เซคราเรส

ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนนะคะ สัญญาว่าจะพยายามอัพบ่อยๆค่ะ ^^

(ทดลองอ่าน) ตอนพิเศษองค์ชายซาน 2

ชื่อตอน : (ทดลองอ่าน) ตอนพิเศษองค์ชายซาน 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(ทดลองอ่าน) ตอนพิเศษองค์ชายซาน 2
แบบอักษร

ตอนพิเศษองค์ชายซาน 2​


“เดแอล ฟิราคอฟ ลูกชายคนรองของอังเดร ฟิราคอฟ เอกอัครราชทูตมิลาเดเนียประจำกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย พี่ชายเป็นทูตอยู่ที่ยุโรปเหมือนกัน และต้นตระกูลก็เป็นทูตทั้งหมด แล้วยังสืบเชื้อสายมาจากขุนนางเก่าของรัสเซียด้วย ความสามารถด้านการทูตของเดแอลก็ไม่แพ้พี่กับพ่อ แม้จะยังเรียนอยู่ปีสองก็เถอะ ฉายแววตั้งแต่เรียนมหาลัย คะแนนก็ท็อปคลาสตลอด เก่งสุดในรุ่นและเก่งสุดในสาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ” ราฟหมุนเก้าอี้กลับมาเมื่อพูดจบ

พระสหายหนุ่มยกยิ้มอย่างนึกสนุก เดแอลคนนี้น่าสนใจมาก มากถึงขั้นที่องค์รัชทายาทผู้ไม่เคยสนใจใครต้องมานั่งหน้าตาหงุดหงิดแล้วให้เขาค้นข้อมูลทุกอย่างของคนคนนี้ ไม่แปลกที่เขาและองค์ชายซานจะไม่เคยได้ยินชื่อเดแอล เพราะพวกเขาเรียนอยู่สาขาการเมืองการปกครอง ส่วนเดแอลอะไรนั่นอยู่สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ แต่ทั้งสองสาขาก็อยู่ในคณะเดียวกัน และวิชาของคณะเดแอลลูกท่านทูตก็ได้คะแนนเต็ม ชิงที่หนึ่งจากองค์ชายซานไปได้ ทำให้องค์รัชทายาทหนุ่มมานั่งหัวเสียอยู่ตรงนี้

ตอนนี้องค์ชายซานและราฟกำลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของเหล่าเชื้อพระวงศ์ ที่มีเพียงแค่เขาไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่ แน่นอนว่าทั้งห้องถูกตกแต่งด้วยสีขาวและสีอ่อน ราฟบ่นแสบตาทุกครั้งเมื่อเข้ามาในห้องนี้ แม้จะมาบ่อยๆ แต่เขาไม่เคยชินเลยให้ตายเถอะ

“ฉันว่าหมอนี่เนิร์ดมาก หน้าตาดูเป็นพวกสมองเพชรอะไรทำนองนั้น ยังมีคนแบบนายอยู่บนโลกใบนี้อีกเหรอองค์ชายซาน ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ” ราฟจ้องมองรูปของเดแอลที่เขาเพิ่งพริ้นออกมา

องค์ชายซานแม้จะเรียนเก่ง จริงๆก็เก่งทุกอย่างนั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้มีภาพลักษณ์แก่เรียนและเนิร์ดจัดๆแบบนี้ ออกแนวฮอตจนคนหลงทั้งมหาวิทยาลัยอีก เดแอลอะไรนี่ดูไม่เหมาะกับการเป็นคู่แข่งขององค์ชายซานเลยสักนิด แต่มันก็ทำให้ราฟนึกสนุกได้อยู่เหมือนกัน นานๆทีจะมีคนมาท้าทายความสามารถขององค์รัชทายาทผู้สมบูรณ์แบบ

