาที่หลับใหลอันยาวนาน หลายคนอยู่กับผมมาตั้งแต่เริ่มเขียนกระทู้นี้วันแรก และหลายคนก็เพิ่งมารู้จักกัน อย่างไรก็ดี ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้ผมมาตลอด ทุกคำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์ ทุกคนคือเพื่อนของผม สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือที่น่ารักที่สุดในโลกว่า ผมจะไม่ลืมพวกคุณ และจะมาคอยอัปเดตความเป็นไปอยู่เรื่อยๆ เผื่อจะมีใครคิดถึงกันและอยากรู้ว่าความเป็นไปของโลกหลังจากตื่นแล้วเป็นอย่างไร

ผมกำลังพิมพ์ข้อความนี้ขณะที่กำลังยิ้มกว้าง หลายคนอยากเจอผม ซึ่งนั่น...เป็นเรื่องของโชคชะตา บางทีเราอาจเคยเจอกันแล้วในวันที่ลมพัดใบไม้ไหว ที่ร้านกาแฟในวันฝนตก หรือ BTS สักสถานีตอนกำลังรอเปลี่ยนเส้นทาง

เวิ่นเว้อใช่ไหมครับ (เขินจัง) จริงๆ แล้วใจความสำคัญของการอัปกระทู้วันนี้คือ ใต้ฟ้าผืนเดียวกัน มีทั้งพื้นที่ฝนตกและพื้นที่ฟ้าใส วันนี้คุณอาจเป็นนกที่เปียกฝนจนหนาวเหน็บ แต่วันพรุ่งนี้คุณจะขยับปีกสยายบินขึ้นไปได้อีกครั้ง บินไปได้จนสุดขอบฟ้าหรืออีกริมฝั่งของทะเลตามที่ใจของคุณอยากไป

แค่เชื่อ...ในหัวใจ มันมีพลังมหาศาลมากกว่าที่คุณคิด

แค่เชื่อ...อย่างที่ผมเชื่อ :)**’










ร่างบางกำลังยิ้มให้โทรศัพท์เมื่ออ่านคอมเมนต์ของผู้ที่เข้ามาตอบกระทู้แสดงความยินดีหลังจากที่เขาโพสข้อความนั้นลงไปเมื่อสองวันที่แล้ว กระทู้ ‘เจ้าวาฬเดียวดายใต้ทะเลดำมืด’ เปลี่ยนชื่อหัวข้อใหม่ที่ให้ความรู้สึกสดใส ราวกับอดีตถูกฝังลงไว้ในหลุมลึก วอลเปเปอร์หน้าจอถูกเปลี่ยนจากเจ้า 52 Hz ผู้น่าสงสารเป็นรูปการ์ตูนพระจันทร์ยิ้มท่ามกลางหมู่ดาว แน่นอนว่ามันหมายถึงใครบางคนที่แอบรักอยู่จากมุมไกล เขาคนนั้นผู้เป็นเหมือนน้ำเย็นที่ตกกระทบก้อนหินแห้งแล้งเดียวดาย


หิวจัง


กุมท้องที่ร้องประท้วงเมื่อไม่ได้มีอาหารตกลงไปตั้งแต่เที่ยงวัน เจ้าวาฬมองนาฬิกาที่แขวนผนังอยู่ ตีบอกเวลาดึกดื่นน่าดู ทำไงได้ พ้นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ครั้งนี้ไปก็จะเป็นวันสอบไฟนอลวิชามหาโหดของวาริชศาสตร์ปีหนึ่งที่ใครๆ ก็เข็ดขยาด เจ้าวาฬที่ไอคิวสูงยังขนลุกทุกครั้งเวลาเปิดหนังสือเล่มหนา สัมผัสได้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ของเสียงอาจารย์แม่ที่ลอยเข้าหูทุกครั้งเวลาไล่สายตาผ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัด อดทนอ่านมันอย่างกล้ำกลืน รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างแต่ก็ต้องพยายาม ขนาดเรื่องที่ยากกว่านี้ยังผ่านมันมาได้เลย


แต่ไว้ก่อน


หิวจนแทบจะกินปลาฉลามทอดได้ทั้งตัว คว้ากระเป๋าตังและกุญแจน้องบัวลอยเดินออกมาจากห้อง ตีสามแล้วไม่น่าจะมีร้านอาหารไหนที่จะเปิดดึกขนาดนี้ และไม่น่าจะมีร้านไหนเปิดแต่เช้าขนาดนี้ด้วย เป็นช่วงเวลาแบบกลับก็ไม่ได้ไปก็ไม่ถึง ที่พึ่งหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่คือร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง สถานที่ที่เป็นดั่งศูนย์ที่พึ่งพายามยาก เป็นศาสดาสูงสุดของชาวไฟนอลนั้นฉันต้องรอดตายทั้งปวง