“คนแบบฉันต้องมีคนเดียวเท่านั้น!” คว้าเอารูปในมือของราฟมาถือไว้เอง จ้องมองหน้าของเดแอลแล้วสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิดก่อนจะทิ้งตัวลงพิงกับโซฟาอย่างแรง

ท่าทางนั้นทำให้พระสหายหนุ่มแอบขำออกมา เขาอยากจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเพื่อนตอนนี้แล้วส่งไปให้องค์โซยาร์เสียจริง ราฟนึกสงสารเดแอล ฟิราคอฟ ขึ้นมา ยังไม่ทันได้ทำผิดอะไรเลย ก็โดนองค์รัชทายาทหมายหัวซะแล้ว




กิจกรรมฟันดาบในช่วงบ่ายวันนี้ขององค์รัชทายาท คู่ต่อสู้ต้องรับมืออย่างนักไม่น้อย เพราะองค์ชายซานเหมือนจะหงุดหงิดมาตั้งแต่เมื่อวาน ราฟที่เป็นคู่ต่อสู้ก่อนหน้าถึงกับขอยอมล่าถอย เพราะรับอารมณ์ร้อนๆขององค์ชายซานไม่ไหวอีกต่อไป ผลเลยไปตกที่นักฟันดาบคนอื่นๆในชมรมแทน

องค์ชายซานโยนดาบให้องครักษ์คนหนึ่งก่อนจะถอดหน้ากากออก ร่างสูงเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น หลายๆคนในชมรมหันมามองหน้าองค์รัชทายาทแล้วได้แต่แอบชื่นชมอยู่เงียบๆ เป็นประจำทุกครั้งที่องค์รัชทายาทหนุ่มเข้ามาในชมรม แม้จะไม่บ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งก็สร้างความคึกคักให้กับที่นี่ได้ เพราะปกติองค์ชายซานมักจะไปซ้อมฟันดับในพื้นที่ส่วนพระองค์ นานๆทีถึงมาที่ชมรมของมหาวิทยาลัย

“ใจเย็นๆก่อนสิองค์ชาย คนอื่นแขนหลุดไปหมดแล้วมั้ง” ราฟว่าพร้อมกับหันไปมองคู่ต่อสู้คนล่าสุดขององค์ชายซาน สภาพเหนื่อยหอบไม่ต่างกับเขาก่อนหน้า ไม่คิดว่าเรื่องคะแนนสอบนั่นจะทำให้องค์รัชทายาทหงุดหงิดมาจนถึงตอนนี้

องค์ชายซานไม่ตอบอะไร แต่ถอดถุงมือและโยนทิ้งไว้พร้อมกับหน้ากาก ก่อนจะเดินออกจากชมรมเพื่อไปอาบน้ำที่ห้องส่วนตัวของเชื้อพระวงศ์ เขาแค่อยากหาคนซ้อมด้วยเลยมาที่นี่ จะเรียกว่าหาคนรองรับอารมณ์ก็ว่าได้ แม้จะทำให้หายหงุดหงิดไปบ้างแต่ก็ไม่ทั้งหมด

ราฟเมื่อเห็นเพื่อนองค์รัชทายาทของตัวเองเดินออกไปอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยก็เดินตามไปด้วยทั้งชุดฟันดาบนั่น เขาถือว่าเป็นคนที่เข้าใจองค์ชายซานที่สุดในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แน่นอนว่ามันยังเข้าไม่ถึงทั้งหมดของความคิดแปลกๆประหลาดๆขององค์ชายพิลึกนี่

“เดแอลเคยเล่นหมากล้อมด้วยเหรอ เราไม่เคยเล่นเลย แต่เคยเห็นในการ์ตูนญี่ปุ่น” เสียงของใครคนหนึ่งดังออกมาจากห้องชมรมหมากกระดาน นั่นทำให้องค์ชายซานที่เดินออกมาจากชมรมฟันดาบถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยินชื่อใครบางคนในบทสนทนานั้น

เดแอล! เดแอล ฟิราคอฟ!