คนตัวเล็กบิดมอเตอร์ไซค์ออกจากคอนโดฯ มา เปิดหน้ากากหมวกกันน็อกออกรับลมเย็นๆ ไม่เคยรู้สึกว่ามันสบายขนาดนี้ ชีวิตอิสระเหมือนปลดล็อคปริศนาในเกมแล้วได้เจออีสเตอร์เอ้ก แรร์ไอเทมล้ำค่าจนต้องกรีดนิ้วปาดน้ำตา คลี่ยิ้มบางตอนที่จอดรถแล้วเจอเพื่อนสาขาเดียวกันแวะมาซื้อกาแฟกับเครื่องดื่มชูกำลัง สบตากันอย่างคนที่ล่วงรู้ความรู้สึกในใจ ให้กำลังใจ กรุงโรมสร้างเสร็จภายในกี่วันไม่รู้ แต่สรุปแลกเชอร์ของเราต้องเสร็จเช้านี้


ไฟนอลตัวร้าย กับ ___ ตัวหนึ่ง


หัวเราะให้กันตอนที่เจ้าวาฬตบบ่าเพื่อนเบาๆ วางสิบบาทเลย ตอนนี้พวกเขากรีดเลือดออกมาเป็นเอสเพรสโซ่เข้มข้นแล้วมั้ง


ตอนกำลังเลือกขนมที่ชอบและกวาดน้ำหวานสูตรน้ำตาลน้อยลงในตะกร้า ไม่รู้เพราะคิดถึงจนทำให้จินตนาการสร้างเขาขึ้นมาหรือโลกนี้เต็มไปด้วยความบังเอิญ ลมหายใจสะดุดไปตอนที่เห็นแผ่นหลังกว้างอันคุ้นเคยเดินผ่าน ขาเรียวค่อยๆ ก้าวผ่านไปยังล็อกถัดไปเพื่อพิสูจน์ภาพจริง หากเขาอยู่ตรงนั้นจะทำยังไงดี หรือถ้าหากไม่ใช่เขา จะผิดหวังหรือเปล่าที่ไม่ได้เจอ


ตอนที่สายตามองไปเห็นช่องกลางมีร่างสูงยืนอยู่ ดีใจแทบบ้า คุณยังดูดีอยู่เหมือนเดิมเลย


ถัดไปมีปีหนึ่งอีกคณะยืนกล้าๆ กลัวๆ อยู่กับเพื่อนของเธอ เจ้าวาฬชะงักฝีเท้าแล้วหันหลัง ไม่เดินหนี แต่หยุดยืนเพื่อจะฟังว่าสองสาวหน้าตาจิ้มลิ้มจะเข้าไปพูดอะไรกับพี่เขา


ดีใจนะที่ได้เจอพี่อีกครั้ง พระจันทร์ยังสง่างามเหมือนเดิม แต่กลับใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ พอเธอเริ่มเอื้อนเอ่ยถ้อยคำคล้ายสารภาพรัก


“นานแล้วค่ะ ต...ตั้งแต่ที่หนูเริ่มเข้ามาใหม่ๆ”


เพราะไม่ได้หันไปมอง จึงไม่รู้ว่าพี่ยืนฟังด้วยสีหน้าแบบไหน แต่เจ้าวาฬกำลังกุมมือตัวเองแน่น ถ้าพี่ตอบตกลงที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ เขาคง...ไม่ถึงกับแตกสลาย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าผิดหวังและเสียใจ


“ขอบคุณนะครับ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มยังคงสุภาพอยู่เหมือนเคย


“พี่ไม่รังเกียจใช่ไหมคะ ถ้าหนู...คือ อยากจะขอเบอร์พี่เอาไว้ เอ่อ เผื่อวันไหนหนูเหนื่อยๆ ได้ยินเสียงพี่คงหายเหนื่อย”


ได้ยินเสียงหัวเราะอ่อนโยนแล้วใจหาย ช่วงเวลาไม่นานที่รอคอยประโยคถัดไปเนิ่นนานราวกับชั่วกัปกัลป์


“อยากได้ยินเสียงพี่ไม่เห็นต้องขอเบอร์เลย อยู่คณะเดียวกัน จะเดินมาคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้”


อะไร...นั่นมันหมายความว่าอะไร

มือบางบีบมือกันแน่นขึ้นกว่าเดิม


จะทนฟังจนจบไหวไหมนะหัวใจ


“แล้วก็...พี่ไม่รังเกียจหรอกค่ะ จะรังเกียจได้ยังไง ถ้าพวกเพื่อนรู้ว่าพี่จะมีน้องสาวที่น่ารักตั้งขนาดนี้เพิ่มมาอีกคน มันคงอิจฉากันตาย”