“เคยเล่นนิดหน่อยน่ะ พ่อชวนเล่น” เจ้าของชื่อตอบ และนั่นก็ทำให้องค์รัชทายาทหนุ่มก้าวขายาวๆเข้าไปอย่างไม่รู้ตัว จนราฟวิ่งตามแทบจะไม่ทัน

“แต่เดแอลเก่งเชสส์มากเลยนะ เราอยากเก่งแบบนี้บ้าง แข่งทีไรแพ้เดแอลทุกที” และคำพูดว่าแพ้เดแอลก็ทำให้องค์ชายซานยิ่งคิ้วกระตุก ปากสั่นด้วยความประหม่าปนโมโห

เกิดมายังไม่เคยเสียอาการขนาดนี้เลย

“เดแอล ฟิราคอฟ!” เสียงตะโกนดังลั่นอย่างลืมตัวทำให้เดแอลและคนอื่นๆทั้งชมรมหมากกระดานที่ต้องใช้สมาธิอย่างมากในการเล่นและฝึกซ้อม สะดุ้งกันทั้งหมด ทุกสายตาหันมามองที่องค์ชายซาน เมื่อโดนมองแบบนั้นองค์รัชทายาทหนุ่มก็แอบชะงักไปเล็กน้อย

บ้าจริง! นี่ไม่ใช่ตัวเขาเลย ทำไมเขาต้องมาทำตัวแบบนี้ที่นี่ด้วย

“อ... องค์รัชทายาท” คนถูกเรียกชื่อทำหน้าตาตื่น เพราะเขาไม่เคยคุยกับองค์รัชทายาท ไม่เคยแม้แต่จะเฉียดใกล้ แม้จะอยู่คณะเดียวกัน ชั้นปีเดียวกัน แต่ก็อยู่คนละภาควิชา เดแอลไม่รู้ว่าทำไมองค์ชายซานถึงมายืนอยู่ตรงนี้ และเรียกชื่อเขา องค์ชายรู้จักเขาได้ยังไง!

องค์ชายซานสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับสติอารมณ์ เขาไม่เคยต้องสติหลุดถึงขั้นควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้มาก่อน ทั้งความโมโห หงุดหงิดในใจและความคลางแคลงใจว่าคนตรงหน้าชนะเขา ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด อยากจะลงมือทำอะไรซักอย่างกับเดแอล ฟิราคอฟ ให้รู้แล้วรู้รอด เหมือนมีเสี้ยนหนามในใจยังไงอย่างนั้น

และสายตาคมกริบก็มองไปที่กระดานตรงหน้า มันคือเกมกระดานหมากรุกสากลหรือเชสส์ แน่นอนว่าองค์รัชทายาทหนุ่มเชี่ยวชาญมันเช่นกัน เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ก็ตรงเข้าไปหา จ้องมองคนที่ยังทำตาโตและมึนงงโดยที่ไม่ทันให้คู่กรณีตั้งตัวใดใด

“เดแอล ฟิราคอฟ ฉันขอท้าให้เธอมาแข่งเชสส์กับฉัน” พูดจบเสียงฮือฮาก็ดังไปทั่วทั้งห้อง เพราะไม่คิดว่าองค์ชายซานจะพูดแบบนั้นออกมา องค์รัชทายาทไม่เคยแข่งอะไรกับใครนอกจากในสนามแข่งขันเท่านั้น แล้วอยู่ๆทำไมมาท้าเดแอลแข่งเชสส์ตรงนี้ ทุกคนหันมามองหน้ากันอย่างงงงวย

“ก... กระหม่อมเหรอพ่ะย่ะค่ะ” คนโดนท้าได้แต่ทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจจริงๆนั่นแหละ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมอยู่ๆองค์รัชทายาทมาทักเขาเหมือนรู้จัก และยังมาท้าแข่งเชสส์อีกด้วย

ลูกชายนักการทูตมองไปทั่วทั้งห้องเพื่อขอความเห็นและความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ แต่ทุกคนก็ทำหน้างงไม่ต่างกับเขา มีเพียงแค่พระสหายคนสนิทขององค์รัชทายาทที่ยืนหัวเราะคล้ายจะอารมณ์ดีอยู่คนเดียว เมื่อหันกลับมามองหน้าองค์ชายซานอีกครั้ง ก็เจอใบหน้าหล่อเหลากำลังมองเขาด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น

เดแอลไม่เข้าใจ

สุดท้ายห้องชมรมหมากกระดานก็ถูกยกเลิกกิจกรรมทุกอย่างเพื่อมาจดจ่ออยู่กับกระดานเชสส์ ผู้เข้าแข่งขันคือองค์รัชทายาทในชุดฟันดาบที่กำลังทำหน้าจริงจังจนทุกคนแอบขนลุก และเดแอล ฟิราคอฟ ผู้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตัวเองถึงถูกองค์ชายซานมาท้าแข่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

องค์ชายซานขมวดคิ้วแน่น เขามั่นใจในฝีมือหมากกระดานของตัวเองมาก เพราะแม้แต่องค์ดารัชน์ก็ยังไม่เคยชนะเขา คราวนี้จะได้กำจัดความยุบยิบและหงุดหงิดในหัวใจนี่ไปซักที เขาต้องชนะ ต้องชนะเดแอล ฟิราคอฟ!

“ไม่ต้องออมมือเพราะเห็นว่าฉันเป็นองค์ชาย ฉันไม่ต้องการ” องค์ชายซานว่า เดแอลที่ตอนแรกจะเล่นแบบขอไปที และยอมอ่อนข้อให้ก็ต้องกลับมาคิดใหม่ เขาถือได้ว่าเชี่ยวชาญเชสส์ที่สุดในบรรดาเกมส์หมากกระดานทั้งหมด และยังกวาดแชมป์มาอีกหลายที่ ไม่รู้ว่าองค์ชายซานรู้เรื่องนี้รึเปล่า แต่ถ้ารับสั่งแบบนั้น เขาก็จะเล่นเต็มที่โดยไม่ออมมืออีกแล้ว

“พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท” ตอบรับ แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทรู้จักเขาได้ยังไงทั้งๆที่ไม่เคยเฉียดใกล้ และไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทหงุดหงิดอะไรถึงได้มองเขาราวกับอยากจะฆ่าทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดตรงนี้ เดแอลคิดไม่ออกเลยสักนิด

เกมเริ่มต้นขึ้น เด็กหนุ่มว่าที่นักการทูตจ้องมองตรงหน้า การเล่นเชสส์ทำให้เขาได้ฝึกอะไรหลายอย่าง ทั้งการอ่านเกม การวางแผน มันคือหนึ่งในเกมที่ใช้ลับสมองได้เป็นอย่างดี และเดแอลก็ถนัดมันที่สุด นัยน์ตาสุดใสสีนิลจ้องมองกระดานตรงหน้า สำหรับเชสส์ คิงอาจจะเป็นหัวใจหลักก็จริง แต่สำหรับเดแอลแล้วควีนสำคัญที่สุดสำหรับเกมนี้

องค์ชายซานอ่านเกมตรงหน้าไม่ต่างกัน ชุดฟันดาบที่ชื้นเหงื่อไม่สามารถทำให้เขาละทิ้งการแข่งขันตรงหน้าได้ หากเป็นปกติเขาคงรีบอาบน้ำให้ตัวเองสะอาดที่สุด แต่วันนี้มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น องค์ชายซานไม่ให้ความสำคัญกับอะไรมากไปกว่าการแข่งกับเดแอล