เจ้าวาฬกลั้นหายใจหลับตาแน่นตอนที่พี่ตอบออกไปแบบนั้น ทุกอย่างรอบกายเงียบสนิท ไม่มีเสียงของเธอทั้งสอง พระจันทร์กำลังหันด้านไกลอันเยือกเย็นมืดหนาวใส่พวกเธอ เดดแอร์เสียแล้ว เลยเดินหนีมารอจ่ายเงินที่หน้าเคาน์เตอร์ดื้อๆ เสียเลย


ทิ้งเอาไว้ตรงนั้น ไม่อยากรู้แล้ว


มือสั่นระริกตอนที่หยิบของในตะกร้าลงวางเคาน์เตอร์ จ่ายเงินแล้วถอยหลังออกมายืนรอแซนด์วิชที่กำลังอบ ใจหายวาบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น ถ้าเป็นเรา คงเจ็บจนทนไม่ไหว ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่บอกออกไปและยืนยันว่าจะแอบรักพี่จากมุมนี้ที่ไกลๆ เพราะอย่างไรตรงนี้ เจ้าวาฬจะไม่มีทางโดนพี่ปฏิเสธแน่


หางตาเห็นว่าเธอสองคนนั้นเดินออกจากร้านสะดวกซื้อไปเงียบๆ และคนที่เดินมายืนอยู่ข้างๆ วางขนมปังและโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปลงรอจ่ายเงินก็คือพี่ กลัว เจ้าวาฬกลัวจนต้องหลบสายตา ถึงจะรู้ว่าพี่กำลังมองมาทางเราก็ไม่กล้าหันไปมองตอบ ทั้งที่ถ้าเป็นปกติคงต้องมองพี่แล้วก็ยืนเขินอยู่คนเดียวแล้วแน่ๆ แต่วันนี้แค่จะรวบรวมความกล้าหันไปสวัสดียังทำไม่ได้


แซนด์วิชอบเสร็จก่อนที่พี่จะได้รับเงินทอนพอดี ร่างบางรับถุงแล้วสาวเท้าออกจากห้องแอร์ที่เหยียบเย็น มันทั้งเย็นทั้งหนาวลึกลงไปในใจ อีกด้านของพระจันทร์ที่กล้าปฏิเสธอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนลงกลางใจ แค่เห็นว่ารถคันหรูของพี่จอดอยู่ข้างๆ น้องบัวลอยก็รู้สึกว่ามันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน เหมือนถูกข่มจนตัวเล็กตัวน้อยเหลือเท่าก้านไม้ขีด


เสียบกุญแจรถผิดๆ ถูกๆ พี่กำลังจะเดินออกมาเผชิญหน้า ถ้าออกจากตอนนี้ไปไม่ทัน ก็คงหนีไม่พ้นที่จะต้องทักถามคุยกันแน่ๆ


พ่นลมหายใจออกมาแผ่วบางตอนที่มือขวาบิดแฮนด์รถจากตรงนั้นมาได้ รับรู้ได้ถึงสัญชาตญาณว่ามีสายตามองตามมาจากเบื้องหลัง แต่ก็นั่นล่ะ ยอมรับว่าขี้ขลาดเกินไปที่จะสบกับดวงตาสีดำสนิทในเวลานี้


เบาใจลงเมื่อมาถึงหน้าคอนโดฯ ภายในห้านาที จอดรถเอาไว้ที่ช่องจอดมอเตอร์ไซค์ไม่ไกลจากป้อมยาม แวะเอาขวดเครื่องดื่มชูกำลังให้ลุงยามด้วย อีกสามชั่วโมงกว่าจะมีคนมาเปลี่ยนเวร อดนอนทั้งคืนคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหมครับ


ลุงแกเอ่ยขอบคุณตอนที่มือขาวยื่นขวดแก้วสีน้ำตาลให้ เจ้าวาฬใคร่รู้ว่าสิ่งใดที่ทำให้ตาลุงฉายแววความฉงน จึงหันหลังกลับไปมองว่าด้านหลังของตัวเองมีอะไร หน้าแทบคว่ำเมื่อเห็นว่ารถหรูคันคุ้นตากำลังจอดลงที่ข้างทาง และร่างสูงสง่ากำลังปิดประตูรถเดินตรงมาทางนี้


ด้วยแววตาที่เหมือนมีใครเอาความกรุ่นโกรธลงไประบาย ฉายแววไม่พอใจอยู่ในที


หลีกไม่ได้แล้ว


“สวัสดีครับ”