กระดานที่ร้อนระอุยังคงดำเนินต่อไป ทั้งห้องชมรมละสายตาจากกระดานนี้ไม่ได้ เพราะเป็นครั้งแรกที่เห็นคนเก่งๆขนาดนี้มาแข่งกันเอง รูปเกมแม้จะดูเหมือนองค์รัชทายาทเป็นต่อ ทุกคนต่างชื่นชมในพระปรีชาสามารถ และคิดว่าเดแอลคงไม่มีทางชนะได้ แต่ในทางกลับกัน เดแอลยังคงนั่งนิ่ง

แสงสะท้อนแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับใบหน้านิ่งๆ ท่าทางฉลาดหลักแหลม ความคมคายและนิ่งเฉยของเดแอลมักสยบคู่ต่อสู่เสมอ นัยน์ตาสีนิลไม่กระพริบไหว แพขนตายางยังคงขยับน้อยๆจากลมที่พัดเพียงแผ่วเท่านั้น

มันตรงกันข้ามกับองค์ชายซาน แม้ว่าอีกคนเหมือนจะเป็นต่อ แต่ในเวลานี้องค์รัชทายาทหนุ่มกลับชื้นเหงื่อที่ไรผม รวมทั้งมือที่เย็นเฉียบ มันสั่นจนควบคุมไม่อยู่ เขาขบกรามแน่น ทั้งตัวเกร็งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่จริง...!

“checkmate” เสียงเรียบๆแต่มันบาดลึกลงไปในหัวใจขององค์รัชทายาทผู้เพียบพร้อม เป็นคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยินมัน เพราะทุกครั้งคนที่พูดคือเขาเสมอเมื่อรุกคู่แข่งเข้าตาจน แต่วันนี้ หมากเกมนี้ ฝ่ายตรงข้ามกับเป็นคนพูดมัน

เขาแพ้เดแอล ฟิราคอฟ!

ทั้งห้องเงียบสนิท ทุกคนหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้แต่เดแอลเองก็ตามที่เงยหน้ามองทุกคน รวมทั้งองค์ชายซานที่ยังคงนั่งนิ่ง ดวงตายังคงเบิกโพลงและจ้องมองกระดานตรงหน้าไม่วางตา เดแอลทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์นี้

“อ... องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ” พยายามเรียก แต่เหมือนว่าองค์ชายรัชทายาทจะสติหลุดลอยไปแล้ว เดแอลจึงเงยหน้ามองพระสาหายคนสนิทขององค์ชายแทน ก็เจอเพียงราฟที่ยืนอึ้งอยู่เหมือนกัน

“ว้าว...” ราฟอุทานเบาๆเมื่อได้สติ มันเป็นเรื่องสนุกก็จริงที่เห็นองค์ชายซานหัวร้อนกับเรื่องแบบนี้ ท้าแข่งกับคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แถมยังเพิ่งรู้จักชื่อเมื่อวาน เขาอยากเห็นเกมแบบนี้ แต่ผลที่ออกมาก็เหนือความคาดหมายของเขาเกินไป องค์ชายซานไม่ได้แค่แพ้อย่างเดียว แต่แพ้เร็วมาก

แพ้เพราะคิงจนมุมจากการไล่ต้อนของควีน

องค์ชายซานกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก มันเป็นความรู้สึกที่หนักหน่วงเกินกว่าที่เขาจะรับได้ เกิดมายี่สิบปีไม่เคยต้องแพ้ใคร และไม่เคยต้องมาลิ้มรสของความพ่ายแพ้แบบนี้ ทุกครั้งเขาจะต้องเป็นคนปิดทุกเกม เขาจะต้องอยู่เหนือทุกอย่าง แต่เขากลับแพ้ให้เดแอล ฟิราคอฟ แพ้เป็นครั้งที่สองด้วย!