กระนั้นพี่ก็ยังคงสุภาพในการไหว้ผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับเรา ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ภาพที่พี่บอกว่าหล่อนสองคนนั้นเป็นน้องสาวยังเด่นชัด แต่เจ้าวาฬแอบรักพี่นี่ ถ้าพี่บอกว่าแค่น้องชายขึ้นมาจะไหวเหรอ ขออยู่เป็นแฟนมโนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ยังดีกว่าอีก


ร่างบางกระพุ่มมือไหว้ เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกก่อนจะหันหลังทำท่าจะเดินเข้าคอนโดฯ ซึ่งความมุ่งหมายถูกรั้งไว้ด้วยน้ำเสียงทุ้มกับสัมผัสอุ่นๆ ที่ต้นแขน หันหลังกลับมาเพราะข้อมือหนาดึงไว้ ระยะห่างแค่ระยะแขนเดียวจึงไม่มากพอให้เหลือพื้นที่หลบสายตา


“คุณตัวเล็ก”


ใจเต้นรัวเหมือนเสียงกลองรบบางระจัน หรือบางทีอาจรัวสั่นยิ่งกว่า


ในดวงตาพี่มีความไม่เข้าใจแฝงอยู่ในนั้น มีเรื่องราวที่เป็นคำถามเล่นวนซ้ำ ไม่เข้าใจ เพราะอะไร และทำไม


“หลบหน้าพี่ทำไมคะ”

ร่างบางสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด แต่กลับผ่อนมันออกมาไม่ได้ ใบหน้าขาวผ่าวร้อนตอนได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม รู้ว่าพี่ข่มใจและอ่อนลงให้ สัมผัสที่ต้นแขนไม่ได้บีบรั้งรุนแรง มันผ่อนลงจนกระทั่งเหลือเพียงนิ้วโป้งที่ลูบวนไปมาเบาๆ ราวกับพี่ได้ยินเสียงหัวใจ รอจนกว่าเจ้าวาฬจะผ่อนคลาย ถึงได้เอื้อมมือมาปัดหน้าม้าที่กำลังจะทิ่มตาออกให้


“ทำเหมือนไม่คิดถึงกันเลย”


ยอมแล้ว


ยอมทั้งหมด แพ้ทุกอย่างที่ฟุ้งซ่านเอาไว้


เม้มปากเพื่อกลั้นยิ้ม อาจต้องไปหาพี่หมออีกรอบเพราะสงสัยว่าจะเป็นไบโพลาร์ แรงดึงดูดระหว่างมวลของดวงจันทร์มีผลต่อน้ำทะเลในโลกเกินไป เกินไปมากๆ จนอยากตะโกนบอกพี่ไปว่าคิดถึงมากๆ จนจะบ้าตาย ลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้เพิ่งจะกลัวความสัมพันธ์แค่พี่ชายอยู่แหม็บๆ


มืออุ่นๆ ของพี่ลูบจากต้นแขนลงมาข้างล่าง จบที่มือเรียวขาว กุมไว้เบาๆ แต่กลับมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้ผู้ถูกกอบกุมใจละลาย


“พี่ใจหายนะ”


สบตากับดวงตาสีดำสนิทเหมือนค่ำคืนมืดมิดที่ไร้ดาว มันมีความหมายบางอย่างอยู่ภายใน ราวกับพี่ซ่อนโลกอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้ในส่วนลึกของดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้น


ดึงมือออกจากการกอบกุมของพี่แล้วกุมหัวใจ กลัวมันจะล้มเหลวเฉียบพลันให้ต้องตาย แอบกัดกระพุ้งแก้มตัวเองตอนที่เอ่ยชวนพี่ขึ้นไปด้านบนก่อน ขืนยืนคุยกันตรงนี้คงได้บริจาคเลือดให้ยุงจนหมดตัวแน่


ท่ามกลางลมหายใจที่ขาดเป็นห้วงๆ ตอนที่ไหล่บางถูกพี่โอบกระชับเอาไว้


และท่ามกลางสายตาแห่งความฉงนของลุงยามที่มองเราสองคนอยู่ตั้งแต่แรก








TBC.

น้องออกเล่มในงานหนังสือที่ศูนย์สิริกิตติ์ 28มี.ค.-7เม.ย. บูทอุ๊คบี X02 นะคะ

ใครไม่สะดวกไปงานหนังสือ เดี๋ยวจบงานหนังสือธัญวลัยจะมาเปิดให้สั่งรอบไปรษณีย์นะ (หรือใครอยากได้หนังสือไวกว่านั้น ฝากไรท์เตอร์ซื้อก็ได้ ไรท์ไปบูทวันที่ 30 มี.ค. ค่ะ Inbox เข้ามาในเพจเลยจ้ะ)




ความคิดเห็น