“เอ่อ... ออกไปกันก่อนครับ คือ... ขอยืมห้องชมรมให้องค์ชายวันนึงนะครับแหะๆ” เป็นราฟที่ต้องจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาเริ่มเกณฑ์คนให้ออกจากห้องชมรมแห่งนี้ ทิ้งให้องค์ชายรัชทายาทยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงมองกระดานนั้นไม่ละสายตา

คนในชมรมหมากกระดานแม้จะงงๆแต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี เพราะไม่อยากขัดพระประสงค์ของพวกเชื้อพระวงศ์ องค์ชายซานยังคงน่ากลัว ความนิ่งเป็นหินนั้นยังคงทำให้พวกเขาขนลุก

“เดี๋ยวก่อนเดแอล ฟิราคอฟ” ราฟรีบรั้งเดแอลไว้เมื่อเห็นว่าตัวเล็กกว่ากำลังจะออกจากห้องไปพร้อมกับคนอื่นๆ

“ครับคุณราฟ” เดแอลเริ่มกังวล จนถึงตอนนี้องค์ชายซานยังไม่ขยับตัวเลย เขาทำอะไรผิดรึเปล่า

“น... นาย... นายเตรียมตัวไว้” ราฟพูดแค่นั้นก่อนจะดันให้เดแอลออกจากห้องไปแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว

พระสหายหนุ่มพุ่งมาหาองค์ชายรัชทายาทอย่างทันท่วงที แล้วเขย่าตัวเล็กน้อย องค์ชายซานทิ้งตัวลงกับพนักพิง มือของเขาอ่อนแรง โลกเหมือนกำลังหมุนเคว้ง

“เกิดเรื่องแล้วว่ะ หาคนมาแบกองค์ชายด่วน!” ราฟต่อสายไปหาองครักษ์คนอื่นๆในมหาวิทยาลัย ก่อนจะหันมามองสภาพองค์ชายซานผู้หยิ่งทะนง ไม่เคยต้องเสียท่าให้ใครมาก่อน วันนี้กลับนอนแน่นิ่ง ตายสนิท อยากถ่ายรูปให้องค์โซยาร์ แต่ก็เวทนาเพื่อนตัวเองซะเหลือเกิน

ไม่คิดว่าจะอาการหนักขนาดนี้



ทางด้านเดแอลที่เดินออกมาจากห้องก็เริ่มว้าวุ่น คุณราฟพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน เขาทำอะไรผิดจริงๆอย่างนั้นเหรอ จนถึงตอนนี้เดแอลยังไม่เข้าใจอะไรเลยซักอย่าง อยู่ๆก็มาขอท้า แล้วบอกให้เล่นเต็มที่ เขาก็แค่เล่นตามปกติ และก็เป็นอีกครั้งที่เดแอลชนะ เพียงแค่คนที่เขาชนะในครั้งนี้ดันเป็นองค์รัชทายาทแห่งมิลาเดเนีย รู้แบบนี้ออมมือซะก็ดี

การที่เขาชนะองค์ชายซาน มันจะส่งผลยังไงกับเขาต่อจากนี้บ้าง เดแอลไม่อยากจะคิดเลย





******************************************************

องค์ชายซานเป็นคาแรกเตอร์ที่เราพยายามใสารายละเอียดไปเยอะมากค่ะ แต่รู้สึกว่ามันยังไม่ทั้งหมดอยู่ดี 555555 เป็นคนที่น่าจะมีอะไรเยอะที่สุดในทุกตัวละครที่เรเขียนมาเลยค่ะ นึกภาพออกกันมั้ยคะ ฮื่อออออ ส่วนเดแอล จะเป็นคนนิ่งๆ แต่ฉลาดค่ะ จะว่าเนิร์ดมากมั้ยก็ไม่ขนาดนั้น จะพยายามใส่รายละเอียดไปเรื่อยๆนะคะ

ปล. มีคนถามมาเยอะ เรื่องนี้จบทุกตอนในเล่มค่ะ ลงในเว็บแค่ 3 ตอน ฝากติดตามด้วยนะคะ ^^

ความคิดเห็น